Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Морис Грин (12 тамыз 1696 – 1 желтоқсан 1755) – ағылшын композиторы және органшы.
English composer and organist
Maurice Greene (12 August 1696 – 1 December 1755) was an English composer and organist.
Өмірбаян
Лондонда рухани адамның ұлы ретінде дүниеге келген Грин, Еремия Кларк пен Чарльз Кинг басшылығымен Санкт-Пол соборында хоршы болды. Ол Ричард Бриндтен орган оқыды, ал Бринд қайтыс болғаннан кейін Грин Санкт-Пол шіркеуінде органшы болды. 1727 жылы Уильям Крофт қайтыс болғаннан соң Грин Корольдік капеллада органшы болды, ал 1730 жылы Кембридж университетінде Музыка профессоры атанды. 1735 жылы ол Патша музыкасының шебері болып тағайындалды. Грин қайтыс болған кезде «Собор музыкасы» жинағын дайындап жатқан еді, оны оның шәкірті және Патша музыкасының шебері Уильям Бойс аяқтады. Ол жинақтан көптеген шығармалар бүгінгі күнге дейін Англикан шіркеулерінде қолданылып келеді. Ол грузин Англиясында кең таралған стильде өте жақсы музыка жазды, әсіресе ұзақ Верс әндері. Оның танымал шедеврі – «Мырза, менің соңымды білдір», осыған көрнекті мысал. Грин, үлкен қайғыға толы мәтінді полифониялық текстурамен, үздіксіз аспаптық бас партиясымен, әсіресе шығарманың ортасындағы тиімді дуэтпен көрсетеді. Бұл бөлім де, әнұранның соңы да Неаполитандық алтыншы аккордының тамаша үлгілерін қамтиды. Оның өлімінен бірнеше жыл өткен соң ғана жарық көрген органдық импровизациялары, Джон Стэнли немесе Уильям Бойске қарағанда, Томас Розингрейв стиліне жақын, мелодиялық емес, контрапункттік. Олар көбірек ойлы және терең мінезді, және Беннетт, Бойс және Стэнли сияқты кейінгі замандастарынан айырмашылығы, мануалдар мен тоқтауларды көрсетпейді. Осы шығармаларда «жалған қатынас» кездесетіні жиі. Ол 1755 жылы 59 жасында қайтыс болды және бастапқыда Сент-Олаве ескі еврейлер шіркеуіне жерленді. 1887 жылы шіркеу қиратылғанда, ол Санкт-Пол соборында қайта жерленді.
Born in London, the son of a clergyman, Greene became a choirboy at St Paul's Cathedral under Jeremiah Clarke and Charles King. He studied the organ under Richard Brind, and after Brind died, Greene became organist at St Paul's. With the death of William Croft in 1727, Greene became organist at the Chapel Royal, and in 1730 he became Professor of Music at Cambridge University. In 1735 he was appointed Master of the King's Musick. At his death, Greene was working on the compilation Cathedral Music, which his student and successor as Master of the King's Musick, William Boyce, was to complete. Many items from that collection are still used in Anglican services today. He wrote very competent music in the style prevalent in Georgian England, particularly longer Verse Anthems. His acknowledged masterpiece, Lord, Let Me Know Mine End, is a representative example. Greene sets a text full of pathos using a polyphonic texture over a continuous instrumental walking bass, with a particularly effective treble duet in the middle of the work. Both this section and the end of the anthem contain superb examples of the Neapolitan sixth chord. His organ voluntaries published only some years after his death are closer to Thomas Roseingrave in style than, say, John Stanley or William Boyce, and are more contrapuntal than melodic. They display a more reflective and profound character, and do not specify manuals or stops unlike later contemporaries such as Bennett, Boyce and Stanley. Instances of 'false relation' can be heard frequently in these works. He died in 1755 aged 59 and was initially buried at St Olave Old Jewry. On the church's demolition in 1887, he was reburied in St Paul's Cathedral.