Уильям Бойс: Англия композиторы мен органистісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

1711–1779 жылдары өмір сүрген ағылшын композиторы және органшысы Уильям Бойс (11 қыркүйек 1711-де крещені болған – 7 ақпан 1779) – ағылшын композиторы және органшысы. Бетховен сияқты, ол да саңырау болды, бірақ шығармаларын жазуын тоқтатпады. Ол Гендель, Арне, Глюк, Бах, Абель және өте жас Моцартты білді, олардың барлығы оның туындыларын жоғары бағалады.

Өмір

Бойс Лондонда, Жонерс-холлда, кейіннен Төменгі Темза көшесінде, Джон Бойс, сол кезде ағаш шебері және шкаф жасаушы, сондай-ақ Worshipful Company of Joiners and Ceilers компаниясының жетекшісі және оның әйелі Элизабет Кордуэлл отбасында дүниеге келді. Ол 11 қыркүйекте крещение рәсімінен өтті және 1719 жылы әкесінің ұсынуымен Санкт-Пол соборында хорға қабылданды. 1727 жылы дауысы өзгергеннен кейін ол Морис Гриннен музыка сабақтарын алды. Оның алғашқы кәсіби жұмысы 1734 жылы Лондондағы Оксфорд капелласында органшы болып жұмыс істеген кезде болды. Ол 1757 жылы Корольдік музыка шебері болып тағайындалғанға дейін бірнеше ұқсас лауазымдарда қызмет етті (ол 1755 жылы Морис Гриннің қайтысынан кейін бұл лауазымға үміттенген еді) және 1758 жылы Корольдік капелланың органшыларының бірі болды. Ол жеке сабақтар да берді, оның қызы композитор Р. Дж. С. Стивенске Томас Линли ересек және Томас Линли кіші 1763-1768 жылдар аралығында контрапункт бойынша оның шәкірттері болғанын айтты. Композиторлық қызметі 1730 жылдары басталды, ол Vauxhall Gardens үшін әндер жазды. 1736 жылы ол Корольдік капелланың композиторы болып тағайындалды және Саул мен Жонатанға арналған Дәуіттің аза тұтуын бейнелейтін оратория жазды. Ол 1737 жылы Үш хор фестивалінің дирижері болып тағайындалды; оның көптеген шығармалары, соның ішінде Вустер увертюрасы (қазіргі кезде оның Симфониясы №8 ретінде белгілі), келесі жылдары фестивальде тұңғыш рет орындалды. 1740 жылдары оның «Пелей және Тетис» операсы, «Соломон» серенадасы және Джон Драйденнің либреттосына жазылған секулярлық маскасы жарық көрді. 1749 жылы ол Кембридж университетінің канцлері болып тағайындалған Ньюкасл герцогының құрметіне арнап ода мен гимн жазды және музыка докторы дәрежесімен марапатталды. 1747 жылы ол өзінің алғашқы таза аспаптық шығармасын жариялады, ол «Екі скрипка мен басқа арналған он екі соната» жинағы болды және бұл жинақ кең танылды. Чарльз Берни жазғандай, олар «жеке концерттердегі камералық музыка ретінде де, біздің театрларымызда, интермеццо ретінде де, сондай-ақ көптеген жылдар бойы көпшілік бақтарында сүйікті шығармалар ретінде де қолданылды». 1758 жылға қарай оның саңыраулығы оның органшы қызметін жалғастыруына мүмкіндік бермейтіндей деңгейге жетті. Ол оқытудан бас тартып, Кенсингтонға көшіп, өзінің атымен аталатын шіркеу музыкасын жинақтауға белсенді түрде кірісті. Ол зейнеткерлікке шығып, өзінің ұстазы Гриннің қайтысынан кейін аяқталмаған «Кафедралық музыка» жинағын аяқтаумен айналысты. Бұл Бойстың Уильям Бёрд және Генри Перселл сияқты композиторлардың шығармаларын өңдеуіне әкелді. Жинақтағы көптеген шығармалар бүгінгі күнге дейін англикандық қызметтерде қолданылады. 1779 жылдың 7 ақпанында Бойс 67 жасында подаградан қайтыс болды. Ол Санкт-Пол соборының күмбезі астында жерленді.

Boyce was born in London, at Joiners Hall, then in Lower Thames Street, to John Boyce, at the time a joiner and cabinet maker, and beadle of the Worshipful Company of Joiners and Ceilers, and his wife Elizabeth Cordwell. He was baptised on 11 September 1711 and was admitted by his father as a choirboy at St Paul's Cathedral in 1719. After his voice broke in 1727, he studied music with Maurice Greene. His first professional appointment came in 1734 when he was employed as an organist at the Oxford Chapel in central London. He went on to take a number of similar posts before being appointed Master of the King's Musick in 1757 (he had applied for the post on the death of Maurice Greene in 1755) and becoming one of the organists at the Chapel Royal in 1758. He also gave lessons, his daughter telling the composer R. J. S. Stevens that both Thomas Linley the Elder and Thomas Linley the Younger had been his pupils in counterpoint in the period 1763–1768. His work as a composer began in the 1730s, writing songs for Vauxhall Gardens. In 1736 he was named as composer to the Chapel Royal and wrote the oratorio David's Lamentation over Saul and Jonathan. He was engaged as conductor to the Three Choirs Festival in 1737; many of his works, including the Worcester Overture (today known as his Symphony no. 8), will have been premiered at the Festival over the succeeding years. The 1740s saw his opera Peleus and Thetis, the serenata Solomon, and his Secular Masque, to a libretto by John Dryden. In 1749 he wrote an ode and the anthem O be joyful to celebrate the installation of the Duke of Newcastle as Chancellor of Cambridge University, and was awarded the degree of Doctor of Music. In 1747 he had published his first purely instrumental composition, a set of "Twelve Sonatas for Two Violins and a Bass" and these proved popular. Charles Burney wrote that they were "not only in constant use, as Chamber music, in private concerts but in our theatres, as act tunes [i. e. intermezzi] and public gardens, as favourite pieces, during many years." By the year 1758, his deafness had increased to such an extent that he was unable to continue in his organist posts. He resolved to give up teaching and to retire to Kensington, and devote himself to editing the collection of church music which bears his name. He retired and worked on completing the compilation Cathedral Music that his teacher Greene had left incomplete at his death. This led to Boyce editing works by the likes of William Byrd and Henry Purcell. Many of the pieces in the collection are still used in Anglican services today. On 7 February 1779 Boyce died from an attack of gout, aged 67. He was buried under the dome of St Paul's Cathedral.

Мұра

Бойс өлімінен кейін ұмытқа кетіп, бүгінгі күні сирек орындалатын композитор болып қала береді, бірақ оның бірқатар шығармалары 1930 жылдары қайта жаңғырылды және Констант Ламберт оның шығармаларын редакциялап, кейде дирижерлік етті. Ламберт 1928 жылы Бойсқа қатысты қазіргі заманғы жаңғырудың алғашқы кезеңін бастады, ол Сегіз симфонияның алғашқы қазіргі заманғы басылымын жариялаған кезде (Бартлетт пен Брюс 2001). Бұл назарсыздаулықтан үлкен ерекшелік – оның шіркеу музыкасы болды, ол оның өлімінен кейін Филип Хейс редакциялап, 1780 жылы «Доктор Бойс жазған он бес әнұран» және 1790 жылы «Әнұрандар жинағы және қысқа қызмет» деген екі үлкен томда жариялады (Бартлетт 2003, 54). Шіркеу хор музыкасы 1830 және 1840 жылдары қайта жанданды, бұл Трактариандардың, Кембридж Камден қоғамының және «Декан мен тарау туралы заң» (1840 жылғы Шіркеу комиссарлары туралы заң) бойынша жүргізілген қаржылық өзгерістердің ықпалымен болды. Джозеф Уоррен редакциялаған Бойс шығармаларының жаңа басылымы 1849 жылы «Кафедралық музыка» деп аталды. Бойс симфониясының №1 алғашқы бөлігі (Алегро) B-flat тонында 2018 жылы ханзада Гарри мен Меган Марклдың үйлену тойының соңында күйеу жігіт пен қалыңдық шеруі кезінде орындалған алғашқы музыкалық шығарма болды. Оның таққа отырғызу гимні «Патша қуанады» (The King Shall Rejoice) 1761 жылы III Георгтің таққа отырғызуы үшін жазылған, сондай-ақ 2023 жылы III Карлдың таққа отырғызуы кезінде орындалды. Бойс портреттерін Джошуа Рейнольдс және Томас Хадсон салған. Оның суреті мен гравюрасын Джон Кейс Шервин жасаған, ал виньетті Роберт Смирк есімінен Дрейтон жасаған.