Кіріспе
1124-1130 жылдар аралығында Католик шіркеуінің басшысы болды. Алғашқыда қарапайым отбасынан шыққан болса да, оның айқын зиялы қабілеттері мен ерекше дағдылары шіркеулік иерархияда жоғарылауына мүмкіндік берді. Римдегі Франгипани әулетімен байланысты болған оның папа сайлауына қарсы Селестин II атты қарсы кандидат наразылық білдірді және оның сайлануын қамтамасыз ету үшін күш қолданылды. Онорийдің паптығы Рим-католик шіркеуінің Вормс конкордаты арқылы қол жеткізген артықшылықтарын сақтап, мүмкіндігі болса кеңейтуге бағытталды. Ол қасиетті Рим императорының сайлануын бекіткен алғашқы папа болды. Дәстүрлі Бенедикт орденіне сенімсіздікпен қараған ол Августин және Цистерциан тәрізді жаңа монах ордендерін қолдады және Монте-Кассино мен Клуни аббаттығы сияқты ірі монах орталықтарына бақылауды күшейтуге тырысты. 1128 жылы ол жаңа әскери орден – Тамплиерлер орденін де бекітті. Онорий II Сицилияның Роджер II-нің Оңтүстік Италиядағы билігін кеңейтуіне тоқтатуға және Франция королі Людовик VI-нің француз шіркеуінің істеріне араласуына бөгет қоюға күш жеткізбеді. Өз алдыңғылары сияқты, ол шіркеутің кең ауқымды істерін Папалық легаттар арқылы басқарды. 1130 жылы оның қайтысымен шіркеу тағы да шатастыққа түсті, екі қарсылас папа – Иннокентий II және антипапа Анаклетий II сайланды.
Although from a humble background, his obvious intellect and outstanding abilities saw him promoted up through the ecclesiastical hierarchy. Attached to the Frangipani family of Rome, his election as pope was contested by a rival candidate, Celestine II, and force was used to guarantee his election. Honorius's pontificate was concerned with ensuring that the privileges the Roman Catholic Church had obtained through the Concordat of Worms were preserved and, if possible, extended. He was the first pope to confirm the election of the Holy Roman emperor. Distrustful of the traditional Benedictine order, he favoured new monastic orders, such as the Augustinians and the Cistercians, and sought to exercise more control over the larger monastic centres of Monte Cassino and Cluny Abbey. He also approved the new military order of the Knights Templar in 1128. Honorius II failed to prevent Roger II of Sicily from extending his power in southern Italy and was unable to stop Louis VI of France from interfering in the affairs of the French church. Like his predecessors, he managed the wide ranging affairs of the church through Papal Legates. With his death in 1130, the Church was again thrown into confusion with the election of two rival popes, Innocent II and the antipope Anacletus II.
Ерте өмір
Ламберто қарапайым ауылдық тегінен шыққан, қазіргі Италиядағы Имолаға жақын Касалфиуманезе коммунасындағы Фиагнанодан шыққан. Шамамен 1099 жылы белгісіз шіркеудің кардинал-диаконы етіп тағайындалған, бірақ С. Прасседе де талқыланды. Оның орнын басқан Папа Паскаль II, Ламбертоны 1117 жылы Остияның кардинал-епискобы лауазымына көтерілгенге дейін Латеранның каноны етіп тағайындады. 1122 жылы Вормс конкордаты мен Ламбертоның күш-жігеріне байланысты "Pactum Calixtinum" арқылы күрес аяқталды. Урбан II мен Паскаль II понтификаттары итальян дін қызметкерлерінің кардиналдар алқасының кеңейуіне куә болды, бұл жергілікті Римнің ықпалын күшейтті. Бұл кардиналдар жақында Калликст II көтерген, негізінен француз немесе Бургундиядан шыққан кардиналдар тобымен кездесуге құлшынбады. 1124 жылы 13 желтоқсанда Калликст II қайтыс болғаннан кейін, екі отбасы да шіркеу канондарына сәйкес келесі папаны сайлау үш күн ішінде өтуі керек деп келісті. Лео Франгипани бастаған Франгипанилер өздерінің таңдаған кандидаты Ламбертоны жоғарылату үшін кешіктіруді талап етті. 16 желтоқсанда барлық кардиналдар, соның ішінде Ламберто, Латеран базиликасының оңтүстігіне жалғасқан Қасиетті Панкратий монастырының шіркеуінде жиналды. Ол қызыл шапанды киіп, Те Деум әні орындалып жатқанда, кардинал Америкпен алдын ала келісім бойынша Франгипани жақтастарының қарулы тобы Римде фракциялық күреске түсті. Кардинал Америк пен Лео Франгипани Урбанның, қала префектінің және Пьерлеони отбасының қарсылығын парамен және артық уәделермен жеңуге тырысты. 1116 жылы Генрих Тосканалық Матильданың Италиядағы жерлерін иелену үшін Альп тауларын кесіп өтті, ол өлгенде папалық билікке қалдырды деп болжанады. Генрих Тоскана қалалары мен папалық қарсылықтарына қарамастан, жаңадан сатып алынған провинция бойынша императорлық викарийлерді тағайындауға кірісті. 1125 жылы 23 мамырда император Генрих V-нің өлімі осы дау-дамайларға тоқтам берді, бірақ көп ұзамай Онорий Киелі Рим империясындағы жаңа билік күресіне қатысты. Генрих баласыз қайтыс болды және өзінің немере інісі Фредерик Хогенштауфенді, Швабия герцогін, Рим патшасы және Киелі Рим императоры ретінде тағайындады. Неміс князьдерінің шіркеулік тобы Хогенштауфен билігінің кеңейтуіне қарсы болды. Лотарьдің өтініші бойынша, Онорий Кардинал Иоанн Креманы Пизаға Конрадты патша етіп қойған Милан архиепискобы Ансельмді құлшылықтан айырған тағы бір синод өткізуге жіберді. Лотар III-нің негізгі шіркеу кеңесшілерінің бірі Ксантендік Сент-Норберт болды, ол Онорийдан жаңа монахтар ордені, Премонстратант ордені (Норбертиндер деп те аталады) құруға ресми санкция сұрады. 1125 жылы папалық күш Чекано иелерін бағындырды. Папа әскерлері әртүрлі қалаларды, соның ішінде Мэнца, Роккасекка және Треви-нель-Лационы иеленді. Алайда, Онорий Фумонедегі бұрынғы папалық бекінісіне қатты алаңдайтын, өйткені оны папаның атынан ұстаған ақсүйектер иелігін жалғастыруға шешім қабылдады. Қала он аптаға созылған қоршаудан кейін 1125 жылдың шілдесінде құлады. Осылай, Онорий өзінің назарын Монте-Кассиноның ықпалды және тәуелсіз ойлы абысы Одеризио ди Сангроға аударды. Онорий Одеризионы ұзақ уақыт бойы ұнатпай келген, ол Остияның кардинал-епискобы болған кезден басталған. Онорий абаттан өзіне және оның серіктеріне Остия епископтарына тиесілі дәстүрлі артықшылық болған Палларадағы Санта-Мария шіркеуінде тұруына рұқсат беруді сұрады. Абат монастырьға жұмсаған ақшасын емес, өз қалтасын толтырып отырғаны туралы хабарларды пайдаланып, Одеризийді монах емес, ұры және сарбаз деп атады. Монахиндар монастырь деканы Николоны сайлады. Осы уақыт аралығында Одеризио мен Николоның жақтастары арасында ашық соғыс жүріп жатты. Алайда, ақыр соңында, Онорий Одеризионың отставкасын ғана емес, сонымен қатар Николоны жақсы өлшеу үшін де құтқарып алды. Онорий монахтардың паптыққа адалдық ант беруін талап етті, бірақ олар қатты қарсы болды. 1127 жылы Арпинода жергілікті бароннан жеңілгенде, Роджердің Италияға келгені туралы хабарды алады. Роджер өз әскерлерін Беневентоға қауіп төндіріп қалдырды, ал ол Сицилияға күш-жабдықтар алу үшін оралды. Осы уақыт аралығында Онорий Капуяның жаңа ханзадасы Роберт II-мен одақтасты. 1127 жылы 30 желтоқсанда Онорий Роджер II-ге қарсы крест жорығын жариялады. Орындылықты біршама құтқару үшін, Онорий өзінің сенімді кеңесшісі кардинал Америкті Ценций II Франгипанмен бірге Роджермен жасырын келіссөздер жүргізу үшін жіберді. Ол ашуланып, қалаға қорқынышты кек қайтаратынын мәлімдеді, содан кейін тұрғындар Онорийден кешірім сұрап, басқа басшы жіберуді өтінді. 1125 жылы қарулы топпен бірге Понс Клуни аббаттығына иелік етті, монастырьда сақталған қазынаны балқытып, жақтастарына төледі, олар аббатқа тәуелді монахтар мен ауылдарды қорқытып, зорлық көрсетуді жалғастырды. Ақырында Понс шақыруға бағынды және 1126 жылы Онорий оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Онорий жеке өзі Питер Венерблді Клуни аббаты ретінде қайтадан қызметке орнатты. Людовик Стефеннің байлығын тәркілеп, оның реформалық қызметін тоқтату үшін мазақтады. Генриге симония айыбын тағып, француз шіркеуінен тағы бір қауіпті жоюға тырысты. Людовик сонымен қатар Ильдеберт Лаварденге, Онорий Ла Манстың архиепископынан Тур архиепископы болып ауыстырғанға қарсы қысым көрсетті. 1126 жылы Людовик Тур епископтығындағы бос лауазымдарды Ильдеберттің қарсылығына қарамастан, өзінің кандидаттарымен толтыруды талап етті. Ильдеберт Онорийға өзінің шешіміне қатысты Римге үнемі шағымдануы туралы да шағымданды. Патшаның әрекетіне жауап ретінде француз епископтары Париж диоцезіне интердикт салды, бұл Людовикті Онорийға хат жазуға мәжбүр етті, ол 1129 жылы интердиктті тоқтатты. Бұл Клервоның Бернардының ашуын тудырды, ол Онорийға өзінің наразылығын білдіретін хат жазды. Сонымен қатар, сол жылы Онорий Бретань герцогы III Коннанға өзінің бүлікші вассалын бағындыруға көмектесті. Ол сонымен қатар Лерін аралдарындағы монахтарды араб шабуылдарынан қорғауға көмектесу үшін крест жорығын ұйымдастырып, шақырып, монахтарды араб шабуылдарынан қорғауға шақырып, оларға көмектесу үшін крест жорығын ұйымдастырды. Онорий сонымен қатар Нормандия ісіне араласуға шақырылды, өйткені Анжу графы Фульк және Англия королі I Генрих үстемдік үшін күресті. Генрих Фульктің қызы Сибилла Анжудың Нормандия герцогінің ұлы Уильям Клитоға үйленгеніне қарсы болды, олар қандастық байланысқа тым жақын болды, алтыншы туысқандар болды. Олар ажырасудан бас тартты, ал Онорий Фулькті және оның күйеуін құлшылықтан айыруға және олардың аумақтарына интердикт салуға мәжбүр болды.
On 16 December, all the Cardinals, including Lamberto, assembled in the chapel of the monastery of St. Pancratius attached to the south of the Lateran basilica. He had only just put on the red mantle and the Te Deum was being sung when an armed party of Frangipani supporters (in a move pre arranged with Cardinal Aymeric)
Rome descended into factional infighting, while Cardinal Aymeric and Leo Frangipani attempted to win over the resistance of Urban, the City Prefect, and the Pierleoni family with bribes and extravagant promises. In 1116, Henry had crossed the Alps to lay claim to the Italian territories of Matilda of Tuscany, which she had supposedly left to the papacy on her death. Henry had immediately begun appointing imperial vicars throughout the newly acquired province over the objections of both the Tuscan cities and the papacy. The death of Emperor Henry V on 23 May 1125 put an end to these squabbles, but soon Honorius was involved in a new power struggle in the Holy Roman Empire. Henry died childless and had nominated his nephew Frederick Hohenstaufen, Duke of Swabia, to succeed him as King of the Romans and Holy Roman Emperor. Of the German princes, the ecclesiastical faction was against any expansion of Hohenstaufen power, At Lothair's request, Honorius also sent Cardinal John of Crema to Pisa to hold another synod that excommunicated Archbishop Anselm of Milan, who had crowned Conrad king. One of the key ecclesiastical advisors of Lothair III was Saint Norbert of Xanten, to seek the formal sanction from Honorius to establish a new monastic order, the Premonstratensian Order (also known as the Norbertines), In 1125, papal force brought to heel the lords of Ceccano. Papal armies took possession of various towns, including Maenza, Roccasecca and Trevi nel Lazio. Honorius, however, was most concerned about the former papal stronghold at Fumone, which the nobles, who held it in the pope's name, had decided to keep possession of. The town fell in July 1125 after a siege of ten weeks. With that, Honorius turned his attention to the powerful and independent minded abbot of Monte Cassino, Oderisio di Sangro. Honorius had a long standing dislike of Oderisio going back to the time when Honorius was cardinal bishop of Ostia. Honorius had asked for permission from the abbot to allow him and his entourage permission to stay in the church of Santa Maria in Pallara, which was a traditional privilege belonging to the bishops of Ostia. Using reports that the abbot had been lining his own pockets rather than spending it on his monastery, Honorius publicly denounced Oderisio, calling him a soldier and a thief, not a monk. The monks elected Niccolo, the dean of the monastery. In the meantime, open warfare was being waged between the supporters of Oderisio and Niccolo. Eventually, however, Honorius was able to secure not only the resignation of Oderisio, but he also excommunicated Niccolo for good measure. Honorius also insisted that the monks take an oath of fidelity to the papacy, but they strenuously objected. Honorius had just suffered a defeat at the hands of a local baron at Arpino in 1127 when Honorius received word that Roger had landed in Italy. Roger left his armies threatening Benevento, while he returned to Sicily for reinforcements. Honorius in the meantime entered into an alliance with the new Prince of Capua, Robert II. On 30 December 1127, Honorius preached a crusade against Roger II after having anointed Robert as Prince of Capua. Trying to salvage something of the situation, Honorius sent his trusted advisor Cardinal Aymeric together with Cencio II Frangipane to negotiate with Roger secretly. Furious, he declared he would wreak a terrible vengeance on the city, whereupon the residents asked Honorius for forgiveness and to send another governor. In 1125, accompanied by an armed following, Pons took possession of Cluny Abbey, melted down the treasures stored in the monastery, and paid his followers, who continued to terrorise the monks and the villages dependent upon the abbey. Pons eventually obeyed the summons, and was deposed by Honorius in 1126 Honorius personally reinvested Peter the Venerable as Abbot of Cluny. Louis confiscated Stephen's wealth and began harassing him so that he would cease his reforming activities. Charging Henri with simony, Louis attempted to remove another threat from within the French church. Royal pressure was also brought to bear on Hildebert of Lavardin, whom Honorius had transferred from the see of Le Mans to become the Archbishop of Tours in 1125. In 1126, Louis insisted on filling episcopal vacancies in the See of Tours with his own candidates over Hildebert's objections. Hildebert also complained to Honorius about the constant appeals to Rome whenever he made a ruling. In response to the king's actions, the French bishops laid an interdict on the diocese of Paris, causing Louis to write to Honorius, who suspended the interdict in 1129. Although this incurred the wrath of Bernard of Clairvaux, who wrote to Honorius expressing his disgust, That same year, Honorius helped Conan III, Duke of Brittany, bring one of his rebellious vassals to heel. He also intervened on behalf of the monks of the Lérins Islands who were constantly harassed by Arab pirates, encouraging a crusade to help defend the monks. Honorius was also called to intervene in the affairs of Normandy, as Fulk of Anjou and King Henry I of England battled for domination. Henry objected to the marriage of Fulk's daughter Sibylla of Anjou to William Clito, the son of the duke of Normandy, on the grounds that they were too closely related by blood, being sixth cousins. They refused to divorce, and Honorius was forced to excommunicate Fulk and his son in law and to impose an interdict upon their territories.