Кіріспе
1216-1227 жылдар аралығында Католик шіркеуінің басшысы, Орфеядағы Санта-Люсия кардинал-диаконы (1193–1200, 1227 жылғы 18 наурызда қайтыс болды), тумасы Ченчио Савелли, Католик шіркеуінің басшысы және Папалық штаттардың билеушісі болды. Санта-Мария-Маджоре базиликасының каноны болған ол бірнеше маңызды әкімшілік лауазымдарды, оның ішінде Камерленго лауазымын атқарды. 1197 жылы ол жас Фридрих II-нің тәрбиешісі болды. Папа ретінде ол өзінің ізашары Иннокентий III кезінде жоспарланған Бесінші крест жолына қолдау көрсетті. Гонорий Венгрия королі Андрей II және император Фридрих II-ні олардың берген уәделерін орындауға бірнеше рет шақырды. Ол сондай-ақ жақында құрылған Доминикан және Францискан діни ордендерін бекітті.
Cardinal Deacon of Santa Lucia in Orphea (1193–1200) – 18 March 1227), born Cencio Savelli, was head of the Catholic Church and ruler of the Papal States from 18 July 1216 to his death. A canon at the Basilica di Santa Maria Maggiore, he came to hold a number of important administrative positions, including that of Camerlengo. In 1197, he became tutor to the young Frederick II. As pope, he worked to promote the Fifth Crusade, which had been planned under his predecessor, Innocent III. Honorius repeatedly exhorted King Andrew II of Hungary and Emperor Frederick II to fulfill their vows to participate. He also gave approval to the recently formed Dominican and Franciscan religious orders.
Алғашқы жұмыстар
Ол Римде Савелли әулетінің мүшесі Аимериконың ұлы ретінде дүниеге келді. Бір кезде Санта-Мария-Маджоре шіркеуінің каноны болды, ал 1193 жылдың 20 ақпанында Силицедегі Санта-Люсияның кардинал-диаконы тағайындалды. Папа Климент III және папа Целестин III тұсында ол Рим шіркеуінің қазынашысы қызметін атқарды, "Liber Censuum" жинағын жасады және 1194 жылдан 1198 жылға дейін Киелі Рим шіркеуінің вице-канцлері болып жұмыс істеді. 1197 жылы ол Сицилия королі Фредерикке, болашақ императорға ұстаз болды, оның анасы Констанция оны Папа Иннокентий III-ке қарауға берген еді. Иннокентий III оны 1200 жылы кардинал діни қызметкер дәрежесіне көтерді, соның арқасында ол Ss. Иоанн мен Пауль титулын алды. 1198 жылы ол Киелі Рим шіркеуінің камерленгосы қызметінен босатылды, бірақ шамамен сол кезде Кардиналдардың қасиетті коллегиясының камерленгосы лауазымын иеленді, ол 1216 жылға дейін осы лауазымда қалды.
Сайлау
Иннокентий III 16 шілдеде 1216 жылы қайтыс болды. Екі күннен кейін, оның қасында болған он жеті кардинал жаңа папа сайлау үшін жиналды. Италиядағы ауыр жағдай, татарлардың қауіпті ниеттері және жарылыстан қорқу кардиналдарды келісіммен сайлауға итермеледі. Кардиналдар Уголино Остийский (кейін Папа Григорий IX) және Гвидо Папарески жаңа папаны тағайындауға уәкілеттік алды. Олардың таңдауы Ценцио Савеллиге түсті, ол тиараны тартыншақтықпен қабылдады және III Гонорий есімін алды. Ол 24 шілдеде Перуджада қасиеттілікке ие болды және 31 тамызда Римде тәж киді. 3 қыркүйекте 1216 жылы Латеранды иеленді. Рим халқы сайлауға зор қуанышпен толысты, өйткені Гонорий III өзі римдік болғандықтан және өте мейірімділігімен баршаның жүрегіне сыйды. Бұл зор жобаны іске асыруға қажетті қаражатты қамтамасыз ету үшін Папа мен кардиналдар үш жыл бойы табыстарының оннан бір бөлігін, ал қалған дін қызметкерлері жиырмадан бір бөлігін беруге міндетті болды. Осылай жиналған ақша көп болғанымен, Гонорий III жоспарлаған жалпы крест жорығына жеткіліксіз болды. (Бела III Андреске мүлік және ақша қалдырып, оны қасиетті жерге крест жорығына бастауға міндеттеді.) Көптеген басқа билеушілер сияқты, оның бұрынғы шәкірті, Германия императоры Фредерик II 1217 жылы қасиетті жерге аттануға ант берді. Францискан ордені 1223 жылы, ал Кармелит орденінің Святого Альберта Иерусалимского ережесі 1226 жылы бекітілді. 1219 жылы Гонорий III Әулие Доминик пен оның серіктерін ежелгі рим базиликасы Санта-Сабинада тұруға шақырды, олар 1220 жылдың басына дейін сонда қоныстанды. Осыған дейін, монахтардың Римде Сан-Систо-Веккио монастырында уақытша резиденциясы болған, оны Гонорий шамамен 1218 жылы Доминикке берген, оны Доминик басшылығымен Римдегі монахтарды реформалауға арналған монастырь етуді көздеген. Санта-Сабинадағы studium conventuale Санта-Мария-спра-Минервадағы доминикандық studium generale-нің алға басушысы болды. 1217 жылы Гонорий III Стефанға Сербия королі титулын берді. Оның паптығы кезінде көптеген үшінші дәрежелі ордендер пайда болды. Ол 1221 жылы "Memoriale propositi" бұйрығымен Францискан бауырлары мен тәуекелшілер ережесін бекітті. Сондай-ақ ол Париж университетіндегі теология профессорының төрт ізгі ниетті ұстаздары құрған "Валь-де-Эколиер" (Ғылымдар аңғары) діни қауымдастығын бекітті.
Жазбалар
III Гонорий жазушы ретінде белгілі бір даңққа ие болды. Оның ең маңызды жазбасы – Liber censuum Romanae ecclesiae, ол шіркеудің орта ғасырлардағы меншікке қатысты ұстанымын көрсететін ең құнды дереккөз және Liber Pontificalis-тің жалғасы болып табылады. Онда Апостолдық Тақтың кірістері, алынған сыйлықтар, берілген жеңілдіктер мен қалалар және билеушілермен жасалған шарттар тізімі жазылған. Ол III Климент папа кезінде басталып, 1192 жылы III Селестин папа тұсында аяқталған. Liber Censuum-нің түпнұсқа қолжазбасы бүгінге дейін сақталған (Vaticanus latinus 8486). III Гонорий сонымен қатар III Селестин папаның өмірбаянын, VII Григорийдің өмірбаянын, түрлі жағдайларда шіркеудің рәсімдерін қамтитын салтанатты "Ordo Romanus" және отыз төрт уағыз жазды. Гонорий сондай-ақ Рим папасы Гонорийдің Гримуарының авторы деп есептеледі. Бұл мәтін, көбінесе, он алтыншы ғасырдың соңында, автордың қайтысынан шамамен төрт жүз жыл өткен соң жасалған. А. Э. Уэйттің сөзіне сүйенсек, "Бұл – қастандықпен жасалған және біршама тапқыр алдамшылық, ол кезеңінің білімсіз адамдарын, әсіресе сиқырға бейім білімсіз дін қызметкерлерін алдауға мұраттанған, себебі ол тозақ сиқыршылығы мен некромантияға Апостолдық Тақтың тікелей келісімін беруді мақсат етеді".