Антонио Веррио: Итальян суретшісі және Англиядағы барокко өнерінің негізін қалаушысы

Кіріспе

Италиялық суретші Антонио Веррио (шамамен 1636 – 1707 жылдың 15 маусымы) – итальян суретшісі. Ол Англияға барокко стиліндегі қабырға суреттерін енгізген және отыз жылдан астам патшалық отбасының қызметінде болды.

Мансап

Неаполь корольдігінің Лекче қаласында туған Веррио мансабын Лекчеде бастады және Джованни Андреа Копполаның (1597–1659) шәкірті болды. Веррионың бірнеше туындылары әлі күнге дейін Апулия қаласында сақталған, соның ішінде S. Francesco Saverio appare al Beato Marcello Mastrilli – оның алғашқы қол қойылған туындысы. Шамамен 1665 жылы Веррио Тулуза аймағына көшіп, Пьер Пол Рикетке тиесілі Бонрепо сарайын безендіруге шақырылды. Содан кейін ол Тулузада қоныстанды, Кармес Дешаусе және Капуциндер үшін жұмыс істеді. Бүгінде оның екі картинасы – Le Mariage de la Vierge et Saint Félix de Cantalice – жергілікті Музей де Августиннің қорында сақтаулы. Шамамен 1670 жылы Веррио Парижге көшіп, аристократтардың ықыласына бөенді және үш жеке үйді безендірді, оның ішінде Бруларт сарайы да бар (қазір жеке меншікте, әлі сақталған). 1672 жылдың наурыз айында Ральф Монтегюдің ұсынысымен Веррио Ла-Манш арқылы өтті, Монтегю 1669 жылдан бері Париздегі Англияның ерекше елшісі болған. Монтегюдің көмегімен Веррио Англиядағы аристократтарға қызмет етті, мысалы, Арлингтонның 1-ші графы (Эустон Холл және Арлингтон үйі, қазір қираған) және Лаудердейлдің 1-ші герцогы (Ковхаус, қазір Ұлттық сенім қорының меншігі), сондай-ақ Чарльз II-нің қамқорлығына ие болды. 1675 жылға қарай Веррио корольдің «Карл II-нің теңіз жеңісі» деп аталатын көркем аллегориялық портретін салып бітірді және сол жылдың 5 мамырында «азаматтық құқық алды». Одан кейін ол Виндзор сарайының Солтүстік қанатын безендіруге кірісті, онда сәулетші Хью Мей және мүсінші Гринлинг Гиббонспен бірлесіп жұмыс істеді. Бұл оның мансабындағы ең маңызды тапсырма болды: жиырма төбе, үш баспалдақ, Корольдің капелласы және Санкт-Джордж залы, олар үшін оған 10195 фунт стерлинг 8 шиллинг 4 пенни төленді. 1684 жылы жұмысты аяқтағаннан кейін Веррио Бас суретші болып тағайындалды. 1820 жылдары Георг IV тапсырған сарайды қайта безендіру кезінде тек үш төбе ғана сақталды. Джеймс II таққа отырғаннан кейін Веррио патшалық қызметін жалғастырып, Уайтхолл сарайын (1698 жылы өртенген) және Генрих VIII-нің Виндзордағы капелласын (қиратылған) безендірді. 1685 жылдың наурыз айында ол «Сент-Джеймс паркіндегі Ұлы бақтың сақшысы» болып тағайындалды. Даңқты революцияда Веррио Вильгельм III-тен патшалық қорғау алмады және сарайды тастап кетуге мәжбүр болды. Чарльз бен Джеймсқа қызмет еткен Веррио аристократтардың ықыласына қайта оралды. Ол келесі он жылды Эксетердің 5-ші графына тиесілі Бургли үйінде және Девонширдің 4-ші графына тиесілі Чатсворт үйінде өткізді. Екеуі де ағылшын барокко безендіруінің көрнекті үлгілері, ал Бурглиде Веррионың шедеврі – Аспан бөлмесі орналасқан. 1699 жылы Вильгельм Тест заңын жоққа шығарып, Веррионы қайтадан сарайға шақырды. Виндзорда қайтадан жұмыс істегеннен кейін Веррио Вильгельм үшін Хэмптон-Корт сарайын безендіруді бастады. 1702 жылы қайтыс болғаннан кейін Веррио патшалық қызметін жалғастырып, Анна патшайым үшін соңғы патшалық тапсырмасын – Королеваның қабылдау бөлмесіндегі суретті салды. 1705 жылы патшайым Верриоға жылына 200 фунт стерлинг зейнетақы тағайындады және оған Хэмптон-Корттағы тұрғын үйін сақтауға рұқсат берді. 1707 жылдың 15 маусымында қайтыс болғанға дейін Веррио бірнеше портрет, соның ішінде өзінің автопортретін салды, ол қазір Ұлттық портрет галереясында сақтаулы. Веррио Луи Лагер және Джеймс Торнхил сияқты жас суретшілерге әсер етті, ал оның Хэмптон-Корт сарайындағы фрескалары (қазіргі Тарихи Корольдік сарайлардың қамқорлығында) баға жетпес мұра болып табылады.

Verrio, born in Lecce, Kingdom of Naples, started his career in Lecce and was a pupil of Giovanni Andrea Coppola (1597–1659). Several works by Verrio still exist in the Apulian city, including S. Francesco Saverio appare al Beato Marcello Mastrilli – his first known signed work. Around 1665, Verrio moved to the region of Toulouse where he was commissioned to decorate the Château de Bonrepos, the property of Pierre Paul Riquet, promoter of the Canal du Midi. He then settled in Toulouse itself where he worked for the Carmes Déchaussées and the Capucins. Today two of his paintings, Le Mariage de la Vierge et Saint Félix de Cantalice, are in the collection of the Musée des Augustins there. Around 1670, Verrio moved to Paris where he developed an aristocratic clientele and decorated three private houses including the hotel Brûlart – the only one that still exists today (in private hands). In March 1672, Verrio crossed the Channel on the recommendation of Ralph Montagu, who had been English Ambassador Extraordinary in Paris since 1669. Thanks to Montagu, Verrio made his English debut working for aristocrats such as the 1st Earl of Arlington (Euston Hall and Arlington House, now destroyed) and the 1st Duke of Lauderdale (Cow House, now a property of The National Trust), and rapidly acquired the royal patronage of Charles II. By 1675, Verrio had painted the exquisite allegorical portrait of the king known as The Sea Triumph of Charles II, and was 'denizened' on 5 May of that year. Soon afterwards he was engaged to decorate the North Range of Windsor Castle, where he collaborated with the architect Hugh May and the sculptor Grinling Gibbons. This was the most important commission of his entire career: twenty ceilings, three staircases, the King's Chapel and St George's Hall for which he was paid the colossal sum of £10195 8s 4d. On its completion, in 1684, Verrio was appointed Chief First Painter. Only three ceilings have survived the redecoration of the castle commissioned by George IV during the 1820s. On the succession of James II, Verrio continued his royal service and decorated Whitehall Palace (burnt in 1698) and Henry VIII's Chapel at Windsor (destroyed). In March 1685, he was also appointed "Keeper of the Great Garden in St James's Park". At the Glorious Revolution, Verrio received no royal protection from William III and had to leave the court. Verrio, who had worked for the nobility while he was employed by Charles and James, returned to his aristocratic clientele. He spent the next decade at Burghley House, the property of the 5th Earl of Exeter, and Chatsworth House, the property of the 4th Earl of Devonshire. Both are very fine examples of English Baroque decoration, and Burghley contains Verrio's masterpiece, the Heaven Room. By 1699, William finally overrode the Test Act and invited Verrio back to court. After having worked at Windsor again, Verrio undertook the decoration of Hampton Court Palace for William. At his death, in 1702, Verrio continued his royal service and painted for Queen Anne his last royal commission in the Queen's Drawing Room. In 1705, Verrio was granted by the queen an annual pension of £200 and allowed to keep his lodgings at Hampton Court. Before his death, on 15 June 1707, Verrio painted a series of portraits including his self portrait, now in the National Portrait Gallery. Verrio influenced younger artists such as Louis Laguerre and James Thornhill, and his Hampton Court Palace frescoes (now under the care of Historic Royal Palaces) constitute a priceless legacy.

Веррионың шығармалары

Англия мен Уэльсте Веррионың сақталған декоративтік жұмыстарын Бёргли үйі, Чатсворт үйі, Рейгейт монастыры, Челси корольдік госпиталі, Христ госпиталі, Хэм үйі, Хэмптон Корт сарайы, Мур паркі, Повис қамалы, Снейп қамалы (өте нашар күйде болғанымен) және Виндзор қамалында көруге болады. Оның кейбір картиналары, эскиздері мен суреттері әртүрлі коллекцияларда сақталады, оның ішінде Британдық мұражай, Кембридж қаласындағы Фицвильям мұражайы, Ұлттық портрет галереясы, Нортгемптон мұражайы және өнер галереясы, Корольдік коллекция және Виктория мен Альберт мұражайы бар. Францияда оның жұмыстарын Тулузадағы Августин мұражайында және Сент-Экзюпер шіркеуінде, ал Парижде Бруларт қонақ үйінің бірнеше күмбездерін суреттеген жерде көруге болады. Италияда оның картиналарын әртүрлі шіркеулерде және оның туған қаласы Лекчедегі провинциялық мұражайда табуға болады.