Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз әншісі (1918–1999)
джаз әншісі
American jazz singer (1918–1999)
the jazz singer
Джо Уильямс (Джозеф Горед деп туған; 12 желтоқсан 1918 – 29 наурыз 1999) – американдық джаз әншісі. Ол граф Бази оркестрі және Лайонел Хэмптон оркестрі сияқты үлкен оркестрлермен, сондай-ақ шағын топтармен ән айтты. Ол Бейси оркестрімен екі фильмде ойнады және кейде актерлік жұмыс істеді.
Joe Williams (born Joseph Goreed; December 12, 1918 – March 29, 1999) was an American jazz singer. He sang with big bands, such as the Count Basie Orchestra and the Lionel Hampton Orchestra, and with small combos. He sang in two films with the Basie orchestra and sometimes worked as an actor.
Ерте өмір
Уильямс Джорджия штатының Корделе қаласында Вилли Горид пен Энн Беатрис Гилберттің ұлы болып дүниеге келді. Ол үш жасқа толғанда анасы мен әжесі оны Чикагоға алып кетті; Оңтүстік жағында өсіп, Остин Отис Секстон бастауыш мектебінде және Энглвуд орта мектебінде білім алды. 1930 жылдары, жасөспірім шағында ол «Jubilee Boys» евангелистік тобының мүшесі болды және Чикаго шіркеулерінде өнер көрсетті.
Williams was born in Cordele, Georgia, the son of Willie Goreed and Anne Beatrice, née Gilbert. When he was about three, his mother and grandmother took him to Chicago; he grew up on the South Side, where he attended Austin Otis Sexton Elementary School and Englewood High School. In the 1930s, as a teenager, he was a member of a gospel group, the Jubilee Boys, and performed in Chicago churches.
Мансап
Уильямс 1937 жылы жеке әнші ретінде мансабын бастады. Ол кейде үлкен оркестрлермен бірге өнер көрсетті: 1937 жылдан бастап Джимми Нуонның Apex Club Orchestra-мен бірге өнер көрсетті, сондай-ақ Лес Хайтпен Орта Батыс штаттарында гастрольде болды. 1941 жылы ол Коулман Хокинспен Мемфиске, Теннесси штатына гастрольде болды. 1943 жылы Бостонда Лайонел Хэмптон оркестрімен өнер көрсетті. 1945 жылы Чикагодағы Club DeLisa-да Ред Сондерспен бірге ән шырқады, ал 1946 жылы Нью-Йоркте Энди Киркпен бірге болды. 1940 жылдардың соңында Уильямс ауырып, сирек-сирек ғана өнер көрсетті. 1950 жылдың қазанында ол қайтадан Ред Сондерспен бірге ДеЛиза клубында болды, сол жерде оны граф Бази естіді. 1954 жылдан 1961 жылға дейін ол граф Бази оркестрінің әншісі болды. 1955 жылы жазылған "Every Day I Have the Blues" және "Alright, Okay, You Win" осы кезеңдегі көптеген табысты жазбалардың қатарында болды. Бази тобынан кеткеннен кейін Уильямс фестивальдерде, клубтарда және теледидарда жеке әнші ретінде сәтті мансапқа ие болды. Ол Базибен жақсы қарым-қатынаста болды және ол Бази оркестрімен үнемі өнер көрсетті. Ол көптеген музыканттармен гастрольде болып, жазбалар жасады, соның ішінде Гарри "Свиттс" Эдисонмен 1961-62 жылдары, Джуниор Мэнспен 1962-1964 жылдары, Джордж Ширингпен 1971 жылы және Канонбол Аддерлимен 1973-1975 жылдары. 1977 жылы Кларк Терримен Мысырдан Үндістанға ұзақ турнеге шықты, ал 1985 жылы Тэд Джонс және Бази оркестрімен Еуропа мен АҚШ-қа турнеге шықты. Ол сонымен қатар 1970 және 1990 жылдар аралығында көбінесе пианист Норман Симмонспен бірге жұмыс істеді және жиі Генри Джонсон гитарада ойнады. Уильямс Basie оркестрімен бірге екі фильмде ән шырқады, 1957 жылы "Jamboree" және 1960 жылы "Cinderfella". Ол кейде актер ретінде жұмыс істеді, 1970 жылы жарық көрген "Ай шарабы соғысы" фильмінде эпизодтық рөлді ойнады. 1985 жылы ол "Косби Шоуында" Косбидің қайын атасы ретінде 4 эпизодта "Әже Ал" Хэнкс рөлін ойнады. Уильямс 1980 және 1990 жылдардың басында "Сезам көшесінде" бірнеше рет пайда болды. 1982 жылы Джо Лу Грант телесериалының ("Джаз") бір эпизодында джаз музыканты Сонни Гудман рөлін ойнады. Өмірінің соңында Уильямс жиі Лас-Вегастағы қонақүйлер мен клубтарда жұмыс істеді, сонымен қатар фестивальдерде ән шырқады және круиздік кемелерде жұмыс істеді. Ол тағы да Basie Orchestra тобымен бірге гастрольде болды, бұл жолы топтың жетекшісі ретінде Тэд Джонстың орнын басқан Франк Фостердің басшылығымен. Уильямс бұрынғы Эллингтон оркестрінің барабаншысы Луи Беллсонмен бірге Дьюк Эллингтонның "Black, Brown and Beige" джаз сюитасында ән шырқады; шамамен 1993 немесе 1994 жылы ол Джордж Ширингпен тағы да гастрольде болды.
Williams began singing professionally as a soloist in 1937. He sometimes sang with big bands: from 1937 he performed with Jimmie Noone's Apex Club Orchestra, and also toured with Les Hite in the Midwest. In 1941 he toured with Coleman Hawkins to Memphis, Tennessee. In 1943 he performed in Boston with the Lionel Hampton Orchestra. He sang with Red Saunders at the Club DeLisa in Chicago in 1945, and in 1946 was in New York with Andy Kirk. In the late 1940s, Williams was ill and performed on a sporadic basis. By October 1950, he was again at the Club DeLisa with Red Saunders, where Count Basie heard him. From 1954 to 1961 he was the singer for the Count Basie Orchestra. "Every Day I Have the Blues", recorded in 1955, and "Alright, Okay, You Win" were among many successful recordings from this period. After leaving the Basie band, Williams had a successful career as a soloist at festivals, in clubs and on television. He and Basie remained on good terms and he regularly appeared with the Basie orchestra. He toured and made recordings with many other musicians, including Harry "Sweets" Edison in 1961–62, Junior Mance between 1962 and 1964, George Shearing in 1971, and Cannonball Adderley between 1973 and 1975. He went on a long tour from Egypt to India with Clark Terry in 1977, and toured Europe and the United States with Thad Jones and the Basie Orchestra in 1985. He also worked with his own combos, which between 1970 and 1990 usually included the pianist Norman Simmons, and often had Henry Johnson on guitar. Williams sang with the Basie orchestra in two films, Jamboree in 1957 and Cinderfella in 1960. He sometimes worked as an actor, and he had a supporting role in the movie The Moonshine War released in 1970. In 1985 he played the role of "Grandpa Al" Hanks on The Cosby Show over 4 episodes as Cosby's father in law. Williams appeared several times on Sesame Street in the 1980s and early 1990s. In 1982, Joe played the part of jazz musician Sonny Goodman in an episode ("Jazz") of the television series Lou Grant. In later life, Williams often worked in hotels and clubs in Las Vegas, Nevada, but also sang at festivals and worked on cruise ships. He toured again with the Basie Orchestra, this time under the direction of Frank Foster, who had succeeded Thad Jones as leader of the band. Williams sang with the former Ellington Orchestra drummer Louie Bellson in Duke Ellington's jazz suite Black, Brown and Beige; in about 1993 or 1994 he again toured with George Shearing.
Өлім
1999 жылы 29 наурызда Лас-Вегаста 80 жасында дүние салды. Ол бір апта бұрын тыныс алу мүшесінің ауруына байланысты ауруханаға жатқан еді.
Williams died on March 29, 1999, in Las Vegas, at the age of 80. He had been hospitalized the week before for a respiratory ailment.
Марапаттар мен құрметтер
Уильямс 1984 жылы "Nothin' but the Blues" альбомы үшін "Грэмми" сыйлығын жеңіп алды; келесі жылы ол "Blues Foundation" ұйымының "Blues Music Awards" сыйлығында "Дәстүрлі блюз альбомы" аталымын жеңіп алды. Уильямс тағы жеті "Грэмми" сыйлығына үміткер болды: "Prez & Joe" (1979); "8 to 5 I Lose" (1982); "I Just Want To Sing" (1986); "Every Night: Live At Vine St." (1987); "I Won't Leave You Again" (Лена Хорнмен бірге, 1988); "Is You Is or Is You Ain't My Baby" (Марлена Шоумен бірге, 1989); және "In Good Company" (1989). 1988 жылы Уильямс Беркли музыка колледжінен құрметті доктор дәрежесін алды. Ол сондай-ақ Гамильтон колледжінің Fillius Jazz Archive-інің құрылуына бірлесіп бастама көтерді, сонымен қатар онда құрметті диплом да алды. 1992 жылы оның 1955 жылы Басимен бірге жазған "Every Day I Have the Blues" әні, ерекше тарихи немесе сапалық маңызы бар жазбалар тізіміне енгізіліп, "Грэмми" атақ-даңқ залына қосылды. Уильямс 2001 жылы Америка композиторлар, авторлар және баспагерлер қоғамының "Джаз Солтаны" қабырғасына енгізілді. 1988 жылы әйелі Джиллиан және достарымен бірге Уильямс талантты жас музыканттарға стипендия беру мақсатында "Joe Williams Every Day Foundation" коммерциялық емес қорын құрды.
Williams won the Best Jazz Vocal Performance Grammy Award for his LP Nothin' but the Blues in 1984; it was also the winning Traditional Blues Album in the Blues Music Awards of the Blues Foundation in the following year. Williams was nominated for seven other Grammy awards: for Prez & Joe (1979); "8 to 5 I Lose" (1982); I Just Want To Sing (1986); Every Night: Live At Vine St. (1987); "I Won't Leave You Again" (with Lena Horne, 1988); "Is You Is or Is You Ain't My Baby" (with Marlena Shaw, 1989); and In Good Company (1989). In 1988, Williams received an Honorary Doctorate of Music from Berklee College of Music. He also was a co founder of the Fillius Jazz Archive from Hamilton College, where he also received an honorary degree. In 1992, his 1955 recording of "Every Day I Have the Blues" with Basie was added to the Grammy Hall of Fame for recordings of particular historical or qualitative importance. Williams was added to the Jazz Wall of Fame of the American Society of Composers, Authors and Publishers in 2001. In 1988, with his wife Jillean and friends, Williams set up the not for profit Joe Williams Every Day Foundation to offer scholarships to talented young musicians.