Қозғалыс суретінің түсірілім өнері

Кіріспе

Кинотасу өнері

Кинотасурет – қозғалыс суретін (жақында ғана электронды бейнекамераны да) түсіру өнері. Кинооператорлар линзаны пайдаланып, заттардан шағылысқан жарықты нақты бейнеге шоғырландырады, ол кинокамераның ішіндегі бейне сенсорына немесе жарыққа сезімтал материалға түседі. Бұл экспозициялар тізбектей жасалып, кейін өңдеу және қозғалыс суреті ретінде көрсету үшін сақталады. Электронды бейне сенсорымен түсірілген суреттер, суреттегі әрбір пиксел үшін электр зарядын жасайды, ол электрондық түрде өңделіп, кейін өңдеу немесе көрсету үшін бейне файлында сақталады. Фотоэмульсиямен түсірілген суреттер фильмде көрінбейтін жасырын бейнелердің тізбегін құрайды, олар химиялық жолмен көрінетін бейнеге "дамытылады". Фильмдегі бейнелер сол қозғалыс суретін көрсету үшін пайдаланылады. Кинотасу ғылым мен бизнестің көптеген салаларында, сондай-ақ ойын-сауық және бұқаралық коммуникация мақсаттарында қолданылады.

Алдын ала өнімдер

1830 жылдары айналмалы барабандар мен дискілер қағидасына негізделген қозғалысты бейнелеу үшін үш түрлі шешім ойлап табылды: австриялық Симон фон Штампфердің стробоскопы, бельгиялық Жозеф Платоның фенекистоскопы және британдық Уильям Хорнердің зоотропы. 1845 жылы Фрэнсис Рональдс метеорологиялық және геомагниттік құралдардың уақыт өте келе өзгеретін көрсеткіштерін үздіксіз жаза алатын алғашқы сәтті камераны ойлап тапты. Камералар әлемнің көптеген обсерваторияларына жіберілді, ал кейбіреулері 20 ғасырдың соңына дейін қолданыста болды. 1867 жылы Уильям Линкольн «өмірдің доңғалағы» немесе «зоопраксископ» деп аталатын анимациялық суреттерді көрсетуге арналған құрылғыны патенттеді. Онда қозғалатын суреттер мен фотосуреттер тілік арқылы қаралатын болды. 1878 жылдың 19 маусымында Эдвард Майбридж «Сэлли Гарднер» атты жылқыны 24 стереоскопиялық камераны пайдаланып, жоғары жылдамдықта сәтті суретке түсірді. Камералар жылқының бойымен параллель жолға орналастырылды, әрбір камераның жалюзисі жылқының қадамымен іске қосылған сым арқылы басқарылды. Камералар арасы 21 дюйм болды, бұл жылқының 20 футтық қадамын қамтиды, ал суреттер секундының мыңнан бір бөлігінде түсірілді. Онжылдықтың соңында Майбридж фотосуреттерінің тізбектерін зоопраксископқа қысқа, қарапайым проекцияланған «фильмдер» үшін бейімдеді, олар 1879 немесе 1880 жылдары оның лекциялық турларында үлкен қызығушылық тудырды. Төрт жылдан кейін, 1882 жылы француз ғалымы Этьен Жюль Марей хронофотографиялық тапаншаны ойлап тапты, ол секундына 12 кадрды түсіре және бір суреттің барлық кадрларын жаза алатын болды. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында фильмді тек ойын-сауық үшін ғана емес, сонымен қатар ғылыми зерттеулер үшін де пайдалану мүмкіндігі туды. Француз биологы және кинорежиссері Жан Пэнлев ғылыми салада фильмді пайдалану үшін күшті лобби жасады, өйткені бұл жаңа орта микроорганизмдердің, жасушалардың және бактериялардың мінез-құлқын, қозғалысын және ортасын қолмен түсіріп, құжаттауға қарағанда тиімді болды. Фильмнің ғылыми салаларға енгізілуі «жасушалар мен табиғи нысандар сияқты жаңа суреттер мен нысандарды, сондай-ақ оларды нақты уақытта көруге» мүмкіндік берді. Бұл фильм қағазға түсірілген. Британдық өнертапқыш Уильям Фриз Грин жасаған эксперименталды кинокамера 1889 жылы патенттелді. Томас Алва Эдисонның басшылығымен жұмыс істеген В. К. Л. Диксон 1891 жылы патенттелген кинетографты алғаш рет ойлап тапты. Бұл камера 35 мм ені бар мөлдір целлулоид жолағына жабылған стандартты Eastman Kodak фотоэмульсиясында бірден түсірілген фотосуреттерді түсірді. Бұл жұмыстың нәтижелері алғаш рет 1893 жылы Диксонның өзі жасаған кинетоскопты пайдаланып, жұртшылыққа көрсетілді. Үлкен қораптың ішінде орналасқан фильмді бір уақытта тек бір адам ғана көре алатын тесік арқылы көретін болды. Келесі жылы Чарльз Фрэнсис Дженкинс және оның проекторы Фантоскоп көрермендерге сәтті көрсетілді, ал Луи мен Огюст Люмиер 1895 жылдың желтоқсанында Парижде фильм түсіретін, басып шығаратын және проекциялайтын Cinématographe аппаратын жетілдірді. Люмиер ағайындылары бірінші болып жобаланған, қозғалатын, фотосуреттерді бірден көп адамнан тұратын аудиторияға ұсынды. 1896 жылы Францияда (Париж, Лион, Бордо, Ницца, Марсель); Италияда (Рим, Милан, Неаполь, Генуя, Венеция, Болонья, Форли); Брюссельде және Лондонда кинотеатрлар ашылды. Орталықтың хронологиялық жетістіктерін қысқаша атап өтуге болады. 1896 жылы Эдисон өзінің жақсартылған Витаскоп проекторын көрсетті, бұл АҚШ-тағы алғашқы коммерциялық сәтті проектор болды. Купер Хьюитт 1905 жылы күн сәулесісіз үй ішінде фильм түсіруді практикалық ететін сынап шамдарын ойлап тапты. Алғашқы мультфильм 1906 жылы шығарылды. Кредиттер 1911 жылы кинофильмдердің басталуымен пайда бола бастады. Белл мен Хауэлл 2709 кинокамерасы 1915 жылы ойлап табылған, ол режиссерлерге камераны физикалық қозғалтпай тұрып, жақыннан түсіруге мүмкіндік берді. 1920 жылдардың аяғында фильмдердің көпшілігі дыбысты фильмдер болды. Кең экрандық форматтар алғаш рет 1950 жылдары тәжірибеден өтті. 1970 жылдары фильмдердің көпшілігі түсті фильмдер болды. IMAX және басқа да 70 мм форматтары танымал болды. Киноның кең таралуы кең тараған жағдайға айналып, «блокбастерлер» пайда болуына негіз болды. Фильм кинематографиясы кино индустриясында 2010 жылға дейін басым болды. Кейбір режиссерлер әлі күнге дейін кино кинематографиясын қолданады, әсіресе белгілі бір мақсаттарда немесе форматқа деген сүйіспеншіліктен.

In the 1830s, three different solutions for moving images were invented based on the concept of revolving drums and disks, the stroboscope by Simon von Stampfer in Austria, the phenakistoscope by Joseph Plateau in Belgium, and the zoetrope by William Horner in Britain. In 1845, Francis Ronalds invented the first successful camera able to make continuous recordings of the varying indications of meteorological and geomagnetic instruments over time. The cameras were supplied to numerous observatories around the world and some remained in use until well into the 20th century. William Lincoln patented a device, in 1867 that showed animated pictures called the "wheel of life" or "zoopraxiscope". In it moving drawings or photographs were watched through a slit. On 19 June 1878, Eadweard Muybridge successfully photographed a horse named "Sallie Gardner" in fast motion using a series of 24 stereoscopic cameras. The cameras were arranged along a track parallel to the horse's, and each camera shutter was controlled by a trip wire triggered by the horse's hooves. They were 21 inches apart to cover the 20 feet taken by the horse stride, taking pictures at one thousandth of a second. At the end of the decade, Muybridge had adapted sequences of his photographs to a zoopraxiscope for short, primitive projected "movies," which were sensations on his lecture tours by 1879 or 1880. Four years later, in 1882, French scientist Étienne Jules Marey invented a chronophotographic gun, which was capable of taking 12 consecutive frames a second and recording all the frames of the same picture. The late nineteenth to the early twentieth centuries brought rise to the use of film not only for entertainment purposes but for scientific exploration as well. French biologist and filmmaker Jean Painleve lobbied heavily for the use of film in the scientific field, as the new medium was more efficient in capturing and documenting the behavior, movement, and environment of microorganisms, cells, and bacteria, than the naked eye. The introduction of film into scientific fields allowed for not only the viewing of "new images and objects, such as cells and natural objects, but also the viewing of them in real time", This movie was shot on paper film. An experimental film camera was developed by British inventor William Friese Greene and patented in 1889. W. K. L. Dickson, working under the direction of Thomas Alva Edison, was the first to design a successful apparatus, the Kinetograph, patented in 1891. This camera took a series of instantaneous photographs on standard Eastman Kodak photographic emulsion coated onto a transparent celluloid strip 35 mm wide. The results of this work were first shown in public in 1893, using the viewing apparatus also designed by Dickson, the Kinetoscope. Contained within a large box, only one person at a time looking into it through a peephole could view the movie. In the following year, Charles Francis Jenkins and his projector, the Phantoscope, made a successful audience viewing while Louis and Auguste Lumière perfected the Cinématographe, an apparatus that took, printed, and projected film, in Paris in December 1895. The Lumière brothers were the first to present projected, moving, photographic, pictures to a paying audience of more than one person. In 1896, movie theaters were open in France (Paris, Lyon, Bordeaux, Nice, Marseille); Italy (Rome, Milan, Naples, Genoa, Venice, Bologna, Forlì); Brussels; and London. The chronological improvements in the medium may be listed concisely. In 1896, Edison showed his improved Vitascope projector, the first commercially successful projector in the U. S. Cooper Hewitt invented mercury lamps which made it practical to shoot films indoors without sunlight in 1905. The first animated cartoon was produced in 1906. Credits began to appear at the beginning of motion pictures in 1911. The Bell and Howell 2709 movie camera invented in 1915 allowed directors to make close ups without physically moving the camera. By the late 1920s, most of the movies produced were sound films. Wide screen formats were first experimented within the 1950s. By the 1970s, most movies were color films. IMAX and other 70mm formats gained popularity. Wide distribution of films became commonplace, setting the ground for "blockbusters." Film cinematography dominated the motion picture industry from its inception until the 2010s when digital cinematography became dominant. Film cinematography is still used by some directors, especially in specific applications or out of fondness for the format.

Қара және ақ

1880 жылдары пайда болғаннан бастап кино негізінен монохромды болды. Көпшілік ойлағаннан айырмашылығы, монохром әрқашан қара-ақ дегенді білдірмейді; ол бір тон немесе түсте түсірілген фильмді білдіреді. Түсті пленканың бағасы айтарлықтай жоғары болғандықтан, көптеген фильмдер қара-ақ монохромды түсірілді. Тіпті алғашқы түсті эксперименттер пайда болғанмен, түстің жоғары құны 1950 жылдарға дейін фильмдердің көпшілігі қара-ақ түсте жасалды, тек арзан түсті процестер енгізілгеннен кейін ғана кейбір жылдары түсті пленкада түсірілген фильмдердің үлесі 51% -ден асты. 1960 жылдары түс киноөндірісінде басымдыққа ие болды. Келесі онжылдықтарда түсті пленканың қолданылуы күрт өсті, ал монохромды фильмдер сирек кездесе бастады. Қара-ақ кинематография – бұл фильмдерді түсіру кезінде қолданылатын, суреттерді түссіз, сұр түстердің градиентінде бейнелейтін техника. Бұл көркемдік тәсіл бай тарихқа ие және киноның дамуы барысында түрлі фильмдерде қолданылған. Бұл фильм жасаушыларға контраст, текстура және жарықтандыруды күшейтуге мүмкіндік беретін қуатты құрал, соның арқасында визуалды әңгіме айту тәжірибесі жақсарады. Қара-ақ кинематографияның пайда болуы киноның алғашқы кезеңдеріне дейін барып жетеді, сол кезде түсті пленка әлі қолжетімді болмаған. Фильм жасаушылар осы техникаға сүйене отырып, әсерлі және атмосфералық фильмдер жасады. Түсті пленка технологиясы пайда болғаннан кейін де, қара-ақ кинематография көркемдік және тақырыптық мақсаттармен қолданыла берді. Кен Дэнсигердің "Фильм және видео монтаждау техникасы: тарих, теория және практика" кітабы қара-ақ кинематографияның тарихи және теориялық аспектілері туралы құнды мәліметтер береді. Дэнсигер осы техниканың кино тарихы бойында қалай қолданылғанын, оның сюжетке, көңіл-күйге және визуалды эстетикаға тигізген әсерін зерттейді. Кітапта қара және ақ бейнелерді жасауға қатысты көркемдік таңдаулар мен техникалық ерекшеліктер жан-жақты қарастырылады, бұл техниканы толыққанды түсінуге көмектеседі. Қара-ақ кинематография фильм жасаушыларға жарық пен көлеңкенің өзара әрекеттесуіне назар аударуға мүмкіндік береді, бұл көріністегі әртүрлі элементтердің арасындағы контрастты күшейтеді. Бұл техника ностальгия сезімін оятады, белгілі бір дәуірді еске түсіреді немесе уақыттан тыс, классикалық атмосфера жасайды. Түсті алып тастау арқылы фильм жасаушылар кадрдың композициясын, пішіндерін және текстураларын ерекшелендіре алады, бұл визуалды әсерді күшейтеді. Қара-ақ кинематографияны қолданған атақты фильмдердің қатарында "Касабланка" (1942), "Ашулы бұқа" (1980) және "Шиндлер тізімі" (1993) сияқты классикалық туындылар бар. Бұл фильмдер қара-ақ кинематографияның эмоционалдық резонанс тудыратын бейнелер жасаудағы күші мен жан-жақтылығын көрсетеді. Қара-ақ кинематография қазіргі заманғы киноөндірісінде де маңызды және кеңінен қолданылатын техника болып табылады. Фильм жасаушылар оны белгілі бір көңіл-күйді ояту, уақыттан тыс сезімді жеткізу және өздерінің әңгімелерінің көркемдік көрінісін арттыру үшін пайдаланады.

From its birth in the 1880s, movies were predominantly monochrome. Contrary to popular belief, monochrome does not always mean black and white; it means a movie shot in a single tone or color. Since the cost of tinted film bases was substantially higher, most movies were produced in black and white monochrome. Even with the advent of early color experiments, the greater expense of color meant films were mostly made in black and white until the 1950s, when cheaper color processes were introduced, and in some years percentage of films shot on color film surpassed 51%. By the 1960s, color became by far the dominant film stock. In the coming decades, the usage of color film greatly increased while monochrome films became scarce. Black and white cinematography is a technique used in filmmaking where the images are captured and presented in shades of gray, without color. This artistic approach has a rich history and has been employed in various films throughout cinema's evolution. It is a powerful tool that allows filmmakers to emphasize contrast, texture, and lighting, enhancing the visual storytelling experience. The use of black and white cinematography dates back to the early days of cinema when color film was not yet available. Filmmakers relied on this technique to create visually striking and atmospheric films. Even with the advent of color film technology, black and white cinematography continued to be utilized for artistic and thematic purposes. Ken Dancyger's book, "The Technique of Film and Video Editing: History, Theory, and Practice," provides valuable insights into the historical and theoretical aspects of black and white cinematography. Dancyger explores how this technique has been employed throughout film history, examining its impact on storytelling, mood, and visual aesthetics. The book delves into the artistic choices and technical considerations involved in creating compelling black and white imagery, offering a comprehensive understanding of the technique. Black and white cinematography allows filmmakers to focus on the interplay of light and shadow, emphasizing the contrast between different elements within a scene. This technique can evoke a sense of nostalgia, evoke a specific time period, or create a timeless and classic feel. By stripping away color, filmmakers can emphasize the composition, shapes, and textures within the frame, enhancing the visual impact. Notable films that have employed black and white cinematography include classics such as "Casablanca" (1942), "Raging Bull" (1980), and "Schindler's List" (1993). These films showcase the power and versatility of black and white cinematography in creating emotionally resonant visuals. Black and white cinematography remains a relevant and widely used technique in modern filmmaking. It continues to be employed by filmmakers to evoke specific moods, convey a sense of timelessness, and enhance the artistic expression of their stories.

Түсі

Киноматографияның пайда болуынан кейін, табиғи түсті фотосуреттерді жасауға зор күш-жігер жұмсалды. Дыбысты фильмдердің пайда болуы түсті фотосуреттерді қолдануға деген сұранысты арттырды. Дегенмен, сол кездегі басқа технологиялық жетістіктермен салыстырғанда, түсті фотосуреттің енгізілуі салыстырмалы түрде баяу болды. Алғашқы фильмдер нағыз түсті фильмдер емес еді, себебі олар монохромды түсіріліп, кейін қолмен немесе машинамен боялған (мұндай фильмдер "түсті" емес, "боялған" деп аталады). Мұндай алғашқы мысал – 1895 жылы Эдисон Manufacturing Company компаниясы жасаған Аннабель Серпентин биіне қолмен жасалған бояу. Кейін машинамен бояу танымал болды. Бояу 1910-шы жылдарға дейін, табиғи түсті кинематография пайда болғанға дейін жалғасты. Соңғы кезде көптеген қара-ақ фильмдер сандық бояуды қолдану арқылы түстіленді. Бұған екі дүниежүзілік соғыстың кадрлары, спорттық жарыстар мен саяси үгіт-насихат материалдары кіреді. 1902 жылы Эдвард Реймонд Тернер түсті бояу техникасын қолданбай, табиғи түсті алғашқы фильмдерді түсірді. 1909 жылы Кинемаколор алғаш рет көпшілікке көрсетілді. 1917 жылы Technicolor-дың алғашқы нұсқасы ұсынылды. Кодахром 1935 жылы енгізілді. Eastmancolor 1950 жылы енгізілді және ғасырдың соңына дейін түстің стандартты форматы болды. 2010-шы жылдары түсті фильмдер көбінесе түсті цифрлық кинематографиямен ығыстырылды.

Цифрлық бейне

Цифрлық кинематографияда фильмдер флэш-жад сияқты цифрлық медиада түсіріледі, сондай-ақ қатты дискі сияқты цифрлық орта арқылы таратылады. Цифрлық камералардың негізі металл-оксидті жартылай өткізгіш (MOS) бейне сенсорлары болып табылады. Бірінші практикалық жартылай өткізгіштік бейне сенсоры – MOS конденсатор технологиясына негізделген зарядталған құрылғы (CCD) болды. CCD-ден кейін 1990 жылдары әзірленген CMOS белсенді пиксельдік сенсор (CMOS сенсор) пайда болды. 1980 жылдардың соңынан бастап Sony өзінің аналогтық Sony HDVS кәсіби бейнекамераларын пайдалана отырып, «электрондық кинематография» тұжырымдамасын насистеуге кірісті. Бұл әрекет көбінесе сәтті болмады. Дегенмен, бұл ең алғашқы цифрлық түсірілген фильмдердің бірі – «Джулия мен Джулия» (1987) фильмінің жасалуына әкелді. 1998 жылы HDCAM жазғыштары және 1920×1080 пикселдік CCD технологиясына негізделген кәсіби цифрлық бейнекамералар енгізілгеннен кейін, қазір «цифрлық кинематография» деп аталатын идея кеңінен қолдануға ие болды. 1998 жылы түсірілген және көрсетілген «Соңғы хабарлама» кейбіреулердің пікірінше, тұңғыш рет толық метражды бейне, тұтынушы деңгейіндегі цифрлық жабдықтарда түсіріліп, монтаждалған. 1999 жылдың мамырында Джордж Лукас «Жұлдызды соғыстар: I эпизод – Көлеңкедегі қатер» фильмінде жоғары ажыратымдылықтағы цифрлық камералармен түсірілген материалдарды енгізу арқылы фильм жасау ортасының басымдығына алғаш рет қарсы шықты. 2013 жылдың соңында Paramount кинотеатрларға 35 мм фильмдерді толығымен жойып, цифрлық форматта фильмдерді тарататын алғашқы ірі студия атанды. Осыдан бері 35 мм емес, цифрлық форматта түсірілген фильмдерге сұраныс күрт өсті. Цифрлық технология жетілдікке жеткен сайын, киностудиялар цифрлық кинематографияға көшуге бейімделді. 2010 жылдан бері цифрлық кинематография кино кинематографиясының басым түріне айналды.

Кино техникасы

Алғашқы кинокамералар тікелей штативтің басына немесе басқа тірекке бекітілді, тек сол кезеңнің камера штативтерінің басына сәйкес, ең қарапайым деңгейлеу құрылғылары берілді. Алғашқы кинокамералар түсіру кезінде тиімді бекітілді, сондықтан алғашқы камера қозғалыстары қозғалатын көлікке камера орнатудың нәтижесі болды. Олардың ең алғашқысы 1896 жылы Иерусалимнен шығатын пойыздың артқы платформасынан Люмиердің операторлары түсірген фильм болды, ал 1898 жылы қозғалатын пойыздардан түсірілген бірнеше фильмдер болды. Сол кездегі сату каталогтарында "панорамалар" деген жалпы атаумен көрсетілгенімен, темір жолдың қозғалтқышының алдында тікелей алға түсірілген бұл фильмдер әдетте "фантомдық саяхаттар" деп аталатын. 1897 жылы Роберт В. Пол үш табанды тұтқаға орнатылған алғашқы айналатын камераның басын жасатты, осылайша ол Виктория патшайымының Алмаз юбилейінің өту процессиясын бір үзіліссіз түсіруде бақылай алды. Бұл құрылғыда камера тік оське орнатылған, оны бұрмалы тұтқаның бұрылысымен қозғалатын құрттық дөңгелекпен айналдыруға болады, ал Пол оны келесі жылы жалпыға ортақ сатылымға шығарды. Мұндай "панировка" баспен түсірілген кадрлар киноның алғашқы онжылдықтағы кино каталогтарында "панорама" деп аталды. Бұл, ақыр соңында панорамалық суреттің жасалуына әкелді. Алғашқы киностудиялардың стандартты үлгісін Жорж Мелиес 1897 жылы салған студия ұсынды. Оның шыны шатыры мен үш шыны қабырғасы үлкен фотостудиялар үлгісі бойынша салынған, ал күн ашық болған күндері күн сәулесінің тікелей сәулесін тарату үшін шатырдың астына созылатын жұқа мақта маталармен жабдықталған. Бұл құрылғыдан пайда болған, көлеңкесіз, жұмсақ жалпы жарық, бұлт-мұртсыз күндерде де табиғи түрде пайда болады, келесі онжылдықта киностудиялардағы фильмді жарықтандырудың негізіне айналды. Қара-ақ кинематография – суреттер түсірілімде қолданылатын, түсі түстерсіз сұр түстермен түсірілетін техника. Бұл көркемдік тәсілдің бай тарихы бар және киноның дамуы барысында әртүрлі фильмдерде қолданылған. Бұл фильм түсірушілерге контрастты, текстураны және жарықты баса көрсетуге мүмкіндік беретін қуатты құрал, бұл көрнекі әңгімелеу тәжірибесін арттырады. Қара-ақ кинематографияны қолдану киноның алғашқы күндері, түсті фильмдер әлі қол жетімді болмаған кезде басталған. Кино түсірушілер бұл әдіске сүйеніп, көркем және атмосфералық фильмдер түсірді. Түсті фильмдер технологиясының пайда болуымен бірге, қара-ақ кинематография көркемдік және тақырыптық мақсаттарда қолданыла берді. Кен Дэнсигердің "Фильм және видео монтаждау техникасы: тарих, теория және практика" кітабы ақ пен қара кинематографияның тарихи және теориялық аспектілеріне құнды түсінік береді. Дэнсигер бұл техниканың кино тарихында қалай қолданылғанын, оның әңгімеге, көңіл-күйге және визуалды эстетикаға әсерін зерттейді. Кітапта көркемдік таңдаулар мен техникалық қарастырулар қара және ақ кескіндерді құруға қатысты, бұл техниканы жан-жақты түсінуді ұсынады. Қара және ақ кинематография кино түсірушілерге жарық пен көлеңкедің өзара әрекеттесуіне назар аударуға мүмкіндік береді, бұл көріністегі әртүрлі элементтердің арасындағы қарама-қайшылықты баса көрсетеді. Бұл әдіс ностальгия сезімін оятады, белгілі бір уақыт кезеңін есіне түсіреді немесе уақытсыз және классикалық сезім туғызады. Түстерді алып тастау арқылы кино түсірушілер кадрдағы композицияны, пішіндерді және текстураларды ерекшелендіре алады, бұл визуалды әсерді арттырады. Қара-ақ кинематографияны қолданған көрнекті фильмдерге "Касабланка" (1942), "Ашулы бұқа" (1980) және "Шиндлер тізімі" (1993) сияқты классиктер кіреді. Бұл фильмдер қара-ақ кинематографияның эмоциялық резонанс беретін бейнелерді жасаудағы күші мен көпжақтылығын көрсетеді. Қара-ақ кинематография қазіргі заманғы кино түсіруде өзекті және кеңінен қолданылатын техника болып қала береді. Оны кино түсірушілер белгілі бір көңіл-күйді ояту, уақытсыздық сезімін жеткізу және өздерінің әңгімелерінің көркемдік көрінісін арттыру үшін жалғастыруда. Кинотасудың көптеген түрлері бар, олардың әрқайсысы өндіріс мақсаты мен процесіне байланысты ерекшеленеді. Киноның әртүрлі түрлері бір-біріне ұқсас, олардың барлығы белгілі бір эмоцияны, көңіл-күйді немесе сезімді жеткізуді мақсат етеді. Әр түрлі стиль үшін олар әртүрлі эмоциялар мен мақсаттарды білдіре алады. Кинотасудың түрлі түрлерінің кейбір мысалдарын реализм деп атауға болады. Бұл стиль әлемді шынайы бейнелеуге бағытталған, көбінесе табиғи жарықтандыру, қолмен ұсталатын камералар және деректі фильмге ұқсас түсіру тәсілі қолданылады. Классикалық Голливуд – бұл стиль жарқыраған жинақтармен, ақ жарықпен және романтикалық сюжеттермен студияда түсірілген жоғары сапалы фильмдермен сипатталатын кинотасу стилі. Фильм Нуар – бұл стиль қарама-қайшылықты және кезбе жарықты (chiaroscuro), төмен жарықты және қараңғы, ойлы атмосфераны қолданумен сипатталатын кинотасу стилі. Онда көбінесе қылмыс, құпия және моральдық тұрғысынан күмәнді кейіпкерлер бейнеленеді.

The first film cameras were fastened directly to the head of a tripod or other support, with only the crudest kind of leveling devices provided, in the manner of the still camera tripod heads of the period. The earliest film cameras were thus effectively fixed during the shot, and hence the first camera movements were the result of mounting a camera on a moving vehicle. The first known of these was a film shot by a Lumière cameraman from the back platform of a train leaving Jerusalem in 1896, and by 1898, there were a number of films shot from moving trains. Although listed under the general heading of "panoramas" in the sales catalogues of the time, those films shot straight forward from in front of a railway engine were usually specifically referred to as "phantom rides." In 1897, Robert W. Paul had the first real rotating camera head made to put on a tripod, so that he could follow the passing processions of Queen Victoria's Diamond Jubilee in one uninterrupted shot. This device had the camera mounted on a vertical axis that could be rotated by a worm gear driven by turning a crank handle, and Paul put it on general sale the next year. Shots taken using such a "panning" head were also referred to as "panoramas" in the film catalogues of the first decade of the cinema. This eventually led to the creation of a panoramic photo as well. The standard pattern for early film studios was provided by the studio which Georges Méliès had built in 1897. This had a glass roof and three glass walls constructed after the model of large studios for still photography, and it was fitted with thin cotton cloths that could be stretched below the roof to diffuse the direct ray of the sun on sunny days. The soft overall light without real shadows that this arrangement produced, which also exists naturally on lightly overcast days, was to become the basis for film lighting in film studios for the next decade. Black and white cinematography is a technique used in filmmaking where the images are captured and presented in shades of gray, without color. This artistic approach has a rich history and has been employed in various films throughout cinema's evolution. It is a powerful tool that allows filmmakers to emphasize contrast, texture, and lighting, enhancing the visual storytelling experience. The use of black and white cinematography dates back to the early days of cinema when color film was not yet available. Filmmakers relied on this technique to create visually striking and atmospheric films. Even with the advent of color film technology, black and white cinematography continued to be utilized for artistic and thematic purposes. Ken Dancyger's book, "The Technique of Film and Video Editing: History, Theory, and Practice," provides valuable insights into the historical and theoretical aspects of black and white cinematography. Dancyger explores how this technique has been employed throughout film history, examining its impact on storytelling, mood, and visual aesthetics. The book delves into the artistic choices and technical considerations involved in creating compelling black and white imagery, offering a comprehensive understanding of the technique. Black and white cinematography allows filmmakers to focus on the interplay of light and shadow, emphasizing the contrast between different elements within a scene. This technique can evoke a sense of nostalgia, evoke a specific time period, or create a timeless and classic feel. By stripping away color, filmmakers can emphasize the composition, shapes, and textures within the frame, enhancing the visual impact. Notable films that have employed black and white cinematography include classics such as "Casablanca" (1942), "Raging Bull' (1980), and "Schindler's List" (1993). These films showcase the power and versatility of black and white cinematography in creating emotionally resonant visuals. Black and white cinematography remains a relevant and widely used technique in modern filmmaking. It continues to be employed by filmmakers to evoke specific moods, convey a sense of timelessness, and enhance the artistic expression of their stories. There are many types of Cinematography that each differ based on production purpose and process. These different types of Cinematography are similar in the sense that they all have the goal of conveying a specific emotion, mood or feeling. For each different style however they can often convey different emotions and purposes. Some examples of different types of Cinematography can be known as Realism. This style of cinematography aims to create a realistic portrayal of the world, often using natural lighting, handheld cameras, and a documentary like approach to filming. Classic Hollywood is a style of cinematography characterized by its use of highly polished, studio produced films with glamorous sets, bright lighting, and romanticized narratives. Film Noir is a style of cinematography that is characterized by its use of stark contrast and chiaroscuro lighting, low key lighting, and a dark, brooding atmosphere. It often features crime, mystery, and morally ambiguous characters.

Фильмге әсер ететін киноның аспектілері

Камераның ішіндегі көңіл-күйді, эмоцияларды, повествование мен басқа да факторларды жеткізу үшін кинематография фильмнің әртүрлі аспектілерін пайдалану арқылы іске асырылады. Сахнадағы жарық сахнаның немесе фильмнің көңіл-күйіне әсер ете алады. Аз жарықпен, табиғи жарықсыз түсірілген көріністер көңілсіз, қорқынышты, қайғылы, шиеленісті болуы мүмкін. Керісінше, жарық көріністер қуаныш, қызығу, оң көңіл-күйді білдіреді. Камера бұрышы көріністің перспективасын өзгерте алады. Ол кейіпкерлердің немесе көрермендердің қандай нәрсені қалай көретінін, қандай бұрыштан көретінін көрсетеді. Камера бұрышы жақыннан егжей-тегжейді немесе фонды көрсету арқылы маңызды рөл атқарады. Жақыннан түсірілген кадр біреудің бетіндегі егжей-тегжейлі мәліметтерді баса көрсетеді, ал кең бұрыш түсірілімнің фонында болатын маңызды ақпаратты береді. Камераның қашықтығы фильмге маңызды болатын нақты бөлшектерді ерекшелей алады. Алыстан қарағанда, адамдар тобы біркелкі көрінеді, бірақ жақындағанда көрермендер халықтың арасындағы айырмашылықтарды бет-әлпеті мен дене тілі сияқты егжей-тегжейлер арқылы байқай алады. Түс жарықтандыруға ұқсас, өйткені ол көріністе көңіл-күй мен эмоцияны орнатуда маңызды рөл атқарады. Мысалы, жасыл түс табиғат көрінісінде тепе-теңдік пен тыныштық сезімін береді. Ал қызыл түс ашу, құштарлық, махаббат немесе жалындылықты білдіреді. Түс көргенде бұл эмоциялар әдейі пайда болмауы мүмкін, бірақ кинематографиядағы түстің күшті әсері бар екені – бұл санадан тыс факт. Жылдамдық – кинематографияда әртүрлі мақсаттарда қолданылатын маңызды элемент, мысалы, әрекетті жасау немесе қозғалыс сезімін тудыру. Жылдамдық уақытты баяулату, маңызды сәттерді көрсету және көбінесе фильмдегі шиеленісті күшейту үшін де қолданылады. Баяу түсіру – бұл жоғары кадр жылдамдығында түсірілген материалды қалыпты жылдамдықпен қайта ойнау техникасы. Бұл фильмде баяу әсер тудырады, көрініске баса назар аударады немесе оған сұйықтық қосады. Керісінше, жылдам түсіру – бұл баяу түсірудің қарама-қарсысы, төменгі кадр жылдамдығында түсірілген материалды қалыпты жылдамдықпен қайта ойнау. Бұл уақыттың өтуін көрсетуге немесе шұғылдық сезімін тудыруға көмектесетін жылдамдатылған әсерді тудырады. Уақыт аралық түсіру – бұл ұзақ уақыт бойы тұрақты интервалмен бірнеше фотосуреттерді түсіру. Содан кейін оларды тізбектеп көрсеткенде жылдамдатылған әсер пайда болады. Уақыт аралық түсірулер күн шығысы, табиғи қозғалыс немесе өсім сияқты құбылыстарды көрсету үшін тиімді. Олар көбінесе уақыттың қысқа реттілікпен өтуін көрсету үшін қолданылады. Кері түсіру – бұл көріністі қалыпты түрде түсіріп, содан кейін фильмді кері ойнату. Бұл әдетте ерекше, сюрреалистік эффекттер жасау және беймәлім көріністерді құру үшін қолданылады. Жылдамдықпен байланысты әртүрлі техникалар фильмнің қарқындылығын, атмосферасын арттыруға, уақыттың өтуін көрсетуге және басқа да көптеген әсерлерге мүмкіндік береді. Фильмдегі камера қозғалысы фильмнің визуалды сапасын және әсерін күшейтуде маңызды рөл атқарады. Камера қозғалысының кейбір түрлері: Зум: Бұл қозғалыс объективтің фокустық қашықтығын өзгертіп, нысанды жақындатады немесе алыстатады. Ол нысанға жақындық немесе қашықтық сезімін тудыру үшін қолданылуы мүмкін. Иілу: Камераны тұрақты орнынан тік айналдыру. Бұл нысанның биіктігін көрсетуге немесе сахнадағы белгілі бір элементті баса көрсетуге пайдаланылады. Панорамалау: Камераны тұрақты орнынан көлденең айналдыру. Ол қозғалатын нысанды қадағалауға немесе сахнаның кең көрінісін көрсетуге қолданылады. Пьедестал/буминг/жиббинг: Камераны тұтастай тік қозғау. Бұл кадрдағы нысанға қатысты тік қозғалысты көрсету үшін қолданылады. Көлденең жылжу: Камераны тұтастай көлденең қозғау. Бұл кадрдағы нысанға қатысты көлденең қозғалысты көрсету үшін қолданылады. Айналу: Камераны тұтастай көлденең жазықтықта айналдыру.

To convey mood, emotion, narrative and other factors within the shot, cinematography is implemented by using different aspects within a film. Lighting on the scene can affect the mood of a scene or film. Darker shots with less natural light can be gloomy, scary, sad, intense. Brighter lighting can equate to a happier, exciting, more positive mood. Camera angle can affect a scene by setting perspective. It conveys how characters or the audience see something, and through what angle. Camera angle can also play an important role by highlighting either a close up detail, or background setting. A close up angle can highlight detail on someone's face, while a wider lens can give key information that takes place in the background of a shot. Camera distance can highlight specific details that can be important to a film shot. From very far away, a group of people can all look the same, but once you zoom in very close, the viewer is able to see differences within the population through details like facial expression and body language. Coloring is similar to lighting, in the way that it plays an important role in setting mood and emotion throughout a shot. A color like green can convey balance and peace through scenes of nature. A shot with a lot of red can express anger, intensity, passion or love. While some of these emotions might not come out intentionally while seeing color, it is a subconscious fact that color within cinematography can have a large effect. Speed is a vital element in cinematography that can be used in a variety of ways, such as the creation of action, or a sense of movement. Speed can be further used to slow down time, highlight important moments, and often times build a sense of suspense in a film. Slow motion is a technique which involves filming at a higher frame rate, then playing the footage again at a normal speed. This creates a slowed down effect in the film, which can put emphasis on or add fluidity to a scene. On the other hand, fast motion is the opposite of slow motion, filming at a lower frame rate and then playing the film back at a normal speed. This creates a sped up effect which can help to emphasize passage of time, or create a sense of urgency. Time lapse is when you take a series of still photographs at a regular interval over a long period of time. From here, if you play them back continuously, a sped up effect is shown. Time lapses are used most effectively to show things like sunrises, natural movement, or growth. They are commonly used to show passage of time in a shorter sequence. Reverse motion is filming a scene normally, then playing the film in reverse. This is usually used to create uncommon/surreal effects, and create unusual scenes. The various techniques involving speed all can add to a films intensity, vibe, show passage of time, and have many other effects. Camera movement within a film can play a role in enhancing the visual quality and impact of a film. Some aspects of camera movement that contribute to this are:
Zooming: This movement involves changing the focal length of the lens to make the subject appear closer or farther away. It can be used to create a sense of intimacy or distance from the subject. Tilt: Rotating the camera vertically from a fixed position. It can be used to show the height of a subject or to emphasize a particular element in the scene. Panning: Rotating the camera horizontally from a fixed position. It can be used to follow a moving subject or to show a wide view of a scene. Pedestal/Booming/Jibbing: Moving a camera vertically in its entirety. This can be used to show vertical movement relative to a subject in a frame
Trucking: Moving a camera horizontally in its entirety. This can be used to show horizontal movement relative to a subject in a frame
Rolling: Rotating a camera in its entirety in a horizontal manner.

Сурет сенсоры және пленка

Киносуретке түсіру сандық бейне сенсоры немесе пленка рулондарымен басталуы мүмкін. Пленка эмульсиясы мен дән құрылымындағы жетістіктер кең ауқымды пленка түрлерін қамтамасыз етті. Пленканы таңдау – бұл әдеттегі кинотуынды дайындау кезінде қабылданатын алғашқы шешімдердің бірі. Пленканың өлшемін таңдаудан басқа – 8 мм (әуесқой), 16 мм (жартылай кәсіби), 35 мм (кәсіби) және 65 мм (эпикалық суретке түсіру, арнайы іс-шаралар орындарынан басқа сирек қолданылады) – кинооператор кері (дамыған кезде оң бейне жасайтын) және теріс форматтарды таңдау мүмкіндігіне ие, сондай-ақ ISO 50-ден (баяу, жарыққа ең аз сезімтал) 800-ға (өте жылдам, жарыққа өте сезімтал) дейінгі кең ауқымды жарық сезімталдығын (фильмнің жарыққа сезімділігі), түрлі-түсті жауапты (төмен қанығу, жоғары қанығу) және контрастты (таза қарадан (экспозицияның жоқтығы) таза аққа (толық экспозиция) дейінгі әртүрлі деңгейлер) таңдауға болады. Фильмнің барлық өлшемдеріне жасалған жаңарулар мен түзетулер «супер» форматтарды құрайды, онда бір кадрды түсіру үшін қолданылатын пленканың ауданы кеңейтіледі, бірақ пленканың физикалық өлшемі өзгермейді. Super 8 мм, Super 16 мм және Super 35 мм өздерінің «қалыпты» нұсқаларына қарағанда сурет үшін пленканың көбірек бөлігін пайдаланады. Пленканың өлшемі неғұрлым үлкен болса, бейненің жалпы ажыратымдылығы мен техникалық сапасы соғұрлым жоғары болады. Фильмдік зертхананың пленканы өңдеу үшін қолданатын әдістері де алынған бейнеде айтарлықтай өзгерістерге әкелуі мүмкін. Температураны бақылап, пленканы дамыту химиялық құрамында ұстау ұзақтығын өзгертіп, кейбір химиялық процестерді (немесе олардың барлығын ішінара өткізіп тастау) арқылы кинооператорлар зертханада бір пленкадан әртүрлі көріністерге қол жеткізе алады. Қолданылуы мүмкін әдістердің мысалдары: күшейту, ағартуды жобау және айқас өңдеу. Көбінесе қазіргі заманғы кино цифрлық киносуретке түсіруді қолданады және пленка түрлерін пайдаланбайды, бірақ камералардың өзі белгілі бір пленканың мүмкіндіктерінен асып түсетіндей етіп реттелуі мүмкін. Олар түрлі-түсті сезімталдық деңгейлерін, бейне контрастын, жарық сезімталдығын және т.б. қамтамасыз ете алады. Бір камера әртүрлі эмульсиялардың алуан түрлерін шығаруға қабілетті. ISO және контраст сияқты цифрлық бейне түзетулері нақты пленка қолданылғанда болатын түзетулерді есептеу арқылы жасалады, сондықтан камера сенсорының жасаушыларының әртүрлі пленка түрлері мен бейне түзету параметрлеріне қатысты түсініктеріне байланысты болуы мүмкін.

Cinematography can begin with digital image sensor or rolls of film. Advancements in film emulsion and grain structure provided a wide range of available film stocks. The selection of a film stock is one of the first decisions made in preparing a typical film production. Aside from the film gauge selection – 8 mm (amateur), 16 mm (semi professional), 35 mm (professional) and 65 mm (epic photography, rarely used except in special event venues) – the cinematographer has a selection of stocks in reversal (which, when developed, create a positive image) and negative formats along with a wide range of film speeds (varying sensitivity to light) from ISO 50 (slow, least sensitive to light) to 800 (very fast, extremely sensitive to light) and differing response to color (low saturation, high saturation) and contrast (varying levels between pure black (no exposure) and pure white (complete overexposure). Advancements and adjustments to nearly all gauges of film create the "super" formats wherein the area of the film used to capture a single frame of an image is expanded, although the physical gauge of the film remains the same. Super 8 mm, Super 16 mm, and Super 35 mm all utilize more of the overall film area for the image than their "regular" non super counterparts. The larger the film gauge, the higher the overall image resolution clarity and technical quality. The techniques used by the film laboratory to process the film stock can also offer a considerable variance in the image produced. By controlling the temperature and varying the duration in which the film is soaked in the development chemicals, and by skipping certain chemical processes (or partially skipping all of them), cinematographers can achieve very different looks from a single film stock in the laboratory. Some techniques that can be used are push processing, bleach bypass, and cross processing. Most of modern cinema uses digital cinematography and has no film stocks , but the cameras themselves can be adjusted in ways that go far beyond the abilities of one particular film stock. They can provide varying degrees of color sensitivity, image contrast, light sensitivity and so on. One camera can achieve all the various looks of different emulsions. Digital image adjustments such as ISO and contrast are executed by estimating the same adjustments that would take place if actual film were in use, and are thus vulnerable to the camera's sensor designers perceptions of various film stocks and image adjustment parameters.

Сүзгілер

Диффузиялық сүзгілер немесе түс эффектілері сияқты сүзгілер көңіл-күйді жақсарту немесе драмалық эффекттерді күшейту үшін кеңінен қолданылады. Көптеген фотографиялық сүзгілер екі оптикалық шыныдан тұрады, олардың арасында бейне немесе жарықты өңдеуге арналған материал жабыстырылған. Түсті сүзгілерде екі оптикалық шыны жазықтығының арасында мөлдір түсті орта жиі кездеседі. Түсті сүзгілер жарықтың белгілі бір толқын ұзындықтарын пленкаға жетіп, әсер етуіне кедерес келтіру арқылы жұмыс істейді. Түсті пленкада бұл өте түсінікті: мысалы, көк сүзгі қызыл, қызғылт сары және сары жарықтың өтуін азайтады және пленкада көк түс береді. Ақ-қара фотосуретте түсті сүзгілер кейде күтпегендей қолданылады; мысалы, көк толқын ұзындықтарын азайтатын сары сүзгі күндізгі аспанды қарарту үшін қолданылуы мүмкін (көк жарықты пленкаға түсуіне жол бермеу арқылы, осылайша көк аспанды әлдеқайда қараңғырақ етуге болады), ал адам терісінің түсіне әсер етпейді. Сүзгілерді линзаның алдында немесе кейбір жағдайларда линзаның артында әртүрлі эффекттер алу үшін қолдануға болады. Кристофер Дойл сияқты белгілі операторлар сүзгілерді жаңаша пайдалануымен танымал. Дойл фильмдерде сүзгілерді қолдануды көтеруге үлкен үлес қосты және кино әлемінде жоғары құрметке ие.

Линза

Линзалар камераға бекітіліп, фокус, түс сияқты факторлар арқылы белгілі бір көрініс, сезім немесе эффект беруге мүмкіндік береді. Адам көзі сияқты, камера да әлеммен перспектива мен кеңістіктік қатынастар құрады. Дегенмен, оператор адам көзінен өзгеше, әртүрлі мақсаттар үшін әртүрлі линзаларды таңдай алады. Фокустық қашықтықтың өзгеруі – басты артықшылықтарының бірі. Линзаның фокустық қашықтығы көру бұрышын, демек, көру өрісін анықтайды. Кинооператорлар кең бұрышты линзалар, «қалыпты» линзалар және ұзақ фокусты линзалардың қатарında макро линзалар мен борескоп линзалары сияқты арнайы эффектілерді қолдануға арналған жүйелерді де таңдай алады. Кең бұрышты линзалардың фокустық қашықтығы қысқа болып келеді және кеңістіктік қашықтықтарды айқын көрсетеді. Алыстағы адам кішкентай, ал алдыңғы адам үлкен болып көрінеді. Ал ұзақ фокусты линзалар мұндай айқындықты азайтады, алыстағы нысандарды жақын орналасқандай бейнелейді және перспективаны тегістейді. Перспективаның көрсетілуіндегі айырмашылықтар, шын мәнінде, тек фокустық қашықтықтың өзіне емес, нысандар мен камера арасындағы қашықтыққа байланысты. Сондықтан, әртүрлі фокустық қашықтықтарды әртүрлі камера-нысан қашықтықтарымен біріктіре отырып қолдану осы әртүрлі бейнелеу эффектілерін тудырады. Фокустық қашықтықты өзгерту, камераның орнын өзгертусіз, перспективаға емес, камераның көру бұрышына ғана әсер етеді. Зум линзасы операторға кадр ішінде немесе кадрлар арасында фокустық қашықтықты өзгертуге мүмкіндік береді. Прайм линзалар жоғары оптикалық сапаны ұсынады және зум линзаларына қарағанда «жылдам» (үлкен диафрагма, жарық аз болғанда қолдануға қолайлы) болғандықтан, олар кәсіби кинематографияда жиі қолданылады. Дегенмен, кейбір сахналар немесе тіпті кино түсіру түрлері жылдамдық немесе пайдаланудың қарапайымдығы үшін зумды пайдалануды қажет етуі мүмкін, сондай-ақ зум эффектін қолданатын кадрлар да болуы мүмкін. Басқа фотосуреттердегідей, түсірілген суретті басқару линзада диафрагманың ашылуын реттеу арқылы жүзеге асырылады. Дұрыс таңдау үшін кинооператорға барлық линзалар f-stop емес, T-stop көрсеткішімен белгіленуі қажет, себебі шыныдан туындаған жарық жоғалуы әдеттегі экспонометрлерді пайдаланып орнату кезінде экспозицияны басқаруға әсер етпеуі керек. Диафрагманы таңдау бейне сапасына (аберрацияларға) және тереңдікке де әсер етеді.

Lenses can be attached to the camera to give a certain look, feel, or effect by focus, color, etc. As does the human eye, the camera creates perspective and spatial relations with the rest of the world. However, unlike one's eye, a cinematographer can select different lenses for different purposes. Variation in focal length is one of the chief benefits. The focal length of the lens determines the angle of view and, therefore, the field of view. Cinematographers can choose from a range of wide angle lenses, "normal" lenses and long focus lenses, as well as macro lenses and other special effect lens systems such as borescope lenses. Wide angle lenses have short focal lengths and make spatial distances more obvious. A person in the distance is shown as much smaller while someone in the front will loom large. On the other hand, long focus lenses reduce such exaggerations, depicting far off objects as seemingly close together and flattening perspective. The differences between the perspective rendering is actually not due to the focal length by itself, but by the distance between the subjects and the camera. Therefore, the use of different focal lengths in combination with different camera to subject distances creates these different rendering. Changing the focal length only while keeping the same camera position does not affect perspective but the camera angle of view only. A zoom lens allows a camera operator to change his focal length within a shot or quickly between setups for shots. As prime lenses offer greater optical quality and are "faster" (larger aperture openings, usable in less light) than zoom lenses, they are often employed in professional cinematography over zoom lenses. Certain scenes or even types of filmmaking, however, may require the use of zooms for speed or ease of use, as well as shots involving a zoom move. As in other photography, the control of the exposed image is done in the lens with the control of the diaphragm aperture. For proper selection, the cinematographer needs that all lenses be engraved with T stop, not f stop so that the eventual light loss due to the glass does not affect the exposure control when setting it using the usual meters. The choice of the aperture also affects image quality (aberrations) and depth of field.

Тереңдік пен фокус

Фокус аралығы және диафрагма апертурасы көріністің тереңдігіне әсер етеді, яғни фон, ортаңғы жолақ және алдыңғы план фильмнің немесе бейнематериалдың нысанында қаншалықты "қабылданатын фокуста" көрсетіледі (суреттің бір ғана жазықтығы нақты фокуста болады). Тереңдік (фокус тереңдігімен шатастырмау керек) диафрагманың мөлшерімен және фокус арақашықтығымен анықталады. Үлкен немесе терең тереңдік өте кішкентай диафрагма апертурасымен және алыстағы нүктеге фокус жасау арқылы туындайды, ал шағын тереңдік үлкен (ашық) диафрагма апертурасымен және линзаға жақын фокус жасау арқылы қол жеткізіледі. Тереңдік форматтың мөлшерімен де реттеледі. Егер көру өрісі мен көру бұрышын ескерсек, сурет неғұрлым кішкентай болса, дәл сол көру өрісін сақтау үшін фокус аралығы соғұрлым қысқа болуы керек. Сурет неғұрлым кішкентай болса, сол көру өрісі үшін тереңдік соғұрлым артық болады. Сондықтан, 70 мм форматында белгілі бір көру өрісі үшін тереңдік 35 мм форматынан кем, 16 мм форматынан көп, ал ертедегі бейнекамералар мен қазіргі заманғы тұтынушы деңгейіндегі бейнекамералар 16 мм форматынан да терең тереңдікке ие. "Гражданин Кейн" (1941) фильмінде оператор Грегг Толанд пен режиссер Орсон Уэллс жиынтықтың алдыңғы және артқы жағындағы барлық бөлшектерді өткір фокуста көрсету үшін тар диафрагмаларды қолданды. Бұл тәсіл терең фокус деп аталады. Терең фокус 1940 жылдардан бастап Голливудта танымал кинематографиялық құралға айналды. Бүгінде көбінесе шағын тереңдікке басымдық беріледі. Кадр ішінде бір нысанның немесе кейіпкердің фокус жазықтығын екіншісіне ауыстыруды әдетте "фокус ауыстыру" деп атайды. Цифрлық кинематографияға көшудің басында, цифрлық бейнекамералардың кішкентай сенсорларының шағын тереңдікке қол жеткізуге кедересі, 35 мм фильмнің көрінісін қайта жасай алмаған фильм жасаушылар үшін маңызды мәселе болды. Бұл үшін үлкен форматты линза қолданылды, ол үлкен форматтың мөлшеріндегі бейнесін, тереңдікті сақтайтын мата шыны экранына түсірді. Адаптер мен линза кішкентай форматты бейнекамераға орнатылды, ол өз кезегінде мата шыны экранына бағытталды. Цифрлық SLR камералары 35 мм фильм кадрының сенсорлық мөлшеріне ұқсас, сондықтан олар ұқсас тереңдіктегі суреттерді шығара алады. Бұл камераларда бейне функцияларының пайда болуы цифрлық кинематографияда революция жасады, көптеген фильм жасаушылар өздерінің бейнелерінің фильмге ұқсас қасиеттері үшін әлі де камераларды пайдаланады. Соңғы уақытта көбінесе арнайы бейнекамералар үлкен сенсорлармен жабдықталады, олар 35 мм фильмге ұқсас тереңдікті түсіре алады.

Focal length and diaphragm aperture affect the depth of field of a scene – that is, how much the background, mid ground and foreground will be rendered in "acceptable focus" (only one exact plane of the image is in precise focus) on the film or video target. Depth of field (not to be confused with depth of focus) is determined by the aperture size and the focal distance. A large or deep depth of field is generated with a very small iris aperture and focusing on a point in the distance, whereas a shallow depth of field will be achieved with a large (open) iris aperture and focusing closer to the lens. Depth of field is also governed by the format size. If one considers the field of view and angle of view, the smaller the image is, the shorter the focal length should be, as to keep the same field of view. Then, the smaller the image is, the more depth of field is obtained, for the same field of view. Therefore, 70mm has less depth of field than 35mm for a given field of view, 16mm more than 35mm, and early video cameras, as well as most modern consumer level video cameras, even more depth of field than 16mm. In Citizen Kane (1941), cinematographer Gregg Toland and director Orson Welles used tighter apertures to create every detail of the foreground and background of the sets in sharp focus. This practice is known as deep focus. Deep focus became a popular cinematographic device from the 1940s onward in Hollywood. Today, the trend is for more shallow focus. To change the plane of focus from one object or character to another within a shot is commonly known as a rack focus. Early in the transition to digital cinematography, the inability of digital video cameras to easily achieve shallow depth of field, due to their small image sensors, was initially an issue of frustration for film makers trying to emulate the look of 35mm film. Optical adapters were devised which accomplished this by mounting a larger format lens which projected its image, at the size of the larger format, on a ground glass screen preserving the depth of field. The adapter and lens then mounted on the small format video camera which in turn focused on the ground glass screen. Digital SLR still cameras have sensor sizes similar to that of the 35mm film frame, and thus are able to produce images with similar depth of field. The advent of video functions in these cameras sparked a revolution in digital cinematography, with more and more film makers adopting still cameras for the purpose because of the film like qualities of their images. More recently, more and more dedicated video cameras are being equipped with larger sensors capable of 35mm film like depth of field.

Қалыңдығы мен қоршауы

Суреттің қатынасы – оның ені мен биіктігінің арақатынасы. Бұл қатынасты 2 бүтін сан арқылы, мысалы 4:3, немесе ондық сан түрінде, мысалы 1.33:1 немесе жай ғана 1.33 ретінде көрсетуге болады. Әртүрлі қатынастар әртүрлі эстетикалық эффектілер береді. Экран қатынасының стандарттары уақыт өте келе айтарлықтай өзгеріп келді. Неке сүйегі дәуірінде экран қатынастары кең ауқымды болды, 1:1-ден бастап 4:1-ге дейін. Дегенмен, 1910 жылдардан бастап үнсіз фильмдер көбінесе 4:3 (1.33) қатынасына бейімделді. Фильмге дыбыстың енгізілуі дыбыс жолағына орын беру үшін экран қатынасын қысқартты. 1932 жылы кадр шекарасын қалыңдату арқылы жаңа стандарт – 1.37 қатынасты Академия стандарты енгізілді. Көп жылдар бойы басты операторлар Академия стандартын пайдаланумен шектелді, бірақ 1950 жылдары Cinerama-ның танымалдылығының арқасында кең экранды қатынастар енгізілді, мақсаты көрермендерді кинотеатрға қайтару және үй теледидарынан алшақтату болды. Бұл жаңа кең экранды форматтар операторларға бейнелерін құрастыру үшін кеңірек алаң берді. 1950 жылдары кең экранды фильмдер жасау үшін көптеген авторлық фотографиялық жүйелер ойлап табылып, қолданылды, бірақ біреуі басым болды: анаморфтық процесс, ол суретті оптикалық түрде қысып, көлденең өлшемді екі есе арттырып, стандартты "сфералық" линзалар сияқты тік өлшемді сақтайды. Алғашқы қолданылған анаморфтық формат – CinemaScope, ол 2.35 қатынасын қолданды, бірақ бастапқыда 2.55 болған. CinemaScope 1953 жылдан 1967 жылға дейін қолданылды, бірақ дизайндағы техникалық кемшіліктері мен Fox компаниясына тиесілі болуына байланысты, 1950 жылдары Panavision компаниясының техникалық жетістіктерімен басқарылатын бірнеше үшінші тарап компаниялары анаморфтық кино линзалар нарығында жетекшілік етті. SMPTE проекция стандарттарына енгізілген өзгерістер 1970 жылы көрсетілетін қатынасты 2.35-тен 2.39-ға өзгертті, бірақ бұл фотографиялық анаморфтық стандарттарға ешқандай әсер етпеді; анаморфтық 35 мм фотографияның қатынасына қатысты барлық өзгерістер оптикалық жүйеге емес, камераның немесе проектордың қақпасының өлшемдеріне байланысты. 1950 жылдардағы "кең экран соғыстарынан" кейін киноиндустриясы АҚШ пен Ұлыбританиядағы кинотеатрлық проекция стандарты ретінде 1.85-ке бекінді. Бұл 1.37-нің қысқартылған түрі. Еуропа мен Азия бастапқыда 1.66-ны таңдады, бірақ соңғы онжылдықтарда 1.85 осы нарықтарға кеңінен енді. Кейбір "эпикалық" немесе приключенческие фильмдер анаморфтық 2.39 (көбінесе дұрыс емес 2.40 деп белгіленеді) қатынасын пайдаланды.

The aspect ratio of an image is the ratio of its width to its height. This can be expressed either as a ratio of 2 integers, such as 4:3, or in a decimal format, such as 1.33:1 or simply 1.33. Different ratios provide different aesthetic effects. Standards for aspect ratio have varied significantly over time. During the silent era, aspect ratios varied widely, from square 1:1, all the way up to the extreme widescreen 4:1 Polyvision. However, from the 1910s, silent motion pictures generally settled on the ratio of 4:3 (1.33). The introduction of sound on film briefly narrowed the aspect ratio, to allow room for a sound stripe. In 1932, a new standard was introduced, the Academy ratio of 1.37, by means of thickening the frame line. For years, mainstream cinematographers were limited to using the Academy ratio, but in the 1950s, thanks to the popularity of Cinerama, widescreen ratios were introduced in an effort to pull audiences back into the theater and away from their home television sets. These new widescreen formats provided cinematographers a wider frame within which to compose their images. Many different proprietary photographic systems were invented and used in the 1950s to create widescreen movies, but one dominated film: the anamorphic process, which optically squeezes the image to photograph twice the horizontal area to the same size vertical as standard "spherical" lenses. The first commonly used anamorphic format was CinemaScope, which used a 2.35 aspect ratio, although it was originally 2.55. CinemaScope was used from 1953 to 1967, but due to technical flaws in the design and its ownership by Fox, several third party companies, led by Panavision's technical improvements in the 1950s, dominated the anamorphic cine lens market. Changes to SMPTE projection standards altered the projected ratio from 2.35 to 2.39 in 1970, although this did not change anything regarding the photographic anamorphic standards; all changes in respect to the aspect ratio of anamorphic 35 mm photography are specific to camera or projector gate sizes, not the optical system. After the "widescreen wars" of the 1950s, the motion picture industry settled into 1.85 as a standard for theatrical projection in the United States and the United Kingdom. This is a cropped version of 1.37. Europe and Asia opted for 1.66 at first, although 1.85 has largely permeated these markets in recent decades. Certain "epic" or adventure movies utilized the anamorphic 2.39 (often incorrectly denoted '2.40')

1990 жылдары жоғары сапалы бейне пайда болған кезде теледидар инженерлері 1.78 (16:9) қатынасын 1.85 театр стандарты мен теледидардың 1.33 арасындағы математикалық келісім ретінде жасады, себебі дәстүрлі ЭЛТ теледидар түтігін 1.85 енімен жасау іс жүзінде мүмкін емес еді. Осы өзгеріске дейін 1.78 қатынасы ешқандай контентте қолданылмаған. Бүгінде бұл жоғары сапалы бейне және кең экранды теледидар үшін стандарт болып табылады.

Камера қозғалысы

Кинотасу камераны қозғалмалы нысанды бейнелеу ғана емес, сонымен қатар көрерменнің көзқарасын немесе перспективасын көрсететін, түсіру кезінде қозғалатын камераны пайдалану мүмкіндігін береді. Бұл қозғалыс фильмдік кадрлардың эмоционалдық тілінде және көрерменнің оқиғаға эмоционалдық реакциясында маңызды рөл атқарады. Техникалар панорамалау (бекітілген позициядан көзқарастың көлденең жылжуы; мысалы, басты оңға-солға бұру), еңкейту (бекітілген позициядан көзқарастың тік жылжуы; мысалы, аспанға немесе жерге қарау үшін басты иіп бұру), доллинг (камераны жылдам қозғалатын платформаға орнатып, нысанға жақындату немесе алыстату), трекинг (камераны жылдам қозғалатын платформаға орнатып, солға немесе оңға жылжыту), кран (камераны тік жазықтықта қозғалу; оны жерден көтеріп, сондай-ақ бекітілген негізден бір жаққа шайқату) және жоғарыда аталғандардың комбинациялары сияқты әртүрлі техникаларды қамтиды. Алғашқы кинооператорлар басқа графикалық суретшілерге тән емес қиындықтарға жиі тап болды, себебі олардың жұмысында қозғалыс маңызды элемент болды. Камералар дерлік барлық көлік түрлеріне орнатылды. Көптеген камераларды қолмен ұстауға да болады, яғни оператор камераны бір орыннан екінші орынға жылжыта отырып, түсіру процесін жүзеге асырады. Жеке стабилизациялық платформалар 1970 жылдардың соңында Гаррет Браунның Steadicam атты өнертабысы арқылы пайда болды. Steadicam – бұл камераға қосылатын, камераны қолдап, оператордың дене қозғалысынан оқшаулайтын денеге бекітілетін құрылғы және стабилизациялық иілім. 1990 жылдардың басында Steadicam патенінің мерзімі біткеннен кейін көптеген компаниялар жеке камера стабилизаторын жасауды бастады. Бүгінгі таңда бұл өнертабыс кино индустриясында кеңінен қолданылады. Толық метражды фильмдерден бастап кешкі жаңалықтарға дейін, көбінесе телеарналар жеке камера стабилизаторын пайдалана бастады.

Арнайы әсерлер

Кинодағы алғашқы арнайы эффекттер фильм түсіріліп жатқан кезде жасалды. Бұл эффекттер "камера ішіндегі" эффекттер деп аталды. Кейіннен оптикалық және цифрлық эффекттер дамытылды, осылайша редакторлар мен визуалды эффекттер жасаушылар фильмді пост-өндірісте өңдеу арқылы процесті қатаң бақылай алды. 1896 жылы түсірілген "Мэри Стюарттың өлім жазасы" фильмінде королева рөліндегі актердің, Елизавета дәуірінің киімдерін киген көрермендер алдында бас кесу тұғырына отырғаны көрсетілген. Жобалаушы балтасын төмен түсіреді, ал королеваның кесілген басы жерге құлайды. Бұл трюк камераны тоқтатып, актерді манекенмен ауыстыру арқылы, содан кейін балта түскенге дейін камераны қайта іске қосу арқылы жасалды. Екі фильм бөлігі де содан кейін қиылып, біріктірілді, нәтижесінде фильм көрсетілгенде оқиға үздіксіз болып көрінді, осылайша жалпы иллюзия туды және арнайы эффекттердің негізі табысты қаланды. Бұл фильм 1895 жылы алғашқы кинескоптармен бірге Еуропаға экспортталған фильмдердің бірі болды және сол кезде Париждегі "Театр Роберт Гуденде" сиқырлы қойылымдар ұйымдастырып жүрген Жорж Мелиес оны көрді. 1896 жылы ол кино жасауға кірісті, ал Эдисон, Люмьер және Роберт Полдың фильмдерін еліктегеннен кейін "Escamotage d'un dame chez Robert Houdin" ("Жоғалып кететін әйел") фильмін түсірді. Бұл фильмде әйелдің жоғалып кетуі бұрынғы Эдисон фильмінде қолданылған тоқтату әдісі арқылы көрсетілген. Осыдан кейін Жорж Мелиес келесі екі жылда осы трюкті қолдана отырып көптеген бір кадрлық фильмдер түсірді.

Екі есе көп әсер ету

Хикметтік кинематографияның тағы бір негізгі әдісі – камерадағы пленканың екі рет экспозициялануын қамтиды, бұл әдісті алғаш рет Ұлыбританияда 1898 жылдың шілдесінде Джордж Альберт Смит қолданған. Смиттің «Корсика ағайындары» (1898) фильмі 1900 жылы Смит фильмдерін таратуды өз міндетіне алған Уорвик сауда компаниясының каталогында былай сипатталған: «Егіз ағайындардың бірі Корсика тауларында түсірілімнен үйіне оралады, ал оны екінші ағайынының шайыры келіп көреді. Өте мұқият түсірілім арқасында шайыр *толығымен көрінеді*. Ол өзін қылышпен жараланғанын көрсетіп, кек алуға шақырғаннан кейін жоғалады. Содан кейін қардағы фатальды дуэльді көрсететін «көрініс» пайда болады. Корсикалықтың таңғалуына орай, оның бауырының дуэлі мен өлімі көріністе ашық бейнеленген, ал оның сезімдері жеңіп, анасы бөлмеге кіргенде еденге құлайды». Шайыр әсерін жасау үшін негізгі көрініс түсірілгеннен кейін декорацияны қара барқытпен жауып, содан кейін шайыр рөлін ойнаған актердің тиісті бөліміндегі қимылдарымен негативті қайтадан экспозициялаған. Сол сияқты, дөңгелек виньетка немесе матта пайда болған көрініс, сахнаның аясындағы қара аймаққа, декорацияның бір бөлігіне емес, салынған, сондықтан сурет арқылы ештеңе көрінбеген, ол өте нақты көрінген. Смит бұл әдісті «Санта Клаус» (1898) фильмінде де қайта қолданды. Жорж Мелиес алғаш рет қара фонға суперпозицияны 1898 жылдың бірнеше айынан кейін түсірілген «Жын-шайтан үңгірі» (La Caverne maudite) фильмінде қолданды және «Төрт қиын бас» (Un Homme de têtes) фильмінде көптеген суперпозициялармен оны кеңейтті. Одан кейінгі фильмдерде де оның түрлі нұсқаларын жасады.

Фрейм жылдамдығын таңдау

Кинокартиналар көрерменге тұрақты жылдамдықпен ұсынылады. Театрларда секундына 24 кадр, NTSC (АҚШ) теледидарында секундына 30 кадр (нақтырақ айтқанда 29,97), ал PAL (Еуропа) теледидарында секундына 25 кадр болады. Бұл жылдамдық өзгермейді. Дегенмен, бейне түсірілу жылдамдығын өзгерту арқылы түрлі эффекттер жасауға болады, себебі жылдам немесе баяу түсірілген бейне тұрақты жылдамдықпен көрсетіледі. Бұл кинооператорға шығармашылық және өзін-өзі таныстыру үшін қосымша мүмкіндік береді. Мысалы, уақыт өте кету эффектісін жасау үшін бейне өте баяу жылдамдықпен түсіріледі. Егер кинооператор камераны төрт сағат бойы минут сайын бір кадрдан түсірсе, содан кейін бұл бейне секундына 24 кадрмен көрсетілгенде, төрт сағаттық оқиғаны көрсетуге 10 секунд жұмсалады, ал күндізгі оқиғаны (24 сағат) бір минут ішінде көрсетуге болады. Ал керісінше, егер бейне көрсетілетін жылдамдықтан жоғары жылдамдықпен түсірілсе, бейне өте баяулайды (баяу қозғалыс). Егер оператор суға секіріп бара жатқан адамды секундына 96 кадрмен түсірсе, ал бейне секундына 24 кадрмен көрсетілсе, көрсетілім нақты оқиғадан 4 есе ұзаққа созылады. Өте баяу қозғалыс, секундына мыңдаған кадр түсіру арқылы, көзбен көрінбейтін нәрселерді де көрсетуге болады, мысалы, ұшып бара жатқан оқтар мен орта арқылы жүретін соққы толқындары. Бұл – әлеуетті қуатты кинотәсіл. Кинода уақыт пен кеңістікті манипуляциялау – повестьтік әңгімелеу құралдарына елеулі үлес қосатын фактор. Фильмді монтаждау осы манипуляцияда маңызды рөл атқарады, бірақ түпкілікті кадрдың жылдамдығын таңдау да уақытты өзгертуге ықпал етеді. Мысалы, Чарли Чаплиннің «Заманауи заман» фильмі «үнді жылдамдықпен» (18 кадр/с) түсірілген, бірақ «дыбыс жылдамдығымен» (24 кадр/с) көрсетілген, бұл оның комедиялық әрекеттерін одан да шатастырады. Жылдамдық өсуі немесе жай ғана «рампинг» – бұл камераның түсіру кадр жылдамдығы уақыт өте келе өзгеретін процесс. Мысалы, 10 секундтық түсіру кезінде кадр жылдамдығы секундына 60 кадрдан секундына 24 кадрға дейін реттелсе, стандартты фильм жылдамдығымен (секундына 24 кадр) көрсетілгенде, бірегей уақыт манипуляциясы эффектісіне қол жеткізіледі. Мысалы, есікті ашып, көшеге шығып бара жатқан адам баяу қозғалыста бастағандай көрінеді, бірақ бірнеше секундтан кейін сол кадрда адам «нақты уақытта» (қалыпты жылдамдықпен) жүріп бара жатқандай көрінеді. «Матрица» фильмінде кері жылдамдық өсуі алғаш рет Нео оракулді көру үшін Матрицаға кіргенде қолданылады. Ол қоймадан шыққанда камера Неоға қалыпты жылдамдықпен жақындасады, бірақ Неоның бетіне жақындаған сайын уақыт баяулай бастайды, бұл фильмде уақыттың өзін манипуляциялауға жасалған алдын ала хабарлама.

Motion picture images are presented to an audience at a constant speed. In the theater it is 24 frames per second, in NTSC (US) Television it is 30 frames per second (29.97 to be exact), in PAL (Europe) television it is 25 frames per second. This speed of presentation does not vary. However, by varying the speed at which the image is captured, various effects can be created knowing that the faster or slower recorded image will be played at a constant speed. Giving the cinematographer even more freedom for creativity and expression to be made. For instance, time lapse photography is created by exposing an image at an extremely slow rate. If a cinematographer sets a camera to expose one frame every minute for four hours, and then that footage is projected at 24 frames per second, a four hour event will take 10 seconds to present, and one can present the events of a whole day (24 hours) in just one minute. The inverse of this, if an image is captured at speeds above that at which they will be presented, the effect is to greatly slow down (slow motion) the image. If a cinematographer shoots a person diving into a pool at 96 frames per second, and that image is played back at 24 frames per second, the presentation will take 4 times as long as the actual event. Extreme slow motion, capturing many thousands of frames per second can present things normally invisible to the human eye, such as bullets in flight and shockwaves travelling through media, a potentially powerful cinematographic technique. In motion pictures, the manipulation of time and space is a considerable contributing factor to the narrative storytelling tools. Film editing plays a much stronger role in this manipulation, but frame rate selection in the photography of the original action is also a contributing factor to altering time. For example, Charlie Chaplin's Modern Times was shot at "silent speed" (18 fps) but projected at "sound speed" (24 fps), which makes the slapstick action appear even more frenetic. Speed ramping, or simply "ramping", is a process whereby the capture frame rate of the camera changes over time. For example, if in the course of 10 seconds of capture, the capture frame rate is adjusted from 60 frames per second to 24 frames per second, when played back at the standard movie rate of 24 frames per second, a unique time manipulation effect is achieved. For example, someone pushing a door open and walking out into the street would appear to start off in slow motion, but in a few seconds later within the same shot, the person would appear to walk in "realtime" (normal speed). The opposite speed ramping is done in The Matrix when Neo re enters the Matrix for the first time to see the Oracle. As he comes out of the warehouse "load point", the camera zooms into Neo at normal speed but as it gets closer to Neo's face, time seems to slow down, foreshadowing the manipulation of time itself within the Matrix later in the movie.

Кері және баяу қозғалыс

Г. А. Смит кері қозғалыс техникасын ойлап тапты және өзін-өзі қозғалтатын кадрлардың сапасын жақсартты. Ол бұл әрекетті екінші рет қайталап, камераны кері бұрып түсірді, содан соң екінші негативтің соңғы бөлігін бірінші негативтің соңғы бөлігімен біріктірді. Осы әдісті алғаш рет қолданған фильмдер – «Тепси», «Топси», «Терви» және «Жазықсыз суретші» болды. Соңғысында суретшінің қылқаламымен салынған сурет жоғалып кететін көрініс көрсетілді. Бұл техниканың сақталған ең ерте мысалы – Смиттің 1901 жылдың қыркүйегінен бұрын түсірген «Джек салған үй» фильмі. Фильмде кішкентай ұл кішкентай қыздың құрылыс блоктарынан салған қаланы қиратып жатады. Содан кейін «Кері» деген атау пайда болады, ал оқиға кері бағытта қайта көрсетіледі, нәтижесінде қамал оның соққыларынан қайта тұрғызылады. Сесил Хепворт бұл техниканы одан әрі жетілдірді, алға қозғалыстың негативін кадр бойынша кері басып шығарды, соның арқасында түсірілген фильмде бастапқы оқиға толыққанды кері көрсетілді. Хепворт 1900 жылы «Суға түсушілер» фильмін түсірді, онда киімдерін шешіп, суға секірген адамдар судан кері қарай шығып, киімдері сиқырлы түрде денелеріне қайта жабысады. 1900 жылдар шамасында камера жылдамдығын өзгерту тәсілі де пайда болды. Роберт Полдың «Пикадилли циркі арқылы қашып бара жатқан автомобиль» (1899) фильмінде камера соншалықты баяу айналдырылды, фильмді әдеттегі секундтық 16 кадрмен көрсеткенде, айналасы өте жылдам қозғалғандай көрінеді. Сесил Хепворт «Индиан бас және Сейдлиц ұнтағы» (1901) фильмінде кері әсерді қолданды, онда наив қызыл терілі адам көп мөлшерде ішекке арналған газдалған дәріні жеп, асқазаны үлкейеді, содан кейін ол доп сияқты секіріп жүреді. Бұл камераны әдеттегі секундтық 16 кадрдан жылдам айналдыру арқылы жасалды, бұл алғашқы «баяу қозғалыс» әсерін тудырды.