АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Род-Айленд» броненосеці (BB 17)

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз флотының дредноутқа дейінгі линкоры

USS Rhode Island (BB 17) – АҚШ Әскери-теңіз флоты үшін салынған бес кемесінің соңғысы және осы атты алған екінші кеме. Ол 1902 жылдың мамырында салынды, 1904 жылдың мамырында суға түсірілді және 1906 жылдың ақпанында Атлант теңіз флотына қосылды. Кеме төрт және сегіз зеңбіректерден тұратын шабуылдық қару-жарақпен жабдықталған, ал ең жоғары жылдамдығы шамамен болды. Кеменің қызметі көбінесе Атлант теңіз флотының басқа линкорларымен оқу-жаттығулардан тұрды. Rhode Island 1907–1909 жылдары Ұлы Ақ Флоттың саяхатына қатысты, содан кейін көбінесе Атлант мұхитында болды. 1913 жылдың соңында ол Мексика революциясы кезінде американдық мүдделерді қорғау үшін Мексиканың Кариб теңізі жағалауындағы аймақтарға барды. 1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Rhode Island АҚШ-тың шығыс жағалауындағы суасты қайықтарына қарсы патрульдеуге жіберілді. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1918 жылдың желтоқсанынан бастап, кеме американдық әскерлерді елдеріне қайтару үшін пайдаланылды. Ол бес сапар барысында 5000-нан астам адамды тасымалдады. 1919 жылы қысқа мерзімге Тынық мұхит флотына ауыстырылды, 1920 жылы қызметтен босатылды және 1923 жылы Вашингтон теңіз келісімінің шарттары бойынша металл тескілеуге сатылды.

Дизайн

1899 жылы АҚШ-тың испан-американ соғысындағы жеңісінен кейін, шетелде операциялар жүргізуге жарамды теңізге шығатын шайқас кемелерінің қажеттілігін көрсеткеннен кейін, осы типті жақтаушылар мен жағалауды қорғауға арналған, төменгі борты бар кемелерді жақтағандар арасындағы дау шешілді және жобалау жұмыстары басталды. Дизайнерлер негізгі және бірқатар қосалқы қаруларды бірінен-бірі жоғары орналастырды, бірақ бұл қызметте үлкен кемшілікке айналды, себебі бір қаруды ату кезінде екіншісіне кедергі келтіріліп, атыс жылдамдығы төмендеді. «Род-Айленд» кемесінің жалпы ұзындығы 134 метр, ені 23 метр, суға батып тұру тереңдігі 7 метрді құрады. Оның жобаланған құрылымының салмағы алдымен көрсетілген салмаққа, ал толық жүктемеде – көрсетілген салмақтан да артық болатын. Кеме екі валмен жұмыс істейтін үш кеңейімді бу машинасымен жабдықталған, ал буды 12 көмірмен қыздырылатын Babcock & Wilcox қазандықтары қамтамасыз еткен. Бұл қозғалтқыш жүйесі кеменің ең жоғары жылдамдығына мүмкіндік берді. Алғашқы құрамында кемеде ауыр әскери мачталар болған, бірақ 1909 жылы олар қақпақ мачталармен ауыстырылды. Кеме экипажы 812 офицер мен сарбаздан тұрды. Кемедегі негізгі қарулар – екі екі қарулық мұнарада орналасқан төрт /40 калибрлі Mark 4 зеңбірегі, біреуі кеменің алғы, екіншісі артқы бөлігінде орналасқан. Екінші қарулар сегіз /45 калибрлі және он екі /50 калибрлі зеңбіректерден тұрды. 8 дюймдік зеңбіректер төрт екі қарулық мұнараға орнатылған; олардың екеуі негізгі қару мұнараларының үстіне, ал қалған екеуі алдыңғы түтікке қатар орналасқан. 6 дюймдік зеңбіректер кеме корпусының казематтарына орналастырылған. Торпедалық катерлерге қарсы қорғану үшін кемеде корпустың қабырғаларында орналасқан казематтарда он екі /50 калибрлі және он екі 3 фунттық зеңбірек болды. Сонымен қатар, кемеде екі 1 фунттық зеңбірек те болды. Сол кездегі әскери кемелерге тән болғандай, «Род-Айленд» кемесінде төрт 21 дюймдік (533 мм) торпедалық түтіктер орналасқан, олар кеме корпусының бортына батырылған. «Род-Айленд» кемесінің негізгі бронелігі журналдар мен машиналық бөлімшелердің үстінде қалыңдығы көрсетілген, ал қалған бөліктерінде – көрсетілгеннен кіші болды. Негізгі қару мұнараларының (соның ішінде үстіндегі қосалқы мұнаралардың) алдыңғы беттері қалыңдығы көрсетілген. Әр мұнара тірек барбеттерге орналасқан, олардың бронелігі қалыңдығы көрсетілген. Бақылау мұнажасының қабырғалары қалыңдығы көрсетілген.

Design work on the began in 1899, after the United States' victory in the Spanish–American War, which had demonstrated the need for sea going battleships suitable for operations abroad, finally resolving the debate between proponents of that type and those who favored low freeboard types useful for coastal defense. The designers included a superposed arrangement of the main and some of the secondary guns, which proved to be a significant disappointment in service, as firing either set of guns interfered with the others, slowing the rate of fire. Rhode Island was 441 feet (134 m) long overall and had a beam of 76 feet (23 m) and a draft of 23 feet (7 m). She displaced as designed and up to at full load. The ship was powered by two shaft triple expansion steam engines rated at , with steam provided by twelve coal fired Babcock & Wilcox boilers. The propulsion system generated a top speed of As built, she was fitted with heavy military masts, but these were quickly replaced by cage masts in 1909. She had a crew of 812 officers and enlisted men. The ship was armed with a main battery of four /40 caliber Mark 4 guns in two twin gun turrets on the centerline, one forward and aft. The secondary battery consisted of eight /45 caliber guns and twelve /50 caliber guns. The 8 inch guns were mounted in four twin turrets; two of these were superposed atop the main battery turrets, with the other two turrets abreast the forward funnel. The 6 inch guns were placed in casemates in the hull. For close range defense against torpedo boats, she carried twelve /50 caliber guns mounted in casemates along the side of the hull and twelve 3 pounder guns. She also carried two 1 pounder guns. As was standard for capital ships of the period, Rhode Island carried four 21 inch (533 mm) torpedo tubes, submerged in her hull on the broadside. Rhode Islands main armored belt was thick over the magazines and the machinery spaces and elsewhere. The faces of the main battery gun turrets (and the secondary turrets on top of them) were thick. Each turret rested on a supporting barbettes that had of armor plating. The conning tower had thick sides.

Ертедегі мансабы және Ұлы ақ флоты

Род-Айленд кемесі 1902 жылғы 1 мамырда Массачусетс штатындағы Фор-Ривер кеме жасаушылығында салынды және 1904 жылғы 17 мамырда кеме жасаушылығындағы жұмысшылардың ереуіне байланысты аса жарқын салтанатсыз суға түсірілді. Кеме суға түскен кезде лайлы жағаға тұрып қалды, екі күннен кейін ғана суға тартылды. Кеме бір жылдан соң аяқталып, 1906 жылғы 19 ақпанда флот құрамына қабылданды. Кеме Хэмптон-Роудсқа баруға дейін жан-жақты сынақтар мен теңіз сынақтарынан өтті, онда ол 1907 жылғы 1 қаңтарда Атлант флотының 1-ші эскадрильясының 2-ші дивизионына бекітілді. 1907 жылғы 9 наурызда Хэмптон-Роудстан Кубаға аттанды. Сол жерде ол 1-ші эскадрильяның қалған бөлігімен бірге маневрлер мен оқ ату жаттығуларын өткізді. Осы жаттығулар аяқталғаннан кейін, ол Америка Құрама Штаттарының шығыс жағалауына оралып, Кейп-Код шығанағына саяхат жасады. 8 желтоқсанда Род-Айленд Хэмптон-Роудсқа қайта оралды, онда ол және тағы он бес линкор Ұлы Ақ Флоттың саяхаты басталғанда теңіз парадына қатысты. Линкорларға көліктік кемелер мен торпедалық катерлер эскадрильясы қосылды. 16 желтоқсанда президент Теодор Рузвельт кемені саяхаттың бірінші кезеңіне аттанғанға дейін қарап шықты. Ұлы Ақ Флоттың саяхаты Американың әскери күшін, әсіресе Жапонияға көрсету мақсатымен жоспарланды. 1905 жылы Ресей-Жапония соғысында Жапонияның жеңіске жеткеннен кейін, әсіресе жапон иммиграциясына қатысты нәсілшілдік қарсылықтардан кейін АҚШ пен Жапония арасындағы шиеленіс күшейді. Екі елдегі баспасөз соғысқа шақыруды бастады, ал Рузвельт теңіз күшін көрсету арқылы жапондық агрессияны тоқтатуға үміттенді. Флот Кариб теңізіне оңтүстікке, содан кейін Оңтүстік Америкаға жүзіп, Порт-оф-Испания, Рио-де-Жанейро, Пунта-Аренас және Вальпараисо сияқты қалаларда тоқтады. 1908 жылғы наурыз айында Мексикаға келгеннен кейін, флот үш апта бойы оқ ату жаттығуларын өткізді. Содан кейін флот Американың Тынық мұхиты жағалауымен жолын жалғастырып, Сан-Франциско мен Сиэтлде тоқтады, содан кейін Тынық мұхиты арқылы Австралияға, жол бойы Гавайиде тоқтады. Оңтүстік Тынық мұхитындағы аялдамаларға Мельбурн, Сидней және Окленд кірді. Содан кейін флот Филиппинге солтүстікке бұрылып, Маниладан өтіп, Жапонияға бет бұрды, онда Йокогамада қарсы алу рәсімі өтті. Қараша айында Филиппиндегі Субик шығанағында үш апталық жаттығулар өтті. Кемелер 6 желтоқсанда Сингапурдан өтіп, Үнді мұхитына кірді. Олар Суэц каналына барудан бұрын Коломбода отын алды және Египеттің Порт-Саид қаласында қайтадан отынмен толықтырды. Флот бірнеше Жерорта теңізі портына аялдады, содан кейін Гибралтарга келді, онда британдық, ресейлік, француздық және голландтық әскери кемелерінің халықаралық флоты американдықтарды қарсы алды. Содан кейін кемелер Атлантиканы кесіп өтіп, 1909 жылғы 22 ақпанда Хэмптон-Роудсқа оралды. Онда олар Теодор Рузвельт үшін теңіз парадын өткізді.

Rhode Island was laid down at the Fore River Shipyard in Massachusetts on 1 May 1902 and was launched on 17 May 1904, to little fanfare due to a worker strike at the shipyard. Upon launching, the ship became stuck on a mud bank where she remained before being towed afloat two days later. The ship was completed a year later, and on 19 February 1906 commissioned into the fleet. The ship conducted an extensive shakedown cruise and sea trials before steaming to Hampton Roads, where she was assigned to the 2nd Division of the 1st Squadron, Atlantic Fleet on 1 January 1907. She left Hampton Roads on 9 March 1907, bound for Guantánamo Bay, Cuba. There, she and the rest of the 1st Squadron conducted maneuvers and gunnery training. After the conclusion of these exercises, she returned to the east coast of the United States for a cruise to Cape Cod Bay. On 8 December, Rhode Island returned to Hampton Roads, where she and fifteen other battleships held a naval review at the start of the cruise of the Great White Fleet. The battleships were joined by transports and a squadron of torpedo boats. On 16 December, President Theodore Roosevelt reviewed the fleet before it departed on the first leg of the trip. The cruise of the Great White Fleet was conceived as a way to demonstrate American military power, particularly to Japan. Tensions had begun to rise between the United States and Japan after the latter's victory in the Russo Japanese War in 1905, particularly over racist opposition to Japanese immigration to the United States. The press in both countries began to call for war, and Roosevelt hoped to use the demonstration of naval might to deter Japanese aggression. The fleet cruised south to the Caribbean and then to South America, making stops in Port of Spain, Rio de Janeiro, Punta Arenas, and Valparaíso, among other cities. After arriving in Mexico in March 1908, the fleet spent three weeks conducting gunnery practice. The fleet then resumed its voyage up the Pacific coast of the Americas, stopping in San Francisco and Seattle before crossing the Pacific to Australia, stopping in Hawaii on the way. Stops in the South Pacific included Melbourne, Sydney, and Auckland. The fleet then turned north for the Philippines, stopping in Manila, before continuing on to Japan where a welcoming ceremony was held in Yokohama. Three weeks of exercises followed in Subic Bay in the Philippines in November. The ships passed Singapore on 6 December and entered the Indian Ocean; they coaled in Colombo before proceeding to the Suez Canal and coaling again at Port Said, Egypt. The fleet called in several Mediterranean ports before stopping in Gibraltar, where an international fleet of British, Russian, French, and Dutch warships greeted the Americans. The ships then crossed the Atlantic to return to Hampton Roads on 22 February 1909, having traveled There, they conducted a naval review for Theodore Roosevelt.

1909-1923 жылдар

Тексеру аяқталғаннан кейін «Род-Айленд» Нью-Йоркке, Нью-Йорк теңіз жағалауындағы кеме құрылыс-жөндеу зауытына күрделі жөндеуге жіберілді. 8 наурызда күрделі жөндеу кезінде кеме 3-ші дивизияның 1-ші эскадрильясына бекітілді. Құрғақ доктан шыққан соң, ол эскадрильяның қалған бөлігімен бірге маневрлер, оқ ату жаттығулары мен оқу сапарларын жалғастырды. 1910 жылдың ақпанында Кариб теңізіне саяхатқа жіберілді. Кеме 20 қазанда 4-ші дивизияның 1-ші эскадрильясына қайта бекітілді. Екі аптадан кейін, 2 қарашада Бостонда президент Уильям Говард Тафт үшін теңіз парады өтті. Содан кейін кемелер Атлантика мұхитын кесіп, Еуропа порттарына барды; «Род-Айленд» Грейвсендке барды. Сапар барысында флот кең ауқымды ұрыс және барлау жаттығуларын өткізді. «Род-Айленд» және басқа кемелер Атлантика мұхитын қайтадан кесіп өтіп, 1911 жылдың 13 қаңтарында Гуантанамо шығанағында тоқтады. Содан кейін кеме бейбіт уақыттағы әдеттегі қызметін жалғастырды, ол келесі үш жыл бойы барыс алды, тек 1912 жылдың маусым және шілде айларында Флоридадағы Ки-Уэстке, Гаванаға және Кубадағы Гуантанамо шығанағына сапармен тоқтатылды. Қайтып келгеннен кейін, 17 шілдеде ол 3-ші дивизияның бас кемесі ретінде уақытша тағайындалды. Бұл міндет ұзақ болмады, 1 тамызда дивизия командирі өз штаб-фаласын оның бауырласы «Нью-Джерсиге» көшірді. 1913 жылдың 28 маусымында «Род-Айленд» қайтадан дивизияның бас кемесі болды, және бұл міндет 1914 жылдың 18 қаңтарына дейін жалғасты. 1913 жылдың соңында АҚШ Әскери-теңіз күштері Мексика революциясына көбірек араласа бастады; 1913 жылдың соңында «Род-Айленд» елдегі американдық азаматтарды қорғау үшін Веракрус, Тампико және Тукспан қалаларына барды. 1914 жылдың ақпанында кеме аймақтан кетіп, екі апта бойы Гуантанамо шығанағында тоқтады. Кеме Кариб теңізінде жалауын көрсету үшін екі сапар жасады, біріншісі 1914 жылдың қазанынан 1915 жылдың наурызына дейін, екіншісі 1916 жылдың қаңтарынан ақпанына дейін. Осы кезеңде ол 1914 жылдың 19 желтоқсанынан 1915 жылдың 20 қаңтарына дейін 4-ші дивизияның 1-ші эскадрильясының бас кемесі болды. 1916 жылдың 15 мамырында ол Бостон теңіз базасында флот резервіне жіберілді және келесі күні Атлантика флотынан ресми түрде алынды. 24 маусымнан 28 қыркүйекке дейін Атлантика флотының резервтік күштерінің бас қолбасшысының бас кемесі болды. «Род-Айленд» 1917 жылдың 27 наурызында қайтадан қызметке кірісті, Германиямен қарым-қатынас сол жылдың басында басталған неміс теңіз астындағы шектеусіз соғыс науқанының нәтижесінде күрт шиеленісті. 6 сәуірде АҚШ соғыс жариялады, ал 3 мамырда кеме Атлантика флотының 3-ші линкор дивизиясының бас кемесі болды. Кеме экипажы Мэриленд штатының Танжер аралы маңында су асты кемелеріне қарсы патрульдеуге тағайындалғанға дейін кемені жауынгерлік дайындыққа келтіру үшін жан-жақты оқытылды. Ол 1918 жылға дейін Хэмптон-Роудс қаласында орналасқан. Сәуірде «Род-Айленд» 2-ші линкор дивизиясына ауыстырылды, ал маусымда торпедалық сынақтар жүргізілді. Соғыс аяқталған қараша айында кеме американдық сарбаздарды Франциядан қайтару операциясына тағайындалды. Бірінші сапар 18 желтоқсанда басталды; «Род-Айленд» және «Вирджиния» 30 желтоқсанда келген Брест қаласына дейін жүзіп кетті. Екі кеме де портта үш күн болған кезде олардың ішінде 2043 адам болды. Соңғы сапары 1919 жылдың 4 шілдесінде аяқталды. 17 шілдеде ол Тынық мұхит флотының 1-ші линкор эскадрильясының бас кемесі болып тағайындалды. Ол Бостоннан бес күннен кейін шығып, Панама каналының кіреберісіндегі Балбоаға қарай жүзіп кетті. Каналдан өткеннен кейін «Род-Айленд» солтүстікке қарай, Мэр аралы теңіз базасына қарай жүзіп, 1920 жылы сол жерде қалды. 30 маусымда ол қызметтен босатылып, резервке орналастырылды. 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімінің шарттары бойынша «Род-Айленд» 1923 жылдың 1 қарашасында металл тескілеуге сатылып, бөлшектелді. Кеме қоңырауы Род-Айленд штатының мемлекеттік үйінде сақталады.

After the conclusion of the review, Rhode Island steamed to New York for an overhaul at the New York Navy Yard. During the overhaul, on 8 March, the ship was assigned to the 3rd Division, 1st Squadron. After emerging from the dry dock, she resumed her normal peacetime routine of maneuvers with the rest of the squadron, gunnery practice, and training cruises. In February 1910 she was sent on a cruise in the Caribbean. The ship was reassigned to the 4th Division, 1st Squadron on 20 October, and two weeks later she and the rest of the squadron held a naval review in Boston for President William Howard Taft on 2 November. The ships then crossed the Atlantic to visit European ports; Rhode Island went to Gravesend. During the cruise, the fleet conducted large scale battle and reconnaissance training. Rhode Island and the rest of the ships recrossed the Atlantic and stopped in Guantánamo Bay on 13 January 1911. The ship then resumed her peacetime routine, which lasted for the next three years, punctuated only by a cruise to Key West, Florida and Havana and Guantánamo Bay in Cuba in June – July 1912. Upon her return, she was reassigned temporarily as the flagship of the 3rd Division on 17 July. This duty was short lived, and on 1 August the divisional commander transferred his flag to her sister ship New Jersey. On 28 June 1913, Rhode Island again became the divisional flagship, and this stint lasted until 18 January 1914. In late 1913, the US Navy began to become increasingly involved in the Mexican Revolution; in late 1913, Rhode Island cruised off Veracruz, Tampico, and Tuxpan to protect American nationals in the country. In February 1914, the ship left the area and stopped in Guantánamo Bay for two weeks before continuing on to the United States to return to her normal routine. The ship went on two cruises to show the flag in the Caribbean, the first from October 1914 to March 1915, and the second from January to February 1916. During this period, she served as the flagship for the 4th Division, 1st Squadron, from 19 December 1914 to 20 January 1915. On 15 May 1916, she was reduced to the fleet reserve at the Boston Navy Yard, and formally removed from the Atlantic Fleet the following day. From 24 June to 28 September, she served as the flagship of the Commander in Chief, Reserve Force, Atlantic Fleet. Rhode Island was placed back in commission on 27 March 1917, as tensions with Germany rose dramatically as the result of the German unrestricted submarine warfare campaign that had been launched earlier in the year. The United States declared war on 6 April, and on 3 May, the ship became the flagship of Battleship Division 3, Atlantic Fleet. The ship's crew underwent extensive training to bring the ship up to combat readiness before she was assigned to anti submarine patrols off Tangier Island, Maryland. She was based out of Hampton Roads into 1918. In April, Rhode Island was transferred to Battleship Division 2, and in June, she conducted torpedo proving trials. At the end of the war in November, the ship was assigned to the operation to transport American soldiers back from France. The first trip started on 18 December; Rhode Island and Virginia steamed to Brest, France, where they arrived on 30 December. The two ships took on 2,043 men between them during a three day stay in the port. Over the course of four further trips, the last of which ended on 4 July 1919, she carried more than 5,000 men to Boston. On 17 July, she was assigned as the flagship of Battleship Squadron 1, Pacific Fleet. She left Boston five days later and cruised down to Balboa, at the entrance to the Panama Canal. After transiting the canal, Rhode Island steamed north, to Mare Island Navy Yard, where she remained through 1920. On 30 June, she was decommissioned and placed in reserve. According to the terms of the 1922 Washington Naval Treaty, Rhode Island was sold for scrap on 1 November 1923 and broken up. The ship's bell is preserved on display at the Rhode Island State House.