Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс журналисі, өнер сыншысы және дипломат (1723–1807)
German journalist, art critic, and diplomat (1723–1807)
Фридрих Мелхиор, Барон фон Гримм (26 қыркүйек 1723 – 19 желтоқсан 1807) – неміс туған, француз тілінде жазған журналист, өнер сыншысы, дипломат және «Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers» энциклопедиясына үлес қосқан автор. 1765 жылы Гримм лирика және опералық либреттолар туралы маңызды мақала – «Poème lyrique»-ті «Энциклопедияға» жазды. Кристоф Виллибальд Глюк және Раниери де Кальзабиги сияқты, Гримм опера реформасына қызығушылық танытты. Германиялық әдебиет теорияшысы де Гриммнің сөзінше, «ерте не кеш, Гриммнің эстетикалық идеялары» атты кітап жазылуға тиіс».
Friedrich Melchior, Baron von Grimm (26 September 172319 December 1807) was a German born French language journalist, art critic, diplomat and contributor to the Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers. In 1765 Grimm wrote Poème lyrique, an influential article for the Encyclopédie on lyric and opera librettos. Like Christoph Willibald Gluck and Ranieri de' Calzabigi, Grimm became interested in opera reform. According to de, a German literary theorist, "sooner or later a book entitled The Aesthetic Ideas of Grimm will have to be written."
Алғашқы жылдар
Гримм Регенсбург қаласында, Иоганн Мелхиор Гриммнің (1682–1749), пастордың, және Сибилла Маргарет Гриммнің (құрметті аты Кох) (1684–1774) ұлы болып дүниеге келді. Ол Лейпциг университетінде оқыды, онда Иоганн Кристоф Готтшед пен Иоганн Август Эрнеститің ықпалында болды, және классикалық әдебиетті сын тұрғысынан бағалауда оларға көп қарыздар болды. Он тоғыз жасында ол «Баниз» трагедиясын жазды, ол біршама сәттілікке ие болды. Екі жыл әдебиет пен философияны оқығаннан кейін, ол туған қаласына оралып, граф Шёнборнның үйіне қызметке орналасты. 1749 жылы ол шәкірті, жас Шёнборнмен бірге Парижге сапарлады. Онда граф Август Генрих фон Фризен оны хатшылыққа тағайындады. Жан-Жак Руссо «Өзімнің мойындауларымда» Гриммнің чембалода ойнағанын және Саксония-Гота-Альтенбург герцогі Фридрих III-тің үлкен ұлы, Саксония-Готаның болашақ мұрагер ханзадасы үшін оқушы болып жұмыс істегенін жазды. Руссомен танысуы тез арада музыка мен театрға деген өзара құштарлық арқылы жылы достыққа айналып, Мари Шарлотта Ипполит де Кампет де Сожонның салонында бас қосып отырған Энциклопедистер Дидро, Барон д’Ольбах, д’Аламбер, Мармонтель, Морель және Гельвециймен жақын байланысқа әкелді. Ол француз тілін тез меңгеріп, өмір сүрген ортаның сезімталдығы мен мінезін толыққанды қабылдады, сондықтан оның шетелдік тегі мен тәрбиесінің іздері жойылғандай болды. 1750 жылы ол «Mercure de France» журналы үшін неміс әдебиеті және Готтшедтің идеялары туралы жаза бастады. 1752 жылы «Буффондардың дауы» басталғанда, ол «M. Grimm-нің Омфале туралы хаты» деген мақала жазды. Гримм либретто мәтіні мен музыканың арасында байланыс жоқ екенін айтты. Гримм мен Руссо Эли Катерина Фреронның қарсыластарына айналды. 1753 жылы ол «Богемиялық баланың Парижге француз операсының қайғылы халде екенін көру үшін жіберілгені туралы мысал» деп аталатын «Le petit prophète de Boehmischbroda» атты өткір памфлет жазды. Италия операсын қорғауы оның әдеби беделін нығайтты. Бұл памфлеттің тууының бір себебі Париж операсының примадоннасы Мари Фельге деген ықыласы болуы мүмкін, ол итальяндық арияларды орындауға қабілетті сирек француз әншілерінің бірі болды. Ол оның ұсынысын қабылдамағандықтан (және Луи де Кахусакпен қарым-қатынаста болғандықтан) Гримм әлсіздікке түсті. Руссо мен аббат Рейнал оны күтуге кірісті.
Grimm was born at Regensburg, the son of Johann Melchior Grimm (1682–1749), a pastor, and Sibylle Margarete Grimm, (née Koch) (1684–1774). He studied at the University of Leipzig, where he came under the influence of Johann Christoph Gottsched and of Johann August Ernesti, to whom he was largely indebted for his critical appreciation of classical literature. When nineteen, he produced a tragedy, Banise, which met with some success. After two years of studying literature and philosophy, he returned to his hometown, where he was attached to the household of Count Schönborn. In 1749, he accompanied his pupil, the young Schönborn, to Paris. There, lt=Count August Heinrich von Friesen appointed him as his secretary. Jean Jacques Rousseau wrote in his Confessions that Grimm played a cembalo and acted also as reader to the eldest son of Frederick III, Duke of Saxe Gotha Altenburg, the young hereditary prince of Saxe Gotha. His acquaintance with Rousseau soon ripened into warm friendship, through a mutual sympathy in regard to music and theater, and led to a close association with the Encyclopaedists Diderot, Baron d'Holbach, d'Alembert, Marmontel, Morellet and Helvétius, who were meeting at the salon of Marie Charlotte Hippolyte de Campet de Saujon. He rapidly obtained a thorough knowledge of the French language and acquired so perfectly the tone and sentiments of the society in which he moved that all marks of his foreign origin and training seemed effaced. In 1750, he started to write for the Mercure de France on German literature and the ideas of Gottsched. In 1752, at the beginning of the Querelle des Bouffons, he wrote Lettre de M. Grimm sur Omphale. Grimm complained that the text of the libretto had no connection with the music. Grimm and Rousseau became the enemy of Élie Catherine Fréron. In 1753, he wrote a witty pamphlet entitled Le petit prophète de Boehmischbroda, "a parable about a Bohemian boy being sent to Paris to see the lamentable state into which the French opera has descended". This defence of Italian opera established his literary reputation. It is possible that the origin of the pamphlet is partly to be accounted for by his vehement passion for Marie Fel, the prima donna of the Paris Opéra, who was one of the few French singers capable of performing Italian arias. When she refused him (and stayed in relation with Louis de Cahusac), Grimm fell into lethargy. Rousseau and abbé Raynal took care of him.
Құжаттың мазмұны
Бірнеше жыл бойы Гримм Париж салонындағы суретшілер мен суреттер туралы хабарлады, ал Дидро оның ізбасары болды; ол архитекторлар Жак Жермен Суфлотты және Клод Николас Ледукті, табиғатты зерттеуші және математик Буффонды, математик Леонард Эйлерді және саясаттанушы Кондорцетті жоғары бағалады. Гримм Дидродан Луи Антуан де Бугенвильдің «Дүние айналасындағы саяхат» еңбегін рецензиялауын сұрады. Гримм Жан Калас ісіне, Руссо мен Дэвид Юм арасындағы дауға, Монгольфье ағайындыларына және Мадам де Стальдің Ж.Ж. Руссоның еңбектері мен мінез-құлқы туралы хаттары жарияланғанда назар аударды. «Корреспонденция» Руссо туралы қасақана жалған және дұрыс емес ақпаратты таратуға ықпалды құралдың біріне айналды. Гримм Мондонвилльдің «Дафнис және Алкимдур» операсын жоғары бағаламады, бірақ окситан тілінің итальян тіліне жақын болғандықтан қолданылуын мақұлдады; Гриммнің сөзінше, «Зороастрда күн мен түн кезекпен алмасады, бірақ ақын бесеуге дейін санауды білмейтіндіктен, есептеуінде шатасып, әр актіде күн мен түнді екі-үш рет қайталауға мәжбүр болды, сонда ғана пьеса соңында күн шығуы мүмкін». Ол Каффарелли туралы, Пьер Бомарше туралы жазды. Гримм Антуан де Леристің туындысына көп мән бермеді: «Автор жұртшылық оның еңбегін мейіріммен қабылдады дейді. Егер толық ұмытылу осылай аталатын болса, авторның риза болуы орынды»; «Корреспонденция» Гриммсіз 1790 жылғы революцияға дейін жалғасты.
For several years, Grimm reported on the painters and paintings in the Salon de Paris, and was successfully succeeded by Diderot; he appreciated the architects Jacques Germain Soufflot, and Claude Nicolas Ledoux, the naturalist and mathematician Buffon, the mathematician Leonhard Euler, and the political scientist Condorcet. Grimm asked Diderot to review Voyage autour du monde ("A Voyage Round the World") by Louis Antoine de Bougainville. Grimm had paid attention to the case Jean Calas, the problems between Rousseau and David Hume, the Montgolfier brothers, and Madame de Staël when she published her Letters on the works and character of J. J. Rousseau. The Correspondance became one of the influential media to spread malicious and false information on Rousseau. Grimm did not appreciate Mondonville's Daphnis et Alcimadure, though he approved the use of the Occitan language, as being closer to Italian; according to Grimm "In Zoroastre it is day and night alternately but as the poet cannot count up to five he has got so muddled in his reckoning that he has been compelled to make it be day and night two or three times in each act so that it might be day at the end of the play". He wrote about Caffarelli; about Pierre Beaumarchais. Grimm didn't think much of Antoine de Léris: "The author claims that the public received his work with indulgence. If perfect oblivion may so be called, the author is right to be grateful"; The diminished Correspondance continued without Grimm until the revolutionary year 1790.
Байланыстар
1755 жылы француз армиясының офицері, маршал Морис де Саксеннің немере інісі граф фон Фризен (1727–1755) қайтыс болғаннан кейін Гримм Жеті жылдық соғыс кезінде 1756–57 жылдары Вестфалия науқанында маршал д’Эстрееге секретари де командир ретінде жылына 2000 ливр көлеміндегі қызметке орналасты. 1759 жылы ол Франкфурт-на-Майне қаласынан француз сарайына елші болып тағайындалды, бірақ Луи XV-нің құпия қызметі ұстап алған хабарламасында граф де Брольді сынағандықтан, оның лауазымынан айырылды.
In 1755, after the death of Count von Friesen (1727–1755), who was a nephew of Marshal Maurice de Saxe and an officer in the French army, Grimm secured a sinecure worth 2000 livres a year as secrétaire des commandements to Marshal d'Estrées on the Westphalia campaign of 1756–57 during the Seven Years' War. In 1759, he was named envoy of the town of Frankfurt am Main to the French court, but was deprived of his office for criticizing the comte de Broglie in a dispatch intercepted by Louis XV's secret service.
Ж.-Ж. Руссо
1751 жылы Руссо Гриммді мадам д’Эпинаймен таныстырды, екі жылдан кейін олардың арасында 30 жылға созылған қарым-қатынас басталды. Төрт жыл өткен соң бұл Гримм, Дидро және Руссо арасындағы айырылмас жарысқа әкеп соқты. Гримм мен д’Гольбах Тереза Левассердің анасына қаржылай көмек көрсетті. Руссоның орнына Гримм мадам д’Эпинаймен бірге Женеваға, дәрігер Теодор Троншинге бару үшін жолға шықты. Руссо Гримм оны жүкті қылды деп ойлады. Гримм Руссоның «Жули, немесе Жаңа Гелоиза» және «Эмиль, немесе Тәрбие туралы» еңбектерін сынады. Руссоның ашуы оны «Қиссаларында» Гриммнің мінезін жағымсыз бейнелеуге итермеледі. Гриммнің ең жақын досы Дидроға жасаған опасыздығы Дидроны 1781 жылы «Абат Рейнальдың Гримм мырзаға жазған кешірім хатында» оны да қатты айыптауға мәжбүр етті. 1783 жылы Гримм ең жақын досы мадам д’Эпинайды жоғалтты, ал келесі жылы Дидро да қайтыс болды. Одан көп өтпей ол Пруссияның Генрих ханзадасын Парижге дипломатиялық сапармен алып келді.
In 1751, Grimm was introduced by Rousseau to Madame d'Épinay, with whom he began a 30 year liaison two years later, which led after four years to an irreconcilable rupture between him, Diderot and Rousseau. Grimm and d'Holbach supported financially the mother of Thérèse Levasseur. Instead of Rousseau, Grimm accompanied Mme. d'Épinay to Geneva to visit doctor Théodore Tronchin. Rousseau believed Grimm had made her pregnant. Grimm criticized Rousseau's Julie, or the New Heloise and Emile, or On Education. Rousseau was induced by his resentment to give in his Confessions a malicious portrait of Grimm's character. Grimm's betrayals of his closest friend, Diderot, finally led Diderot to bitter denunciations of him too in his Lettre apologétique de l'abbé Raynal à M. Grimm in 1781. In 1783, Grimm lost Mme. Épinay, his most intimate friend, and the following year Diderot. Not long after, he showed Prince Henry of Prussia, on a diplomatic trip, in Paris.
Моцарттың Парижге үш рет баруы
Леопольд Моцарт 1763 жылдың маусымында екі дарынды баласын – жеті жасар Вольфгангты (1756 жылдың 27 қаңтарында туған) және он екі жасар Наннерльді (Мария Анна, 1751 жылдың 30 шілдесінде туған) «Ұлы саяхатқа» алып кетуді шешті. Моцарттың Парижге алғашқы сапары 1763 жылдың 18 қарашасынан 1764 жылдың 10 сәуіріне дейін жалғасты, содан кейін отбасы Лондонға аттанды. Леопольд алып келген көптеген ұсыным хаттарының барлығы тиімсіз болды, тек Мельхиор Гриммге арналған хат нәтижелі байланысқа әкелді. Гримм 25 жасында Парижге көшіп келген неміс еді және ол музыка мен операның шебер әуесқойларының бірі болды, ол Еуропа аристократиясы үшін париждік журналист ретінде жұмыс істеді. Ол «неміс дарындыларын өз қанатына алуға» көндірілді. Гримм 1763 жылдың желтоқсанындағы «Әдеби хаттар» журналында Моцарт балалары туралы мақала жариялады, бұл Леопольдтың париждік жоғары қоғам мен музыкалық айналымдарға енуіне көмектесті. Гриммнің жұмыс берушісінің ұлы, Орлеан герцогы Людовик Филипп II Моцарттарға Версальде өнер көрсетуге көмектесті, олар Рождество мен Жаңа жылды екі апта бойы сол жерде өткізді. Герман Аберт былай түсіндіреді: «Олар Версальде өнер көрсеткеннен кейін ғана аристократиялық ортаға қабылданды және оларға құрмет көрсетілді». Гримм жас Моцарттың жеке және қоғамдық концерттерде орындаған әсерлі импровизацияларын мақтанышпен айтты. Леопольд өзінің клавир мен скрипкаға арналған төрт сонатасын Льюис XV патшасының қызы Мадам Викторияға және Дафиннің күйеуіне арнады, олар «THEOPH:W:MOZART Compositeur, et Maitre de Musique, agé de 7 ans» деп таныстырылды. 1766 жылы Кармонтелл Гриммнің тапсырысымен отбасының суретін салды. 1777 жылы Мишель Бартелеми Ольвье Вольфгангтың Храмдағы Принц Конти салонында фортепианода ойнағандағы суретін салды, бұл сурет қазір Лувр мұражайында сақталуда. Лондон (15 ай) мен Голландияда (8 ай) ұзақ болғаннан кейін Моцарттар үш жарым жылға созылған «Ұлы саяхатын» 1766 жылдың 10 мамырынан 9 шілдесіне дейін Парижде тоқтау жасап аяқтады, бұл Моцарттың француз астанасына екінші сапары болды. Гримм оларға тағы да көмектесті, бағыт берді және кеңес берді. Балалардың жасы 10 және 15-ке жеткенде, олардың жас дарындылар ретіндегі бұрынғы танымалдылығын жоғалтты, себебі париждіктер енді оларға бұрынғыдай қызығушылық танытпады. Гримм 1766 жылдың 15 шілдесіндегі «Әдеби хаттар» журналында Моцарт балалары туралы өте мақтаулы хат жазды. Моцарттың музыка жасаудың барлық салаларындағы керемет прогресіне тоқталып, Гримм жас композитордың болашақ опералық табысын болжады: «Ол тіпті бірнеше итальяндық арияларды жазды, және он екі жасқа толғанға дейін ол итальяндық театрдың бірінде опера қоятынына күмәнім жоқ». Алайда, Аберт Гриммнің журналына «оның басты авторының тұлғасына байланысты сақтықпен қарау қажет, өйткені Гримм өзі сипаттап отырған өнерге әділдік таныту үшін музыкант ретінде жеткілікті дайындықтан өтпеген, тіпті ол шындықты бұзуға дайын болса да, ақыл-ойының жарқырауына немесе әдемі сөздерге мүмкіндік беру үшін адам емес еді» деп ескертеді. Гриммтің сол хаттың соңында жазған екінші болжамы біріншісі сияқты орынды болмады: «Егер осы балалар тірі болса, олар Зальцбургте қалмайды. Көп ұзамай монархтар олардың иелігі үшін жарысады». Шындығында, Моцарт еуропалық сарайлардан опера композиторы ретінде жұмысқа орналаса алмады және өмір бойы еркін опера жазушысы болды. Леопольд 22 жастағы Моцартты үшінші және соңғы сапар үшін Парижге 1778 жылдың 23 наурызынан 26 қыркүйегіне дейін жіберді. Бірақ бұл жолы Моцарт тек анасы Анна Мария Моцартпен бірге барды, Леопольд жұмысын сақтап қалу үшін Зальцбургте қалды. Гримм Моцарт пен оның анасына тағы да көмектесті, бағыт берді және кеңес берді, ол мақтанышпен менеджер ретінде әрекет етті. Бірақ Моцарт көбінесе бірқатар көңіл көшірулерге тап болды, ал Анна Марияға тайфун қызуынан ауырды және 1778 жылдың 3 шілдесінде қайтыс болды. Анасы қайтыс болғаннан кейін Моцарт Гримммен бірге тұрды, ол Эпинай ханыммен бірге Антин шоссесіндегі 5-ші үйде тұратын. Өмірінде алғаш рет Моцарт жалғыз қалды. Моцарт екі айдан астам уақыт бойы Луиза д'Эпинайға тиесілі өте жақсы көрінісі бар мүгедектерге арналған әдемі бөлмеде болды; ол кейде олармен тамақтанатын, бірақ көбінесе ол сыртта болады. Гримм, «Ақ Тиран» деген лақап атымен танымал, өзінің қатаң пікірлерімен ерекшеленетін адам, Моцартпен жақсы тіл табыса алмады. Моцарт Парижде көңілсіздікке тап болды. Қала «өте лас» болды; Гримм оқушыларды табу үшін «жетіспей жүргеніне» шағымданды, себебі ол өзінің таныстыруларын шақыру шаршатады, тым қымбат және нәтижесіз болды: «Адамдар маған құрмет көрсетіп, содан кейін ойнауға шақырады, мен олар үшін орындаймын, олар «О, бұл керемет, түсінікті емес, таң қалдырады» дейді. Содан кейін, қош сау бол». Ол Герцог де Гин және оның қызы үшін жазылған флейта мен арфаға арналған Концерттің (K. 299) және «Les petits riens» (K. 299b) балеті үшін ешқашан ақы алған жоқ. Моцарт «Concert Spirituel» директоры Жозеф Легродан хорлар (K. 297a) жазу үшін шақырылды, олар Моцартқа ешқандай есім бермей орындалды. Содан кейін Моцарт Мангеймнен келген төрт желді аспаптық ойыншылар тобы үшін E-flat мажордағы (K. 297b) симфониялық концерт жазды, ол оны Легроға сатты, бірақ көшірмесін сақтап қалмады. Легро оны орындау үшін көшірме жасаған жоқ, ал туынды «жоғалған» деп есептелді. Моцарт 1778 жылдың 18 маусымында «бірауыздан мақтауға» ие болған «Concert Spirituel» композиторы ретінде D мажордағы (K. 297, «Париж симфониясы») 31-ші симфониясымен үлкен жетістікке жетті. Моцарт Парижде «өзінің генийіне, ұсыныстарына, біліміне және көңіл күйіне» толықтай қайшы келетінін анықтады. Ол француз тіліне, олардың мінез-құлқына, олардың қабақтығына, олардың «өте мақтанды» екеніне деген терең наразылығын білдірді және олардың жалпы бейморалдығына «қорқынышпен» қарады. Жан-Жак Руссо сияқты, Моцарт француз тілін табиғатынан музыкасыз және «музыка жағынан өте қиын» деп тапты, тіпті «осы адамдардың тілін шайтан өзі ойлап тапқан» деді. Ол француз музыкасының құнды еместігіне сенді: «Олар музыканы түсінбейді», Леопольд Париждегі алғашқы сапарында айтқан сөздерін қайталап: «Француз музыкасының барлығы бір тиынға да тұрмайды». Ол олардың әншілерін нашар деп бағалады. «Мен өзімді тек аңдар мен жануарлардың арасында сезінемін. Бірақ бұлай болуы мүмкін бе, өйткені олар өз әрекеттерінде, сезімдерінде және құмарларында да сондай». Табиғатынан күдікпен қараған Моцарт Гриммге сенімсіздікке ие болды, ал «Гриммнің өзі Моцартты адам ретінде күрделі және түсініксіз деп санады — өзіне сенімділік пен арманшылдықтың ерекше қоспасымен». Моцарт Гриммнен «он бес луи д’орға» дейін қарыз алуға мәжбүр болды. Вольтердің 1778 жылдың 30 мамырындағы өлімі «олардың арасындағы үлкен бос кеңістікті» көрсетті. Гримм Леопольдты Париждегі үнемі және қарқынды желілік қатынастың Вольфганг үшін тым қиын екенін ескертті, «өйткені Паристің төрт бұрышына жүгіру және түсіндірулермен шаршау өте қиын. Сонымен қатар, бұл мамандық оған ұнамайды, өйткені ол жазудан алған ләззатын жоғалтады». Олардың қарым-қатынасы «ең терең келіспеушілікпен» аяқталды. Леопольд Моцарттың Парижден кетуіне келісті: «Саған Париж ұнамайды, мен сені де кінәламаймын. Менің келесі хатымда сен Парижден кетуің керек екенін білесің». Гримм Моцарттың Страсбургке сапарын ұйымдастырды, бес күнде сапарды қамтамасыз ететін дилижанс уәдесін берді, бірақ Моцартты он екі күнге созылған почта вагонымен сапар жасауға мәжбүр етті. Моцарт «1778 жылдың 26 қыркүйегінде қаладан кетті, келіп жеткендей ашулы және көңілсіз». Моцарт 1778 жылдың 3 қазанында Нансиде тоқтады, содан кейін 14 қазанда Страсбургке жетті. Париждегі үш сапары барысында Моцарт француз астанасында барлығы 13 ай өткізді, оның барлығы Гриммнің басшылығы мен көмегімен өтті...
Leopold Mozart decided to take his two child prodigies, the seven year old boy, Wolfgang (born 27 January 1756), and the 12 year old girl, Nannerl (Maria Anna, born 30 July 1751), on their "Grand Tour" in June 1763. Mozart's first visit to Paris lasted from 18 November 1763 to 10 April 1764, when the family departed for London. All the many letters of recommendation carried by Leopold proved ineffectual, except the one to Melchior Grimm, which led to an effective connection. Grimm was a German who had moved to Paris at age 25 and was an advanced amateur of music and opera, which he covered as a Paris based journalist for the aristocracy of Europe. He was persuaded "to take the German prodigies under his wing." Grimm published a highly supportive article on the Mozart children in his Correspondance littéraire of December 1763, to facilitate Leopold's entrée into Parisian high society and musical circles. Louis Philippe II, Duke of Orléans, the son of Grimm's employer, helped the Mozarts perform in Versailles, where they stayed for two weeks over Christmas and New Year. Hermann Abert explains that "only when they had performed at Versailles were they admitted to, and admired by, aristocratic circles." Grimm recounted with pride the impressive improvisations produced by young Mozart in private and public concerts. Leopold had four of his sonatas for keyboard and violin engraved and dedicated to King Louis XV's daughter, Madame Victoire, and the Dauphine's lady in waiting, by "THEOPH:W:MOZART Compositeur, et Maitre de Musique, agé de 7 ans". In 1766, Carmontelle produced a group portrait of the family performing, engraved at Grimm's instigation. In 1777, Michel Barthélémy Ollivier painted Wolfgang playing the pianoforte in the Prince of Conti's salon at the Temple, a painting now in the Louvre Museum. After their long stay in London (15 months) and Holland (8 months), the Mozarts closed their "Grand Tour", which lasted three years and a half, by stopping over in Paris from 10 May to 9 July 1766, for Mozart's second visit to the French capital. Again, they were helped, guided, and mentored by Grimm. The children were by then 10 and 15 and had lost some of their public appeal as young prodigies on the now somewhat blasés Parisians. Grimm wrote a very flattering letter about the Mozart children dated 15 July 1766 in his Correspondance littéraire. Commenting on Mozart's remarkable progress in all areas of music making, Grimm predicted the future operatic success of the young composer: "He has even written several Italian arias, and I have little doubt that before he has reached the age of twelve, he will already have had an opera performed at some Italian theatre." However, Abert warns that the reason why Grimm's Journal "nonetheless needs to be treated with caution is due to the personality of its principal contributor, for Grimm was not sufficiently well trained as a musician to do justice to the art that he was describing, nor was he the man to let slip the opportunity for a flash of wit or eloquent turn of phrase, even if it meant violating the truth in the process." Grimm's second prediction at the end of the same letter didn't turn out as prescient as the first one: "If these children live, they will not remain at Salzburg. Before long monarchs will vie for their possession." In fact, Mozart was unable to obtain employment as an opera composer from a European court and remained a free lance opera writer all his life. Leopold sent Mozart, then aged 22, to Paris for his third and last visit, from 23 March to 26 September 1778. But this time Mozart went only with his mother, Anna Maria Mozart, while Leopold remained in Salzburg, in order to save his employment. Grimm helped, guided, and advised Mozart and his mother again, acting as a proud manager. But Mozart mostly encountered a series of disappointments, while tragedy struck when Anna Maria fell ill with typhoid fever and died on 3 July 1778. After the death of his mother, Mozart moved in with Grimm who was living with Mme d'Épinay, at 5, rue de la Chaussée d'Antin. For the first time in his life, Mozart was on his own. Mozart stayed more than two months in pretty little room for invalids with a very agreeable prospect, which belonged to Louise d'Épinay; he sometimes dined with them but most of the time he was out. Grimm, a man with strong opinions, nicknamed "Tyran le Blanc", and Mozart did not get along very well. Mozart found himself disappointed in Paris. The city was "indescribably dirty"; Grimm complained he was "not running around enough" to get pupils, as he found that calling on his introductions was tiring, too expensive, and unproductive: "People pay their respects, and that's it. They arrange for me to come on such and such a day; I then play for them, and they say Oh, c'est un prodige, c'est inconcevable, c'est étonnant. And, with that, adieu." He never got paid for his Concerto for flute and harp in C, K. 299, written for the Duke of Guines and his daughter, nor for his ballet Les petits riens K. 299b. Mozart was recruited by the director of the "Concert Spirituel", Joseph Legros, to write some choruses, K. 297a, which were played without giving credit to Mozart. Then Mozart wrote a Sinfonia concertante in E flat major K. 297b, for a group of four wind players from Mannheim, which he sold to Legros without keeping a copy. Legros never had it copied for performance, and the work became considered "lost". Mozart at last enjoyed one great success at the Concert Spirituel as a composer with his Symphony No. 31 in D, K. 297 (Paris Symphony), performed on 18 June 1778 "to unanimous acclaim". Mozart kept finding Paris "totally at odds" with his "genius, inclinations, knowledge, and sympathies". He kept expressing his deep dislike of the French, their character, their rudeness, their being "frightfully arrogant", and he was "appalled by their general immorality". Like Jean Jacques Rousseau, Mozart found the French language inherently unmusical and "so damned impossible where music is concerned", ironizing that "the devil himself must have invented the language of these people". He felt that French music was worthless: "They understand nothing about music", echoing what Leopold had declared during their first visit to Paris: "The whole of French music is not worth a sou". He judged their singers inept. "I'm surrounded by nothing but beasts and animals. But how can it be otherwise, for they're just the same in all their actions, emotions, and passions." Suspicious by nature, Mozart ended up distrusting Grimm, while "Grimm himself was bound to find Mozart increasingly baffling as a person — with his curious mixture of self confidence and dreaminess". Mozart found himself obliged to borrow "as much as fifteen louis d'or" from Grimm. Voltaire's death on 30 May 1778 made clear "the full extent of the yawning void between them". Grimm warned Leopold that the need for continual and intense networking in Paris was too demanding for Wolfgang, "for it is a very tiring thing to run to the four corners of Paris and exhaust oneself in explanations. And then this profession will not please him, because it will keep him from writing, which is what he likes above all things." Their dealings "ended on a note of the deepest disharmony." Leopold agreed that Mozart should leave Paris: "You don't like Paris, and on the whole I don't blame you My next letter will tell you that you are to leave Paris." Grimm organized for Mozart's trip to Strasbourg, promising a diligence to cover the trip in five days, but forced Mozart to travel by stagecoach, a journey that took twelve days. Mozart "himself left the city on 26 September, as ill tempered and disgruntled as when he had arrived there." Mozart broke the journey in Nancy on 3 October, finally arriving in Strasbourg on 14 October 1778. In the course of his three visits, Mozart spent a total of 13 months in Paris, all of them under the guidance and assistance of Grimm.
Ресейдің Екатерина II
Гримм Ресейдің Екатерина II-мен 1773 жылы Санкт-Петербургте танысты, ол Гессен-Дармштадттың Вильгельминасының сарайында болған кезде, оның шаһзада Павелге үйленуіне орай. Бірнеше аптадан кейін Дидро келді. 1 қарашада екеуі де Ресей Ғылым академиясының мүшелері болды. Дидроның атеизміне байланысты ол император астанасында көп табысқа жете алмады, ал Екатеринаның басқару стилін сынағанда Гримм одан алшақтады. Джонатан Исраэльдің сөзіне қарағанда, Гримм – Ағартушылық Абсолютизмінің өкілі. Гримм Фердинандо Галиани мен Чезаре Беккарияны таныстырды, сондай-ақ Жан Губер мен Иоганн Фридрих Райффенштейнді Ресей империясында ілгерілетуге көмектесті. 1776 жылы ол француз сарайында Саксен-Готаның министрі болды. 1777 жылы ол қайтадан Санкт-Петербургке сапар шекті, онда шамамен бір жыл бойы қалды. Гримм императрицамен шахмат және карта ойнағанды ұнататын. Саймон Диксонның пікірінше, ол Руссо туралы ойларымен Екатеринаға ықпал етті. Ол өнер туындыларын сатып алуда императрицаның Париж агенті ретінде жұмыс істеді және оның тапсырмаларын көп орындады. Оның көмегімен Дидроның (1766 жылы) және Вольтердің (1778 жылы) кітапханалары сатып алынып, Ресей астанасына жіберілді. 1779 жылы Этьен Морис Фальконе Парижге оралғанда, Гримм Джакомо Кваренгиді сәулетші, ал Клодионды мүсінші ретінде таныстырды. 1787 жылы Екатерина Гриммнен өзіне жазған хаттарын өртеп жіберуін немесе оларды бір ғасыр бойы ешкім таба алмайтындай етіп сақтап қоюын сұрады.
Grimm's introduction to Catherine II of Russia took place at Saint Petersburg in 1773, when he was in the suite of Wilhelmina of Hesse Darmstadt on the occasion of her marriage to the Tsarevitch Paul. A few weeks later Diderot arrived. On 1 November they both became members of the Russian Academy of Sciences. Because of his atheism, Diderot had little success in the imperial capital, and when he criticized Catharine's style of governing, Grimm moved away from him. According to Jonathan Israel, Grimm was a representative of the Enlightened Absolutism. Grimm introduced Ferdinando Galiani and Cesare Beccaria, and promoted Jean Huber and Johann Friedrich Reiffenstein in the Russian Empire. He became minister of Saxe Gotha at the French court in 1776. In 1777, he again visited Saint Petersburg, where he remained for nearly a year. Grimm loved to play chess and cards with the empress. According to Simon Dixon, he influenced Catherine with his ideas on Rousseau. He acted as Paris agent for the empress in the purchase of works of art, and executed many confidential commissions for her. With his help, the libraries of Diderot (in 1766) and Voltaire (in 1778) were bought and sent to the Russian capital. In 1779, he introduced Giacomo Quarenghi as an architect and Clodion as a sculptor, when Étienne Maurice Falconet came back to Paris. In 1787, Catherine asked Grimm to burn her letters to him, "or else put them in safekeeping, so that no one can unearth them for a century."
Сент-Жорждің рыцары
Кристоф Виллибальд Глюк пен Раниери де Кальзабиги сияқты Гримм опералық реформамен айналысты. Гримм театрды жақсы көретін, «Комеди Франсезді» сынға алған және өзінің жұмыс берушісінің әйелі мадам де Монтессонның жеке театрын мақтаған. 1776 жылы Париж опера театры қайтадан қиын жағдайға түсті. Сыншы Барон Гриммнің айтуынша, "капиталистер консорциумы" операның келесі директоры ретінде Шевалье де Сент-Жоржды ұсынды. Ол мадам де Монтессонмен бірге тұрған, жанындағы сарайда Сент-Жоржға көмектесті. Моцарт екі айдан астам уақыт Сент-Жорждің жанында өткізді. Екі сарайдың да ортақ бағы, шіркеуі және театры болды.
Like Christoph Willibald Gluck and Ranieri de' Calzabigi, Grimm was occupied with operatic reform. Grimm loved theatre, criticized the Comédie Française and praised the private theatre of Madame de Montesson, the wife of his employer. In 1776, the Académie royale de musique (the Paris Opéra) was once again in dire straits. A "consortium of capitalists", to quote the critic Baron Grimm, proposed Chevalier de Saint Georges as the next director of the opera. He helped Saint Georges, living in the adjacent mansion with Madame de Montesson. Mozart spent over two months next to Saint Georges. The two mansions had a communal garden, a chapel and a theater.
Зейнеткерлік
"Ернёрнген ерн оргросмутер" кітабынан 1792 жылы ол Монт-Бланк көшесінен (1792 жылы, Франция революциясы кезінде, Шауссе д'Антен көшесі Монт-Бланк көшесі деп өзгертілді, бұл атау сол департаменттің атынан қойылды. 1815 жылы ол бастапқы атауын қайта алды) кетіп, Готта қаласына қоныстанғаны және герцог сарайы Фридштейн сарайында тұрғаны белгілі болады. Оның кедейлігін Екатерина жеңілдетіп, өмірінің соңында оны Гамбургтегі Ресей елшісі етіп тағайындады. Өте қуанбаса да, ол d'Épinay-дың немересі, кейін Bueil графесі болған Эмили де Белсунспен бірге сапарға шықты. 1797 жылдың 17 қаңтарында күрт соқыр болғаннан кейін ол жаңа қызметінен бас тартты. (Гримм 1762 жылдан бері көру қабілетімен мәселелері болған.) Ол және жас Эмили бірнеше апта Алтонада болды. Олар Брауншвейгке сапар шегіп, 1797 жылдың жазынан 1800 жылдың маусымына дейін сонда тұрды, онда Эмилиге Виллем Билдердейк сабақ берді. Содан кейін Саксен-Гота-Альтенбург герцогы Эрнест II оны қайта шақырды. Ол 1807 жылдың 19 желтоқсанында Готтада қайтыс болды. 6912 Гримм астероидінің негізгі белдеуі оның құрметіне аталды.
From Erinnerungen einer Urgrossmutter, it becomes clear that, in 1792, he left Rue du Mont Blanc (in 1792, during the French Revolution, rue de la Chaussée d'Antin was renamed rue du Mont Blanc, after the department of that name. It regained its original name in 1815), and settled in Gotha, living in the ducal palace Friedenstein Palace. His poverty was relieved by Catherine, who shortly before her death appointed him minister of Russia at Hamburg. Although not very thrilled, he travelled with Émilie de Belsunce, Mme. d'Épinay's granddaughter, later Comtesse de Bueil. When he suddenly became blind on 17 January 1797, he gave up his new post. (Grimm had problems with his eyesight since 1762.) He and the young Émilie stayed a few weeks in Altona. They travelled to Braunschweig, where they stayed from the summer of 1797 until June 1800, and where Émilie was tutored by Willem Bilderdijk. Grimm was then invited again by Ernest II, Duke of Saxe Gotha Altenburg. He died at Gotha on 19 December 1807. The main belt asteroid 6912 Grimm was named after him.
Шығармалары
Гриммнің «Әдеби, философиялық және сындық хаттар жинағы» 1753 жылдан 1769 жылға дейін Жан Батист Антуан Суард тарапынан көптеген қысқартулармен өңделді және 1812 жылы Парижде 6 томдық түрінде жарық көрді, 8vo; екінші бөлімі, 1771-1782 жылдарға арналған, 1812 жылы 5 томдық түрінде, 8vo; және үшінші бөлімі, 1775 және 1776 жылдардың бір бөлігінде, сондай-ақ 1782-1790 жылдар аралығында, 1813 жылы 5 томдық түрінде, 8vo. 1814 жылы қосымша том жарық көрді; толық хаттар жинағы Жюль Антуан Ташеро [fr] (А. Шоденің көмегімен) «Nouvelle Édition, revue et mise dans un meilleur ordre, avec des notes et des éclaircissements, et oil se trouvent rétablies pour la première fois les phrases supprimées par la censure impériale» (Париж, 1829, 15 том, 8vo) атты жаңа басылымда қайта жарияланды; ал «Correspondance inédite, et recueil de lettres, poésies, morceaux, et fragments retranchés par la censure impériale en 1812 et 1813» 1829 жылы жарық көрді. Стандартты басылым Морис Турнеге (16 том, 1877–1882) тиесілі. Қазіргі таңда XVIII ғасырды зерттеудің халықаралық орталығында, Ферни-Вольтерде Улла Кёльвинг жариялаған жаңа басылыммен алмастырылуда. Гриммнің «Екатерина II императрицаға деген құрметімнің пайда болуы және оның салдары туралы тарихи естеліктері» және Екатеринаның Гримммен (1774–1796) хат алмасуы 1880 жылы Яков Гроттың басылымында, Ресей Императорлық тарихи қоғамының жинағында жарық көрді. Ол оған өте жақын қарым-қатынаста болып, Гераклит, Жорж Дандин сияқты есімдермен атады. Революция кезінде ол одан хаттарын жоюды өтінді, бірақ ол бас тартты, және оның қайтыс болғаннан кейін олар Санкт-Петербургке қайтарылды. Алайда Гриммнің хаттарының бір бөлігі ғана сақталған. Ол өзін «Плеур» деп қол қояды. Гриммнің ресми хаттардан басқа хаттарының бір бөлігі Турнеудің басылымына енген; ал қалғандары Катарина фон Бектольсхаймның «Естеліктерінде» (Erinnerungen einer Urgrossmutter) бар, оны граф Ц. Оберндорф өңдеген (Берлин, 1902).
Grimm's Correspondance littéraire, philosophique et critique , depuis 1753 jusqu'en 1769, was edited, with many excisions, by Jean Baptiste Antoine Suard and published at Paris in 1812, in 6 vols. 8vo; deuxième partie, de 1771 a 1782, in 1812 in 5 vols. 8vo; and troisième partie, pendant une partie des années 1775 et 1776, et pendant les années 1782 a 1790 inclusivement, in 1813 in 5 vols. 8vo. A supplementary volume appeared in 1814; the whole correspondence was collected and published by Jules Antoine Taschereau [fr], with the assistance of A. Chaudé, in a Nouvelle Édition, revue et mise dans un meilleur ordre, avec des notes et des éclaircissements, et oil se trouvent rétablies pour la première fois les phrases supprimées par la censure impériale (Paris, 1829, 15 vols. 8vo); and the Correspondance inédite, et recueil de lettres, poésies, morceaux, et fragments retranchés par la censure impériale en 1812 et 1813 was published in 1829. The standard edition was that of Maurice Tourneux (16 vols., 1877–1882). It is now being replaced by the new edition published by Ulla Kölving at the Centre international d'étude du XVIIIe siècle, Ferney Voltaire. Grimm's Mémoire Historique sur l'origine et les suites de mon attachement pour l'impératrice Catherine II jusqu'au décès de sa majesté impériale, and Catherine's correspondence with Grimm (1774–1796) were published by Yakov Grot in 1880, in the collection of the Russian Imperial Historical Society. She treats him very familiarly and calls him Heraclite, Georges Dandin, etc. At the time of the Revolution, she begged him to destroy her letters, but he refused, and after his death, they were returned to Saint Petersburg. Grimm's side of the correspondence, however, is only partially preserved. He signs himself "Pleureur". Some of Grimm's letters, besides the official correspondence, are included in the edition of Tourneux; others are contained in the Erinnerungen einer Urgrossmutter of Katharina von Bechtolsheim, edited (Berlin, 1902) by Count C. Oberndorff.