АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Теннесси» классындағы дредноуттар
Tennessee-class battleship
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Теннесси» классындағы дредноуттар: екі кеме, нығайтылған қорғау, жаңартылған артиллерия, Pearl Harbor шабуылы, қайта құрастыру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Дредноут» кластығының соғыс кемелері
Dreadnought battleship class of the United States Navy
«Теннесси» класы екі «дредноут» кластығының соғыс кемелерінен – «Теннесси» және «Калифорния» – тұрды, олар 1910-жылдардың аяғында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін «стандартты» серияның бір бөлігі ретінде салынды. Кластың негізгі жетістіктері су астындағы қорғаныс жүйесін күшейте түсу және бас қарудың көтерілу бұрышын арттыру болды, бұл оларға әлдеқайда үлкен қашықтықта атуға мүмкіндік берді. Олар төрт үштік мұнарада орналасқан он екі бас қарумен жабдықталған және бірдей ең жоғары жылдамдыққа ие болды. Екі кеме де өмірінің барлық кезеңінде Тынық мұхит флотында қызмет етті, оның ішінде 1920-1930 жылдар аралығындағы соғыс аралық кезеңде кеңейтілген оқу бағдарламасы болды. Екі кеме де 1941 жылдың 7 желтоқсанында жапондықтар Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде «Соғыс кемелер қатарында» болды; «Калифорния» торпедамен зақымданып, батып кетті, ал «Теннесси» минималды зақымдар алды. «Калифорния» қайтадан суға көтеріліп, екі кеме де 1942 мен 1944 жылдар аралығында қайта жаңартылды. Содан кейін олар Тынық мұхиттың орталық бөлігіндегі аралдарды басып алу науқанына қолдау көрсеткен бомбалау кемелері ретінде кеңінен қызмет етті. «Теннесси» 1943 жылдың ортасында Алеут аралдарындағы, 1943 жылдың соңында және 1944 жылдың басында Гилберт және Маршалл аралдарындағы, ал 1944 жылдың ортасында Мариана және Палау аралдарындағы науқандарға қатысты. Олар екеуі де 1944 жылдың соңында Филиппин науқанына қатысып, 24 қазанда Суригао бұғазындағы шайқаста болды, бұл тарихтағы соңғы соғыс кемелерінің қақтығысы болды. «Теннессиге» жасалған жөндеу жұмыстары оны 1945 жылдың қаңтарында Лингаен шығанағындағы шайқасқа қатысудан алды, онда «Калифорнияға» камикадзе шабуыл жасады, бұл өз кезегінде оны Иво Джима шайқасында теңізшілер корпусының әскерлерін қолдаудан алды. «Теннесси» сол жердегі шайқастарға және Окинава шайқасына белсенді қатысты, онда оған да камикадзе шабуыл жасады. Екі кеме соғыстың қалған уақытын Шығыс Қытай теңізінде патрульдеумен өткізді, қыркүйекте Жапонияның ресми капитуляциясына дейін. Жапонияны оккупациялауға қысқа уақыт қатысқаннан кейін, олар АҚШ-қа қайтарылды және Атлант мұхитының резервтік флотына жіберілді. Олар 1959 жылға дейін сол жерде қалды, содан кейін металл тескілеріне сатылды.
The Tennessee class consisted of two dreadnought battleships—Tennessee and California—built for the United States Navy in the late 1910s, part of the "standard" series. The class was in most respects a repeat of the preceding , with the primary improvements being a significantly strengthened underwater protection system, and increased elevation of the main battery guns to allow them to fire at much greater ranges. They carried the same main battery of twelve guns in four triple turrets, and had the same top speed of Both ships served in the Pacific Fleet for the duration of their careers, which included an extensive training program during the interwar period of the 1920s and 1930s. Both ships were present in Battleship Row in Pearl Harbor when the Japanese attacked on 7 December 1941; California was torpedoed and sunk but Tennessee was only minimally damaged. California was refloated and both ships were heavily rebuilt between 1942 and 1944. The pair thereafter saw extensive service as bombardment vessels supporting the island hopping campaign across the central Pacific. Tennessee took part in the Aleutian Islands campaign in mid 1943, the Gilbert and Marshall Islands campaign in late 1943 and early 1944, and the Mariana and Palau Islands campaign in mid 1944, by which time California had returned to the fleet as well. They both took part in the Philippines campaign in late 1944, and were present at the Battle of Surigao Strait on 24 October, the final battleship engagement in history. A refit for Tennessee kept her from participating in the Battle of Lingayen Gulf in January 1945, where California was hit by a kamikaze, which in turn kept her from supporting Marine Corps troops during the Battle of Iwo Jima. Tennessee was heavily engaged in the fighting there and the subsequent Battle of Okinawa, where she, too, was hit by a kamikaze. The two ships spent the rest of the war patrolling the East China Sea until the official Japanese surrender in September. After briefly participating in the occupation of Japan, they were recalled to the United States and assigned to the Atlantic Reserve Fleet. They remained there until 1959, when they were sold for scrap.
Дизайн
Теннесси класындағы жобалау жұмыстары 1915 жылдың 14 қаңтарында басталды; жобалау тобы алдыңғы жауынгерлік кемелерді бастапқы нүкте ретінде пайдаланды. Бас басқарма, әсіресе еуропалық әскери-теңіз күштерінің соңғы қаруларына қарсы броньды қорғау тұрғысынан, стандартты типтегі жауынгерлік кемелер сериясынан өзгеше жауынгерлік кеме жасағысы келді. Олар салыстырмалы түрде шағын жақсартулар енгізілген стандартты серияны дамытуға қарсы болды, бірақ Теңіз күштерінің хатшысы Джозеф Дэниелс оларды жоққа шығарып, "Battleship 1916" Нью-Мексико дизайнын шектеулі жақсартулармен қайталайтынын бұйырды. Еуропалық әскери-теңіз күштері ірі қаруларды қабылдағанда, күтілетін шайқас қашықтығына жете алатын ұзын қашықтықтағы торпедаларды да жасауға кірісті. Сондықтан жаңа кеменің су асты шабуылына – торпедалардан және теңіз миналарынан – қорғану қабілеті жобалаушылардың басты мәселесіне айналды. Кеме су асты жарылысынан аман қалуын қамтамасыз ету үшін төрт торпедалық бөлімшелерді енгізуге шешім қабылданды, олар төрт бөлікті құрады. Олардың ішкі жұбы сумен немесе жанар маймен толтырылды, бұл жарылыстың қысымын және газын сіңіретін еді. Бұл жүйе тиімді болып шықты және көптеген келешек жауынгерлік кемелердің жобаларында қолданылды. Кемелерге 1915 жылдың 3 наурызында, жобалау жұмыстары әлі жалғасып жатқанда рұқсат берілді; торпедалық бөлімшелер жүйесіне қатысты сынақтар 1916 жылдың ақпанында ғана аяқталды. Осы аралықта, "Battleship 1917" деп аталған келесі кластың жұмысы басталды, ол кейіннен белгілі бір классқа айналды. Бұл класс негізінен Теннесси дизайнының қайталануы болды, жалғыз маңызды өзгеріс – Теннессидегі қарулардың орнына ірі қарулардың орнатылуы болды. "Колорадо" үшін жасалған турбоэлектрлік жетегі жүйесі 1915 жылдың желтоқсан айында Теннесси мен Калифорнияға, екі кеменің құрылысы басталғанға дейін қолданылды.
Design work on the Tennessee class, initially referred to as "Battleship 1916", began on 14 January 1915; the design staff used the preceding as a starting point. The General Board wanted to build a battleship that departed from the standard type battleship series, particularly in terms of armor protection against the latest guns being fielded by European navies. They were opposed to simply developing the standard series, which incorporated relatively minor incremental improvements, but Secretary of the Navy, Josephus Daniels, overruled them and ordered that "Battleship 1916" would effectively repeat the New Mexico design with limited improvements. At the same time that European navies had begun to adopt larger guns, they also began to develop longer ranged torpedoes that could reach well into the expected battle distances of the day, Therefore, the new ship's ability to resist underwater attack—naval mines in addition to torpedoes—became a chief concern of the designers. To ensure the ship could survive an underwater explosion, they decided to incorporate four torpedo bulkheads, which created four voids. Of these, the inner pair would be filled with either water or fuel oil, which would absorb the pressure and gas of the explosion. This system proved to be effective and it was used in many subsequent battleship designs. The ships were authorized on 3 March 1915, while design work was still ongoing; tests on the torpedo bulkhead system were completed only in February 1916. In the meantime, work had already begun on the next class, initially designated "Battleship 1917", which became the This class was essentially a repeat of the Tennessee design, the only major change was the adoption of larger guns in place of the guns the Tennessees carried. The turbo electric drive propulsion system that was developed for the Colorados was retroactively applied to Tennessee and California in December 1915, before construction had begun on either vessel.
Жалпы сипаттамалары мен машиналары
Теннесси класының кемелері су сызығы бойынша 600 фут (183 м), жалпы ұзындығы 190,20 м, ені 97 фут (30 м), ал суға бату тереңдігі 30 фут (9 м) болатын. Олар стандартты және толық жауынгерлік жүктемеде орын ауыстырды. Төтенше жағдайларда қосымша отын мен оқ-дәрілер сақтауға болатын, бұл орын ауыстыруды едәуір арттырып, суға бату тереңдігін 34 футқа (10 м) дейін арттырды. Кемелердің корпусы жоғары толқындарды қабылдау және су шашырауын азайту үшін айқын клипер тәрізді мұрынға ие болды. Қос түбі кемелердің бүкіл ұзындығына дейін созылды, ал корпусы бақылаусыз су басу қаупін азайту үшін кеңінен бөлінген; су сызығынан төменде 768 бөлімше және одан жоғарыда тағы 180 бөлімше болды. Кеменің ең жоғары палубасы, кеменің бүкіл ұзындығына созылған, 57 офицер мен 1026 сарбазды қамтитын экипаждың көп бөлігіне арналған тұрғын кеңістіктерді қамтыды. Алғашқы құрастырылған күйінде олар басты артиллерия үшін бақылау мұнаралары бар екі торлы мачтамен жабдықталған. Басқару бір теңгерілген руль арқылы жүзеге асырылды. Кемелер турбоэлектрлік жетегімен жабдықталған. Сегіз мұнаймен жұмыс істейтін Babcock & Wilcox су түтік қазандықтары бу өндіріп, екі Westinghouse турбоэлектр генераторларын қуаттады, олар өз кезегінде төрт электр қозғалтқышын қуаттандырды, олар төрт 3 қанатты, 14 фут (4 м) бұрандаларды қозғалтты. Турбиналар әрқайсысы төрт қазанмен, алдыңғы және артқы бөліктерде орналасқан, су өткізбейтін бөлек бөлімшелерде орналастырылды; әр қазанның турбиналардың екі жағында екі қазанмен, өз су өткізбейтін қазандық бөлмелері болды. Қозғалтқыштар үш бөлмеге орналастырылды: ішкі валдарды қозғалтатын екі қозғалтқыш үшін үлкен, орталық бөлме және әр жақтағы сыртқы валдар үшін бір бөлме. Әр топтағы төрт қазандық өздерінің жеке түтікшелеріне орналастырылды. Олардың қозғалтқыш жүйелерінің қуаты , жылдамдық сынақтарында Теннесси ең жоғары жылдамдыққа жетіп, , ал қалыпты мұнай қоры , бірақ корпустағы бос кеңістіктерді авариялық отын сыйымдылығын арттыру үшін пайдалануға болады. Круиздік қашықтығы 15 түйінде , ал қалыпты жағдайда 12 түйінде дейін төмендеді; толық авариялық отынмен қашықтығы 10 түйінде және түйінде екі есе артады.
The Tennessee class ships were 600 feet (183 m) long at the waterline, 190.20 m long overall, had a beam of 97 feet (30 m), and a draft of 30 feet (9 m). They displaced standard, and at full combat load. Under emergency conditions, additional fuel and ammunition could be stored, which significantly increased displacement to , which accordingly deepened draft to 34 feet (10 m). The ships' hulls featured a pronounced clipper bow to handle high seas and reduce spray. A double bottom extended for the full length of the ships, and their hulls featured extensive compartmentalization to reduce the risk of uncontrollable flooding; below the waterline, the hull had 768 compartments and another 180 above the line. The main deck, the highest deck that extended for the entire length of the ship, contained much of the living space for their crews, which included 57 officers and 1,026 enlisted men. As built, they were fitted with two lattice masts with spotting tops for the main gun battery. Steering was controlled by a single balanced rudder. The ships were powered by turbo electric drive. Eight oil fired Babcock & Wilcox water tube boilers generated steam that powered two Westinghouse turbo electric generators that in turn provided power for four electric motors that drove four 3 bladed, 14 feet (4 m) screws. The turbines were in separate watertight compartments, arranged fore and aft, with four boilers apiece; each boiler had its own watertight boiler rooms, with two boilers on either side of the turbines. The motors were arranged in three rooms: a larger, central room for the two engines driving the inboard shafts, and one for each outboard shaft on either side. Each set of four boilers was ducted into its own funnel. Their propulsion systems were rated at , generating a top speed of On speed trials, Tennessee reached a maximum of from Normal oil storage amounted to , but voids in the hull could be used to increase maximum emergency fuel capacity to They had a cruising range of at a speed of , which fell to at normally; with full emergency oil their range more than doubled, to at 10 knots and at .
Қару-жарақ
Кемелердің негізгі қару-жарағы он екі /50 калибрлі Mark IV зеңбірегінен тұратын, төрт үш зеңбіректі мұнарадан құралды. Мұнаралар суперқұрылымның алдыңғы және артқы бөлігіндегі орта сызық бойында жұптап орналастырылған. Бұрынғы американдық линкорлардағы үш зеңбіректі мұнаралардан айырмашылығы, бұл орнатулар әрбір зеңбіректің жеке-жеке көтерілуіне мүмкіндік берді. «Теннесси» мен «Калифорния» 1916 жылдың ортасында Ютландия шайқасынан кейін салынғандықтан, олардың негізгі мұнаралары құрылыс кезінде 30 градусқа дейін көтерілуге мүмкіндік беру үшін өзгертілді. Бұл стандартты бронебойғыш снарядпен максималды ұзындықты қамтамасыз етті, ол оқтың бастапқы жылдамдығымен атылды. Жеңіл, жоғары сыйымды снарядпен оқтың бастапқы жылдамдығы артып, тиісінше ұзындығы да ұлғайды. Зеңбіректер оқтардың шамадан тыс себуінен зардап шекті, кейін бұл себебі ұзақ камералар екені анықталды, ол снаряд пен ұрандық заряд арасында кеңістік қалдырды. Бұл мәселе ақырында Mark VII зеңбірегімен шешілді. Екінші қару-жараққа он төрт /51 калибрлі зеңбірек кірді, олардың онысы жеке казематтарға орналастырылған. Казематтар 01 палуба деңгейінде, негізгі палубадан бір палуба жоғары орналасқан. Алты зеңбірек алға, төрт зеңбірек артқа бағытталған. Қалған төрт зеңбірек 02 деңгейіндегі тағы бір палубада ашық айналмалы орнатуда орналастырылды; екеуі бақылау мұнарасының қасында, ал қалғандары түтікшенің екі жағында болды. Бастапқыда кемелерге жиырма екі зеңбірек орнату жоспарланған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік теңіздегі тәжірибелер корпуста орналастырылатын қосымша зеңбіректер тыныш теңізде ғана пайдалы болатынын көрсетті. Нәтижесінде, судың кіруін болдырмау үшін казематтар жабылды. Зеңбіректер Mark VIII типіне жатты, олардың оқтың бастапқы жылдамдығы снарядты атуға мүмкіндік берді. Кемелерде төрт /50 калибрлі Mark X зеңбірегі де болды, олар әуе шабуылынан қорғануға арналған. Бұл зеңбіректер 02 палубада, екісі қайық крандарының екі жағында, ал қалған екеуі негізгі мачтаның қасында орналастырылған. Олар сонымен қатар басқа да түрлі қару-жарақтарды алып жүрді, соның ішінде төрт 6 фунттық салюттық зеңбірек, 3 дюймдік Mark XI далалық зеңбірек және десанттық топтар үшін бірнеше пулемет. «Теннесси» класындағы кемелерге қару-жарақтан басқа екі торпедалық түтік орнатылған. Оларға Mark VII типіндегі Bliss Leavitt торпедалары берілді; олар жарылғыш баспен жабдықталған және сағатына 200 шақырым жылдамдықпен ұшуға қабілетті ұзындығы бар.
The ships were armed with a main battery of twelve /50 caliber Mark IV guns in four triple turrets, placed on the centerline in superfiring pairs forward and aft of the superstructure. Unlike earlier American battleships with triple turrets, these mounts allowed each barrel to elevate independently. Since Tennessee and California were laid down after the Battle of Jutland of mid year 1916, which demonstrated the value of very long range plunging fire, their main battery turrets were modified while still under construction to allow elevation to 30 degrees. This provided a maximum range of with the standard armor piercing shell, which was fired with a muzzle velocity of With the lighter high capacity shell, the muzzle velocity increased to for a correspondingly greater range of The guns suffered from excessive dispersion of shot, which was eventually discovered to have been caused by overly lengthy chambers, which allowed a gap between the shell and the propellant charges. The problem was eventually corrected with the Mark VII gun. The secondary battery consisted of fourteen /51 caliber guns, ten of which were mounted in individual casemates clustered in the superstructure amidships at 01 deck level, one deck higher than the main deck. Six of the guns were arranged to fire forward and four were pointed aft. The remaining four guns were placed in open pivot mounts another deck higher at 02 level; two were placed abreast the conning tower and the others placed on either side of the funnels. Initially, the ships were to have been fitted with twenty two of the guns, but experiences in the North Sea during World War I demonstrated that the additional guns, which would have been placed in the hull, would have been unusable in anything but calm seas. As a result, the casemates were plated over to prevent flooding. The guns were the Mark VIII type, which had a muzzle velocity of firing a shell. The battleships carried four /50 caliber Mark X guns for anti aircraft defense. These guns were located on the 02 deck, with two on either side of the boat cranes and the other two abreast of the mainmast. The guns fired a shell at a velocity of They also carried a variety of other guns, including four 6 pounder saluting guns and a 3 inch Mark XI field gun and several machine guns for use by landing parties. In addition to their gun armament, the Tennessee class ships were also fitted with a pair of torpedo tubes, with one mounted submerged in the hull on each broadside. They were supplied with Bliss Leavitt torpedoes of the Mark VII type; these carried a warhead and had a range of at a speed of .
Қару-жарақ
Олардың негізгі броньды белдеуі қалың болды және шамамен 5,49 м ені бар еді, оның жартысы су сызығының үстінде орналасқан. Қалың бронь кеменің өмірлік маңызды бөліктерін – оқ-дәрі қоймаларын және күштік қондырғылар бөлімдерін қорғады, алдыңғы барбеттен артқы барбетке дейін созылды; кор жағы жеңіл броньмен жабылған. Негізгі белдеудің екі шеті де 13,5 дюйм қалыңдықтағы броньды көлденең қабырғалармен жабылған. Негізгі броньдық палуба қалыңдыққа дейін жететін, негізгі белдеудің үстіңгі бөлігімен байланысып, көлденең броньдық қабырғалар арасында орналасқан. Негізгі палубаның астында қалыңдығы бар екінші броньдық палуба орналастырылған; корға, ол жалғыз көлденең қорғаныс құралы болған жерде, қалыңдығы 5 дюймға дейін артты. Кеменің мұртында төменгі броньдық палуба 3 дюймға дейін қалыңдатты. Басты артиллерия мұнараларының алдыңғы беттері, жақтары, артқы жақтары және шатырлары қалың болды; конструкцияны снарядтардың соққысынан сақтау үшін ағаш қабаттар қолданылды. Мұнаралар барбеттердің үстіне орнатылған. Олардың бақылау мұнараларының қабырғалары қалың, ал шатырлары қалың болды. Түтіктерге арналған броньды қоршаулар 9 дюйм қалыңдықпен жасалған.
Their main armored belt was thick and was approximately 5.49 m wide, half of which was above the waterline. The thicker armor protected the ships' vitals, including the ammunition magazines and propulsion machinery spaces, extending from the forwardmost barbette to the aftmost barbette; the stern received lighter armor plating. Both ends of the main belt were capped by armored transverse bulkheads that were 13.5 in thick. The main armored deck was up to thick, and it was connected to the top of the main belt, running between the transverse armored bulkheads. A second armor deck that was thick was placed below the main deck; further aft, where it constituted the only horizontal protection, it increased in thickness to 5 in. On the ships' bows, the lower armor deck was increased to 3 in. The main battery gun turrets had thick faces, thick sides, rears, and roofs; teak backing was used to cushion the structures from shell impacts. The turrets were mounted atop barbettes. Their conning towers had thick sides with thick roofs. The armored coamings for the funnel uptakes were 9 in thick.
Өзгерістер
Теннесси штатының қосалқы және әуе шабуылына қарсы қару-жарағы 1920 және 1930 жылдары бірнеше рет өзгертілді. 1922 жылы «Теннесси» штатында 5 дюймдік екі зеңбірек алынып, орнына тағы 4 3 дюймдік зеңбірек орнатылды, олардың екеуі 5 дюймдік зеңбіректер тұрған жерге қойылды. Қалған екеуі 5 дюймдік зеңбіректердің алдыңғы тұғырларының артына орналастырылды. 1928 жылы барлық сегіз зеңбірек алынып, олардың орнына 5 дюймдік 25 калибрлі әуе шабуылына қарсы зеңбіректер орнатылды. «Калифорния» штаты 1929–1930 жылдары күрделі жөндеу кезінде ұқсас жарақтандырылды. Сегіз .50 калибрлі пулемет қосылды, алтауы бақылау мұнараларының шатырларына, екеуі алдыңғы мачтаға және төртеуі негізгі мачтаға орнатылды. Қалған екі зеңбірек алдыңғы мачтаның екі жағындағы тұғырларға қойылды. 1940 жылы «Теннесси» штатында 3 дюймдік екі зеңбірек қайта орнатылып, көпірдің екі жағына қойылды. Басқа өзгерістерге әуе кемелерін басқаруға арналған жабдықты орнату кірді. «Калифорния» штатының артқы бақылау мұнарасына әуе кемесін ұшыруға арналған катапульта орнатылды және ол барлау және атыс бағыты үшін үш Vought UO 1 су ұшағын алды. Екі жылдан кейін «Теннесси» штаты да осылай өзгертілді, бірақ оның катапульты корма бөлігінде орналасқан. 1930 жылдардың басында ол артқы мұнарасына екінші катапультаны алды, ал «Калифорния» штатында да корма бөлігіне катапульта орнатылды. 1943 жылы қайта құру кезінде мұнараға орнатылған катапульттар алынып тасталды және екі кеме де тек корма бөлігіндегі катапультпен жабдықталды. Екі кеме де 1941 жылдың желтоқсан айында Перл-Харборға жасалған шабуыл кезінде зақымданғаннан кейін кең ауқымда қайта жаңғыртылды және модернизацияланды. Жаңа торпедаға қарсы бөлімдер орнатылды және олардың ішкі құрылымы су астындағы зақымдануға төзімділігін арттыру үшін жақсартылды. Кемелердің суперқұрылымдары толығымен қайта жасалды, ескі, қатты брондалған басқару мұнарасы алынып тасталды және оның орнына ұшаққа қарсы зеңбіректердің атыс алаңына кедергі келтірмеу үшін кішірек мұнара орнатылды. Жаңа мұнаралар жақында қайта салынған кемелердің бірінен алынып тасталған. Алдыңғы мачтаның орнына көпір мен негізгі батареяның басқару пункты орналасқан мұнара мачтасы орнатылды, ал олардың екінші түтін құбырлары алынып тасталды, сол қазандықтар кеңейтілген алдыңғы түтін құбырына қосылды. Әуе шабуылына қарсы қорғаныс айтарлықтай күшейтілді; журналдардың үстіне және басқа жерлерге 3 дюймдік арнайы өңделген болат (STS) қосылды. Олардың қару-жарақтары да қайта жаңғыртылды. Екі кеме де әуедегі іздеу радарлары мен негізгі және қосалқы батареяларын басқаруға арналған радарларды алды, соңғысы 51 калибрлі және 25 калибрлі 5 дюймдік зеңбіректердің аралас батареясын сегіз екі зеңбіректік орналымдағы он алты 5 дюймдік /38 калибрлі зеңбіректердің бірыңғай батареясымен алмастырды. Оларды 4 Mk 37 басқару пункті басқарды. Жеңіл әуе шабуылына қарсы батарея да қайта жаңғыртылды, он төрттұйық Бofорс зеңбірегі мен қырық үш 20 мм Oerlikon пулеметінен тұрады, барлығы жеке орналымдарда. Өзгерістер кеме экипажының санын екі есеге көбейтіп, жалпы саны 114 офицер мен 2129 сарбазға жеткізді. 1945 жылдың қаңтарында «Теннесси» штатында соңғы жөндеу жұмыстары жүргізілгенде, оған SP әуедегі іздеу радары мен Mark 27 атыс басқару радары берілді.
The Tennessees underwent a series of minor modifications to their secondary and anti aircraft armament through the 1920s and 1930s. In 1922, Tennessee had the two 5 inch guns abreast the mainmast removed and four more 3 inch guns installed, two of which were placed where the 5 inch guns had been. The other two were placed behind the forward 5 inch mounts. All eight guns were removed in 1928 and replaced with eight 5 inch /25 caliber anti aircraft guns. California was similarly rearmed during a refit in 1929–1930. Eight .50 caliber machine guns were added, six to the roofs of the spotting tops, two on the foremast and four on the mainmast. The other two guns were placed on pedestals on either side of the foremast. Tennessee had two of the 3 inch guns returned in 1940, placed on either side of the bridge wings. Other changes included the installation of aircraft handling equipment. California had an aircraft catapult installed on her aft superfiring turret and she received three Vought UO 1 seaplanes for reconnaissance and fire direction. Two years later, Tennessee was similarly modified, though her catapult was located on the fantail. In the early 1930s, she received a second catapult on her aft turret, and at some point California also had a catapult fitted to her fantail. During their 1943 reconstruction, the turret mounted catapults were removed and both ships were fitted with just a catapult on the fantail. Both ships were extensively reconstructed and modernized after being damaged during the attack on Pearl Harbor in December 1941. New anti torpedo bulges were installed and their internal compartmentalization was improved to strengthen their resistance to underwater damage. The ships' superstructures were completely revised, with the old heavily armored conning tower being removed and a smaller tower was erected in its place to reduce interference with the anti aircraft guns' fields of fire. The new towers had been removed from one of the s that had recently been rebuilt. The foremast was replaced with a tower mast that housed the bridge and the main battery director, and their second funnels were removed, with those boilers being trunked into an enlarged forward funnel. Horizontal protection was considerably strengthened to improve their resistance to air attack; 3 inches of special treatment steel (STS) was added to the deck over the magazines and of STS was added elsewhere. Their weapons suite was also overhauled. Both ships received air search radar and fire control radars for their main and secondary batteries, the latter seeing the mixed battery of 51 caliber and 25 caliber 5 inch guns replaced by a uniform battery of sixteen 5 inch/38 caliber guns in eight twin mounts. These were controlled by four Mk 37 directors. The light anti aircraft battery was again revised, now consisting of ten quadruple Bofors guns and forty three 20 mm Oerlikons, all in single mounts. The changes doubled the ships' crew, to a total of 114 officers and 2,129 enlisted men. During her final refit in January 1945, Tennessee received an SP air search radar and a Mark 27 fire control radar.
Сыныптағы кемелер
+ Құрылыс деректері Кеме атауы Корпус нөмірі (корпус нөмірі) Құрылысшы Құрылысы басталған Іске қосылған Қызметке кірген Істен шығарылған Тағдыры Теннесси BB 43Нью-Йорк әскери кеме жасаушылығы 14 мамыр 191730 сәуір 19193 маусым 192014 ақпан 1947Қызметтен шығарылған 1 наурыз 1959; Мақұлдауға сатылған 10 шілде 1959 Калифорния BB 44Мэри Айленд әскери кеме жасаушылығы25 қазан 191620 қараша 191910 тамыз 192114 ақпан 1947Қызметтен шығарылған 1 наурыз 1959; Мақұлдауға сатылған 10 шілде 1959
+ Construction data Ship name Hull no. (hull number) Builder Laid Down Launched Commissioned Decommissioned Fate Tennessee BB 43New York Naval Shipyard14 May 191730 April 19193 June 192014 February 1947Struck 1 March 1959; Sold for scrap 10 July 1959 California BB 44Mare Island Naval Shipyard25 October 191620 November 191910 August 192114 February 1947Struck 1 March 1959; Sold for scrap 10 July 1959
Соғысқа дейінгі мансап және Перл-Харбор
Теннесси мен Калифорния Тынық мұхиты флотында қызмет етті, кейіннен 1922 жылы Ұрыс флоты, ал 1931 жылы Ұрыс күштері деп аталды. Олар бейбіт уақыттағы қызметтерінің барлық кезеңінде Тынық мұхитында болды, Калифорния флотының флагманы ретінде тағайындалды. 1920-1930 жылдар аралығында олар флоттың әдеттегі жаттығуларына, соның ішінде жыл сайынғы Флоттық мәселелерге, Америка және одан тыс елдерге жасалған сапарларға қатысты, мысалы, 1925 жылы Австралия мен Жаңа Зеландияға жасаған жақсы ниет сапары. 1920 және 1930 жылдардағы Флоттық мәселелер АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Тынық мұхитындағы соғыс операцияларының негізін қалады. Сондай-ақ, стандартты типтегі линкорлардың ұшақ тасымалдауыштарымен бірге жұмыс істеуге тым баяу екенін көрсеткен тәжірибе 1930 жылдары құрылған жылдам линкорлардың дамуына әкелді. Теңіз жаяу әскерімен бірлескен оқу-жаттығулар Тынық мұхитындағы соғыс кезінде аралдарды басып алу науқанында пайдалы болды. 1924 жылдың қараша айында лейтенант Дикси Кифер Калифорниядан ұшып, тарихтағы алғашқы түнгі ұшақ ұшыруды жүзеге асырды. 1933 жылы Лонг-Бич қаласында болған жер сілкінісінен кейін кемелер экипаждарын құрлыққа жіберіп, көмек көрсетуге қатысты. 1940 жылы Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Жапониямен қарым-қатынастың шиеленісуіне байланысты президент Франклин Д. Рузвельт Ұрыс күштерін Калифорния штатындағы Сан-Педро портынан Гавайидегі Перл-Харборға көшіруге бұйрық берді, бұл агрессияны тоқтатуға бағытталған қадам болды. 1940 және 1941 жылдарға жоспарланған кемелерді жаңғырту жұмыстары, сондай-ақ 1941 жылғы Флоттық мәселелер Жапониямен ахуал дағдарысқа жақындағандықтан тоқтатылды, себебі Әскери-теңіз күштері флоттың жоғары дайындық деңгейінде болуын қажет деп шешті. Бірақ, 1941 жылдың 7 желтоқсанында жапондықтар Перл-Харбордағы флотқа шабуыл жасағанда, олар толыққанды күтпеген жерден шабуыл жасады. Күтпеген шабуылға мүлдем дайын болмаған екі кеме де "Батлшип Роу" деп аталатын жерге тігілді, онда Калифорния шалқая жатып суға батты. Теннесси, "Уэст Вирджиния" линкорының ішкі жағына тігілгендіктен, торпедалық шабуылдардан қорғалды, басқа кемелерден шыққан өрттер оның кейбір корпустық плиталарын деформациялағанмен, салыстырмалы түрде аз зақымдалды. Ол сондай-ақ "Уэст Вирджиния" батып, Теннессиге соғылып, бетонды кеме айлағына тіреліп қалғандықтан, судан шығу мүмкін болмады.
Tennessee and California served in the Pacific Fleet, later renamed the Battle Fleet in 1922 and then the Battle Force in 1931, in the Pacific Ocean for duration of their peacetime careers, with California serving as the fleet flagship. She spent the 1920s and 1930s participating in routine fleet training exercises, including the annual Fleet Problems, and cruises around the Americas and further abroad, such as a goodwill visit to Australia and New Zealand in 1925. The fleet problems conducted in the 1920s and 1930s provided the basis for the US Navy's operations in the Pacific War, and experience that demonstrated that the standard type battleships were too slow to operate with aircraft carriers led to the development of the fast battleships built in the 1930s. Joint training with the Marine Corps provided experience that proved to be useful during the island hopping campaign during the Pacific War. In November 1924, Lieutenant Dixie Kiefer took off from California, the first night aircraft launch in history. While in Long Beach, California, the ships sent crewmen ashore to assist with relief after the 1933 Long Beach earthquake. During a period of rising tensions with Japan over the Second Sino Japanese War in 1940, President Franklin D. Roosevelt ordered the Battle Force to relocate from its homeport in San Pedro, California, to Pearl Harbor in Hawaii in an effort to deter further aggression. Modernization work for the ships that was scheduled for 1940 and 1941 was cancelled, as was the fleet problem for 1941, as the situation with Japan was approaching a crisis and the Navy determined that the fleet needed to be maintained at a high state of readiness. Nevertheless, when the Japanese attacked the fleet at Pearl Harbor on 7 December 1941, they did so having achieved complete surprise. Totally unprepared for the surprise attack, both ships were anchored in Battleship Row, where California was sunk in shallow water. Tennessee, moored inboard of the battleship West Virginia and thus protected from torpedo attacks, emerged relatively undamaged, though fires from other ships had warped some of her hull plates and necessitated repairs. She was also trapped when West Virginia sank and came to rest up against Tennessee, forcing her up against the concrete quay.
Екінші дүниежүзілік соғыс
"Теннесси" соғыс кемесі "Battleship Row" қатарынан босатылғаннан кейін Пьюгет Саунд әскери-теңіз кемежайына бағытталды, онда бастапқы модернизация бағдарламасы басталды. "Калифорния" 1942 жылдың ортасында портың түбінен көтеріліп, Пьюгет Саундқа жеткізілді, қазан айынан бастап қайта құрыла бастады. Осы кезде "Теннесси" жаңартылған жеңіл зениттік артиллериясымен қайта қызметке кірді, бірақ сол кезде Тынық мұхитындағы отын тапшылығына байланысты активті операцияларға қатыспады. Теңіз күштері оны "Калифорния" сияқты қайта құруға шешім қабылдады, сондықтан ол қайта құрылу үшін Пьюгет Саундқа оралды. "Теннесси" бірінші болып аяқталды және 1943 жылдың мамырында флотқа оралды, содан кейін Алеут аралдары науқанына қатысты, осылайша Жапонияға қарсы аралдарды басып алу науқанында теңіз артиллериялық қолдау кемесі ретінде мансабын бастады. Осы рөлінде ол жапондық қорғаныс бекіністерін жою үшін дайындыққа бомбалау жүргізді және жағалауға шабуыл жасаған теңіз және әскери күштерге қолдау көрсетті, жапондық қорғаушыларды басып, қорғаныс нығайтуларын нысанаға алды. "Теннесси" кейіннен Тынық мұхитының орталық бөлігіне Гилберт және Маршалл аралдары науқанына қатысу үшін жіберілді, қарашада Тарава шайқасы басталды. 1944 жылдың басында Кваджалейн және Эниветок шайқастары болды, сол кезде "Калифорния" жұмысы аяқталды. "Калифорния" теңіз сынақтарын өткізіп жатқанда, "Теннесси" диверсиялық шабуыл ретінде Кавиенгке бомбалау арқылы "Cartwheel" операциясының соңғы кезеңдеріне қатысты. "Калифорния" 1944 жылдың ортасында Мариан және Палау аралдары науқанына дайын болды, екі кеме де Сайпан, Тиниан және Гуамдағы жапондық бекіністерін бомбалады. Екі кеме Peleliu нысанасына бағытталғанда соқтығысты, бұл "Калифорнияның" Peleliu шайқасына қатысуына кедергі келтірді, бірақ "Теннесси" шайқаста қала берді. Тиниан шайқасы кезінде "Теннесси" жапондық артиллериясынан зақымданып, жеңіл жарақат алды. Екі кеме де 1944 жылдың қазан айында Лейтеге шабуыл жасаумен басталған Филиппин науқанына қатысу үшін уақытында жөнделді. Екі кеме де жапондықтардың "Shō Gō 1" операциясын бастауына себеп болды, бұл 23-26 қазан күндері Лейте шығанағындағы шайқасқа әкелген ірі теңіздік қарсы шабуыл болды. Контр-адмирал Джесси Б. Олдендорфтың басқаруындағы бомбалау тобының бір бөлігі ретінде "Калифорния" мен "Теннесси" күрделі шайқастың бір бөлігіне, 24/25 қазан түнінде Суригао бұғазындағы шайқасқа қатысты. Онда одақтас флоты екі ескі линкордан, бір ауыр крейсерден және төрт эсминецтен тұратын жапондық оңтүстік күшін жойды; тек бір жапондық эсминец одақтас флотынан қашып құтылды. "Калифорния" мен "Теннесси" ұрыс кезінде қысқа ғана оқ атты, өйткені командирлер арасындағы қате түсінік тағы бір соқтығысуға әкелді, олардың оқ ату позициясынан шығуына себеп болды. Дегенмен, олар тарихтағы соңғы линкор шайқасына қатысты. "Калифорния" Филиппин маңында операцияларын жалғастырды, бірақ "Теннесси" Пьюгет Саундта жөндеуге шақырылды. 1945 жылдың қаңтар айында Лингаен шығанағындағы шайқаста "Калифорнияға" камикадзе ұшағы шабуыл жасады, бірақ ол екінші шабуылшыны атып түсірді. Кеме қатты зақымдалмады, бірақ экипажы ауыр зардап шекті, 50-ден астам адам қаза тауып, 150-ден астам адам жарақат алды. Ол жөндеу үшін Пьюгет Саундқа оралды, сол кезде "Теннесси" жұмысы аяқталды, ол ақпан айының басында Иво Джимаға қарсы шайқасқа оралуға мүмкіндік берді. Ол Иво Джима шайқасы алдында және оның барысында Сурибачи тауына қарсы атыс жүргізіп, Окинаваға бағытталды, онда жақын арада болатын шабуылға дайындық бомбалауын жүргізді. Ол келесі айда арал маңында жұмыс істеді; Окинава шайқасы кезінде жапондықтар одақтас флотына қайта-қайта және ауыр камикадзе шабуылдарын жасады, "Теннесси" 12 сәуірде аз зақым келтірген, бірақ жиырмадан астам адамды өлтірген және жүзден астам адамды жарақаттаған бір жанкешті ұшақтан зақымдалды. Ол жөндеу үшін маусым айының басында аяқталған Улитиге жіберілді, содан кейін Окинава маңындағы шайқасқа оралды. "Теннессиге" көп ұзамай "Калифорния" қосылды, бірақ сол кезде жағалаудағы шайқас соңғы кезеңіне жеткен еді. Екі кеме 95-ші арнайы топқа тағайындалды, ол Шығыс Қытай теңізін патрульдеумен айналысты, "Теннесси" оның командирі, вице-адмирал Олдендорфтың флагмандық кемесі болды. Олар қыркүйекте Жапонияны оккупациялаудың бастапқы кезеңдерін қолдады, содан кейін сол айдың соңында АҚШ-қа қайтып келді. 1943 жылғы қайта құрылыстарының нәтижесінде Панама каналы арқылы өте кең болғандықтан, олар Үнді және Атлант мұхиттары арқылы АҚШ-тың шығыс жағалауына қайта оралуға мәжбүр болды. Олар Филадельфияда орналасқан Атлант мұхитындағы резервтік флотқа демобилизацияланды және тағайындалды. Екі линкор 1959 жылдың наурыз айында теңіз кемелерінің тізімінен шығарылып, 10 шілдеде металл тескілеріне сатылды және содан кейін бөлшектелді.
After being freed from Battleship Row, Tennessee steamed to the Puget Sound Navy Yard, where the initial modernization program began. California was raised from the harbor bottom in mid 1942 and taken to Puget Sound as well, where she was rebuilt, beginning in October. By that time, Tennessee had returned to service with her upgraded light anti aircraft battery, but she saw no active operations owing to the crippling fuel shortage in the Pacific at the time. The Navy decided that she should be rebuilt along the same lines as California, so she returned to Puget Sound to be reconstructed. Tennessee was completed first, returning to the fleet in May 1943 in time to participate in the Aleutian Islands campaign, thus beginning her career as a naval gunfire support vessel during the island hopping campaign against Japan. In this role, she conducted preparatory bombardments to destroy Japanese defensive positions and provided support to marine and Army ground forces as they fought their way ashore, suppressing Japanese defenders and targeting defensive strongpoints. Tennessee thereafter deployed to the central Pacific to take part in the Gilbert and Marshall Islands campaign, beginning with the Battle of Tarawa in November. The Battles of Kwajalein and Eniwetok followed in early 1944, by which time work on California had been completed. While California was still conducting sea trials, Tennessee next took part in the final stages of Operation Cartwheel by bombarding Kavieng as a diversionary attack. California was ready for service in time for the Mariana and Palau Islands campaign in mid 1944, and both ships shelled Japanese positions on Saipan, Tinian, and Guam. The two ships collided while en route to the last target in the campaign, Peleliu, which prevented California from participating in the Battle of Peleliu, though Tennessee remained in action. During the fighting on Tinian, Tennessee was hit by Japanese field artillery and slightly damaged. Both ships had been repaired in time to participate in the next major offensive, the Philippines campaign that began with the invasion of Leyte in October 1944. Both vessels supported the landing, which triggered the Japanese to launch Operation Shō Gō 1, a major naval counterattack that resulted in the Battle of Leyte Gulf on 23–26 October. California and Tennessee, as part of the bombardment group under Rear Admiral Jesse B. Oldendorf, took part in one component of the complex battle, the action of Surigao Strait, on the night of 24/25 October. There, the Allied fleet destroyed the Japanese Southern Force consisting of a pair of old battleships, one heavy cruiser, and four destroyers; only one Japanese destroyer escaped the overwhelming Allied fleet. California and Tennessee fired only briefly during the engagement, as a miscommunication between their commanders almost led to another collision, which threw them out of firing position. They were nevertheless present for the last battleship engagement in history. California continued operations off the Philippines, though Tennessee was recalled for a refit at Puget Sound. During the Battle of Lingayen Gulf in January 1945, California was hit by a kamikaze suicide plane, though she shot down a second attacker. She was not seriously damaged, but her crew suffered heavy casualties, with over 50 killed and more than 150 wounded. She returned to Puget Sound for repairs, by which time work on Tennessee was completed, allowing her to return to combat off Iwo Jima in early February. She provided heavy fire support, targeting Mount Suribachi before and during the Battle of Iwo Jima, before proceeding to Okinawa to conduct the preparatory bombardment of this island for the coming invasion. She operated off the island for the next month; during the Battle of Okinawa, where the Japanese made repeated and heavy kamikaze attacks on the Allied fleet, Tennessee was hit by one suicide aircraft on 12 April that did little damage but killed more than twenty and wounded more than a hundred. She was detached to Ulithi for repairs that were completed by early June, when she returned to the fighting off Okinawa. Tennessee was joined shortly thereafter by California, though by then the fighting ashore was in its final stages. The two ships were then assigned to Task Force 95, which was charged with patrolling the East China Sea, with Tennessee as the flagship of its commander, Vice Admiral Oldendorf. They supported the initial occupation of Japan in September before being sent home to the United States later that month. Now too wide to fit through the Panama Canal as a result of their 1943 reconstructions, they were forced to return to the east coast of the United States by way of the Indian and Atlantic Oceans. There, they were decommissioned and assigned to the Atlantic Reserve Fleet, based in Philadelphia. Both battleships were stricken from the Naval Vessel Register in March 1959, sold for scrap on 10 July, and thereafter broken up.