Кіріспе
Драмаға пікір білдіретін орындаушылар тобы. Ежелгі грек трагедиясы, комедиясы және сатиралық пьесалар контекстінде грек хоры (χορός (chorós)) – бұл сахнадағы оқиғаларға бірлесіп пікір білдіретін біртекті орындаушылардың тобы. Тарихи деректер бойынша, хор 12-дан 50-ге дейінгі актерлерден тұратын, олар бірге билеп, ән айтып немесе сөздерін үйлесімді түрде жеткізетін, кейде маска киетін.
A Greek chorus (χορός (chorós)) in the context of ancient Greek tragedy, comedy, satyr plays, is a homogeneous group of performers, who comment with a collective voice on the action of the scene they appear in. Historically, the chorus consisted of between 12 and 50 players, who variously danced, sang or spoke their lines in unison, and sometimes wore masks.
Драмалық рөлі
Ежелгі грек театрының барлық сақталған пьесаларында көрермендерге қойылымды түсінуге көмектесетін түрлі ақпараттар мен қорытындылар ұсынатын хор болды. Олар тақырыптарға түсініктеме берді және, 19-ғасырдың басында Аугуст Вильгельм Шлегель ұсынған, кейіннен пікір таласына түскен идея бойынша, көрермендердің драмаға қалай реакция білдіруі мүмкін екенін көрсетті. Шлегельдің сөзімен айтқанда, хор – "идеалды көрермен", ол нақты көрерменге "өз сезімдерінің лирикалық және музыкалық көрінісін жеткізеді және оны ойша қабылдау деңгейіне көтереді". Кейбір тарихшылар хордың өзі актер саналғанын айтады. Ғалым Альберт Вайнер хордың "қойылымның құрамына біріктіріліп", біртұтас кейіпкерге ұқсағанда жақсырақ болатынын санайды. Эврипидтің хорлары біртілді болмағандықтан, Софоклдің хорлары жиі мақтауға ие болды, ал Эврипидтің хорлары сюжетке байланысы шамалы деп сынға ұшырады. Хор сахнада белгілі бір оқиғаның жалпы халықын бейнелейді, бұл ежелгі грек пьесаларының көптеген тақырыптарына, олар көбінесе жеке батырлар, құдайлар мен құдайылар туралы болғандықтан, қарама-қайшы келеді. Олар көбінесе басты кейіпкермен бір жыныста болатын. Эврипид пен Софокл трагедияларында он бес мүше, ал комедияларда жиырма төрт мүше қолданылды.
Этапты басқару
Хор ән салу, билеу, баяндау және актерлік шеберлік сияқты бірнеше тәсілдерді пайдаланды. Хордың маңызы б.з.д. V ғасырынан кейін, олардың драмалық оқиғадан бөліне бастаған кезде азайды. Кейінгі драматургтер бұрынғыларына қарағанда хорға аз сүйенді. Диалог пен кейіпкерлерді бейнелеу маңызға ие болған сайын, хордың пайда болуы сиреп кетті.
Қазіргі заманғы хорлар
Музыкалық театр мен үлкен опера кейде грек хоры сияқты мақсатқа қызмет ететін әнші хорын қамтиды, Роджерс пен Хаммерштейннің «Six Plays» кітабында айтылғандай: «Әнші хоры грек хорының үлгісімен басты кейіпкерлердің ой-сезімі мен эмоционалдық реакцияларын түсіндіру үшін жиі қолданылады». Грек хорының музыкалық театрға тактика ретінде қолданылу идеясы 2020 жылғы Пулитцер сыйлығының драма саласындағы жеңімпазы «A Strange Loop» пьесасында маңызды рөл атқарады, онда алты «Ойлар» басты кейіпкер Ашерді ұстап жүріп, оның «реальдыққа қабылдауын» көрсетеді. Италия Ренессансы кезеңінде ежелгі Грекия театрына қызығушылық қайта оянды. Флоренциялық Камерата сол замандағы драмалардағы комикалық немесе музыкалық демалыс ретінде таралған интермедиялардан алғашқы операларды жасады. Тарихшы Х.С. Монтгомеринің пікірінше, бұл опералар толығымен грек хорының негізінде құрылған.