Allman Brothers Band: Fillmore East-те тікелей концерттік альбомы

Кіріспе

Альбомдар ұқсас атаулармен

At Fillmore East – американдық рок-тобы Allman Brothers Band-тің тұңғыш концерттік альбомы және жалпы алғанда үшінші шығарылымы. Том Дауд продюсерлік еткен бұл альбом 1971 жылдың 6 шілдесінде АҚШ-та Capricorn Records компаниясы арқылы жарық көрді. Аталымынан көрініп тұрғандай, жазба концерттік промоутер Билл Грэм басқарған Нью-Йорк қаласындағы Fillmore East музыкалық залында жасалған. Ол 1971 жылдың наурыз айында үш түн бойы жазылды және топтың "Whipping Post", "You Don't Love Me" және "In Memory of Elizabeth Reed" сияқты әндердің ұзартылған джем үлгілерін орындауын қамтиды. Алғашқы коммерциялық шығарылымында ол төрт винил бетіне орналасқан жеті әнмен қос LP ретінде ұсынылды. At Fillmore East – топтың көркемдік және коммерциялық табысы, олардың танымалдығын жылдам арттырып, адал жанкүйерлердің жаңа легионын құрды. Көптеген адамдар At Fillmore East-ті барлық уақыттағы ең жақсы концерттік альбомдардың бірі деп санайды және оны топтың джем-топтар мектебімен байланысының бастамасы деп есептейді (дегенмен топ мүшелері бұл атаудан бас тартып, олардың жай ғана "джем орындайтын топ" екенін айтады). Бұл альбом сондай-ақ әртістердің ең жақсы альбомдарының қатарында саналады және топтың каталогындағы ең көп сатылатын альбомдардың бірі болып табылады, олардың алғашқы платиналық альбомы атанды. 2004 жылы бұл альбом Конгресс кітапханасында сақтауға алынып, Ұлттық үнтаспалар тізілімі оны "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызға ие" деп таныды.

Өмірбаян

Екінші альбомын, Idlewild South (1970) жазғаннан кейін көп ұзамай, гитарист Эрик Клэптон тобының жетекшісі Дуэйн Оллманмен жаңа жобасына, Derek and the Dominos-қа, үлес қосу үшін байланысқа түсті. Оллман Cream тобымен бірге жасаған жұмысының үлкен жанкүйері болды, сондай-ақ Клэптон бірнеше жыл бұрын Уилсон Пикеттің "Hey Jude" әнінде Оллманның сессиялық жұмысын ұнатқан еді. Олар бір түнде Майамидегі концерттен кейін кездесіп, келесі күндізгі сағатқа дейін бірге джем-сессия өткізді, екі гитарист бір-бірін «тез арада жақын дос» деп санады. Клэптон Оллманды Derek and the Dominos-қа қосылуға шақырды, ал топтың өмірбаянының авторы Алан Полдың айтуынша, ол оны қарастырған; ақырында ол бас тартып, Allman Brothers Band-ке қайта қосылды, бірнеше концертті өткізіп алғаннан кейін қайтып келді. Сессиялар қараша айында шыққан Layla and Other Assorted Love Songs альбомына жиналды. Осы аралықта Idlewild South әлі де коммерциялық сәттілікке жете алмады, бірақ топтың танымалдылығы мен беделі тікелей эфирдегі өнер көрсетулерінің арқасында арта бастады. 1970 жылы топ үздіксіз өнер көрсетті, 300-ден астам концертті Ford Econoline фургонында, кейіннен Wind Bag деп аталған Winnebago-да саяхаттап өткізді. Осы уақыт ішінде топ есірткіге тәуелділікпен күресе бастады. Топтың барлық мүшелері, бауырластардан басқа, өмір сүру үшін күресіп жатты (вокалист Грегг Оллман роялти төлемдерінен көбірек ақша алды, ал Дуэйн сессиялық жұмысынан көбірек). Бір жағдайда, тур-менеджер Твиггс Линдон топқа ақы төлемегені үшін промоутерді пышақтап өлтірді; кейін ол уақытша ақылдан адасқан деп мәлімдеді. 1971 жылы топтың жағдайы жақсара бастады, орташа табысы екі есеге өсті. The Allman Brothers Band алғаш рет 1969 жылдың желтоқсанында Fillmore East-та Blood, Sweat & Tears үшін үш түндік концерт ашты. Промоутер Билл Грэм топқа риза болды және оларды жақын арада қайтаруға уәде берді. 1970 жылдың қаңтарында топ Сан-Францискодағы Fillmore West-те Buddy Guy және B.B. King үшін концерт ашты, ал бір айдан кейін Fillmore East-те Grateful Dead-ті қолдады. Биограф Алан Полдың айтуынша, «осы концерттер топты қалыптастыруда және екі жағалаудағы кең, жанашыр аудиторияға таныстыруда маңызды рөл атқарды». Дабылшы Буч Тракс Fillmore East-тегі өнер көрсетулерін олардың табысына бастау болды деп санайды. 1970 жылы Дуэйн Оллман диджей Эд Шейнге: «Біз студиялық жазбаларды жасаудан көңіліміз толады, сондықтан біздің келесі альбомымыз тірі жазба болса деп ойлаймын, оған табиғи күш қосу үшін». «Біз жүйеге қасақана қарсы тұруға тырыспадық, бірақ әр әнді 3:14 минутқа дейін қысқарту біз үшін жұмыс істемеді», - деп еске алды Грегг Оллман. «Біз аудиторияның біздің жұмысымыздың маңызды бөлігі екенін түсіндік, оны студияда қайта жасай алмаймыз. Соңында бізге түсінік келді, бізге концерттік альбом жасау керек болды».

Shortly after completing recording of their second album, Idlewild South (1970), band leader Duane Allman was contacted by guitarist Eric Clapton to contribute to his new project, Derek and the Dominos. Allman was a huge fan of his work with the band Cream, and likewise Clapton enjoyed Allman's session work on Wilson Pickett's "Hey Jude" some years prior. They met after a show one night in Miami and had a jam session together until the next afternoon, with the two guitarists regarding one another as "instant soulmates". Clapton invited Allman to join Derek and the Dominos, and according to band biographer Alan Paul he considered it; in the end, he declined and rejoined the Allman Brothers Band, returning after missing a string of several shows. The sessions were collected on the album Layla and Other Assorted Love Songs, issued that November. In the interim, Idlewild South had yet to achieve strong commercial success, but the band's popularity and reputation began to increase due to their live performances. The band played continuously in 1970, performing over 300 dates on the road traveling in a Ford Econoline van and later, a Winnebago, nicknamed the Wind Bag. During this time, the group began struggling with drug addictions. Everyone in the group, with the exception of the brothers, was also struggling to make a living (vocalist Gregg Allman received more money from royalty payments and Duane more from session work). In one incident, tour manager Twiggs Lyndon stabbed and killed a promoter for not paying the band; he later claimed temporary insanity. Their fortunes began to change over the course of 1971, where the band's average earnings doubled. The Allman Brothers Band had first played Fillmore East in December 1969, opening for Blood, Sweat & Tears for three nights. Promoter Bill Graham enjoyed the band and promised to have them back soon. In January 1970, the band opened for Buddy Guy and B. B. King at San Francisco's Fillmore West, and one month later at Fillmore East supporting the Grateful Dead. According to biographer Alan Paul, "these shows were crucial in establishing the band and exposing them to a wider, sympathetic audience on both coasts." Drummer Butch Trucks considered their performances at the Fillmore East to be the launching pad for their success. In 1970, Duane Allman told disc jockey Ed Shane, "You know, we get kind of frustrated doing the [studio] records, and I think, consequently, our next album will be a live recording, to get some of that natural fire on it." "We were not intentionally trying to buck the system, but keeping each song down to 3:14 just didn't work for us," remembered Gregg Allman. "And we realized that the audience was a big part of what we did, which couldn't be duplicated in a studio. A lightbulb finally went off; we needed to make a live album."

Жазу және өндіріс

At Fillmore East жазылымы екі түнді қамтыды — 1971 жылғы 12 және 13 наурыз — әр концерті үшін топқа 1250 доллар төленді. Концерттер топтың әдеттегі өнер көрсетулері болды, ал барабаншы Джей Йоханни Йохансон оларды орташадан сәл жоғары бағалады. Концерттерге арналған жарнамаларда былай делінген: «Билл Грэм Нью-Йоркте Джонни Уинтер және Элвин Бишоп тобын ұсынады, арнайы қонақ: Allman Brothers». Уинтер басты орындаушы ретінде жарнамаланғанмен, үшінші түні Allman Brothers концертті аяқтады. Том Доуд At Fillmore East-тің продюсері болды; ол бұрын олардың екінші студиялық альбомы Idlewild South жұмысында қатысқан. Ол жақында Африкадан «Soul to Soul» фильмін түсіруден оралған, және тікелей жазбаны бақылау үшін бірнеше күн Нью-Йоркте қалды. «Бұл 16 тректік машинасы және жақсы, мықты қызметкерлері бар жақсы студия болды», — деп еске алады Доуд. Ол командада екі гитарист және екі барабаншы бар екенін айтып, кеңес берді, «бұл ерекше жағдай еді, және динамиканы дұрыс түсіру үшін көрегендік қажет болды». Топ күтпеген жерден саксофонист Рудольф «Джуси» Картерді, беймәлім мүйізшіні және ұзақ жылдар бойы «ресми емес» топ мүшесі Том Дусетті гармоникамен алып келгенге дейін барлығы жақсы жүрді. «Біз оларды оқшаулай аламыз деп үміттендім, содан кейін оларды жойып, әндерді пайдалана аламыз, бірақ олар ойнай бастады және мүйіздердің дыбысы әндерді қолдануға жарамсыз етті», — деді Доуд. Ол үзіліс кезінде Дьюанға мүйізшілерді алып тастауды айту үшін асықты. Дьюан ойыншыларды жақсы көргенімен, Доудқа қарсылық көрсетпеді. Соңғы концерт бомбалық қауіптен кейін кешіктіріліп, таңғы 6-ға дейін аяқталмады. Әр концерттен кейін музыканттар мен Доуд «бірнеше сыра мен сэндвичтер» алып, Манхэттендегі Atlantic Studios-қа барып, өнер көрсетулерді қайта қарады. Келесі концерттерге арналған тізімдер жазылған материалды тыңдап, нені сақтау керектігін және нені қайта жазу керектігін анықтау арқылы жасалды. «Біз өзімізге жеткілікті уақыт беруді қаладық, өйткені біз артқа қайтып, ештеңеге қосымша жазба жасамағымыз келмеді, себебі бұл нағыз тікелей альбом болмас еді», — деді Грегг Оллман, және соңында топ Дусеттің гармоникасын сәйкес келмеген жағдайларда ғана өңдеді. «Бұл біздің шыңымыз болды», — деді кейін Дики Беттс. «Филлмор күндері — мен үшін ең қымбат естеліктер. Егер сіз топтың әрбір мүшесінен сұрасаңыз, олар да солай дер еді». 27 маусымда Fillmore East жабылды, және топ Эдгар Уинтер, Beach Boys және Country Joe McDonald-пен бірге шақырылған ғана қатыса алатын соңғы концертке шақырылды. Beach Boys бастапқыда іс-шараның басты орындаушысы болмаса, өнер көрсетуден бас тартты, бірақ Грэм бас тартты, оларға Allman Brothers концертті аяқтайтынын және келіспеген жағдайда еркін кете алатынын айтты. Бұл Allman Brothers-тің өнер көрсетуі At Fillmore East альбомына қосымша 2006 жылы шыққан Eat a Peach альбомының екінші дискісіне енді.

At Fillmore East was recorded over two nights — March 12 and 13, 1971 — for which the band was paid $1,250 each show. The shows were typical performances for the band, and regarded as slightly above average by drummer Jai Johanny Johanson. Ads for the shows read: "Bill Graham Presents in New York — Johnny Winter And, Elvin Bishop Group, Extra Added Attraction: Allman Brothers." While Winter was billed as headliner, by the third night the Allman Brothers were closing the show. Tom Dowd produced At Fillmore East; he had previously worked on their second studio album, Idlewild South. He had recently returned from Africa from working on the film Soul to Soul, and stayed in New York several days to oversee the live recording. "It was a good truck, with a 16 track machine and a great, tough as nails staff who took care of business," recalled Dowd. He gave the staff suggestions and noted the band had two lead guitarists and two drummers, "which was unusual, and it took some foresight to properly capture the dynamics." Things went smoothly until the band unexpectedly brought out saxophonist Rudolph "Juicy" Carter, an unknown horn player, and longstanding "unofficial" band member Thom Doucette on harmonica. "I was just hoping we could isolate them, so we could wipe them and use the songs, but they started playing and the horns were leaking all over everything, rendering the songs unusable," said Dowd. He rushed to Duane during the break to tell him to cut the horn players; while Duane loved the players, he put up no fight with Dowd. The final show was delayed because of a bomb scare, and did not end until 6 am. Each night following the shows, the musicians and Dowd would "grab some beers and sandwiches" and head to Manhattan's Atlantic Studios to go over the performances. Set lists for following shows were crafted by listening to the recordings and going over what they could keep and what they would need to capture once more. "We wanted to give ourselves plenty of times to do it because we didn't want to go back and overdub anything, because then it wouldn't have been a real live album," said Gregg Allman, and in the end, the band only edited out Doucette's harmonica when it didn't fit. "That was our pinnacle," said Dickey Betts later. "The Fillmore days are definitely the most cherished memories that I have. If you asked everybody in the band, they would probably say that." On June 27, the Fillmore East closed, and the band were invited to play a final, invitation only concert, along with Edgar Winter, the Beach Boys and Country Joe McDonald. The Beach Boys initially refused to perform unless they headlined the event, but Graham refused, telling them that the Allman Brothers would be closing the show, and they were free to leave if they disagreed. This Allman Brothers' performance was used for the second disc of the 2006 expanded version of the follow up album to At Fillmore East, Eat a Peach.

Құрамы

Fillmore East тобының блюз, рок, кантри және джаздың алуан құрамын көрсетеді. "Фьюжн" термині кейін пайда болды, бірақ фьюжн альбомын іздесеңіз, ол Fillmore East болар еді. Бұл рок-н-ролл тобы джаз тілімен блюз орындады. Олар осы жерді жарып жіберді, - деді Дауд. Сахналық менеджер Майкл Аһерн Fillmore East-ты қарапайым кіріспемен ашады: "Жарайды, Allman Brothers Band". Дуэйн Оллманның өмірбаясын жазған Рэнди По оны "[шоу] барысындағы ең қарапайым сәт" деп сипаттайды. Блинд Вилли Мактеллдің "Statesboro Blues" әнінің мұқабасында Дуэйн Оллманның ашық Ми күйіндегі слайд-гитарасы көрсетілген. "Statesboro Blues" Дуэйнге слайд-гитарада ойнауға шабыттандырған Тадж Махалдың 1968 жылғы орындалуына өте ұқсас. "Done Somebody Wrong" келесі ән, және Дуэйн оны "Элмор Джеймстің ескі әні, бұл ескі, шын оқиға" деп таныстырады. Том Дусетт блюз гармоникасында соло орындайды, ал әннің соңында топ шайқалудан шығып, "екі гитараның бірдей солосы, үштік негіздегі крещендоға" дейін жетеді. "Stormy Monday" тобының блюз тамырларын еске түсіреді, көптеген гитаралық бөліктер 1960-шы жылдардың басында Бобби "Blue" Блэндтің нұсқасынан алынған. Оллман мен Беттс сололарды алмасады, ал Грег Оллман органда "серпілісті" ырғаққа ауысқанда орындайды. "You Don't Love Me" джазға шабыттанған джемдердің бірін бастайды және Дуэйн Оллманның солосы бар, онда бүкіл топ тоқтап, тек ол және оның гитарасы қалады. Әннің соңында "Дүниеге қуаныш" христиан әнінен үзінді келтіріледі. "Hot 'Lanta" - джаз-рок пен прогрессивті рок элементтері бар инструментальді ән, және ол Берри Оклидің бас ойнауының жарқын мысалы. "In Memory of Elizabeth Reed" үйлесімді мелодиясымен, латындық сезімімен және күшті драйвымен джаз саксофонисі Джон Колтрейнмен салыстырылады (әсіресе Дуэйннің сололық аяқтауы музыкантқа тікелей сілтеме). Орындау Беттстің "ұзақ, тартымды кіріспесімен" басталады, ол Майлз Дэвистің "Kind of Blue" (1959) әндерін ашу үшін қолданылатын "арманды трубаны" еске салады. "Whipping Post" (11/8 уақытында басталады, рок-тобы үшін ерекше жағдай) осы уақытқа дейін топтың ең ұзақ джемдерінің біріне айналды; түпнұсқа альбомдық нұсқасы бес минутты құрайды, ал At Fillmore East нұсқасы 23 минуттан асып түседі. Бастапқы бас желісі мен мәтінінен басқа, екі нұсқа мүлдем өзгеше. Беттс пен Оллман ұзақ гитаралық сололарды алмасады, Беттстің сололарының бірі кейіннен топтың 1972 жылғы "Eat a Peach" альбомындағы "Les Brers in A Minor" әнінің негізгі тақырыбына айналады. Әннің соңында француз балалар әні "Frère Jacques" тақырыбынан үзінді келтірілген жалған аяқтау бар, ал соңында Оллманның және Трукстың барабанынан "ұзақ, созылған ноталар" естіледі. Ылқының шуы альбомды аяқтайды, ал ән көңілсізденеді. Көңілсіздену кезінде Трукстың "Mountain Jam" әнінің кіріспесі ойнала бастайды, ол "Eat a Peach" альбомына енгізілгенге дейін толыққанды жарияланбады.

At Fillmore East showcases the band's eclectic mixture of blues, rock, country, and jazz. "Fusion is a term that came later, but if you wanted to look at a fusion album, it would be Fillmore East. Here was a rock 'n' roll band playing blues in the jazz vernacular. And they tore the place up," said Dowd. Stage Manager Michael Ahern opens At Fillmore East with a simple introduction: "Okay, the Allman Brothers Band." Duane Allman biographer Randy Poe describes it as "the only low key moment over the course of the [show]." The cover of Blind Willie McTell's "Statesboro Blues" which opens the set showcases Duane Allman's slide guitar work in open E tuning. "Statesboro Blues" bears close resemblance to Taj Mahal's 1968 rendition, which had inspired Duane to pick up slide guitar playing. "Done Somebody Wrong" follows, and is introduced by Duane as "an old Elmore James song This is an old true story " Thom Doucette takes a solo on blues harp, and by the end of the song, the band breaks out of the shuffle and "builds up to a dual lead guitar, triplet based crescendo." "Stormy Monday" echoes the band's blues roots, and many guitar parts come from the version cut by Bobby "Blue" Bland in the early 1960s. Allman and Betts trade solos, as does Gregg Allman on the organ as the tempo shifts into a "swinging" beat. "You Don't Love Me" kicks off the first of the jazz inspired jams and features a solo from Duane Allman in which the entire group stops, leaving it just him and his guitar. The song's conclusion quotes the Christian hymn "Joy to the World". "Hot 'Lanta" is an instrumental, which has elements in common with jazz rock and progressive rock, and is a showcase for Berry Oakley's bass playing. "In Memory of Elizabeth Reed", with its harmonized melody, Latin feel, and burning drive invited comparisons with jazz saxophonist John Coltrane (especially Duane's solo ending pull offs, a direct nod to the musician). The performance begins with a "long, laconic intro" by Betts employing volume swells, reminiscent of the "dreamy trumpet" used to open songs on Miles Davis' Kind of Blue (1959). "Whipping Post" (opening in 11/8 time, unusual territory for a rock band) by this point had become one of the longest jams in the band's set; the original album version runs five minutes, while the At Fillmore East version exceeds 23. Aside from the opening bassline and lyrics, the two versions are completely unalike. Again, Betts and Allman trade long guitar solos, with one of Betts' solos quoting what would later become the main theme for the song "Les Brers in A Minor", as featured on the band's 1972 album Eat a Peach. The song includes a false ending which quotes the theme of the French nursery rhyme song "Frère Jacques", and finally closes with "long, sustained notes" from Allman opposite Trucks' kettledrum. Applause concludes the album and the song fades out. During the fadeout, Trucks begins playing the tympani intro to "Mountain Jam" which would not be released in its entirety until its inclusion on Eat a Peach.

Көркем шығарма

Топ At Fillmore East үшін обложка идеясын Atlantic басшыларына тапсырудың орнына өздері ойлап тапты (Дуэйн Оллман әсіресе Sam & Dave-тің Hold On, I'm Comin' альбомының көркемдеуіне наразы болды, бірақ бұл альбомның көркемдеуін бұрын Atlantic таратқан Stax Records жасаған). Бастапқыда обложкада Fillmore East алдында топтың суреті түсірілуі керек еді, олардың аты-жөні маңдайшада жазылуы тиіс еді, бірақ нәтиже ешкімді қанағаттандырмады. Топтың обложкаға қойған басты талабы – ол топтың философиясы мен өнер көрсетуі сияқты қарапайым болуы керек еді, сонда біреу топтың сахнаға шығуға дайын күтіп тұрған даладағы суретін салуды ұсынды. Суретті фотограф Джим Маршалл бір күні таңертең топтың туған жері – Джорджия штатындағы Мейкон қаласында түсірді. Топтың ертеңгілікке оянуына риза болмады ("обложка қандай болатынының немесе оны қай уақытта түсіргеніміздің маңызы жоқ деп ойладық" деді гитарист Дики Беттс). Әдетте топ суретке түсуді ұнатпайтын, кейінірек шыққан The Fillmore Concerts ретроспективалық жинағының обложкасында олардың шектен тыс жалыққандарын көрсеткен. Бірақ түсірілім кезінде Дуэйн таныс дилерді көріп, оған жүгіріп барып, тыйым салынған заттар салынған қапты алып, орнына қайтып келді, оны жасырын түрде жанында ұстады. Бұл бүкіл топты күлдірді, нәтижесінде есте қаларлық сурет пайда болды. Маршалл альбомның атын қабырғаның алдына жиналған жабдық қораптарының біріне жазды. Артқы обложкада олардың техникалық құрамдары сол жерде жиналған, фотограф оларға сыйлық ретінде 16 унциялық Pabst Blue Ribbon сырасын ұсынды, өйткені олар топтың ауыр жабдықтарын түсіруге көмектескен. Артқы обложкадағы құрамға Джозеф "Қызыл Ит" Кэмпбелл, Ким Пэйн, Майк Каллахан, Джо Дэн Петти және Уилли Перкинс кірді (соңғы екеуі сол кездегі құрамның ең жаңа мүшелері). Техникалық құрамды артқы обложкаға салу идеясы Дуэйн Оллманға тиесілі болды, өйткені барлық қатысушылар оларды операциядағы "атақсыз батырлар" деп есептеді. Сол кезде сотталуды күтіп отырған Линдонның суреті құрамның артындағы қабырғаға қосылды.

The band devised the cover idea for At Fillmore East rather than leaving it in the hands of Atlantic executives (Duane Allman was particularly disgusted with the artwork for Sam & Dave's Hold On, I'm Comin', although that album's artwork was created by Stax Records, which Atlantic had previously distributed). Initially, the album cover was to be shots of the band taken in front of the Fillmore East with their names on the marquee above them, but no one was satisfied with the results. The band's main purpose for the cover was that it be as "meat and potatoes" as the band's ethos and performing, and someone suggested the band make it a photograph of the band in an alley waiting with their gear to go onstage. The image was shot by photographer Jim Marshall one morning in the band's home of Macon, Georgia. The group were not very happy about being woken up early to shoot ("we figured it didn't make a damn bit of difference what the cover was or what time we took it," said guitarist Dickey Betts). Normally the band hated being photographed; the cover of later retrospective release The Fillmore Concerts shows them displaying terminal boredom. However, during the session, Duane spotted a dealer friend, raced over and grabbed a bag of contraband, then returned to his seat, discreetly clutching the stash in his lap. This made the whole band laugh, resulting in a memorable image. Marshall stenciled the album title on one of the road cases, which were stacked in front of the wall. The back cover shows their road crew gathered in the same spot with 16 oz cans of Pabst Blue Ribbon beer provided by the photographer as a reward to the roadies for lugging out and stacking the band's heavy equipment for the shoot. Among the crew on the back cover are Joseph "Red Dog" Campbell, Kim Payne, Mike Callahan, Joe Dan Petty and Willie Perkins (the last two the newest additions to the crew at the time). The idea to have the crew on the back cover was Duane Allman's idea, as all involved viewed them the "unsung heroes" in the operation. A photo of Lyndon, then in jail awaiting his trial, was superimposed to the wall behind the crew.

Шығару және маңызды қабылдау

At Fillmore East 1971 жылғы шілдеде Capricorn Records компаниясымен қос альбом ретінде жарық көрді, бірақ бір LP құнына дейін төмендетілді. Atlantic және Atco бастапқыда қос альбом шығару идеясын қабылдамады, Джерри Векслер мұны «барлық осы джемдерді сақтау абсурдты» деп есептеді. Менеджер Фил Уолден басшыларға топтың студиялық емес, тікелей концерттерде жақсы ойнайтынын түсіндірді. Альбом төрт винил жағына бөлінген жеті әннен тұрды. Альбомға бастапқыда жоғары сұраныс болды. Бұрынғы альбомдар чарттарға енуіне бірнеше ай кеткен болса (көбінесе топ 200-дің төменгі жағында), бұл альбом бірнеше күннен кейін чарттарда көтеріле бастады. At Fillmore East Billboard Top Pop Albums чартында он үшінші орынға жетті және сол жылдың қазан айында Америка жазба индустриясы қауымдастығы (RIAA) оған алтын сертификат берді. 1992 жылдың 25 тамызында альбом платиналық сертификатқа ие болды. Rolling Stone журналындағы Джордж Кимболл бұл туралы былай деді: «Allman Brothers Fillmore-терде көптеген керемет сәттерді өткізді, ал осы жылы наурыздың 12 және 13 күндері жазылған бұл қос альбом олардың барлығын қамтиды». The Village Voice үшін Роберт Кристагау At Fillmore East альбомын «B−» бағасына ие етіп, әндердің «әрине, билейтінін» айтты, бірақ оны музыкалық жағынан мақсатсыз деп тапты: «Дуэйн Оллман мен Дики Беттс Джерри Гарсияға тең болса да, Dead тобы жолдардың бір жерге жету үшін екенін біледі. Яғни, Гарсия (Джон Колтрейнды еске алмасақ) сізді ұзақ солода күтпеген жерге апарып соғады. Менің ойымша, мұндағы тартымдылық – бәрінің алдын ала белгілі болуы». AllMusic редакторы Стивен Томас Эрлевин ретроспективті шолуда альбомға бес жұлдыз берді және «Бұл Allmans және оңтүстік рок стилінің ең икемді, блюздық және джаздық шыңы болып қала береді» деді. 2002 жылғы Rolling Stone журналында Марк Кемп бұл альбомға бес жұлдыз берді және «осы концерттер винилге жазылған ең жақсы тікелей рок өнері болып саналады» деп түсіндірді, ал альбом «Американың ең жақсы блюз-рок тобының өркендеген шағын кезін көрсетеді». At Fillmore East 2004 жылы Конгресс кітапханасы таңдаған 50 жазбаның бірі болып, Ұлттық жазбалар тізіліміне қосылды. Rolling Stone журналы 2003 жылы оны «Барлық уақыттың ең үздік 500 альбомы» тізімінде 49-шы орынға қойды, оны «роктың ең ұлы тікелей қос LP-сі» деп сипаттады, 2012 жылғы қайта қарауда рейтингті сақтап, ал 2020 жылғы тізімді жаңартқанда 105-ші орынға түсті. Альбом «Өлмей тұрып тыңдауға тиіс 1001 альбом» (2005) және «Өлмей тұрып тыңдауға тиіс 1000 жазба» (2008) кітаптарына да енді. Соңғысында автор Том Мун оның шығарылғанына шамамен қырық жыл өткен соң да «бұл альбом рок тарихындағы ең жақсы тікелей альбомдардың бірі болып қала береді. Ашулы және дауысты, ол мәңгілік жолға арналған тамаша музыка».

At Fillmore East was released in July 1971 by Capricorn Records as a double album, but reduced to the cost of a single LP. Atlantic and Atco initially rejected the idea of issuing a double album, with Jerry Wexler feeling it "ridiculous to preserve all these jams." Manager Phil Walden explained to executives that the band were less of a studio band and that live performances were most important to them. In all, the album featured seven songs spread over four vinyl sides. The album received strong initial sales. While previous albums by the band had taken months to hit the charts (often near the bottom of the top 200), the record started to climb the charts after a matter of days. At Fillmore East peaked at number thirteen on Billboard Top Pop Albums chart, and was certified gold by the Recording Industry Association of America that October. The album was later certified platinum on August 25, 1992. In a contemporary review, George Kimball of Rolling Stone magazine said that "The Allman Brothers had many fine moments at the Fillmores, and this live double album (recorded March 12th and 13th of this year) must surely epitomize all of them." In a less enthusiastic review for The Village Voice, Robert Christgau gave At Fillmore East a "B−" grade and said the songs "sure do boogie", but ultimately found it musically aimless: "even if Duane Allman plus Dickey Betts does equal Jerry Garcia, the Dead know roads are for getting somewhere. That is, Garcia (not to bring in John Coltrane) always takes you someplace unexpected on a long solo. I guess the appeal here is the inevitability of it all." In a retrospective review, AllMusic editor Stephen Thomas Erlewine gave the album five out of five stars and stated, "[it] remains the pinnacle of the Allmans and Southern rock at its most elastic, bluesy, and jazzy". Mark Kemp of Rolling Stone gave it five stars in a 2002 review and commented that "these shows [ ] remain the finest live rock performance ever committed to vinyl", and the album "captures America's best blues rock band at its peak". At Fillmore East was one of 50 recordings chosen in 2004 by the Library of Congress to be added to the National Recording Registry. Rolling Stone included it at number 49 in their 2003 list of The 500 Greatest Albums of All Time, describing it as "rock's greatest live double LP", maintaining the rating in a 2012 revision, and slipping to number 105 in the 2020 reboot of the list. The album was also included in the books 1001 Albums You Must Hear Before You Die (2005) and 1,000 Recordings to Hear Before You Die (2008). In the latter, author Tom Moon noted that, nearly forty years after its release, "[the album] remains one of the best live albums in rock history. Ornery and loud, it's perfect driving music for the road that goes on forever."

Кеңейтілген басылымдар

Жылдар бойы At Fillmore East альбомының бірнеше толықтырылған нұсқалары шықты.

Филлмор концерттері

1992 жылғы 10 қазанда "At Fillmore East" альбомының кеңейтілген нұсқасы – "The Fillmore Concerts" екі дискілік CD ретінде жарық көрді. Ол түпнұсқа альбомдағы барлық әндерді, сондай-ақ "Eat a Peach" альбомынан "One Way Out", "Trouble No More" және "Mountain Jam" әндерін, екі қосымша трек – "Don't Keep Me Wonderin'" және "Drunken Hearted Boy" әндерін қамтиды. Бұл әндердің барлығы да сол концерттерде жазылған. Альбом концерттік жазбалар негізінде қайта араластырылды, ал кейбір әндердің басқа нұсқалары қолданылған, сондықтан олар түпнұсқа альбомдағы әндерден сәл өзгеше дыбысталады.

Fillmore East Deluxe Edition-те

Deluxe Edition 2003 жылы 23 қыркүйекте екі дискілі CD ретінде жарық көрді. Ол The Fillmore Concerts альбомындағы әндердің барлығын, бірақ сәл өзгеше ретпен, және сол концерттерден алынған қосымша "Midnight Rider" трегін қамтиды. Deluxe Edition At Fillmore East және Eat a Peach альбомдарының түпкі жазбаларына негізделгендіктен, ол The Fillmore Concerts альбомына қарағанда осы альбомдарға көбірек ұқсайды.