Жалқы практика дәрігерінің рөлі мен маңызы

Кіріспе

Медициналық мамандықта жалпы практика дәрігері (GP) немесе отбасылық дәрігер – жалпы медициналық практикамен айналысатын дәрігер. Жалпы практика дәрігерлері (GP) немесе отбасылық дәрігерлер пациентке жан-жақты медициналық көмек көрсетуде білімі мен тәжірибесімен ерекшеленеді, сондай-ақ үздіксіз күтіммен байланысты күрделіліктерді, белгісіздіктерді және тәуекелдерді басқарады. GP дәрігерлері өздерінің қауымдастықтарының ортасында жұмыс істейді, әрбір адамның денсаулық сақтау қажеттіліктерін, өмір кезеңін және әлеуметтік жағдайын ескере отырып, жан-жақты және теңдей көмек көрсетуге ұмтылады. Олар пациенттер мен олардың отбасыларына күтім жасайтын, көп салалы командаларда жұмыс істейді, олардың тұратын ортасын құрметтейді және олардың барлық физикалық және психикалық денсаулық қажеттіліктеріне қанағаттандыруды мақсат етеді. Олар әр елде әртүрлі күрделілік деңгейінде пациенттерді емдеуге дайындалған. "Бастапқы медициналық көмек көрсету дәрігері" термині көбінесе АҚШ-та қолданылады. Жалпы практиканың маңызды элементі – әртүрлі аурулардың эпизодтарын байланыстыратын үздіксіздік. Жалпы практика дәрігерімен (GP) үздіксіз байланыс сағаттан тыс қызметтерге және жедел ауруханаға жату қажеттілігін азайтатыны дәлелденген. Бір дәрігердің тұрақты күтімі өлім-жітімді төмендетуге көмектеседі. GP дәрігерінің міндеттері елдер арасында (немесе тіпті бір ел ішінде) айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Дамыған елдердің қалалық аймақтарында олардың міндеттері көбінесе созылмалы ауруларды емдеуге, өмірге қауіп төндірмейтін жедел ауруларды емдеуге, ауыр сырқаттарды ерте анықтауға және мамандандырылған көмекке бағыттап, денсаулық сақтау бойынша білім беру және егуді қамтиды. Ал дамыған немесе дамушы елдердің ауылдық аймақтарында GP дәрігері шұғыл медициналық көмек көрсетуге, босандыруға, ауруханада күтім көрсетуге және қарапайым хирургиялық процедураларды орындауға қатысуы мүмкін. Кейбір денсаулық сақтау жүйелерінде GP дәрігерлері алғашқы медициналық көмек орталықтарында жұмыс істейді, онда олар денсаулық сақтау тобының маңызды мүшесі болып табылады, ал басқа жағдайларда GP дәрігерлері жеке тәжірибемен айналысады. "Жалпы практика дәрігері" немесе "GP" термині Ұлыбританияда, Ирландия Республикасында, Австралияда, Канадада, Сингапурда, Оңтүстік Африкада, Жаңа Зеландияда және көптеген басқа да Ұлттар Достастығы елдерінде кеңінен қолданылады. Бұл елдерде "дәрігер" термині көбінесе ішкі медицина және басқа да мамандандырылған салалардағы дәрігерлерге арналған. Бұл елдерде GP термині нақты мағынаға ие болса, Солтүстік Америкада бұл термин мағынасын жоғалтып, кейде отбасылық дәрігер немесе бастапқы медициналық көмек көрсету дәрігері терминдерімен синоним ретінде қолданылады. Тарихи тұрғыдан алғанда, GP дәрігерінің рөлін медициналық білімі бар кез келген дәрігер орындайтын. Алайда, 1950 жылдан бері жалпы практика жеке мамандыққа айналды, әр елде оқыту талаптары белгілі. 1978 жылғы Алма-Ата декларациясы бастапқы медициналық көмек пен жалпы практиканың идеологиялық негізін қалады.

Medical doctor working in primary care setting as a generalist

In the medical profession, a general practitioner (GP) or family physician is a doctor who is a consultant in general practice. GPs have distinct expertise and experience in providing whole person medical care whilst managing the complexity, uncertainty and risk associated with the continuous care they provide. GPs work at the heart of their communities, striving to provide comprehensive and equitable care for everyone, taking into account their health care needs, stage of life and background. GPs work in, connect with and lead multidisciplinary teams that care for people and their families, respecting the context in which they live, aiming to ensure all of their physical and mental health needs are met. They are trained to treat patients to levels of complexity that vary between countries. The term "primary care physician" is more usually used in the US. A core element in general practice is continuity that bridges episodes of various illnesses. Greater continuity with a general practitioner has been shown to reduce the need for out of hours services and acute hospital admittance. Continuous care by the same general practitioner has been found to reduce mortality. The role of a GP can vary greatly between (or even within) countries. In urban areas of developed countries, their roles tend to be narrower and focused on the care of chronic health problems; the treatment of acute non life threatening diseases; the early detection and referral to specialised care of patients with serious diseases; and preventive care including health education and immunisation. Meanwhile, in rural areas of developed countries or in developing countries, a GP may be routinely involved in pre hospital emergency care, the delivery of babies, community hospital care and performing low complexity surgical procedures. In some healthcare systems GPs work in primary care centers where they play a central role in the healthcare team, while in other cases GPs work as sole practitioners. The term general practitioner or GP is common in the United Kingdom, Republic of Ireland, Australia, Canada, Singapore, South Africa, New Zealand and many other Commonwealth countries. In these countries, the word "physician" is largely reserved for certain other types of medical specialists, notably in internal medicine. While in these countries, the term GP has a clearly defined meaning, in North America the term has become somewhat ambiguous, and is sometimes synonymous with the terms family doctor or primary care physician, as described below. Historically, the role of a GP was once performed by any doctor with qualifications from a medical school working in the community. However, since the 1950s, general practice has become a specialty in its own right, with each country having specific training requirements. The 1978 Alma Ata Declaration set the intellectual foundation of primary care and general practice.

Үндістан

Үндістанда негізгі медициналық білім – MBBS (медицина бакалавры, хирургия бакалавры). Ол әдетте төрт жарым жылдық оқу курсынан және Үндістанда бір жылдық міндетті жалпы практикадан өтуден тұрады. Жалпы практика кезінде үміткер белгілі бір мерзімге барлық бөлімдерде жұмыс істейді, науқастарды емдеуде тәжірибелік дағдыларын жетілдіреді. Дәрігерлерді тіркеуді әдетте штаттық медициналық кеңестер жүзеге асырады. Міндетті жалпы практиканы сәтті аяқтағаннан кейін ғана медициналық практиканы жүзеге асыруға тіркелген дәрігер ретінде тұрақты тіркеу беріледі. Үндістанның Отбасылық дәрігерлер қауымдастықтары федерациясы (FFPAI) – филиалдық мүшелік арқылы 8000-нен астам жалпы практика дәрігерлерімен байланыс орнатып отырған ұйым.

Бангладеш

Бангладеште 5 жылдық MBBS бағдарламасын аяқтағаннан кейін, әртүрлі мамандықтарды қамтитын бір жылдық айналымдық интернатурадан өтеді. Бангладеш Медициналық және Стоматологиялық Кеңесі (BM&DC) дәрігерлерге тұрақты тіркеуді ұсынады, одан кейін кандидат жалпы тәжірибелі дәрігер ретінде жұмыс істеуге немесе мамандық бойынша оқуға түсуге мүмкіндік алады. 2019 жылғы мәліметтер бойынша, BM&DC-де 86 800-ге жуық дәрігер мен стоматолог тіркелген. Бангладеш Дәрігерлер мен Хирургтар Колледжінің (BCPS) отбасылық медицина саласында бір жылдық мүшелікке қабылдау және төрт жылдық тағылымдама бағдарламасы бар.

Грекия

Жалпы практика 1986 жылы Грекияда медициналық мамандық ретінде құрылды. Жалпы дәрігер (γενικός ιατρός, genikos iatros) болу үшін Грекиядағы дәрігерлер медициналық институтты бітіргеннен кейін төрт жылдық кәсіби дайындықтан өтуі керек, оның ішінде үш жыл екі айын ауруханада өткізуі шарт. Грекиядағы жалпы дәрігерлер жеке практикамен айналыса немесе Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінде (Εθνικό Σύστημα Υγείας, ΕΣΥ) жұмыс істей алады.

Нидерланды мен Бельгия

Нидерланды мен Бельгиядағы жалпы практика дамыған деңгейде саналады. Үй дәрігері (huisarts) бірінші кезектегі, бастапқы медициналық көмек көрсетеді. Нидерландыда пациенттер аурухана маманымен кеңесу үшін міндетті түрде жолдама алуы керек. Көптеген жалпы дәрігерлер жеке практикада жұмыс істейді, бірақ штатты жалпы дәрігерлері бар медициналық орталықтардың саны артып келеді. Көптеген дәрігерлер паллиативтік көмек сияқты салаларда маманданады. Бельгияда бір жыл дәрістер оқылып, екі жыл интернатурадан өту қажет. Нидерландыда оқу үш жылдық стажировкадан кейін үш жылдық (күндізгі) маманданудан тұрады. Оқудың бірінші және үшінші жылы дәрігерлік практикада өтеді. Оқудың екінші жылы – шұғыл жәрдем бөлімшесінде, ішкі медицинада, педиатрияда немесе гинекологияда, сондай-ақ жалпы немесе академиялық ауруханада алты айлық тәжірибеден тұрады. Одан кейін үш ай психиатриялық ауруханада немесе амбулаторияда, үш ай зейнеткерлер үйінде (verpleeghuis) немесе клиникалық гериатрия бөлімшесінде/кабинетінде оқу жалғасады. Барлық үш жыл бойына интернтер бір күн университетте оқып, қалған күндері тәжірибеде жұмыс істейді. Бірінші жылы коммуникация дағдыларын дамытуға, видео сабақтарға ерекше назар беріледі. Сонымен қатар, жалпы дәрігер ретінде жұмыс істеудің барлық аспектілері, соның ішінде Нидерланд жалпы дәрігерлер қауымдастығы NHG (Nederlands Huisartsen Genootschap) медициналық стандарттарымен жұмыс істеу қарастырылады. Барлық интернтер жылына екі рет ұлттық жалпы дәрігерлік білімді тексеру емтиханына (Landelijke Huisartsgeneeskundige Kennistoets (LHK toets)) тапсыруы тиіс. 120 көп таңдаулы сұрақтан тұратын бұл емтиханда жалпы дәрігерлік практиканың медициналық, этикалық, ғылыми және құқықтық мәселелері қарастырылады.

Испания

Испанияда жалпы дәрігерлер ресми түрде "specialistas en medicina familiar y comunitaria" деп аталады, бірақ оларды көбінесе "médico de cabecera" немесе "médico de familia" деп атайды. 1978 жылы Испанияда медициналық мамандық ретінде құрылды. Испанияның көптеген дәрігерлері 17 автономиялық қауымдастықтың (comunidades autónomas) мемлекеттік қаржыландырылатын денсаулық сақтау қызметтерінде жұмыс істейді. Олардың көпшілігі жалақы алатын денсаулық сақтау қызметкерлері. Алғашқы медициналық көмек көрсету үшін Испания қазіргі уақытта географиялық тұрғыдан негізгі денсаулық сақтау аймақтарына (áreas básicas de salud) бөлінген, әрқайсысында алғашқы медициналық көмек көрсету тобы (Equipo de atención primaria) бар. Әрбір команда көп салалы және әдетте жалпы дәрігерлер, балалар дәрігерлері, медбикелер, физиотерапевтер және әлеуметтік жұмыскерлер, сондай-ақ қосымша персоналдан тұрады. Қалалық жерлерде барлық қызметтер бір үлкен ғимаратта (Centro de salud) шоғырландырылған, ал ауылдық жерлерде негізгі орталықты кішігірім филиалдар (consultorios) қолдайды, көбінесе бір дәрігер жұмыс істейді. Испанияда жалпы дәрігер болу үшін 6 жыл медицинаны оқып, MIR (Medico Interno Residente) деп аталатын ұлттық емтиханды тапсырып, содан кейін 4 жылдық оқу бағдарламасын аяқтау қажет. Оқу бағдарламасына негізгі мамандықтар кіреді: жалпы медицина және жалпы практика (әрқайсысы шамамен 12 ай), балалар аурулары, гинекология, ортопедия және психиатрия. ЛОР, офтальмология, жедел жәрдем, жұқпалы аурулар, ревматология және басқа салалардағы қысқа мерзімді және қосымша практикалар 4 жылдық оқу бағдарламасын толықтырады. Бағалау жұмыс процесіне негізделген және оқу кезеңінің соңына дейін барлық қажетті дағдылар, қабілеттер мен біліктер игерілгенін растайтын журналды толтыруды қамтиды.

Америка Құрама Штаттары

Дегенмен, осы саладағы дәрігерлердің саны азайып барады. Қазіргі уақытта АҚШ Әскери-әуе күштерінің, Армияның және Әскери-теңіз күштерінің медициналық бөлімдерінде көптеген осы жалпы тәжірибелі дәрігерлер, сонымен қатар Жалпы медициналық офицерлер немесе ГМО ретінде белсенді қызмет етеді. ГМО – бұл барлық әскери медициналық тармақтарға тән ұғым. ГМО-лар медицинаның алғашқы баспалдағы, себебі олар қаржыны басқарады және мамандармен консультацияның қажеттілігін анықтайды. АҚШ енді «жалпы тәжірибелі дәрігер» терминіне өзгеше анықтама береді. 1970 жылға дейін «жалпы тәжірибелі дәрігер» және «отбасылық медицина» терминдері бір-бірімен мағынасы бірдей болған. Ол кезде екі термин де (егер АҚШ-та қолданылса) медициналық мектепті бітірген және бір жылдық интернатурадан өткен, содан кейін жалпы отбасылық дәрігер ретінде жұмыс істеген адамды білдіретін. Ол кезде отбасылық медицина бойынша аспирантурадан кейінгі арнайы оқу бағдарламасын немесе резидентураны аяқтау міндетті емес еді. Бүгінде «отбасылық медицина» саласында маманданған дәрігер отбасылық медицина бойынша резидентураны аяқтауы керек және көптеген ауруханалар мен денсаулық сақтау жоспарлары үшін қажетті кеңес беру сертификатына ие болуы тиіс, бұл ауруханалық құқықтар мен еңбекақыны қамтамасыз етеді. 1970 жылдарға дейін АҚШ-та отбасылық медицина мамандық ретінде мойындалған жоқ. Осы өзгерістен кейін АҚШ-та лицензия алған көптеген отбасылық медицина тәжірибешілері бұрын отбасылық медицина резидентурасын аяқтамаған тәжірибешілерді көрсету үшін «жалпы тәжірибелі дәрігер» терминін қолдана бастады. Отбасылық дәрігерлер (медициналық мектепті бітіргеннен кейін) отбасылық медицина бойынша қосымша үш-төрт жылдық резидентурадан өтуі керек. Сондай-ақ, сертификаттау емтиханына қатысу үшін соңғы алты жылда 300 сағат медициналық білім алу қажет; бұл сағаттар көбінесе резидентура кезеңінде жиналады. 1970 жылдары жалпы тәжірибелі дәрігерлерге жаңа құрылған Отбасылық медицина мамандығына «бауырластырылу» мүмкіндігі берілді. 1971 жылы Америка Жалпы Тәжірибе Академиясы өзінің атын Америка Отбасылық Дәрігерлер Академиясы деп өзгертті. Медициналық мектепті бітіріп, бір жылдық аспирантурадан (айналымды интернатура) өтудің бұрынғы жүйесі жойылған жоқ, себебі 50 штаттың 47-сі дәрігерге резидентураны аяқтамай-ақ медициналық лицензия алуға мүмкіндік береді. Егер біреу «үйге шақыру» түріндегі дәрігер болғысы келсе, онда педиатрия, отбасылық медицина немесе ішкі медицина бойынша бір немесе екі жылдық резидентураны аяқтауы керек. Бұл дәрігерді 50 Америка Құрама Штатының 47-сінде медициналық практиканы жүзеге асыруға біліктілік және лицензия алуға қабілетті жалпы тәжірибелі дәрігер етеді. Зерттеулер көрсеткендей, кеңес беру сертификаты мен пациент қауіпсіздігі немесе күтім сапасы арасында статистикалық мағыналы байланыс жоқ.

The population of this type of medical practitioner is declining, however. Currently, the Medical Departments of the US Air Force, Army and Navy have many of these general practitioners, known as General Medical Officers or GMOs, in active practice. The GMO is an inherent concept to all military medical branches. GMOs are the gatekeepers of medicine in that they hold the purse strings and decide upon the merit of specialist consultation. The US now holds a different definition for the term "general practitioner". The two terms "general practitioner" and "family practice" were synonymous prior to 1970. At that time both terms (if used within the US) referred to someone who completed medical school and the one year required internship, and then worked as a general family doctor. Completion of a post graduate specialty training program or residency in family medicine was, at that time, not a requirement. A physician who specializes in "family medicine" must now complete a residency in family medicine, and must be eligible for board certification, which is required by many hospitals and health plans for hospital privileges and remuneration, respectively. It was not until the 1970s that family medicine was recognized as a specialty in the US. Many licensed family medical practitioners in the United States after this change began to use the term "general practitioner" to refer to those practitioners who previously did not complete a family medicine residency. Family physicians (after completing medical school) must then complete three to four years of additional residency in family medicine. Three hundred hours of medical education within the prior six years is also required to be eligible to sit for the board certification exam; these hours are largely acquired during residency training. The existing general practitioners in the 1970s were given the choice to be grandfathered into the newly created specialty of Family Practice. In 1971 the American Academy of General Practice changed its name to the American Academy of Family Physicians. The prior system of graduating from medical school and completing one year of post graduate training (rotating internship) was not abolished as 47 of the 50 states allow a physician to obtain a medical license without completion of residency. If one wanted to become a "house call making" type of physician, one still needs to only complete one or two years of a residency in either pediatrics, family medicine or internal medicine. This would make a physician a non board eligible general practitioner able to qualify and obtain a license to practice medicine in 47 of the 50 United States of America. It has been shown that there is no statistically significant correlation between board certification and patient safety or quality of care

2009 жылы алғашқы медициналық көмек көрсететін дәрігерлердің (сондай-ақ басқа да алғашқы медициналық көмек көрсететін қызметкерлердің) үнемі жетіспеушілігі туралы хабарланды. Бұл бірнеше факторларға байланысты болды, атап айтқанда, жас мамандықпен байланысты беделдің төмендеуі, жалақының төмен болуы және тәжірибелік ортаның нашарлауы. АҚШ-та дәрігерлер көбінесе көбірек әкімшілік жұмыспен айналысуға және медициналық сақтандыру үшін жоғары сыйлықақы төлеуге мәжбүр.

Канада

Канаданың жалпы практика колледжі 1954 жылы құрылған, бірақ 1967 жылы атауы Канаданың отбасылық медицина дәрігерлері колледжі (CFPC) болып өзгертілді.

Австралия

Австралия мен Жаңа Зеландиядағы жалпы практика соңғы он жылда оқыту талаптарында көптеген өзгерістерге ұшырады. Австралиядағы негізгі медициналық білім – MBBS (Медицина бакалавры, Хирургия бакалавры), ол дәстүрлі түрде бес немесе алты жылдық бакалавриат курсын аяқтағаннан кейін алынады. Соңғы бірнеше жылда бұрынғы бакалавр дәрежесі қажеттілігімен төрт жылдық медицина бағдарламаларын бітіргендердің саны үнемі артып келеді және қазір Австралияның барлық медицина түлектерінің жартысынан астамын құрайды. Бітіргеннен кейін толық тіркеуге қол жеткізу үшін мемлекеттік және жеке ауруханаларда бір жылдық интернатурадан өтеді. Көптеген жаңа тіркелген дәрігерлер мамандану оқуын бастамас бұрын бір жыл немесе одан да көп уақыт медициналық тәжірибешілер ретінде (әкімшілік аумаққа байланысты әртүрлі атаулармен) кәсіби дайындықтан өтеді. Жалпы практика бойынша оқу үшін дәрігер «Австралиялық жалпы практика бойынша оқыту бағдарламасы», «Алыс аймақтардағы кәсіби оқыту схемасы» немесе «Тәуелсіз жол» арқылы үш немесе төрт жылдық бағдарламаға қабылдануға өтініш береді. Австралия үкіметі AGPT бағдарламасы арқылы жалпы практика оқу орындарының санын кеңейтуді жариялады – 2015 жылға қарай жылына 1500 орын болады. Курстық жұмыс пен тәлімдікке ұқсас оқытудың үйлесімі, сәтті аяқтаған жағдайда FRACGP (Жалпы практика дәрігерлерінің Австралия Корольдік колледжінің мүшесі) немесе FACRRM (Ауылдық және қашық аймақтардағы медицинаның Австралия колледжінің мүшесі) атағын алуға әкеледі. 1996 жылдан бері жаңа жалпы практика дәрігерлері Medicare жеңілдіктерін алу үшін осы біліктілікке немесе оған балама біліктілікке ие болуы керек. 1992 жылға дейін бітірген және белгілі бір кезеңде жалпы практикада жұмыс істеген дәрігерлер «Кәсіби тіркелген» немесе «VR» дәрігерлері ретінде танылды және жалпы практика бойынша Medicare жеңілдіктеріне автоматты және тұрақты құқық алды. Бірдей біліктілікке және тәжірибеге ие болғанымен, VR тануға қол жеткізе алмаған дәрігерлердің үлкен тобы бар. Олар «Кәсіби тіркелмеген» немесе «VR емес» дәрігерлері деп аталады. Австралияның федералды үкіметі осы дәрігерлердің тәжірибесі мен біліктілігін мойындайды, оларға жұмыс күші тапшылығы сияқты үкіметтік саясаттың басымдықтарын көретін аймақтарда жұмыс істегені үшін «мамандық» GP Medicare жеңілдіктеріне қол жеткізуге рұқсат береді. Кейбір бағдарламалар бағдарлама бойынша 5 жыл жұмыс істегеннен кейін VR жеңілдіктеріне тұрақты және шектеусіз құқық береді. Бұл «VR емес» дәрігерлерінің тәжірибесі мен біліктілігін толық және тұрақты тануды талап ететін, 1996 жылға дейінгі «көне дәрігерлер» тобымен толықтай сәйкес келетін қоғамдық науқанды қолдайды. Бұл науқан Австралия медицина қауымдастығының (AMA) ресми саясатымен қолдалады. Бағалау оқу орындарынан бастап кішкентай жалпы практика кабинеттеріне дейін әртүрлі орындарда жүргізіледі. Компетентті орган жолы – бұл халықаралық медицина түлектеріне (IMG) жалпы практикада жұмыс істеуге ниеттіліктерін қолдау үшін жұмыс орнындағы бағалау процесі. Австралияның Медициналық кеңесі 2010 жылдың тамызында ACRRM-ге осы бағалауларды жүргізуге рұқсат берді және процесс 2014 жылдың шілдесінде оңайлатылады.

General Practice in Australia and New Zealand has undergone many changes in training requirements over the past decade. The basic medical degree in Australia is the MBBS (Bachelor of Medicine, Bachelor of Surgery), which has traditionally been attained after completion of an undergraduate five or six year course. Over the last few years, an ever increasing number of post graduate four year medical programs (previous bachelor's degree required) have become more common and now account more than half of all Australian medical graduates. After graduating, a one year internship is completed in a public and private hospitals prior to obtaining full registration. Many newly registered medical practitioners undergo one year or more of pre vocational position as Resident Medical Officers (different titles depending on jurisdictions) before specialist training begins. For general practice training, the medical practitioner then applies to enter a three or four year program either through the "Australian General Practice Training Program", "Remote Vocational Training Scheme" or "Independent Pathway". The Australian Government has announced an expansion of the number of GP training places through the AGPT program 1,500 places per year will be available by 2015. A combination of coursework and apprenticeship type training leading to the awarding of the FRACGP (Fellowship of the Royal Australian College of General Practitioners) or FACRRM (Fellowship of Australian College of Rural and Remote Medicine), if successful. Since 1996 this qualification or its equivalent has been required in order for new GPs to access Medicare rebates as a specialist general practitioner. Doctors who graduated prior to 1992 and who had worked in general practice for a specified period of time were recognized as "Vocationally Registered" or "VR" GPs, and given automatic and continuing eligibility for general practice Medicare rebates. There is a sizable group of doctors who have identical qualifications and experience, but who have been denied access to VR recognition. They are termed "Non Vocationally Registered" or so called "non VR" GPs. The federal government of Australia recognizes the experience and competence of these doctors, by allowing them access to the "specialist" GP Medicare rebates for working in areas of government policy priority, such as areas of workforce shortage, and metropolitan after hours service. Some programs awarded permanent and unrestricted eligibility for VR rebate levels after 5 years of practice under the program. There is a community based campaign in support of these so called Non VR doctors being granted full and permanent recognition of their experience and expertise, as fully identical with the previous generation of pre 1996 "grandfathered" GPs. This campaign is supported by the official policy of the Australian Medical Association (AMA). can be conducted in various locations from Tertiary Hospitals to Small General Practice. The competent authority pathway is a work based place assessment process to support International Medical Graduates (IMGs) wishing to work in General Practice. Approval for the ACRRM to undertake these assessments was granted by the Australian Medical Council in August 2010 and the process is to be streamlined in July 2014.

Жаңа Зеландия

Жаңа Зеландияда дәрігерлердің көпшілігі клиникалар мен денсаулық сақтау орталықтарында, әдетте, алғашқы медициналық ұйымдардың құрамында жұмыс істейді. Олар халықтың санына байланысты, практикаға тіркелген халықтың ерекшеліктері негізінде (капитациялық қаржыландыру деп аталады) қаржыландырылады. Аварияны өтеу корпорациясы (ACC) және Әлеуметтік даму министрлігі (MSD) сияқты басқа қаржыландырушылармен қызмет үшін төлеу келісімдері әлі де қолданылады, сондай-ақ пациенттерден капитациялық қаржыландыруды толықтыру үшін қосымша төлемдер алынады. Жаңа Зеландияда негізгі медициналық білім – MBChB (медицина бакалавры, хирургия бакалавры) дәрежесі болып табылады, ол дәстүрлі түрде бес немесе алты жылдық бакалавриат курсын аяқтағаннан кейін алынады. Жаңа Зеландиядағы жаңа түлектер Royal New Zealand College of General Practitioners (FRNZCGP) стипендиясын алу үшін GPEP (General Practice Education Program) I және II кезеңдерін аяқтауы керек, бұл PRIMEX бағалауымен және RNZCGP нұсқауы бойынша CME және өзара оқыту сессияларын қамтиды. FRNZCGP сертификатын алғандар Жаңа Зеландияның Медициналық кеңесіне (MCNZ) мамандық тану үшін жүгіне алады, содан кейін олар кеңес және қоғамдық тараптардан жалпы практика саласындағы мамандар деп танылады. 2009 жылы Жаңа Зеландия үкіметі мемлекеттік бағдарлама бойынша жалпы дәрігерлерді даярлауға арналған орындар санын арттырды. Ауылдық және ірі қалалардың шеткі аймақтарында жалпы дәрігерлердің жетіспеушілігі байқалады, бұл шетелде білім алған дәрігерлерді (халықаралық медициналық түлектер) пайдалануға алып келді.