Папа Целестин IV: Биография, правление всего несколько дней в 1241 году. Карьера кардинала, посольство Ломбардии и Тосканы. История Католической Церкви.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1241 жылы Католик шіркеуінің басшысы
Head of the Catholic Church in 1241
Папа Селестин IV (Caelestinus IV; шамамен 1180/1187 – 10 қараша 1241), туған аты Гофредо да Кастильоне, 25 қазан 1241 жылдан 10 қараша 1241 жылы қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды.
Pope Celestine IV (Caelestinus IV; c. 1180/1187 − 10 November 1241), born Goffredo da Castiglione, was head of the Catholic Church and ruler of the Papal States for only a few days from 25 October 1241 to his death on 10 November 1241.
Тарих
Миланда туған Гофредо немесе Годфриді көбінесе Папа III Урбанның қарындасының ұлы деп атайды, бірақ бұл мәлімдеме негізсіз. Ол Милан шіркеуінің канцлері болғанға дейін (болжам бойынша 1219 жылы, әлбетте 1223-27 жылдары) оның ерте өмірі туралы ештеңе белгілі емес. Папа IX Григорий 18 қыркүйекте 1227 жылы оны Сан-Марко епархиясы және бенефицийімен кардинал етіп тағайындады, ал 1228-29 жылдары Ломбардия мен Тосканаға легат ретінде жіберді, онда қалалар мен коммуналар көбінесе Хогенштауфен императоры II Фридриктің адал қолдаушылары болып қалды. Ол осы аймақтарды Папаның жағына қайтару үшін жіберілді, бірақ бұл әрекет сәтті болмады. 1238 жылы ол Сабинаның кардинал-епископы болды. 1241 жылғы Папа сайлауы, нәтижесінде Селестин Папалық таққа отырды, оның өлімін жеделдеткен қатаң шарттармен өтті. Папалық курия император және Сицилия патшасы II Фридрикті бағындыру үшін болған қатал күрес кезінде бөлініп қалды. Кардиналдардың бір тобы Григориандық реформаның амбициялық жоспарларын қолдады және Фридрикті Папаның вассалы ретінде мойынсұндыруды мақсат етті. Алайда, Фридриктің өзі Тиволиде теңізде тұтқындаған екі кардиналды, өзінің қалаусыз қонақтары ретінде ұстап тұрды, ал Римде кардинал Джованни Колонна оның одақтасы болды, себебі курия Колонна отбасының ас жауы, сенатор Маттео Россо Орсинидің қолында болды. Соңғысы консисторияны күзетшілерінің бақылауында, Septizodium сарайының қираған күйінде тұтқында ұстады, онда жаңбыр олардың бөлмесінің шатырынан ағып, Орсини күзетшілерінің шатырдағы шөлмегімен араласты. Кардиналдардың бірі, ағылшын Роберт Сомеркотс, ауырып қайтыс болды. Кардиналдардың бір тобы, оның ішінде Синибальдо де' Фиески (жақын арада Папа IV Иннокентий болады), Папа IX Григорийдің жақын шеңберінен кандидатты қолдады, ол II Фридриктің саясатына қатал қарсы тұруы күтілді. Басқа топ Хогенштауфеннің одақтасы болмаса да, Италиядағы соғысты аяқтауға ұмтылып, орташа жолды жақтады. Алайда, Фридриктің қолындағы кардиналдардың Римге оралуын қаласа, олар Сент-Николастың Оттосын, ыңғайлы келісімге келуге дайын тұлғаны Папа ретінде сайлауы керек деген талаппен кездесті. Маттео Россо Орсинидің кандидаты Романо да Порто, Париж университетіндегі ғалымдарды қуғынға түсірген, қабылданбайды деп есептелді. Тек 1241 жылдың 25 қазанында ғана Сабина кардинал-епископы қажетті үштен екі көпшілікпен, он кардиналдың жетісінің дауысымен сайланды. Ол Селестин IV есімін қабылдады, бірақ таққа отырып небәрі он жеті күн өткен соң қайтыс болды. Дегенмен, бұл оның жалғыз маңызды әрекеті ретінде Маттео Россо Орсиниді анафемаға салуға жеткілікті болды деседі. Бұл мәлімдеме даулы, себебі Орсини 1242 жылы Римнің сенаторы қызметін жалғастырды және IV Иннокентий (Фиески) сайланған кезде де сенатор болды; сондай-ақ, оның ұлы (болашақ III Николай) 1244 жылы кардинал болды. Қай жағдайда болса да, Селестин IV 1241 жылдың 10 қарашасында шаршау мен қарттықтан таққа отырғызудан бұрын қайтыс болды және Санкт-Петрде жерленді.
Born in Milan, Goffredo or Godfrey is often referred to as son of a sister of Pope Urban III, but this claim is without foundation. Nothing is known of his early life until he became chancellor of the church of Milan (perhaps as early as 1219, certainly in 1223–27). Pope Gregory IX made him a cardinal on 18 September 1227 with the diocese and benefice of San Marco, and in 1228–29 sent him as legate in Lombardy and Tuscany, where the cities and communes had generally remained true to the Hohenstaufen emperor, Frederick II. He was dispatched in an attempt to bring these territories around to the papal side, but without success. In 1238, he was made cardinal bishop of Sabina. The papal election of 1241, which elevated Celestine to the papal throne, was held under stringent conditions that hastened his death. The papal curia was disunited over the violent struggle to bring the Emperor and King of Sicily Frederick II to heel. One group of cardinals favored the ambitious schemes of the Gregorian Reform and aimed to humble Frederick as a papal vassal. Frederick, however, controlled as his unwilling guests in Tivoli two cardinals whom he had captured at sea, and in Rome Cardinal Giovanni Colonna was his ally, largely because the curia was in the hands of the archenemy of the Colonna family, the senator Matteo Rosso Orsini. The latter held the consistory captive under the control of his guards in the ramshackle palace of the Septizodium, where rain leaked through the roof of their chamber, mingled with the urine of Orsini's guards on the rooftiles. One of the cardinals, the Englishman Robert of Somercotes, fell ill and died. One group of cardinals, which included Sinibaldo de' Fieschi (soon to be Pope Innocent IV) supported a candidate from the inner circle of Pope Gregory IX, who could be expected to pursue a hard line with Frederick II. Another group advocated a moderate middle course, not as allies of the Hohenstaufen, but desirous to achieve an end to the war in Italy. Overtures to Frederick II, however, were met with the impossible demand that if they wished the cardinals in his hands to return to Rome, they must elect as pope Otto of St. Nicholas, an amenable compromise figure. Matteo Rosso Orsini's candidate, Romano da Porto, who had persecuted scholars at the University of Paris, was considered unacceptable. Only on 25 October 1241 was the cardinal bishop of Sabina finally elected by the required two thirds majority, seven cardinals out of ten. He took the name Pope Celestine IV but occupied the throne for only seventeen days. It is said that this was nevertheless long enough for him to proceed, as his only significant act, with the excommunication of Matteo Rosso Orsini. This assertion is disputed, it being said that in fact, Orsini continued as Senator of Rome in 1242 and was Senator when Innocent IV (Fieschi) was elected; and that his son (the future Nicholas III) was made a cardinal in 1244. In any event, Celestine IV died before he could be crowned, on 10 November 1241, of fatigue and old age, and was entombed in St Peter's.