Целестин II: Қысқа өмір сүрген Папалық билігі

Кіріспе

1143 жылдан 1144 жылға дейін Католик шіркеуінің басшысы, "Селестин II" есімін алған, бірақ ешқашан қасиеттілікке ие болмаған папа Селестин II (Caelestinus II; 8 наурыз 1144 жылы қайтыс болды), тумысымен Гвидо ди Кастелло, Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды.

Ерте өмір

Гидо ди Кастелло, мүмкін жергілікті дворян Николо ди Кастеллоның ұлы, Апенниндегі Патерна Санта Феличитада орналасқан Ситта ди Кастеллода немесе Анкона маркасындағы Мацератада дүниеге келген. Гидо Пьер Абелардтың шәкірті болды және ақырында мектептерде көрнекті ұстаз атанды. Соңынан Гидо Римде папа Калликст II-нің баспасөз хатшысы және субдиаконы ретінде қызметін бастады. 1127 жылы папа Гонорий II оны Виа Латадағы Санта-Марияның кардинал-диаконы етіп тағайындады; осылайша, ол 1130 жылдың 3 сәуірінен 1133 жылдың 21 желтоқсанына дейін шығарылған папалық бұйрықтарға қол қойды. 1130 жылғы екі папа сайлауында ол папа Иннокентий II-ге адалдығын білдірді. 1133 жылдың желтоқсанында Иннокентий оны Сан-Марконың кардинал-қасиетшісі дәрежесіне көтерді. 1134 жылдың 11 қаңтары мен 1143 жылдың 16 мамыры аралығында папалық бұйрықтарға S. R. E. indignus sacerdos деп қол қойды. Сан-Марконың кардиналы ретінде ол Монте-Кассино мәселесінде Иннокентийдің талаптарын қолдады, ал оған деген сенімінің белгісі ретінде Иннокентий Гидоны Беневентоның ректоры етіп тағайындады. Кейіннен, 1140 жылы оны Франциядағы папалық өкілі етіп тағайындады. Ол 1143 жылғы папа сайлауына қатысты, бұл Римде сексен екі жылдан бері өткен алғашқы бейбіт сайлау болды және Иннокентий II қайтыс болғаннан кейін екі күн өткен соң, 1143 жылдың 25 қыркүйегінде папа болып сайланды, және Целестин есімін алды.

Папалық

Селестин II католик шіркеуін сайлаудан бастап 1144 жылғы 8 наурыздағы өліміне дейін бес ай мен он үш күн ғана басқарды. Патшалыққа келгеннен кейін ол Петр Қадірліге және Клуни монахтарына хат жазып, олар үшін дұға етуді сұрады, ал оны Лизиеулік Арнульф құттықтады. Оның билігі қысқа болғанмен, ол өзінің бұрынғы ізашарынан мүлдем өзгеше бағыт ұстауға дайын болды. Ол Инокентий II-нің Сицилия королі Рожер II-ге жасаған уступкаларына қарсы болды және Мигнано шартын ратификациялаудан бас тартты ("ақылсыз саясат, оны өкіну үшін одан әрі тірі қалды"). Ол Плантагенеттердің Англия тағына талап етуін қолдады, сондықтан Англия королі Стефанға қарсы болды. Бұл өзгерісті көрсету үшін ол Инокентий II-нің король Стефанның інісі Генрих Блуаға берген легаттық өкілеттігін жаңарудан бас тартты. Селестин сондай-ақ Тамплиерлерді қолдап, олар үшін жалпы жинауды тапсырды, сондай-ақ Госпитальерлерге Иерусалимдегі Сент-Мария Тевтоникрум ауруханасын басқару құқығын берді. Оның паптығының басты ісі Францияның Людовик VII-ін тазарту болды. Король Людовик Пьер де ла Шатрдың Бурж архиепископы лауазымына тағайындалуын қабылдаудан бас тартты, ол өзінің тағайындалуын бекіту үшін Инокентий II-ге барды. 1142 жылы Пьер Францияға оралғанда, Людовик оған епископтық қаласына кіруге рұқсат бермеді, бұл Пьерді Шампань графы Теобальд II сарайына қашуға мәжбүр етті. Инокентий Францияға интердикт салу арқылы жауап берді. Екі жыл бойы тараптар келіспей, Бернард Клерволық дауды татуластыруға тырысты. Селестин сайланғаннан кейін Бернард пен Теобальд папаға шағымданды, ал Людовик интердикт алынуы үшін елшілер жіберді. Людовик Пьерді Бурж архиепископы ретінде қабылдауға келісті, ал Селестин интердикттің үкімін жойды. Селестин 1144 жылғы 8 наурызда Палатин төбесіндегі Сент-Себастьян монастырында қайтыс болды және Латеранның оңтүстік трансептіне жерленді. Селестиннің геральдикалық белгісі күміс және қызыл түсті ромб пішіндес қалқан болды. Селестин II – Киелі Малахияның болжамдарында тізілген алғашқы папа.

Celestine II governed the Catholic Church for only five months and thirteen days from his election until his death on 8 March 1144. Upon his accession he wrote to Peter the Venerable and the monks of Cluny, asking them to pray for him, while he was congratulated by Arnulf of Lisieux. Regardless of the brevity of his reign, he was prepared to chart a very different course from that of his predecessor. He was opposed to Innocent II's concessions to King Roger II of Sicily and refused to ratify the Treaty of Mignano ("a foolish policy, which he survived – just – long enough to regret"). He was in favor of the Plantagenets' claim to the English throne, and was therefore opposed to King Stephen of England. To emphasise this shift, he refused to renew the legatine authority that Innocent II had granted to King Stephen's brother, Henry of Blois. Celestine also favored the Templars, ordering a general collection for them, as well as the Hospitallers, giving them control of the hospital of Saint Mary Teutonicorum in Jerusalem. The principal act of his papacy was the absolution of Louis VII of France. King Louis had refused to accept the nomination of Pierre de la Chatre as the archbishop of Bourges, who went to see Innocent II to have his nomination confirmed. When Pierre returned to France in 1142, Louis refused him permission to enter his episcopal city, causing Pierre to flee to the court of Count Theobald II of Champagne. Innocent responded by placing France under an interdict. For two years, the various parties remained at loggerheads while Bernard of Clairvaux attempted to mediate the dispute. With the election of Celestine, both Bernard and Theobald appealed to the pope, while Louis sent ambassadors to have the interdict lifted. Louis agreed to accept Pierre as the legitimate archbishop of Bourges, and in return, Celestine removed the sentence of interdict. Celestine died on 8 March 1144 in the monastery of Saint Sebastian on the Palatine hill and was buried in the south transept of the Lateran. Celestine's heraldic badge was a lozengy shield of argent and gules. Celestine II is the first pope listed in the Prophecies of St Malachy.