Кіріспе
Неміс классикалық ғалымы және антиквары (1785–1867)
Өмір
Ол Карлсруэде дүниеге келді және жергілікті гимназияда білім алды; 1803 жылы ол Галле университетіне барып, теологияны оқыды. Ф. А. Вольф сол жерде сабақ беріп, классикалық зерттеулерге ынта тудырды; Бекх теологиядан филологияға ауысты және Вольфтың ең жақсы шәкірті болды. 1807 жылы ол Гейдельберг университетінде приват-доцент болып орналасты және көп ұзамай экстраординар профессор болып тағайындалды, екі жылдан кейін толық профессор атанды. Бекхтың атының Филипп Август екендігі туралы жалпы қате түсінік Гейдельбергте пайда болды, онда университет қызметкерлері «Dr phil.» (философия докторы) деген аббревиатураны «Dr Philipp August Böckh» деп қате оқыды. 1811 жылы ол Берлиннің жаңа университетіне көшті, онда сөз өнері және классикалық әдебиет профессоры болып тағайындалды. Ол өмірінің соңына дейін сонда қызмет етті. 1814 жылы Берлин Ғылым академиясының мүшесі болып сайланды және көп жыл бойы оның хатшысы қызметін атқарды. Оның «Gesammelte kleine Schriften» жинағындағы көптеген сөздер осы қызметінде айтылған. 1853 жылы Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды. Бекх 1867 жылы 81 жасында Берлинде қайтыс болды.
Шығармалары
Бек Вулфтың филологияға қатысты идеяларын дамытып, оларды тәжірибесімен көрсетті. Филологияның сөздерді жан-жақты білу және сын тұрғысынан талдаудан тұратыны туралы ескі көзқарасты жоққа шығарып, оны ежелгі дүниенің (totius antiquitatis cognitio) толыққанды тарихи және философиялық білімі деп санады. Ол филологияны бес бөлікке бөледі: біріншісі – уақыт пен орынды, азаматтық институттарды және заңдарды білетін қоғамдық істерді зерттеу; екіншісі – жеке істерді зерттеу; үшіншісі – ежелгі халықтардың діндері мен өнерлерін көрсету; төртіншісі – олардың моральдық және физикалық көзқарастары мен сенімдерінің, сондай-ақ әдебиеттерінің тарихын зерттеу; бесіншісі – тілді толық түсіндіру. Бек бұл идеяларын 1822 жылы латын тілінде сөйлеген дәрісінде (Gesammelte kleine Schriften, i.) баяндады. 1850 жылы неміс филологтарының съезінде сөйлеген сөзінде ол филологияны бүкіл өмірдің тарихи құрылысы, яғни мәдениеттің барлық формалары мен халықтың практикалық және рухани ұмтылыстарындағы барлық туындылары деп анықтады. Ол мұндай жұмыстың бір адам үшін тым ауыр екенін мойындайды, бірақ тақырыптардың шексіздігі – шындықты іздеуге ынталандыратын күш, ал ғалымдар жетіспейтіндіктен ізденіс жасайды. Бекхтың филологияны бөлуі туралы мәліметтер Фрёйндтің «Wie studiert man Philologie?» еңбегінде кездеседі. 1806 жылдан өмірінің соңына дейін Бекхтың әдеби қызметі үздіксіз болды. Оның маңызды еңбектеріне Пиндардың шығармаларының жинағы кіреді, оның бірінші томында (1811) Эпиникалық одалардың мәтіні бар; үш кітаптан тұратын «Де Метрис Пиндари» трактаты; және «Notae Criticae», оның екінші томында (1819) Школиялар, ал екінші томның екінші бөлімінде (1821) латын тіліне аударма, түсіндірме, фрагменттер мен көрсеткіштер бар. Бұл Пиндардың ең толық басылымы болды. Бірақ, ең бастысы, метрлер туралы трактат Бекхты көрнекті ғалымдардың қатарына қойды. Бұл трактат тақырыпты зерттеуде жаңа кезең ашты. Онда автор грек метрін анықтауға жасалған тек субъективті әрекеттерден бас тартып, гректердің музыкасы мен поэзиясының тығыз байланысын көрсетті. Ол грек музыкасының табиғатын, грек музыкалық аспаптарына қатысты барлық мәліметтерді және ежелгі грек авторларының ырғақ туралы айтқандарын мұқият зерттеді. Осылайша ол грек метрін ғылыми тұрғыдан зерттеудің негізін қалады. Оның «Афиналықтардың мемлекеттік шаруашылығы» (1817; 2-басылымы 1851, қосымша томмен «Urkunden über das Seewesen des attischen Staats»; 3-басылымы 1886) «Афинаның қоғамдық экономикасы» деген атпен ағылшын тіліне аударылды. Онда ол өте қиын мәселені терең біліммен зерттеді. Грек әдебиетінің барлық түрлерінен ақпарат жинап, берілген мәліметтердің құндылығын мұқият бағалады және оның әр бөлігінде сирек кездесетін сын қабілеті мен көрегендігін көрсетті. Осыған ұқсас еңбегі – «Ежелгі салмақтар, монеталар және өлшемдер туралы метрологиялық зерттеулер» (1838). Афина мемлекетінің салықтары мен кірістері туралы ол өзінің ең сенімді мәліметтерінің көп бөлігін жазулардан алды, олардың көптеген үзінділері оның кітабында келтірілген. Берлин Ғылым академиясы «Corpus Inscriptionum Graecarum» жобасын ұсынғанда, Бекх басты редактор болып таңдалды. Бұл еңбек (1828–1877) төрт томдық, үшінші және төртінші томдарын Ж. Франц, Э. Куртиус, А. Кирхофф және Х. Рёль редакциялады. Бекхтың қызметі үнемі әртүрлі салаларға ауысып отырды. Ол ежелгі хронологияны зерттеушілердің арасында жетекші орын алды, ал оның есімі Иделлер мен Моммсеннің есімдерімен қатар тұрады. Бұл тақырыптағы негізгі еңбектері: «Гректің ай циклдарының тарихы» (1855); «Эпиграфиялық-хронологиялық зерттеулер» (1856); «Ежелгілердің төрт жылдық күн айналымы туралы» (1863) және Берлин академиясының мәмілелерінде жариялаған бірнеше мақалалар. Бек философиямен да айналысты. Оның алғашқы еңбектерінің бірі – Платонның әлем туралы ілімі, «De Platonica corporis mundani fabrica et de vera Indole, Astronomiae Philolaice» (1810), оған «Manetho und die Hundsternperiode» (1845) еңбегін қосуға болады. Отто Группеге қарсылық білдіріп, Платонның жердің тәуліктік айналымын растағанын жоққа шығарды («Untersuchungen über das kosmische System des Platon», 1852), ал оған қарсылық білдірген Грот осы тақырыптағы пікірлерін жариялағанда («Платон және Жердің айналымы»), Бекх өзінің жауабын беруге дайын болды. Оның бұрынғы еңбектерінің тағы бірі және жиі сілтеме жасалатын «Commentatio Academica de simultate quae Platoni cum Xenophonte intercessisse fertur» (1811) еңбегі. Басқа да философиялық жазбалар: «Commentatio in Platonis qui vulgo fertur Minoem» (1806) және «Philolaos des Pythagoreers Lehren nebst den Bruchstücken» (1819), онда ол фрагменттердің шынайылығын көрсетуге тырысты. Пиндардың басылымынан басқа, Бекк Софоклдің «Антигона» (1843) пьесасын поэтикалық аудармамен және очерктермен жариялады. Грек трагедиясы туралы ерте және маңызды еңбегі – «Graecae Tragoediae Principum num ea quae supersunt et genuine omnia sint et forma primitive servata» (1808). Бекхтың кішкентай жазбалары оның өмірінде жинақтала бастады. Үш том оның өлімінен бұрын, ал төрт том одан кейін жарық көрді («Gesammelte kleine Schriften», 1858–1874). Бірінші екі том Берлин университетінде немесе академиясында немесе қоғамдық оқиғаларда сөйлеген дәрістерден тұрады. Үшінші, төртінші, бесінші және алтыншы томдар Берлин академиясының мәмілелеріне жариялаған еңбектерін, ал жетінші том сындық еңбектерін қамтиды. Бекхтың 1809–1865 жылдары оқыған дәрістері Братшек тарапынан «Encyklopädie und Methodologie der philologischen Wissenschaften» (1877; 2-басылымы, Клуссман, 1886) деген атпен жарияланды. Оның филологиялық және ғылыми теориялары Эльцедің «Über Philologie als System» (1845) және Райххардттың «Die Gliederung der Philologie entwickelt» (1846) еңбектерінде баяндалған. Оның Карл Отфрид Мюллермен хат алмасуы 1883 жылы Лейпцигте жарық көрді. Джон Пол Притчард Бекхтың «Encyklopädie und Methodologie der philologischen Wissenschaften» еңбегінің қысқартылған аудармасын жасады: «August Boeckh, On Interpretation and Criticism», University of Oklahoma Press, 1968.