Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропадан Азияға құрлық арқылы саяхат
Overland journey from Europe to Asia
Хиппи жолы (сондай-ақ құрлық арқылы саяхат) – 1950 жылдардың ортасынан 1970 жылдардың соңына дейін хиппи субмәдениетінің өкілдері мен басқалар Еуропа мен Батыс Азиядан Оңтүстік Азия арқылы Ауғанстан, Пәкістан, Үндістан, Непал, Шри-Ланка, Бангладеш сияқты елдерден Таиландқа жасаған құрлық арқылы саяхатты білдіреді. Хиппи жолы баламалы туризмнің бір түрі болды, және оның маңызды элементтерінің бірі – мүмкіндігінше арзан саяхаттау, негізінен үйден алыс болған уақытты ұзарту. "Хиппи" термині 1960 жылдардың ортасынан соңына қарай кеңінен танылды; ал "битник" термині 1950 жылдардың соңында пайда болған. Хиппи жолының әрбір маңызды аялдамасында батыстықтар үшін қонақүйлер, мейрамханалар мен кафелер болды, олар шығысқа және батысқа саяхат жасағанда бір-бірімен байланыс орнатып, ақпарат алмасты. Хиппилер дәстүрлі туристерге қарағанда жергілікті халықпен көбірек қарым-қатынас жасады.
Hippie trail (also the overland) is the name given to an overland journey taken by members of the hippie subculture and others from the mid 1950s to the late 1970s travelling from Europe and West Asia through South Asia via countries such as Afghanistan, Pakistan, India, Nepal, Sri Lanka, Bangladesh to Thailand. The hippie trail was a form of alternative tourism, and one of the key elements was travelling as cheaply as possible, mainly to extend the length of time away from home. The term "hippie" became current in the mid to late 1960s; "beatnik" was the previous term from the later 1950s. In every major stop of the hippie trail, there were hotels, restaurants and cafés for Westerners, who networked with each other as they travelled east and west. The hippies tended to interact more with the local population than traditional sightseers did.
Жолдар
Саяхаттар көбінесе Батыс Еуропа қалаларынан басталатын, әсіресе Лондон, Копенгаген, Батыс Берлин, Париж, Амстердам немесе Милан қалаларынан. АҚШ-тан келгендердің көпшілігі Люксембургке Icelandic Airlines авиакомпаниясымен ұшып келді. Көптеген саяхаттар Стамбул арқылы өтті, онда бағыттар екіге бөлінетін. Әдеттегі солтүстік бағыты Тегеран, Герат, Кандагар, Кабул, Пешавар және Лахор арқылы Үндістан, Непал және Оңтүстік-Шығыс Азияға дейін созылды. Одан әрі Оңтүстік Үндістанға, Тривендрумдағы (Керала) Ковалам жағажайына және Шри-Ланкаға (сол кезде Цейлон деп аталған) саяхаттау да кездесетін. Катманду хиппи жолының әдеттегі соңғы нүктесі болды, себебі Тибетке кіруге тыйым салынған еді, ал Бірма арқылы құрлықпен саяхаттау мүмкін болмады, өйткені Үндістан бүлікшілер мен Үндістан қарулы күштері арасындағы қақтығыстарға байланысты Бірмаға саяхатты қатты шектеді, ал Бірмаға дейінгі Ледо жолының өткелі тозығы жетіп, көбінесе орманның иелігіне көшкен еді. Дегенмен, Катмандудан Бангкокқа ұшып, Оңтүстік-Шығыс Азиядағы саяхатын Таиландқа, Малайзияға және Индонезияға (мұнда Бали хиппилер үшін танымал мақсат болды) жалғастыруға болады. Индонезиядан ұшақпен немесе кемемен Австралияға өтуге де мүмкіндік болды. Осының нәтижесінде Тимордан Таиландқа дейінгі жол Оңтүстік-Шығыс Азия Хиппи жолының ұлтасы деп аталды, ол негізінен Лондонға қарама-қарсы бағытта саяхаттайтын австралиялықтар мен жаңа зеландиялықтарды қызықтырды.
Journeys would typically start from cities in western Europe, often London, Copenhagen, West Berlin, Paris, Amsterdam, or Milan. Many from the United States took Icelandic Airlines to Luxembourg. Most journeys passed through Istanbul, where routes divided. The usual northern route passed through Tehran, Herat, Kandahar, Kabul, Peshawar and Lahore on to India, Nepal and Southeast Asia. Further travel to southern India, Kovalam beach in Trivandrum (Kerala) and Sri Lanka (then called Ceylon) was sometimes also undertaken. Kathmandu was usually the terminus of the hippie trail, since Tibet was off limits and overland journey through Burma was not possible, as India was severely restricting travel to Burma due to clashes between insurgents and Indian armed forces, and the Ledo Road crossing to Burma had fallen into disrepair and largely been reclaimed by the jungle. However, one could fly from Kathmandu to Bangkok to continue the journey in Southeast Asia to Thailand, Malaysia and Indonesia (where Bali was a popular destination for hippies). From Indonesia, there was also the option of crossing to Australia by plane or ship. That led to the trail from Timor to Thailand being classified as Hippie Trail South East Asia Extension, which mainly attracted Australians and New Zealanders traveling the opposite way overland to London.
Саяхаттау әдістері
Жол шығындарын азайту үшін автостоппен немесе арзан жеке автобустармен саяхат жасады. Сонымен қатар, жолдың бір бөлігін, әсіресе Шығыс Еуропа арқылы Түркияға (Ван көлі арқылы пароммен) және Тегеранға немесе Иранның Машад қаласына дейін пойызбен жүруге болады. Осы қалалардан қалған жолға қоғамдық немесе жеке көлікпен өтуге мүмкіндік болды. Саяхатшылардың көп бөлігі Батыс Еуропа, Солтүстік Америка, Австралия және Жапониядан келген адамдар еді. Олар жол бойындағы танымал жатақханалар, қонақүйлер және басқа да жиналатын орындарда, мысалы, Истанбұлдағы "Енер" кафесі мен "Пуддинг" дүкенінде, Кабулдағы "Тауық" көшесіндегі "Сиги" немесе Тегерандағы "Амир Кабир" мейрамханасында ойларымен және тәжірибелерімен бөлісті. Көптеген адамдар рюкзакпен саяхаттайтын, көбінесе жастар болса да, кейде ересектер мен отбасылар да осы маршрутты таңдады. Азғанасы бүкіл қашықтықты көлікпен жүріп өтті.
To keep costs low, journeys were carried out by hitchhiking, or cheap, private buses that travelled the route. There were also trains that travelled part of the way, particularly across Eastern Europe through Turkey (with a ferry connection across Lake Van) and to Tehran or east to Mashhad, Iran. From these cities, public or private transportation could then be obtained for the remainder of the trip. The bulk of travellers were Western Europeans, North Americans, Australians, and Japanese. Ideas and experiences were exchanged in well known hostels, hotels, and other gathering spots along the way, such as Yener's Café and The Pudding Shop in Istanbul, Sigi's on Chicken Street in Kabul or the Amir Kabir in Tehran. Many used backpacks and, while the majority were young, older people and families occasionally travelled the route. A number drove the entire distance.
Жолдың төмендеуі
Хиппилер жолы 1970 жылдардың соңында бұрынғысынан қонақжай елдердегі саяси өзгерістермен аяқталды. 1979 жылы Иран революциясы мен Ауғанстанға КСРО-ның басып кіруі Батыс саяхатшылары үшін Оңтүстік Азияға құрлық арқылы бару жолын жапты, ал Читрал мен Кашмир аймақтағы жағдайдың шиеленісуі және аумақтық дауларға байланысты тартымсыз айналды. Таяу Шығыс бағытында 1973 жылғы Йом Кипур соғысы Сирия, Ирак және Ливан елдерінде Батыс азаматтарына виза алуды қатаң шектеді. Ливан азамат соғысы 1975 жылы басталған еді. Жергілікті тұрғындар Батыстан келген саяхатшыларға көбірек күдікпен қарасты, әсіресе Кабул мен Пешавар арасындағы аймақта, онда тұрғындар сырт киіміне келмейтін, аймақтың мәшһүр опиум мен жабайы қарақұмы үшін тартылған хиппилерден қорқып, жиренді. Саяхат ұйымдастырушылары Sundowners және Topdeck Белуджистан арқылы жаңа бағыт ашты. Topdeck Иран-Ирак соғысы және одан кейінгі қақтығыстар кезінде де сапарларын жалғастырды, бірақ 1998 жылы соңғы сапарын жасады. 2000 жылдардың ортасынан бастап бұл бағыт қайтадан белгілі бір деңгейде мүмкін болды, бірақ Ирак пен Ауғанстандағы қақтығыстар мен шиеленістердің жалғасуы оның бұрынғыдай гүлденген кезеңінен әлдеқайда қиын және қауіпті екенін көрсетті. 2007 жылдың қыркүйегінде Ozbus Лондон мен Сидней арасында хиппилер жолының бағытымен қысқа мерзімді қызмет көрсетуді бастады, ал 2010 жылы Ирак, Ауғанстан және Пәкістанды қырып өтіп, Непал және Қытай арқылы Еуропа мен Азия арасында коммерциялық сапарлар ұсынылды, бұл Ескі Жібек Жолына жақын болды.
The hippie trail came to an end in the late 1970s with political changes in previously hospitable countries. In 1979, both the Iranian Revolution and the Soviet invasion of Afghanistan closed the overland route to South Asia for Western travellers, and Chitral and Kashmir became less inviting due to tensions and territorial conflicts in the area. In the Middle Eastern route, the Yom Kippur War in 1973 also put in place strict visa restrictions for Western citizens in Syria, Iraq and Lebanon. The Lebanese Civil War had already broken out in 1975. Locals also became increasingly wary of Western travellers – notably in the region between Kabul and Peshawar, where residents became increasingly frightened and repulsed by unkempt hippies who were drawn to the region for its famed opium and wild cannabis. Travel organizers Sundowners and Topdeck pioneered a route through Balochistan. Topdeck continued its trips throughout the Iran–Iraq War and later conflicts, but took its last trip in 1998. From the mid 2000s, the route has again become somewhat feasible, but continuing conflict and tensions in Iraq and Afghanistan mean the route is much more difficult and risky to negotiate than in its heyday. In September 2007, Ozbus embarked upon a short lived service between London and Sydney over the route of the hippie trail, and commercial trips were offered in 2010 between Europe and Asia, bypassing Iraq, Afghanistan, and Pakistan, by going through Nepal and China to the old Silk Road.
Жетекшілер мен саяхат кітаптары
Бұл нұсқаулықта жинақталған тәжірибелер баяндалған және салыстырмалы түрде төмен бағамен қайта басылған. Ол алғашқыда көшіріліп, степленген, қызыл мұқабамен жабдықталған "ақпараттық жинақ" түрінде шықты, саяхатшыларға ақпарат берді, ал саяхатшылар оны жол жүрісінде жаңартып, қауіпті жағдайлар мен көруге және тұруға болатын жерлер туралы ескертетін. BIT, Джефф Кроутердің басшылығымен (кейін Lonely Planet-ке қосылған), 1972 жылдан 1980 жылғы соңғы басылымына дейін өмір сүрді. 1971 жылғы "The Whole Earth Catalog" басылымында "Непалға саяхат жолдары" деген бет бөлінген. 1973 жылы "Lonely Planet" кітаптарын жазған Тони Уилер және оның әйелі Морин Уилер хиппилер жолы туралы "Азияны арзан бағамен аралау" атты кітап жариялады. Олар бұл 94 беттік кітапшаны Лондоннан Батыс Еуропа, Балқан, Түркия және Иран арқылы микроавтобуспен саяхаттаған кезде алған тәжірибелеріне сүйене отырып жазды. Осы аймақтарды аралағаннан кейін олар микроавтобусті Ауғанстанда сатып, "тауық" автобустарымен, үшінші сыныпты пойызбен және қашықтықтан жүк тасымалдайтын көліктермен саяхатты жалғастырды. Олар Пәкістан, Үндістан, Непал, Таиланд, Малайзия және Индонезия арқылы өтіп, тоғыз айдан кейін Сиднейге келді, әрқайсысының қалтасында барлығы 27 цент болды. Пол Теру бұл маршрут туралы "Ұлы теміржол базары" (1975) атты классикалық еңбегінде жазды. Тағы екі жақындағы саяхат кітабы – Питер Мурдың "Бұрыс жолмен үйге" (1999) және Рори Маклиннің "Magic Bus" (2008) – де хиппилердің алғашқы жолын қайта баяндайды.
The BIT Guide, recounting collective experiences and reproduced at a fairly low cost, produced the early duplicated stapled together "foolscap bundle" with a pink cover providing information for travellers and updated by those on the road, warning of pitfalls and places to see and stay. BIT, under Geoff Crowther (who later joined Lonely Planet), lasted from 1972 until the last edition in 1980. The 1971 edition of The Whole Earth Catalog devoted a page to the "Overland Guide to Nepal." In 1973 Tony Wheeler and his wife Maureen Wheeler, the creators of the Lonely Planet guidebooks, produced a publication about the hippie trail called Across Asia On The Cheap. They wrote this 94 page pamphlet based upon travel experiences gained by crossing Western Europe, the Balkans, Turkey and Iran from London in a minivan. After having travelled through these regions, they sold the van in Afghanistan and continued on a succession of chicken buses, third class trains and long distance trucks. They crossed Pakistan, India, Nepal, Thailand, Malaysia and Indonesia and arrived nine months later in Sydney with a combined 27 cents in their pockets. Paul Theroux wrote a classic account of the route in The Great Railway Bazaar (1975). Two more recent travel books — The Wrong Way Home (1999) by Peter Moore and Magic Bus (2008) by Rory Maclean — also retrace the original hippie trail.