Кіріспе

Фотография қозғалысы

Пикториализм – XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында фотографияда басым болған халықаралық стиль және эстетикалық ағым. Бұл терминдік анықтамасы жоқ, бірақ жалпы алғанда, фотографтың қарапайым фотосуретті бейнелеу құралы ретінде өзгерту арқылы жасайтын стилін білдіреді, яғни жай ғана тіркеу емес. Әдетте, пикториалистік фотосуретте нақты фокус болмайды (кейбіреулерінде одан да аз), қара және ақтан басқа бір немесе бірнеше түспен (жылы қоңырдан терең көкке дейін) басылады және бетінде щетканың іздері немесе басқа да өзгертулер болуы мүмкін. Пикториалист үшін фотосурет, сурет немесе гравюра сияқты, көрерменнің қиялына эмоциялық мағынаны жеткізудің бір жолы болды. Пикториализм қозғалысы шамамен 1885 жылдан 1915 жылға дейін гүлденді, бірақ оны кейбіреулер 1940 жылдарға дейін де қолдады. Бұл фотосурет – шындықтың жай ғана тіркемесі деген талаптарға жауап ретінде басталды және барлық фотографияны нағыз өнер түрі ретінде дамытуға бағытталған қозғалысқа айналды. Три он жылдан астам уақыт бойы суретшілер, фотографтар және өнер сыншылары қарама-қарсы көркем философиялар туралы пікір алмасты, нәтижесінде бірнеше ірі өнер музейлері фотосуреттерді сатып алды. 1920 жылдан кейін пикториализмнің танымалдылығы біртіндеп төмендеді, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін толыққанды жойылған жоқ. Осы кезеңде фотографиялық модернизмнің жаңа стилі кең таралды және көпшіліктің қызығушылығы Ансел Адамстың жұмыстарындағыдай, айқын фокусқа ие суреттерге ауысты. Бірнеше маңызды XX ғасыр фотографтары өздерінің мансабын пикториалистік стильде бастап, 1930 жылдары нақты фокусқа ие фотографияға көшті.

Шолу

Фотография – қараңғы бөлмеде пленка мен суреттерді өңдеуді қамтитын техникалық процесс ретінде 19 ғасырдың басында пайда болды, ал дәстүрлі фотографиялық басылымдар 1838-1840 жылдар шамасында кеңінен танылды. Жаңа орта құрылғаннан кейін көп ұзамай фотографтар, суретшілер және басқалар ортаның ғылыми және көркемдік аспектілері арасындағы қарым-қатынас туралы пікір таласты бастады. 1853 жылы ағылшын суретшісі Уильям Джон Ньютон фотограф суретті сәл бұрмалап алса, суретте көркемдік нәтижелерге қол жеткізе алатынын ұсынды. Басқалары фотосурет – химиялық тәжірибенің визуальды жазбасына тең деп сенді. Фотография тарихшысы Наоми Розенблум «ортаның екі жақты сипаты – өнер мен құжаттама жасау мүмкіндігі – оның ашылуынан кейін көп ұзамай дәлелденді» деп атап көрсетеді. Бұл пікір таластар 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басындағы ең қызу кезеңіне жетіп, көбінесе фотографияның ерекше стилі ретінде сипатталатын қозғалыстың құрылуына әкелді: пикториализм. Бұл стиль ең алдымен жекеленген өрнекпен сипатталады, ол фотографияның фактілерді жазудан гөрі визуальды сұлулықты жасау қабілетін баса көрсетеді. Алайда, соңғы кезде тарихшылар пикториализмнің тек визуальды стиль емес екенін мойындады. Ол сол кездегі әлеуметтік және мәдени көзқарастардың өзгеруімен тікелей байланысты дамыды, сондықтан оны жай ғана визуальды тенденция ретінде сипаттауға болмайды. Бір автор пикториализмді «бір уақытта қозғалыс, философия, эстетика және стиль» деп атады. Фотография тарихындағы кейбір мәліметтерден айырмашылығы, пикториализм көркемдік сезімталдықтың сызықтық эволюциясының нәтижесінде пайда болған жоқ; керісінше, ол «күрделі, әртүрлі және көбінесе жанкешті пікір қақтығыстарының» нәтижесінде қалыптасты. Фотографтар мен басқалар фотография өнер бола ала ма, жоқ па деп пікір таластырып жатқанда, фотографияның пайда болуы көптеген дәстүрлі суретшілердің рөлі мен өмір сүруіне тікелей әсер етті. Фотографияның пайда болуына дейін адамның келбетін бейнелеудің ең көп таралған тәсілі – суреттелген миниатюралық портрет болатын. Мыңдаған суретшілер осы өнер түрімен айналысты. Бірақ фотография миниатюралық портреттерге деген қажеттілікті және қызығушылықты тез жойды. Бұл әсердің бір мысалы Лондондағы Корольдік академияның жылдық көрмесінде көрінді; 1830 жылы 300-ден астам миниатюралық суреттер қойылды, бірақ 1870 жылы тек 33-і ғана көрсетілді. Фотография бір өнер түрін иеленді, бірақ фотографияның өзі көркемдікке жете ала ма деген сұрақ шешілмеді. Кейбір суретшілер фотосуретті модельдің позын, пейзаждық көріністі немесе өздерінің өнеріне қосу үшін басқа элементтерді жазуға көмектесетін құрал ретінде қабылдады. XIX ғасырдың көптеген көрнекті суретшілері, соның ішінде Делакруа, Курбе, Мане, Дега, Сезанн және Гоген, өздері суретке түсіп, басқалардың суреттерін пайдаланып, өздерінің туындыларына фотосуреттерден алынған кескіндерді енгізгендері белгілі. Фотография мен өнер арасындағы қарым-қатынас туралы қызу пікір таластар баспа беттерінде және лекция залдарында жалғасып жатқанда, фотографиялық кескін мен сурет арасындағы айырмашылықты ажырату қиын болды. Фотографияның дамуымен сурет салу мен фотография арасындағы өзара әрекет күшейді. Альвин Лэнгдон Кобурн, Эдвард Штайхен, Гертруда Кесебиер, Оскар Густав Рейландер және Сара Шоат Сирс сияқты бірнеше пикториалист фотографтар бастапқыда суретшілер ретінде оқыған немесе фотографиялық дағдыларына қосымша сурет салумен айналысқан. Осы кезеңде әлемдегі мәдениеттер мен қоғамдар континентаралық саяхат пен сауданың жылдам өсуіне ұшырады. Бір континентте басылған кітаптар мен журналдар басқа континентке экспортталып, сатылуы мүмкін болды, ал сенімді почта қызметтерінің дамуы идеялардың, техникалардың және, ең бастысы, фотография үшін нақты басылымдардың жеке алмасуын жеңілдетті. Бұл дамулар пикториализмнің «фотографиядағы басқа фотожанрларға қарағанда халықаралық қозғалысқа» айналуына әкелді. АҚШ, Англия, Франция, Германия, Австрия, Жапония және басқа елдердегі фотоклубтар үнемі бір-бірінің көрмелеріне жұмыстарды жіберіп, техникалық ақпарат алмасты және бір-бірінің журналдарында очерктер мен сын пікірлерін жариялады. Англиядағы «The Linked Ring», АҚШ-тағы «Photo Secession» және Франциядағы «Photo Club de Paris» жетекшілігімен жүздеген, содан кейін мыңдаған фотографтар осы көп өлшемді қозғалыста ортақ мүдделерді ынтамен іздеді. Он жылдан астам уақыт ішінде Батыс және Шығыс Еуропа, Солтүстік Америка, Азия және Австралияда көрнекті пикториалист фотографтар табылды.

Кодак камераларының әсері

Суреттерді түсіру және көбейтудің практикалық процесі ойлап табылғаннан кейін алғашқы қырық жыл бойы фотосуретке ғылым, механика және өнер саласындағы терең білім мен шеберлігі бар, өте жауапкершілігі жоғары адамдар тобы ғана айналысты. Фотосурет түсіру үшін адам химия, оптика, жарық, камераның құрылысы және осы факторлардың үйлесімі арқылы көріністі дұрыс бейнелеу туралы көп нәрсе білуі керек еді. Бұл оңай оқытылатын немесе жеңіл айналысатын іс емес, сондықтан ол негізінен ғалымдар, академиктер және кәсіби фотографтардың шағын тобымен шектелді. Бірақ бұл бірнеше жылдың ішінде өзгерді. 1888 жылы Джордж Истман алғашқы қолға ұсталатын әуесқой камерасын – Kodak камерасын таныстырды. Ол «Сен батырманы басасың, ал қалғанын біз жасаймыз» деген ұранмен сатылды. Камера 100 данаға жуық 2,5 дюймдік дөңгелек суреттерге арналған пленкамен алдын ала жүктелген, оны пайдалану кезінде оңай алып жүруге және қолмен ұстауға болатын. Пленкадағы барлық кадрлар түсірілгеннен кейін, камераның барлығы Rochester, New York қаласындағы Kodak компаниясына қайтарылды, онда пленка дамытылды, басылымдар жасалды және жаңа фотопленка салыстырылды. Содан кейін камера мен басылымдар клиентке қайтарылды, ол тағы да суретке түсіруге дайын болды. Бұл өзгерістің әсері зор болды. Кенеттен кез келген адам фотосурет түсіре алатын болды, және бірнеше жылдың ішінде фотография әлемдегі ең танымал хоббиге айналды. Фотосуреттерді жинаушы Майкл Г. Уилсон: «Жыл сайын мыңдаған коммерциялық фотографтар және одан жүз есе көп әуесқойлар миллиондаған фотосуреттер түсіріп отырды. Бұл өзгеріске байланысты Альфред Стиглиц кейін былай деді: «Атмосфера – біз барлық нәрсені көретін орта. Сондықтан, оларды фотосуретте де, табиғатта да олардың нағыз құндылығын көру үшін атмосфера болуы керек. Атмосфера барлық сызықтарды жұмсартады, жарықтан көлеңкеге өтуді тегістейді, қашықтық сезімін беру үшін қажет. Алыстағы нысандардың контурының бұлыңғыр болуы атмосфераға байланысты. Табиғатта атмосфера не болса, суретте тон сондай». Пикториализмнің белсенді жақтаушысы Пол Льюис Андерсон оқырмандарына нағыз көркем фотосурет «ұсыныс пен құпияны» жеткізеді деп кеңес берді, онда «құпия қиялға мүмкіндік беруден тұрады, ал ұсыныс тікелей немесе жанама жолдармен қиялға ынталандыруды қамтиды». Пикториалистердің пікірінше, ғылым шындық туралы ақпаратқа деген қажеттілікті қанағаттандыруы мүмкін, бірақ өнер адамның сезімдерін қоздыру қажеттілігіне жауап беруі керек. Әуесқой адам ережелерді бұзуға құқылы болды, өйткені ол Корольдік фотографиялық қоғам сияқты ұзақ жылдар бойы қалыптасқан фотографиялық ұйымдар белгілеген қатаң ережелерге бағынбады. Британдық «Amateur Photographer» журналында «фотография – өнердің бір түрі, мүмкін, жалғыз түрі, онда әуесқой кәсіби шебермен теңеседі және көбінесе одан да асып түседі» деп жазылған. Келесі он жылда Гарольд Казнео, Фрэнк Херли, Сесил Босток, Анри Маллард, Роза Симмондс және Олив Коттон сияқты фотограф-суретшілер өздерінің пикториалистік туындыларын ел бойынша салон мен көрмелерде көрсетті және «Австралиялық фотографиялық журнал» мен «Австралазиялық фотошолу» журналдарында жариялады.

Австрия

1891 жылы Венадағы Club der Amateur Photographen (Венадағы әуесқой фотографтар клубы) Венада алғашқы Халықаралық фотосурет көрмесін өткізді. Карл Сма, Федерико Маллман және белгілі бір тұлғалардың құрған клубы, басқа елдердегі фотосурет топтарымен қарым-қатынасты дамытуға арналған еді. 1893 жылы Альфред Бушбек клуб төрағасы болғаннан кейін, клуб өзінің атын Wiener Camera Klub (Вена камера клубы) деп өзгертіп, 1898 жылға дейін жарық көрген «Wiener Photographische Blätter» (Вена фотосуреттік парақтары) атты әсем журнал шығара бастады. Журналда Альфред Стиглиц және Роберт Демаши сияқты әйгілі шетелдік фотографтардың мақалалары тұрақты түрде жарияланды. Басқа елдердегідей, түрлі көзқарастар фотографтардың кең шеңберін пикториализмнің мәнін анықтауға тартты. Ханс Ватцек пен Генрих Кюн Франция, Германия және АҚШ сияқты елдердегі басқа ұйымдармен ақпарат алмасуды күшейту мақсатында «Das Kleeblatt» (Трилфолиум) атты ұйым құрды. Бастапқыда шағын, бейресми топ болған «Das Kleeblatt» халықаралық байланыстары арқылы Wiener Camera Klub-те ықпалын арттырды, сондай-ақ аймақтың басқа қалаларында пикториализмді насихаттайтын бірнеше ұйым құрылды. Басқа елдердегідей, бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін пикториализмге қызығушылық азайды, және 1920 жылдары Австрия ұйымдарының көпшілігі ұмытылып кетті. Осыдан кейін Генри Пич Робинсон және Питер Генри Эмерсон сияқты алғашқы фотографтар фотосуретті өнер ретінде насихаттауды жалғастырды. 1892 жылы Робинсон, Джордж Дэвисон және тағы бір фотограф суретке сурет салуды өнер ретінде идеалға арналған алғашқы ұйым – «The Linked Ring» құрды. Олар Фрэнк Сатклифф, Фредерик Х. Эванс, Элвин Лэнгдон Кобёрн, Фредерик Холлиер, Джеймс Крейг Аннан, Альфред Хорсли Хинтон және басқалар сияқты ойдас фотографтарды ұйымға қосылуға шақырды. Көп ұзамай «The Linked Ring» фотосуретті өнер түрі ретінде тану қозғалысының алдыңғы қатарында болды. «The Linked Ring» американдықтардың таңдамалы тобын мүшелікке қабылдағаннан кейін, клубтың мақсаттары мен міндеттері туралы пікірталастар басталды. 1908 жылы жылдық көрмеде британдықтардан гөрі америкалықтар көп көрсетілгенде, ұйымды тарату туралы ұсыныс енгізілді. 1910 жылы «The Linked Ring» таратылды, ал оның мүшелері өздерінің жеке жолдарымен кетті.

Франция

Франциядағы пикториализмге екі есім жетекшілік етеді – Констант Пуйо және Роберт Демаши. Олар Париж фотоклубының ең белгілі мүшелері, бұл клуб француз фотография қоғамынан тәуелсіз ұйым болған. Олар пигменттік процестерді, әсіресе бихроматты гомды қолдануды жиі пайдаланғандарымен танымал. 1906 жылы олар осы тақырыпта «Les Procédés d'art en Photographie» атты кітап жариялады. Екеуі де «Париж фотоклубының бюлетені» (1891–1902) және «Фотография туралы шолу» (1903–1908) журналдарына көптеген мақалалар жазды, бұл журнал 20 ғасырдың басында көркем фотографияға қатысты ең ықпалды француз басылымына айналды.

Германия

Гамбург қаласындағы Гебрюдер Хофмейстер, Теодор және Оскар өз елінде фотосуретті өнер ретінде алғашқылардың бірі болып жақтады. Әуесқой фотосуретті дамыту қоғамының (Gesellschaft zur Förderung der Amateur Photographie) отырыстарында Генрих Бек және басқа фотографтар пикториализм ісін ілгерілетуге атсалысты. Хофмейстерлер Генрих Кюнмен бірге кейін «Президиум» (Das Praesidium) құрамын құрды, оның мүшелері Гамбургтегі Кунстхалледе өткен маңызды көрмелерді ұйымдастыруға зор үлес қосты. Бүгінде Карл Мария Удо Реммес театр сахнасының көріне бермейтін бөлігін түсіретін фотосурет саласында пикториализм стилін ұсынады.

Жапония

1889 жылы Огава Казумаса, В. К. Бертон, Кажима Сейбей және тағы бірнеше суретшілер Нихон Шашин кай (Жапон фотографиялық қоғамы) құрды, ол елдегі көркем фотографияны (geijutsu shashin) дамыту мақсатында құрылған болатын. Бұл жаңа стиль бастапқыда баяу қабылданып, бірақ 1893 жылы Бертон Гайкоку Шашин га Тенрайн кай, яғни Шетелдік фотосурет өнері көрмесі деп аталған ірі шақыру көрмесін ұйымдастырды. Көрмеге қойылған 296 жұмыс Лондон камера клубының мүшелерінен алынған, олардың ішінде Питер Генри Эмерсон мен Джордж Дэвисонның маңызды фотосуреттері де болды. Бұл көрменің ауқымы мен тереңдігі жапон фотографтарына зор әсер етті және "ел бойынша көркем фотография туралы пікірталасқа серпіліс берді". Голланд пикториалистерінің екінші буынына Анри Берсенбругге, Бернард Эйлерс және Беренд Цвеерс кірді.

Ресей

Пикториализм алғаш рет еуропалық журналдар арқылы Ресейге тарады және оны фотосуреттің пионерлері Вишняков, Евгений Петрович және Польшадан Ян Булхак қолдады. Ылдам арада жаңа буын пикториалисттер белсенділікке кірісті. Олардың ішінде Алексей Мазуин, Сергей Александрович Лобовиков, Петр Клепиков, Василий Улитин, Николай Андреев, Николай Свищов Паола, Шокин, Леонид Владимирович және Александр Гринберг болды. 1894 жылы Мәскеуде Ресей фотосурет қоғамы құрылды, бірақ мүшелер арасындағы пікір келіспеушілігі екінші ұйымның – Мәскеу көркем фотосурет қоғамының құрылуына себеп болды. Екеуі де көп жылдар бойы Ресейде пикториализмді кеңінен таныстырушылар болды.

Испания

Испаниядағы көркем фотографияның негізгі орталықтары Мадрид пен Барселона болды. Мадридтегі қозғалысты Антонио Кановас басқарды, ол Мадрид Корольдік Фотографиялық қоғамын құрып, журналдың редакторы болды. Кановас Испанияға көркем фотографияны алғаш рет әкелгенін мәлімдеді, бірақ өмірі бойы Робинсон сияқты ерте ағылшын пикториалисттерінің аллегориялық стиліне адалдығын сақтады. Ол басылымдарында кез келген беттік манипуляцияларды қолданудан бас тартып, стильдің "фотография емес, бола алмайды және ешқашан да фотография болмайды" деді. Елдегі тағы бір ықпалды фотографтар Карлос Иниго и Горостиза, Мануэль Ренон және тек Конде де ла Вентоса деген атпен белгілі болған адам еді. Еуропаның қалған бөлігінен өзгеше, пикториализм Испанияда 1920-1930 жылдарға дейін танымал болды, ал Вентоса сол кезеңдегі ең өнімді пикториалист болды. Өкінішке орай, осы фотографтардың ешқайсысынан өте аз түпнұсқа басылымдар сақталды; олардың көптеген суреттері қазір тек журналдардағы көшірмелер арқылы ғана белгілі.

Америка Құрама Штаттары

Пикториализмнің анықтамасын және бағытын қалыптастырудағы маңызды тұлғалардың бірі – америкалық Альфред Стиглиц болды. Ол бастапқыда әуесқой ретінде бастағанмен, тез арада пикториализмді насихаттауды өзінің кәсібіне және өмірлік мақсатына айналдырды. Стиглиц өзінің жазбалары, ұйымдастырушылық жұмысы және пикториалистік фотографтарды ілгерілетуге бағытталған жеке күш-жігері арқылы пикториализмнің пайда болуынан бастап соңына дейін ықпалды тұлға болды. 1892 жылы неміс фотографтарының дәстүрін жалғастыра отырып, Стиглиц Нью-Йоркте «Фотосессия» деп аталатын топ құрды. Стиглиц топ мүшелерін өте мұқият таңдап, олардың қызметін қатаң бақылады. Гертруда Кезебиер, Ева Уотсон Шютце, Альвин Лэнгдон Кобурн, Эдвард Штайхен және Джозеф Кейли сияқты оның көзқарасына сәйкес келетін фотографтарды іріктеп, Стиглиц фотосуретке өнер ретінде мойын бұру қозғалысына зор жеке және ұжымдық әсер еткен достар тобын құрды. Стиглиц сондай-ақ өзі бас редакторлық еткен «Камера жазбалары» және «Камера жұмысы» атты екі басылым арқылы және Нью-Йоркте көп жылдар бойы тек пикториалистік фотографтардың туындыларын көрсететін галереяны (Фотосессияның кішкентай галереялары) ашып, басқару арқылы пикториализмді үздіксіз насихаттады. Бастапқыда назар Стиглицке шоғырланғанмен, АҚШ-тағы пикториализм Нью-Йорк қаласымен ғана шектелмеді. Бостон қаласында Ф. Холланд Дей өз заманының ең өнімді және танымал пикториалистерінің бірі болды. Огайо штатында керемет пикториалистік фотосуреттер түсірген Кларенс Х. Уайт жас фотографтардың жаңа буынына оқытушылық жасады. Батыс жағалауда Калифорния камера клубы мен Оңтүстік Калифорния камера клубына көрнекті пикториалистер – Энни Бригман, Арнольд Гент, Аделаида Ханском Лисон, Эмили Пичфорд және Уильям Эдвард Дассонвилл кірді. Кейіннен Сиэтл камера клубын япон-американдық пикториалистер тобы құрды, олардың ішінде доктор Кио Койке, Франк Асакичи Кунисиге және Ивао Мацусита болды (кейіннен бұл клубқа Элла Э. Макбрайд және Соичи Сунами да қосылды).

Техникалар

Суретші-фотографтар жұмысын әдеттегі шыны тақтадан немесе пленка негативінен бастады. Кейбіреулері көріністің фокусын өзгертіп немесе арнайы линза қолданып, суретті жұмсақ етіп түсірді, бірақ көбінесе фотосуреттің соңғы түрі басу процесімен анықталды. Пикториалисттер әртүрлі қағаздар мен химиялық процестерді қолданып, нақты эффектілер жасады, ал кейбіреулері суреттердің тон мен бетін щеткалар, бояу немесе пигменттермен өңдеді. Төменде ең көп қолданылатын пикториалдық процестердің тізімі келтірілген. Оқырмандар Кроуфордтың кітаптарында және Даум, Рибемонт, Продгер еңбектерінде толыққанды ақпарат таба алады. Басқаша көрсетілмесе, төмендегі сипаттамалар осы екі кітаптан алынған. Бромоил процесі: Бұл майлы басу процесінің бір түрі, ол басуды үлкейтуге мүмкіндік береді. Бұл процесте әдеттегі күміс желатинді басу жасалады, содан кейін калий бихроматының ерітіндісінде ағартылады. Бұл басу бетін қатайтады және бояудың жабысуына жағдай жасайды. Бромоил басудың ашық және қараңғы бөліктерін өңдеуге болады, бұл майлы басуға қарағанда кеңірек тондық диапазонды қамтамасыз етеді. Көміртекті басу: Бұл өте нәзік басу, ол қағазды калий бихроматымен, көміртекті қарамен немесе басқа пигментпен және желатинмен қаптау арқылы жасалады. Көміртекті басулар ерекше егжей-тегжейлілікпен қамтамасыз етеді және барлық фотосуреттердің ішіндегі ең тұрақты басулардың бірі болып табылады. Өңдеуден бұрын да, содан кейін де қағаздың тұрақтылығына байланысты, көміртекті басу қағазы коммерциялық түрде жасалған алғашқы фотоөнімдердің бірі болды. Цианотип: Фотографияның ең ерте процестерінің бірі – цианотиптер, пикториалисттер оның терең көк түсімен тәжірибе жасағанда қысқа ғана қайта жанданды. Түс қағазды жарыққа сезімтал темір тұздарымен қаптау арқылы пайда болды. Желім бихроматы: Пикториалисттердің сүйіктісі, бұл басулар қағазға арабика желімін, калий бихроматын және бір немесе бірнеше суретшінің түсті пигменттерін жағу арқылы жасалды. Бұл сезімтал ерітінді жарық түскен жерде баяу қатаяды және бұл жерлер бірнеше сағат бойы иілгіш болып қалады. Фотограф ерітіндінің құрамын өзгерту арқылы, экспозиция уақытын қысқарту немесе ұзарту арқылы және экспозициядан кейін пигменттелген жерлерді щеткамен немесе сүрту арқылы үлкен бақылауға ие болды. Майлы басу процесі: Желім бихроматы мен желатин ерітіндісімен қапталған қағазға майлы бояуларды жағу арқылы жасалады. Жарық негатив арқылы өткенде, желім бихроматы жарық түскен жерде қатаяды, ал жарық түспеген жерлер жұмсақ болып қалады. Содан кейін суретшінің бояулары щеткамен жағылады және олар тек қатайған жерлерге жабысады. Бұл процесте фотограф басудың ашық жерлерін өңдей алады, ал қараңғы жерлері тұрақты болып қалады. Майлы басуды үлкейтуге болмайды, өйткені ол негативпен тікелей жанасуы керек. Платиналық басу: Платиналық басу екі қадамды процесті қажет етеді. Біріншіден, қағаз темір тұздарымен сезімталдандырылады және көмескі сурет пайда болғанға дейін негативпен жанасады. Содан кейін қағаз химиялық жолмен өңделеді, бұл процесте темір тұздары платинамен алмастырылады. Бұл өте кең тондық диапазонмен суретті қамтамасыз етеді, оның әрбір тоны өте жарық.

Суретші фотографтар

Келесі екі тізімде мансаптарында пикториализммен айналысқан көрнекті фотографтар бар. Бірінші тізімге мансабының барлық немесе көп бөлігінде пикториалист болған фотографтар кіреді (әдетте 1880 жылдан 1920 жылға дейін жұмыс істегендер). Екінші тізімге 20 ғасырдағы фотографтар кіреді, олар мансаптарының басында пикториализм стилін қолданған, бірақ таза немесе тікелей фотосуретпен көбірек танымал болды.