АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Саут Каролина» дредноут кемесі
USS South Carolina (BB-26)
USS South Carolina (BB-26) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы дредноут кемесі. 1910 ж. құрамына кірген, Атлант мұхитында патруілдеген. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дредноут линкор кемесі
Dreadnought battleship of the United States Navy
USS South Carolina (BB 26), өз класындағы дредноут линкорлардың жетекші кемесі, сегізінші штаттың құрметіне аталған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің төртінші кемесі болды. Ол сондай-ақ алғашқы американдық дредноут болды; ол турбиналық жетегін қамтымаса да, «Оңтүстік Каролина» дизайнында революциялық ерекшеліктер де болды, ең алдымен оның бас қару батареясының суперфайрлық орналасуы. Кеме 1906 жылдың желтоқсанында салынды және 1908 жылдың шілдесінде суға түсіріліп, 1910 жылдың наурызында АҚШ Атлант флотына қабылданып алынды. «Оңтүстік Каролина» өзінің қызметінің көп бөлігін Атлант мұхиты мен Кариб теңізінде, АҚШ-тың шығыс жағалауын патрульдеумен өткізді. 1910 және 1911 жылдары Еуропаға екі рет сапар шекті және 1912 жылы неміс крейсерлік эскадрильясының келуіне қатысты. 1913–14 жылдары Мексика революциясы кезінде американдық мүдделерді қорғау үшін Мексика жағалауын жиі патрульдеді, ал 1914 жылдың сәуірінде АҚШ-тың Веракрусты басып алуына қатысты. 1917 жылдың сәуірінде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін «Оңтүстік Каролина» тез өсіп келе жатқан соғыс кемесі үшін теңізшілерді даярлады және 1918 жылдың соңында конвойды сүйемелдеу міндетіне тағайындалды. Қыркүйектегі винттерімен болған апат оны соғыстың қалған бөлігінде активті қызметтен шеттетіп тастады. 1919 жылы ол Еуропадан американдық әскерлерді қайтару үшін төрт рет сапар жасады. 1920–21 жылдары мичмандарды оқыту круиздері жүргізілді, бірақ 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімі оның қызметін қысқартты. 1924 жылдың ортасынан бастап қару-жарақ шектеу келісіміне сәйкес ол металл тескілеріне таратылды.
USS South Carolina (BB 26), the lead ship of her class of dreadnought battleships, was the fourth ship of the United States Navy to be named in honor of the eighth state. She was also the first American dreadnought; though she did not incorporate turbine propulsion like , South Carolinas design included revolutionary aspects as well, primarily the superfiring arrangement of her main battery. The ship was laid down in December 1906 and launched in July 1908 before being commissioned into the US Atlantic Fleet in March 1910. South Carolina spent much of her career in the Atlantic and Caribbean patrolling the eastern coast of the United States. She made two trips to Europe in 1910 and 1911 and participated in a visit by a German cruiser squadron in 1912. In 1913–14, she frequently patrolled the coast of Mexico to protect American interests during the Mexican Revolution, and in April 1914 she took part in the United States occupation of Veracruz. After the United States entered World War I in April 1917, South Carolina trained sailors for the rapidly expanding wartime navy, and in late 1918, she was assigned to convoy escort duty. An accident with her propellers in September kept her from active service for the remainder of the conflict. In 1919, she made four trips to bring American soldiers back from Europe. Midshipmen training cruises followed in 1920–21, but the Washington Naval Treaty of 1922 cut her career short. She was broken up for scrap as part of the arms limitation treaty, starting in mid 1924.
Дизайн
Оңтүстік Каролинаның жалпы ұзындығы 137,77 м, ені 24,38 м, сусынуы 7,32 м болды. Кеме жобаланған күйінде және толық жүктелгенде дейін суырылып шықты. Кеме екі вал тік үш буыралы кеңейтім қозғалтқыштарымен және он екі көмірмен жұмыс істейтін Babcock & Wilcox қазандықтарымен жабдықталған, олар ең жоғары жылдамдыққа ие болды. Кеменің 869 офицер мен сарбаздан тұратын экипажы болды. Кемедегі бас қару батареясы орталық сызықта орналасқан төрт екі зеңбірек мұнарасындағы сегіз 45 калибрлі Mark 5 зеңбірегінен тұрды, олардың екеуі алдыңғы және артқы бөліктерде суперфайр жұптары ретінде орналастырылған. Екінші қару батареясы корпустың бүйіріндегі казематтарға орнатылған жиірме екі 50 калибрлі зеңбіректен құралды. Сол кездегі капиталдық кемелерге тән болғандай, ол бортындағы су астындағы екі торпедалық түтіктерді алып жүрді. Оңтүстік Каролинаның негізгі бронелық белдеуі журналдардың үстінде, машиналық бөлімдердің үстінде және басқа жерлерде қалың болды. Бронелі палуба қалың болды. Зеңбірек мұнараларының алдыңғы беттері 12 дюйм қалыңдыққа ие болды, ал тіреуші барбеттер 10 дюйм қалыңдықтағы бронелық плиталармен жабылған. Казематтағы зеңбіректерді де 10 дюймдік броня қорғады. Бақылау мұнарасының қабырғалары 12 дюйм қалыңдықпен жабдықталған.
South Carolina was 137.77 m long overall and had a beam of 24.38 m and a draft of 7.32 m. She displaced as designed and up to at full load. The ship was powered by two shaft vertical triple expansion engines rated at and twelve coal fired Babcock & Wilcox boilers, generating a top speed of The ship had a cruising range of at a speed of She had a crew of 869 officers and men. The ship was armed with a main battery of eight /45 caliber Mark 5 guns in four twin gun turrets on the centerline, which were placed in two superfiring pairs forward and aft. The secondary battery consisted of twenty two /50 guns mounted in casemates along the side of the hull. As was standard for capital ships of the period, she carried a pair of torpedo tubes, submerged in her hull on the broadside. South Carolinas main armored belt was thick over the magazines, over the machinery spaces, and elsewhere. The armored deck was thick. The gun turrets had 12 inch thick faces, while the supporting barbettes had 10 inch thick armor plating. Ten inch thick armor also protected the casemate guns. The conning tower had 12 inch thick sides.
Қызмет тарихы
Оңтүстік Каролинаның қадасы 1906 жылдың 18 желтоқсанында Филадельфиядағы Уильям Крамп және ұлдары кеме құрылысшылық компаниясында салынды. Толық құрастырылған корпус 1908 жылдың 11 шілдесінде суға түсірілді. Кемеге жабдық орнату жұмысы 1910 жылдың ақпан айының соңында аяқталып, 1 наурызда флотқа қабылданып алынды. Содан кейін Атлантика флотына бекітілді. Қызметке қабылдағаннан кейін бес күн өткен соң, кеме Филадельфиядан Кариб теңізіне шықты, бұл сапар барысында Данияның Батыс Индиясы мен Кубада тоқтады, содан кейін өзінің атымен аталатын штатындағы Чарльстонға 10-15 сәуір аралығында сапар жасады және АҚШ-қа оралды. Теңіз сынақтары Вирджиния мүйістерінде және Массачусетс штатының Провинстаун қаласының жанында жүргізілді. Оңтүстік Каролина 17-18 маусымда бұрынғы президент Теодор Рузвельтке арналған қабылдау рәсіміне қатысу үшін Нью-Йорк қаласына барды. Кеме жылдың қалған бөлігін флоттық маневрлерді жүргізуге, теңіз милициясын оқытуға және Норфолк, Вирджинияда жөндеу жұмыстарын жүргізуге жұмсады. 1910 жылдың 1 қарашасында Оңтүстік Каролина 2-ші линкор дивизиясымен бірге Еуропаға сапарға шықты. Сапар барысында дивизия Шербург және Портленд қалаларында тоқтады. Кемелер 1911 жылдың 12 қаңтарында Норфолкке оралды, онда Оңтүстік Каролина кеме құрылыс орнында жөндеуге кірісті. Содан кейін ол флотқа қайта оралды, ол Жаңа Англия жағалауында жауынгерлік оқулар өткізді. Кеме Еуропаның 2-ші линкор дивизиясына қосылғанға дейін Нью-Йоркте қысқа тоқтады. Бұл сапарға Копенгаген, Стокгольм және Кронштадт қалаларына тоқтаулар кірді. Кронштадттан қайтып келе жатқанда, Оңтүстік Каролина Кильде тоқтады, онда неміс кайзері Вильгельм II жыл сайынғы Киль аптасы (Kieler Woche) желкендік регатасын өткізіп жатқан еді. Оңтүстік Каролина 13 шілдеде Провинстаунға келді және Чесапик шығанағына қарай жол тартты, онда жауынгерлік жаттығулар жүргізді. 1911 жылдың соңында Оңтүстік Каролина Нью-Йорктегі теңіз парадында болды, содан кейін Ньюпорт, Род-Айленд маңында 1-ші эскадрильямен оқу жаттығуларын өткізді. Содан кейін кеме 1912 жылдың 3 қаңтарында Гуантанамо шығанағында жаттығулар өткізу үшін оңтүстікке қарай жүзіп, 13 наурызда Норфолкке оралды. Ол наурыз айынан маусым айының соңына дейін АҚШ-тың шығыс жағалауында круиз жасады. Сол айда ол Нью-Йоркте неміс броненосецтері мен жеңіл крейсерлерін қарсы алу рәсіміне қатысты. 30 маусымда Оңтүстік Каролина күрделі жөндеуге кіру үшін Норфолкке оралды. Қазан айының басында кеме 11-15 қазан аралығында Нью-Йоркке сапар жасады. Қарашаның бірінші жартысы Жаңа Англия және Вирджиния мүйістерінің жағалауында оқу жаттығуларын жүргізуге жұмсалды. Содан кейін ол Кариб теңізіне сапарға арналған арнайы қызмет дивизиясымен бірге оңтүстікке қарай жүзіп кетті; тоқтаған жерлері Пенсакола, Нью-Орлеан, Галвестон және Веракрус болды.
The keel for South Carolina was laid down at the William Cramp & Sons shipyard in Philadelphia on 18 December 1906. The completed hull was launched on 11 July 1908. Fitting out work was completed by the end of February 1910, and she was commissioned into the fleet on 1 March. She was then assigned to the Atlantic Fleet. Five days after her commissioning, the ship steamed out of Philadelphia for her shakedown cruise, which took the ship to the Caribbean Sea and included stops in the Danish West Indies and Cuba, before returning to the United States for a visit to Charleston in her namesake state, which lasted from 10 to 15 April. Sea trials followed; they were conducted off the Virginia Capes and outside Provincetown, Massachusetts. South Carolina then visited New York City on 17–18 June to take part in a reception for former President Theodore Roosevelt. The ship spent most of the rest of the year conducting fleet maneuvers, training naval militia, and receiving repairs at Norfolk, Virginia. On 1 November 1910, South Carolina left the United States for a trip to Europe with the 2nd Battleship Division. During the tour, the Division stopped in Cherbourg and Portland. The ships arrived back in Norfolk on 12 January 1911, where South Carolina entered the shipyard for maintenance. She then returned to the fleet, which conducted battle training off the coast of New England. The ship made a short stop in New York City before joining the 2nd Battleship Division for another tour of Europe. This trip included stops in Copenhagen, Stockholm, and Kronstadt. On the way back from Kronstadt, South Carolina stopped in Kiel, where the German Kaiser Wilhelm II was hosting the annual Kieler Woche (Kiel Week) sailing regatta. South Carolina arrived off Provincetown on 13 July and continued to the Chesapeake Bay, where she conducted battle practice. In late 1911, South Carolina was present for a naval review in New York City before conducting training exercises with the 1st Squadron off Newport, Rhode Island. The ship then steamed south on 3 January 1912 for training exercises off Guantánamo Bay, Cuba before returning to Norfolk on 13 March. She cruised the east coast of the United States from March to late June. That month, she participated in a reception for a visit by the German battlecruiser and the light cruisers and in New York. On 30 June, South Carolina returned to Norfolk for an overhaul. In early October, the ship steamed to New York for a visit that lasted from 11 to 15 October. The first half of November was spent conducting training exercises off New England and the Virginia Capes. She then steamed south with the Special Service Division for a tour of the Caribbean; stops included Pensacola, New Orleans, Galveston, and Veracruz.
Кариб теңізіндегі толқулар және Бірінші дүниежүзілік соғыс
Южная Каролина вернулась в Норфолк 20 декабря, где оставалась до 6 января 1913 года. Затем она отправилась в очередное южное плавание, на этот раз в Колон, Панама, ко входу в недавно завершенный Панамский канал. После этого корабль принял участие в маневрах у залива Гуантанамо, прежде чем вернуться в Норфолк 22 марта. Последовал еще один круиз вдоль восточного побережья Соединенных Штатов, включавший остановку в Нью-Йорке с 28 по 31 мая, где был открыт Национальный монумент USS Maine. В июне корабль ненадолго обучал курсантов Военно-морской академии США, прежде чем в конце месяца отправиться в Мексику. Там он патрулировал у Тампико и Веракруса, защищая американские интересы во время Мексиканской гражданской войны. В сентябре он вернулся в Норфолк для капитального ремонта, который продолжался до января 1914 года. Южная Каролина затем приняла участие в учебных маневрах у острова Кулебра. 28 января корабль отправил отряд морской пехоты на берег в Порт-о-Пренс, Гаити, для охраны американского посольства в период беспорядков в стране, а также для установки там радиостанции. Он покинул город 14 апреля после того, как напряженность спала после избрания президента Ореста Замора. Южная Каролина пополнила запасы угля в Ки-Уэсте, прежде чем продолжить путь в Веракрус, где приняла участие в оккупации города. Корабль покинул Веракрус в июле и следующие несколько месяцев патрулировал у берегов Доминиканской Республики и Гаити, наблюдая за политической ситуацией в соседних странах. Он вернулся в Норфолк 24 сентября; к этому времени в Европе началась Первая мировая война, хотя Соединенные Штаты первоначально оставались нейтральными. 14 октября корабль отправился в Филадельфию для капитального ремонта, который продолжался до 20 февраля 1915 года. Затем он направился на Кубу для проведения рутинных учений в мирное время. В то время напряженность между Соединенными Штатами и Германией была высока из-за потопления пассажирского судна немецкой подводной лодкой, хотя немцы согласились приостановить свою кампанию неограниченной подводной войны. В течение следующих двух лет он следовал той же схеме: учебные маневры у Кубы в первом квартале года, затем маневры у Ньюпорта и периодическое техническое обслуживание в конце года в Филадельфии. 6 апреля 1917 года Соединенные Штаты объявили войну Германии из-за возобновления Германией кампании неограниченной подводной войны в начале того года. Южная Каролина продолжала патрулировать у восточного побережья Соединенных Штатов до августа 1918 года. Начиная с сентября, Южная Каролина и преддредноуты Атлантического флота начали сопровождение конвоев во Францию. 6 сентября он отплыл вместе с преддредноутами Канзас и Нью-Гэмпшир для защиты быстроходного конвоя с войсками HX. 16 сентября три линкора покинули конвой в Атлантике и вернулись в Соединенные Штаты, в то время как другие корабли сопровождения доставили конвой в порт. 17-го числа Южная Каролина потеряла свой правый винт, что вынудило ее снизить скорость, используя только левый вал. 20 сентября после поломки дроссельного клапана остановился левый двигатель. Он временно пришел в движение, используя вспомогательный дроссель, прежде чем сильная вибрация вынудила его остановиться на шесть часов, пока основной дроссель не был отремонтирован. Через четыре дня корабли прибыли в Соединенные Штаты, и Южная Каролина направилась в Филадельфию для ремонта. После возвращения Южной Каролины в строй она участвовала в артиллерийских учениях, которые продолжались до подписания Германией перемирия 11 ноября 1918 года, положившего конец боевым действиям в Европе. В середине февраля 1919 года Южная Каролина начала первое из четырех круговых рейсов между Соединенными Штатами и Брестом, Франция, чтобы вернуть американских солдат из Европы. В ходе этих рейсов, последний из которых завершился в конце июля, корабль перевез домой более 4000 солдат. Затем он отправился на Норфолькскую военно-морскую верфь для капитального ремонта.
South Carolina was back in Norfolk by 20 December, where she remained until 6 January 1913. She then departed for another trip south, this time to Colón, Panama, at the entrance to the recently completed Panama Canal. The ship then took part in maneuvers off Guantánamo Bay before returning to Norfolk on 22 March. Another cruise off the east coast of the United States followed, and included a stop in New York from 28 to 31 May, where the USS Maine National Monument was dedicated. The ship briefly trained midshipmen from the US Naval Academy in June before departing at the end of the month for Mexico. There, she cruised off Tampico and Veracruz to protect American interests during the Mexican Civil War. She returned to Norfolk for an overhaul in September that lasted until January 1914. South Carolina then took part in training exercises off Culebra Island. On 28 January, the ship sent a contingent of Marines ashore in Port au Prince, Haiti, to secure the American embassy during a period of unrest in the country, as well as to set up a radio station there. She left the city on 14 April after tensions calmed following the election of President Oreste Zamor. South Carolina coaled at Key West before continuing on to Veracruz, where she took part in the occupation of the city. The ship left Veracruz in July and spent the next several months cruising off the Dominican Republic and Haiti to monitor the political situations in the neighboring countries. She returned to Norfolk on 24 September; by this time, World War I had broken out in Europe, though the United States initially remained neutral. On 14 October, the ship went to Philadelphia for an overhaul that lasted until 20 February 1915. She thereafter steamed to Cuba for the routine peacetime training maneuvers. At the time, tensions between the United States and Germany were high due to the sinking of the passenger ship by a U boat, though the Germans agreed to suspend their unrestricted submarine warfare campaign. For the next two years, she followed the same pattern: training exercises off Cuba in the first quarter of the year, followed by maneuvers off Newport, and periodic maintenance at the end of the year at Philadelphia. On 6 April 1917, the United States declared war on Germany over the latter's resumption of the unrestricted submarine campaign earlier that year. South Carolina continued to cruise off the east coast of the United States through August 1918. Starting in September, South Carolina and the pre dreadnoughts of the Atlantic Fleet began escorting convoys to France. On 6 September, she departed with the pre dreadnoughts Kansas and New Hampshire to protect a fast HX troopship convoy. On 16 September, the three battleships left the convoy in the Atlantic and steamed back to the United States, while other escorts brought the convoy into port. On the 17th, South Carolina lost her starboard propeller, which forced her to reduce speed to using only the port shaft. On 20 September, the port engine stopped after a throttle valve broke down. She got underway temporarily using an auxiliary throttle before severe vibration forced her to stop for six hours while the main throttle was fixed. Four days later, the ships reached the United States and South Carolina made her way to Philadelphia for repairs. After South Carolina returned to service, she participated in gunnery training, which continued until Germany signed the Armistice of 11 November 1918 that ended the fighting in Europe. In mid February 1919, South Carolina began the first of four round trips between the United States and Brest, France to bring American soldiers back from Europe. In the course of the voyages, the last of which concluded in late July, the ship had carried over 4,000 soldiers home. She then went to the Norfolk Navy Yard for a lengthy overhaul.
Кейінгі мансап
Қызметке қайта оралғаннан кейін кеме, жаттығу круизі үшін мичмандар контингентін қабылдады және Тынық мұхитына бағыт алды. 1920 жылғы 5 маусымда «Оңтүстік Каролина» Панама каналы арқылы Тынық мұхитына сапар бастады. Ол Гавайиде тоқтады, содан кейін АҚШ-тың батыс жағалауына, Сиэтл, Сан-Франциско және Сан-Диего қалаларына сапарлады. 11 тамызда соңғы порттан шығып, 2 қыркүйекте Аннаполиске оралды. Мичмандарды түсіргеннен кейін, кеме Филадельфияға жол тартты, онда жеті ай бойы болды. «Оңтүстік Каролина» 1921 жылғы сәуір айының басында Кулебра аралының жанында жаттығулар үшін теңізге қайта оралды, одан кейін Чесапик шығанағында жаттығулар өтті. 29 мамырда мичмандар үшін тағы бір жаттығу круизі басталды, бұл жолы Еуропаға. Тоқтаған порттардың арасында Христиания (Норвегия) және Лиссабон (Португалия) болды. 30 тамызда Гуантанамо шығанағы арқылы Аннаполиске оралды, ал ертесіне Филадельфияға бағыт алды. Ұлы соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ, Ұлыбритания және Жапония ірі теңіз құрылысы бағдарламаларын іске қосты. Үш ел де жаңа теңіз қарулану жарысының пайдалы болмайтынына келісті, сондықтан қару-жарақ шектеулерін талқылау үшін Вашингтон теңіздік конференциясын өткізді, нәтижесінде 1922 жылғы ақпанда қол қойылған Вашингтон теңіздік шарты пайда болды. Шартының II-бабына сәйкес, «Оңтүстік Каролина» және оның «Мичиган» бауырласы жойылды. Кеме 15 желтоқсанда қызметтен босатылды, бірақ 1923 жылғы 10 қарашаға дейін теңіз кемелерінің тізімінен ресми түрде шығарылмады. 1924 жылғы 24 сәуірде металл тескісіне сатылып, кейін бөлшектелді. Кеменің күміс сервизі Оңтүстік Каролина штатының тапсырысымен жасалған және 1910 жылғы 11 сәуірде табыс етілді. «Оңтүстік Каролина» 1922 жылы қызметтен алынғаннан кейін, сервиз Америка революциясының қыздарының Оңтүстік Каролина бөлімшесіне «Ескі алмасу орталығында» көрсету үшін берілді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, сервиз сақтау үшін «Ескі алмасу орталығының» жертөлесіне жасырылды. 1947 жылы ол қайта табылып, Оңтүстік Каролина губернаторының резиденциясына жіберілді, онда қазір көрсетілуде.
After returning to service, the ship took on a contingent of midshipmen for a training cruise to the Pacific. On 5 June 1920, South Carolina began the voyage, crossing into the Pacific via the Panama Canal. She stopped in Hawaii before continuing on to the west coast of the United States, with visits in Seattle, San Francisco, and San Diego. She left the last port on 11 August and arrived back in Annapolis on 2 September. After disembarking the midshipmen there, she went to Philadelphia, where she remained for seven months. South Carolina returned to sea in early April 1921 for training off Culebra Island, followed by exercises in Chesapeake Bay. Another training cruise for midshipmen began on 29 May, this time to Europe. Ports of call included Christiana, Norway, and Lisbon, Portugal. She returned to Annapolis via Guantanmo Bay on 30 August before proceeding to Philadelphia the next day. In the years immediately following the end of the Great War, the United States, Britain, and Japan all launched huge naval construction programs. All three countries decided that a new naval arms race would be ill advised, and so convened the Washington Naval Conference to discuss arms limitations, which produced the Washington Naval Treaty, signed in February 1922. Under the terms of Article II of the treaty, South Carolina and her sister Michigan were to be scrapped. The ship was decommissioned on 15 December, but was not formally stricken from the Naval Vessel Register until 10 November 1923. She was sold for scrap on 24 April 1924 and subsequently dismantled. The ship's silver service was commissioned by the state of South Carolina and was presented on 11 April 1910. After South Carolina was withdrawn from service in 1922, the service was given to the South Carolina chapter of the Daughters of the American Revolution for display at the Old Exchange. Following the outbreak of World War II, the service was hidden in the basement of the Old Exchange for safekeeping. In 1947, they were retrieved and sent to the South Carolina Governor's Mansion, where they are currently on display.