АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Айдахо» линкор кемесі
USS Idaho (BB-42)
USS Idaho (BB-42) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қаһарлы кемесі. 1919 ж. құрамына қабылданды, Тынық мұхитында жаттығулар өтті. Тарихы мен қару-жарағы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Дредноут» броненосец кемесі
Dreadnought battleship of the United States Navy
USS Idaho (BB 42) – 43-ші штаттың атымен аталатын АҚШ Әскери-теңіз күштерінің төртінші кемесі. Ол өз класындағы үш кемеден үшіншісі болды. Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясы (New York Shipbuilding Corporation) тарапынан Нью-Джерси штатының Кэмден қаласында салынды, 1917 жылдың маусымында суға түсіріліп, 1919 жылдың наурыз айында қолданысқа берілді. Кеме төрт үш қақпақты мұнарада орналасқан он екі зеңбірекпен қаруландырылды және ауыр броньдық плиталармен қорғалды, оның негізгі белдеуінің бронясы шамалы қалыңдығында болды. «Айдахо» 1920-1930 жылдардың көп бөлігін Тынық мұхиты флотында өткізіп, әдеттегі жаттығулар жүргізді. Өзінің бауырлары сияқты, ол 1930 жылдардың басында жаңартылды. 1941 жылдың ортасында, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кірмес бұрын, «Айдахо» және оның бауырлары Атлантика шайқасында американдық кемелерді қорғаған бейтараптық патрульдеріне қосылды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапония Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін «Айдахо» және оның бауырлары Тынық мұхитына жіберілді, онда ол Тынық мұхитындағы десанттық операцияларды қолдады. Ол Гилберт және Маршалл аралдары, Филиппин кампаниясы, сондай-ақ Пелелиу, Иво Джима және Окинаваға шабуыл кезінде жапон күштеріне оқ атты. «Айдахо» 1945 жылдың 2 қыркүйегінде Жапонияның ресми түрде капитуляциялануы кезінде Токио шығанағында болған кемелердің қатарында еді. Соғыс аяқталғаннан кейін кеме 1946 жылдың шілдесінде қызметтен босатылды. 1947 жылдың қарашасында кеме кемелерді бөлшектеушілерге сатылып, кейін бөлшектелді.
USS Idaho (BB 42), a , was the fourth ship of the United States Navy to be named for the 43rd state. She was the third of three ships of her class. Built by the New York Shipbuilding Corporation of Camden, New Jersey, she was launched in June 1917 and commissioned in March 1919. She was armed with a battery of twelve guns in four three gun turrets, and was protected by heavy armor plate, with her main belt armor being thick. Idaho spent most of the 1920s and 1930s in the Pacific Fleet, where she conducted routine training exercises. Like her sister ships, she was modernized in the early 1930s. In mid 1941, before the United States entered World War II, Idaho and her sisters were sent to join the Neutrality Patrols that protected American shipping during the Battle of the Atlantic. After Japan attacked Pearl Harbor on 7 December 1941, Idaho and her sisters were sent to the Pacific, where she supported amphibious operations in the Pacific. She shelled Japanese forces during the Gilbert and Marshall Islands and the Philippines campaigns and the invasions of Peleliu, Iwo Jima, and Okinawa. Idaho was among the ships present in Tokyo Bay when Japan formally surrendered on 2 September 1945. With the war over, the ship was decommissioned in July 1946. She was sold to ship breakers in November 1947 and subsequently dismantled.
Дизайн
Айдахоның ұзындығы 190 метр (624 фут), ені 30 метр (97 фут) және суға бату тереңдігі 9 метр (30 фут) болатын. Ол жобаланғанда және толық жауынгерлік жүктемеде дейін суырып алатын. Кеме төрт вал тік турбиналармен және 9 маймен қыздырылатын Babcock & Wilcox қазандықтарымен жабдықталған, олардың қуаты жоғары жылдамдығын 33.3 теңіз шақырымына (61.7 км/сағ) дейін жететін еді. Кеменің круиздік қашықтығы 15 теңіз шақырымы (28 км) жылдамдықта болды. Оның экипажы 1081 офицер мен қатардағы сарбаздан тұрды. Салынған кезде, кемеде негізгі артиллерия үшін бақылау мұнаралары бар екі торлы мачта орнатылған. Негізгі броньды белдеудің қалыңдығы 305 мм, ал негізгі броньды палубаның қалыңдығы 38 мм-ге дейін жететін. Негізгі батареяның мұнаралары барбеттерінде 287 мм қалың беттері болды. Бақылау мұнарасының қабырғалары 280 мм қалыңдықпен жасалған. Кемеде орталық сызықта орналасқан, алдыңғы және артқы бөліктерде екі жұпқа бөлінген төрт үш зеңбірек мұнарасы бар 12 /50 калибрлі зеңбіректерден тұратын негізгі батарея орнатылған. Бұрынғы американдық линкорларындағы үш зеңбірек мұнараларынан айырмашылығы, бұл орналымдар әрбір зеңбіректің жеке-жеке көтерілуіне мүмкіндік берді. Екінші батареяда кеменің ортаңғы бөлігінде орналасқан жеке казематтарда орнатылған 14 /51 калибрлі зеңбіректер болды. Бастапқыда кеме 22 зеңбірекпен жабдықталуы жоспарланған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік теңіздегі тәжірибелер кеме корпусына орналастырылатын қосымша зеңбіректердің тек тыныш теңізде ғана пайдалы болатынын көрсетті. Нәтижесінде, судың кіруін болдырмау үшін казематтар жабылып қалды. Екінші батарея 4 /50 калибрлі зеңбіректермен күшейтілді. Айдахоның қару-жарағынан басқа, екі торпеда түтігі де болды, олар корпуста, әрбір жақта су астында орнатылған.
Idaho was 624 feet (190 m) long overall and had a beam of 97 feet (30 m) and a draft of 30 feet (9 m). She displaced as designed and up to at full combat load. The ship was powered by four shaft Curtis turbines and nine oil fired Babcock & Wilcox boilers rated at , generating a top speed of The ship had a cruising range of at a speed of Her crew numbered 1,081 officers and enlisted men. As built, she was fitted with two lattice masts with spotting tops for the main gun battery. The main armored belt was thick, while the main armored deck was up to thick. The main battery gun turrets had thick faces on barbettes. The conning tower had thick sides. The ship was armed with a main battery of twelve /50 caliber guns in four, three gun turrets on the centerline, placed in two superfiring pairs forward and aft of the superstructure. Unlike earlier American battleships with triple turrets, these mounts allowed each barrel to elevate independently. The secondary battery consisted of fourteen /51 caliber guns mounted in individual casemates clustered in the superstructure amidships. Initially, the ship was to have been fitted with twenty two of the guns, but experiences in the North Sea during World War I demonstrated that the additional guns, which would have been placed in the hull, would have been unusable in anything but calm seas. As a result, the casemates were plated over to prevent flooding. The secondary battery was augmented with four /50 caliber guns. In addition to her gun armament, Idaho was also fitted with two torpedo tubes, mounted submerged in the hull, one on each broadside.
Өзгерістер
1921 жылдан бастап Әскери-теңіз күштері линкорларына ұшақ катапульттарын орната бастады, ал «Айдахо» Mark II катапультын алған кемелердің бірі болды. «Айдахо» 1930 жылдардың басында кең ауқымды модернизацияланды. Оның бастапқы турбиналары Westinghouse компаниясы жасаған жаңа редукторлы турбиналармен ауыстырылды, сондай-ақ Инженерлік бюросы жобалаған алты жылдам қазандық алды. Оның қарулануы да жаңартылды, басты батарея мұнаралары 30 градусқа дейін көтерілуі үшін модификацияланды, бұл зеңбіректердің атыс қашықтығын едәуір арттырды. 5 дюймдік екі зеңбірек алынып тасталды, ал сегіз 5 дюймдік/25 калибрлі зениттік зеңбірек орнатылды. Кемеге қосымша брондалған палуба қосылды және су астындағы қорғанысы күшейтілді. Екі торлы мачта алынып тасталды; алдыңғы мачтаның орнына ауыр мұнаралы көпір салынды, ал бас мачтаның орнына жеңіл тіреу мачтасы орнатылды. Жаңа көпір орнатылған кезде кеме адмирал мен оның штабы үшін флагмандық көпірмен жабдықталды, флагмандық кеме ретінде қайта жабдықталды. Бұл өзгерістер кеменің суыру қабілетін арттырып, стандартты және толық жүктемеге жеткізді. Кеме экипажы 1443 адамға дейін өсті. 1942 жылдың 14 қазанынан 28 желтоқсанына дейін жүргізілген жөндеу жұмыстары барысында «Айдахо» он төрт қарулы Bofors зеңбірегінен және қырық үш Oerlikon зеңбірегінен тұратын жаңа зениттік батарея алды, бірақ Oerlikon зеңбіректері кезең-кезеңмен орнатылды. Жөндеу жұмыстары аяқталған кезде, кемеде олардың тек он алтысы болды, 1943 жылдың қаңтарында тағы он бір зеңбірек, ал ақпанда қалған он алтысы қосылды. 1944 жылдың 22 қазанынан 1945 жылдың 1 қаңтарына дейін «Айдахо» тағы бір маңызды жөндеуден өтті, оның барысында ескі 25 калибрлі зеңбіректердің орнына жеке, екі мақсатты орналымдарда он 5 дюймдік/38 калибрлі зеңбірек орнатылды. Сондай-ақ, ол басты батареяның отты басқару жүйесі үшін жаңа Mark 8 радарларын алды.
Starting in 1921, the Navy began installing aircraft catapults on its battleships, and Idaho was among the vessels to receive a Mark II catapult. Idaho was heavily modernized in the early 1930s. Her original turbines were replaced with new geared models manufactured by Westinghouse, and she received six express boilers designed by the Bureau of Engineering. This improved her performance to a top speed of from Her armament was also revised, with the main battery turrets being modified to allow elevation to 30 degrees, greatly extending the range of the guns. Two of the 5 inch guns were removed, and eight 5 inch/25 caliber anti aircraft guns were installed. She received an additional armored deck, and her underwater protection was improved. Both lattice masts were removed; a heavy tower bridge was built in place of the fore mast, and a light pole mast was erected in place of the main mast. During the installation of the new bridge, she was fitted out as a flagship, which included the addition of a flag bridge for the admiral and his staff. These alterations greatly increased her displacement, to standard and full load. Her crew increased significantly, to 1,443. During a refit from 14 October to 28 December 1942, Idaho received a new anti aircraft battery of ten quadruple Bofors guns and forty three Oerlikon guns, though the Oerlikons were added in stages. By the time the refit ended, she carried only sixteen of them, with eleven more added in January 1943, the remaining sixteen being added in February. From 22 October 1944 to 1 January 1945, Idaho received another major refit, which included the installation of ten 5 inch/38 caliber guns in individual, dual purpose mounts in place of the old 25 caliber guns. She also received new Mark 8 radars for her main battery fire control system.
Соғыс аралық кезең
Айдахо 1915 жылғы 20 қаңтарда Нью-Джерси штатының Камден қаласындағы «Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясында» салынды. Ол 1917 жылғы 30 маусымда суға түсірілді. Жаңа линкордың жабдықталу жұмыстары аяқталғаннан кейін, 1919 жылғы 24 наурызда флотқа қабылданып алынды. Ұзақ өтпей, кеме 13 сәуірде Нью-Йоркке қайта оралу алдында Гуантанамо шығанағына бағытталды. Сол жерде Бразилия президенті Эпитасио Пессоа Бразилияға оралу үшін кемеге мінгізілді. Сапар 6 шілдеде басталды; Айдахо 17 шілдеде Рио-де-Жанейроға жетті, онда Пессоа кемеден түсіп, Панама каналына қарай жол тартты. Ол Монтерейге (Калифорния) кемемен жетіп, қыркүйек айында Тынық мұхиты флотына қосылды. Содан кейін флот бірқатар оқу-жаттығулар өткізді және 13 қыркүйекте президент Вудро Вильсон үшін теңіз парады ұйымдастырды. Айдахода 22 шілдеде аяқталған Аляскаға саяхат жасады, онда Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозеф Даниельс және Ішкі істер министрі Джон Б. Пейн болды. Айдахо келесі бес жыл бойы флоттық жаттығулардың бейбіт уақытты тәртібіне оралды; олар Солтүстік және Оңтүстік Америка жағалауларында, тіпті Чилиге дейін оңтүстікке қарай өтті. Кеме осы кезеңде түрлі салтанаттарда қатысты, соның ішінде 1923 жылы Сиэтлде президент Уоррен Хардингтің теңіз парадында болды. Тынық мұхиты флоты 1922 жылы ұрыс флоты ретінде қайта құрылды. 1925 жылы Гавайиде ірі жаттығуларға қатысып, 15 сәуірде Калифорниядан шықты. Жаттығулар 1 шілдеге дейін жалғасты, содан кейін Айдахо Оңтүстік Тынық мұхитына круизге аттанды. Самуа, Австралия және Жаңа Зеландияда тоқтады. Гавайиден Калифорнияға қайтып келе жатқанда, ол Калифорниядан Гавайиге гидроұшақпен ұшуға тырысқан командир Джон Роджерсті алып жүрді. Кеме 24 қыркүйекте Сан-Францискоға жетті. Келесі алты жыл бойы Айдахо Сан-Педрода орналасты, онда ол Тынық мұхиты мен Кариб теңізінің арасында дайындық жаттығуларын жүргізе берді. 1931 жылғы 7 қыркүйекте ол Сан-Педродан Норфолк теңіз портына бағытталды, онда 30 қыркүйекте келгеннен кейін ірі қайта құру жұмыстары басталды. Ұзақ қайта құру 1934 жылғы 9 қазанда аяқталды, ал Кариб теңізінде тағы бір сынақ сапарынан кейін Айдахо Сан-Педроға оралды, ол 1935 жылғы 17 сәуірде жетті. Флоттық маневрлер жиіледі, әсіресе Азиядағы экспансиялық саясатына байланысты Жапониямен шиеленіс күшейгеннен кейін. 1940 жылдың ортасында ұрыс флоты Калифорниядан Гавайиге көшірілді; Айдахо 1 шілдеде басқа кемелерге қосылды. Осы кезде Еуропада Екінші дүниежүзілік соғыс басталды, Атлантика шайқасы туды. Оған жауап ретінде президент Франклин Рузвельт американдық кемелерді қорғау үшін бейтараптық патрульдерін құрды. 1941 жылғы 7 мамырда Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Гарольд Старк Айдахо, оның бауырлары Миссисипи және Нью-Мексико, авианосец Йорктаун, төрт жеңіл крейсер және екі эсминец эскадрильясын Атлантикаға бейтараптық патрульдерін күшейту үшін жіберді. Айдахо 6 маусымда Гавайиден Хэмптон Роудсқа бағытталды. Қыркүйекте ол Исландияның Хвалфьёрдур портында орналасты, және 7 желтоқсанда Жапония Перл-Харборға шабуыл жасағанда сол жерде болды.
Idaho was laid down on 20 January 1915 at the New York Shipbuilding Corporation in Camden, New Jersey. She was launched on 30 June 1917, and after fitting out work ended, the new battleship was commissioned into the fleet on 24 March 1919. Shortly afterward, the ship began her shakedown cruise, departing on 13 April for Guantánamo Bay, Cuba, before returning to New York. There, the President of Brazil, Epitácio Pessoa, boarded the ship to return to Brazil. The trip began on 6 July; Idaho reached Rio de Janeiro on 17 July, where Pessoa left the ship, and continued on to the Panama Canal. She steamed to Monterey, California, where she joined the Pacific Fleet in September. The fleet then conducted a series of training exercises and held a naval review on 13 September for President Woodrow Wilson. Idaho hosted the Secretary of the Navy Josephus Daniels and the Secretary of the Interior John B. Payne for a tour of Alaska, which concluded on 22 July. Idaho returned to the peacetime routine of fleet exercises over the next five years; these were held off the coast of North and South America, as far south as Chile. The ship was also present for a variety of ceremonies during this period, including a Naval Review for President Warren Harding in Seattle in 1923. The Pacific Fleet was reorganized as the Battle Fleet in 1922. She took part in major exercises off Hawaii in 1925, departing California on 15 April. The exercises lasted until 1 July, after which Idaho embarked on a cruise to the southern Pacific. Stops included Samoa, Australia, and New Zealand. While returning from Hawaii to California, she carried Commander John Rodgers, who had failed in his attempt to fly a seaplane from California to Hawaii. The ship reached San Francisco on 24 September. For the next six years, Idaho was based in San Pedro, where she continued to conduct readiness training, alternating between the Pacific and the Caribbean Sea. On 7 September 1931, she departed San Pedro for the Norfolk Navy Yard, where she received a major reconstruction that began after her arrival on 30 September. The lengthy reconstruction finished on 9 October 1934, and after completing another shakedown cruise in the Caribbean, Idaho returned to San Pedro, arriving on 17 April 1935. Fleet maneuvers increased in frequency, particularly after tensions began to rise with Japan over its expansionist policies in Asia. In mid 1940, the Battle Fleet was transferred from California to Hawaii; Idaho joined the other ships on 1 July. By this time, World War II had broken out in Europe, spawning the Battle of the Atlantic. In response, President Franklin D. Roosevelt initiated the Neutrality Patrols to protect American shipping. On 7 May 1941, Admiral Harold Stark, the Chief of Naval Operations, transferred Idaho, her sisters Mississippi and New Mexico, the aircraft carrier Yorktown, four light cruisers, and two destroyer squadrons to the Atlantic to reinforce the Neutrality Patrols. Idaho left Hawaii on 6 June, bound for Hampton Roads to join the neutrality patrols. In September, she was stationed in Hvalfjörður, Iceland, and was there when Japan attacked Pearl Harbor on 7 December.
Екінші дүниежүзілік соғыс
АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа белсенді қатысқаннан кейін, «Айдахо» мен «Миссисипи» 9 желтоқсанда Исландиядан шығып, Тынық мұхиты флотына қайта қосылды. Олар Панама каналы арқылы өтіп, 1942 жылдың 31 қаңтарында Сан-Францискоға жетті. Жыл бойы «Айдахо» Калифорния жағалауында жауынгерлік жаттығулармен айналысты. Қазан айында, тозығы жеткен бас қаруларын ауыстыру үшін Пьюгет-Саунд кемежайына барды. Бастапқы 5 дюймдік/51 калибрлі қосалқы қарулары алынып тасталды, себебі олар сауда кемелерін қаруландыру үшін қажет болды. 1943 жылдың сәуір айына дейін жаттығулар жалғасты, содан кейін 7 сәуірде жапондық әскерлер Ату және Киска аралдарын басып алған Алеут аралдарына аттанды. «Айдахо» бомбалау және күзету күштерінің флагманы болды. 11 мамырда АҚШ әскерлері Атуға жағаға түсті, ал «Айдахо» шабуылға қарумен қолдау көрсетті. Келесі айда Кискаға екінші шабуыл жасалды, бірақ жапондықтар шілдеде аралды тастап кетті. 7 қыркүйекте «Айдахо» Сан-Францискоға оралып, келесі ірі десанттық операцияға дайындық бастады. «Айдахо» Перл-Харборға көшіп, 10 қарашада десант флотына қосылды, содан кейін Гилберт аралдарына бағыт алды. 20 қарашада Макин атолына келді; «Айдахо» келесі екі аптада жапондық позицияларын бомбалады, сондай-ақ жапондық әуе шабуылдарына қарсы әуе қорғаныс батареясын пайдаланды. 5 желтоқсанда ол Пёрл-Харборға қайтып, Маршалл аралдарына қарсы келесі шабуылға дайындық жасады. 1944 жылдың 31 қаңтарында «Айдахо» және флоттың қалған бөлігі Кваджалейнге жетіп, дайындық бомбалауын бастады. Ол 5 ақпанға дейін жапондық күштерді бомбалауды жалғастырды, содан кейін теңізшілер кішкентай аралды жапондық гарнизонынан тартып алды. «Айдахо» 20 наурызда Кавиенгке, Жаңа Ирландияға диверсиялық бомбалауды жүргізу үшін кетер алдында Майуродан отын мен оқ-дәрілерді толтырды. 25 наурызда «Айдахо» Жаңа Гебрид аралдарына жетіп, қысқа уақытқа Австралияға ұшып кетті. 8 маусымда Кваджалейнге оралды, онда Мариана аралдарына шабуылға арналған эскорт тасымалдаушыларына қосылды. «Айдахо» 14 маусымда Сайпанды бомбалауды бастады, шабуыл келесі күні болды. «Айдахо» кейін Гуамға ауысты, онда жапондық позицияларын бомбалады. 19-20 маусымдағы Филиппин теңізіндегі шайқаста «Айдахо» десант флотында қалып, әскер тасымалы мен жабдықтау кемелерін қорғады. 28 маусымнан 9 шілдеге дейін оқ-дәрі қорын толықтыру үшін Маршалл аралдарындағы Эниветокке жүзіп, 12 шілдеде Гуамға оралды. 21 шілдеде жағалаудағы әскерлер жағаға жеткенге дейін ол аралды сегіз күн бойы бомбалады. Кеме 2 тамызға дейін америкалық күштерді жағаға дейін қолдауды жалғастырды, содан кейін ол қосымша жабдықтау үшін Эниветокке оралды. Сол жерден ол 15 тамызда жөндеу жұмыстары үшін құрғақ докқа кірді. Қыркүйек айының басында «Айдахо» Гуадалканалға жүзіп, су асты шабуылдау жаттығуына қатысты. 12 қыркүйекте Пелелиуге жүзіп, аралды бомбалауға кірісті. Пелелиу шайқасында жапондық қорғанысшылар шабуылдаушы теңізшілерге ауыр зардап шекті, «Айдахо» 24 қыркүйекке дейін артиллериялық қолдау көрсетті, содан кейін ол күрделі жөндеуге бағыт алды. Ол Манусқа, содан кейін Вашингтон штатының Бремертон қаласына жүзіп, 22 қазанда келді. Ремонт кезінде 5 дюймдік/25 калибрлі қарулар он 5 дюймдік/38 калибрлі қарулармен ауыстырылды. Ол осы модификацияны алған өзінің класындағы жалғыз кеме болды. Бұл қаруларды орнату үшін 5 дюймдік/51 қаруы соңғысын алып тастауды талап етті, өйткені жаңа қарулар оқ-дәрілерді үздіксіз көтеруді талап етті. Жұмысты аяқтағаннан кейін ол Калифорния жағалауында жаттығулар өткізді. 1945 жылы 28 қаңтарда «Айдахо» Сан-Диегодан Перл-Харборға қарай аттанды. Ол жерде ол Мариан аралдарына бағыт алды, содан кейін 14 ақпанда келесі ірі десанттық операцияның нысанасы болған Иво-Джимаға қарай солтүстікке қарай жүзіп кетті. Кеме 19 ақпанда жапондық қорғаушыларды жағаға шыққан кезде бомбалады; «Айдахо» 7 наурызда Улитиде қайтадан толтыру үшін кері шегінгенге дейін бір айдай сол жерде қалды. 21 наурызда «Айдахо» 54-ші арнайы топқа (TF 54) қосылды, контр-адмирал Мортон Дейоның қолбасшылығындағы атыс және жапқыш тобының флагманы болды. 25 наурызда Окинаваны атуды бастады, ал қону 1 сәуірде басталды. Бұл шайқас жапондықтардың жан кетірушілердің камикадзе шабуылдарының шыңы болды. «Айдахо» 12 сәуірде 5 камикадзені атып түсірді, ал жақыннан болған жарылыс кеменің сол жақ қанатын зақымдады. Окинавадан уақытша жөндеу жұмыстары жүргізілді, содан кейін 20 сәуірде Гуамға кетіп, 25 сәуірде жетті. Тұрақты жөндеу жұмыстары тез аяқталды, содан кейін кеме 22 мамырда Окинаваға оралып, оттық қолдау миссиясын жалғастырды. Ол 20 маусымға дейін Окинава маңында жұмыс істеді, содан кейін Филиппинге аттанды. Лейте шығанағында жаттығу операцияларын жүргізді, содан кейін 15 тамызда Жапония капитуляцияға келісті. «Айдахо» 27 тамызда Токио шығанағына кірген кемелердің қатарында болды, оккупациялық әскерлерді тасымалдады. 2 қыркүйекте капитуляция шартына қол қойылды. Кеме 6 қыркүйекте Жапония суларынан шығып, АҚШ-тың шығыс жағалауына бағыт алды. 16 қазан күні Норфолкке жетті, ал 3 шілдеде 1946 жылы демобилизацияланды. Бір жарым жыл резервте тұрғаннан кейін, 24 қарашада 1947 жылы Нью-Йорк қаласының Липсетт компаниясына металл терісіне сатылды.
With the United States now an active participant in World War II, Idaho and Mississippi left Iceland on 9 December to rejoin the Pacific Fleet. They stopped in Norfolk before steaming through the Panama Canal and continuing on to San Francisco, where they arrived on 31 January 1942. For much of the year, Idaho was occupied with combat training off the coast of California. In October, she went to the Puget Sound Navy Yard to receive replacements for her worn out main battery guns. The original secondary battery of 5 inch/51 cal. guns was removed as these guns were badly needed to arm merchant ships. Further training followed until April 1943, when on the 7th she departed for the Aleutian Islands, where Japanese troops had occupied the islands of Attu and Kiska. Idaho served as the flagship of the bombardment and patrol force. On 11 May, US Army forces went ashore on Attu, and Idaho provided gunfire support for the assault. The following month, a second attack followed on Kiska, but the Japanese had already abandoned the island in July. On 7 September, Idaho returned to San Francisco to begin preparations for the next major amphibious assault, which shifted focus to the central Pacific. Idaho moved to Pearl Harbor and then joined the invasion fleet on 10 November, which then steamed to the Gilbert Islands. They arrived off Makin Atoll on 20 November; Idaho continued her role as gunfire support for the next two weeks, shelling Japanese positions in the Gilberts as well as contributing her antiaircraft battery to defend against Japanese aerial attacks. On 5 December, she left the area for Pearl Harbor, where she prepared for the next attack, against the Marshall Islands. On 31 January 1944, Idaho and the rest of the fleet arrived off Kwajalein to begin the preparatory bombardment. She continued to batter Japanese forces until 5 February, by which time the Marines had wrested control of the small island from its Japanese garrison. Idaho replenished fuel and ammunition at Majuro before returning to shell Japanese positions on other islands in the Marshalls before steaming to Kavieng, New Ireland to conduct a diversionary bombardment on 20 March. On 25 March, Idaho arrived in the New Hebrides, before continuing on to Australia for a brief stay. She returned to Kwajalein on 8 June, where she joined a group of escort carriers for the invasion of the Mariana Islands. Idaho began the preparatory bombardment of Saipan on 14 June, with the assault taking place the following day. Idaho then shifted to Guam, where she shelled Japanese positions. During the Battle of the Philippine Sea on 19–20 June, Idaho remained with the invasion fleet and protected the troop transports and supply ships. She steamed to Eniwetok in the Marshalls to replenish her stocks of ammunition from 28 June to 9 July, before returning to Guam on 12 July. She bombarded the island for eight days before ground troops went ashore on 21 July. The ship continued to support American forces ashore until 2 August, when she returned to Eniwetok for further supplies. From there, she steamed to Espiritu Santo, where on 15 August she entered a floating dry dock for repairs. In early September, Idaho steamed to Guadalcanal, where she took part in amphibious assault training. On 12 September, she steamed to Peleliu and joined the preparatory bombardment of the island. In the ensuing Battle of Peleliu, dug in Japanese defenders inflicted heavy casualties on the assaulting Marines, with Idaho providing artillery support until 24 September, when she withdrew for an overhaul. She steamed to Manus and then to Bremerton, Washington, arriving on 22 October. During the refit, the 5 inch /25 cal. guns were replaced by ten 5 inch /38 cal. guns in single enclosed mounts; she was the only ship of her class to receive this modification. The installation of these guns required the removal of the last of the old 5 inch /51 guns, as the new weapons required continuous ammunition hoists. After completion of the work, she conducted training off California. On 28 January 1945, Idaho departed San Diego, bound for Pearl Harbor. There, she joined the bombardment group, which proceeded to the Marianas and then on 14 February steamed north to Iwo Jima, the target of the next major amphibious assault. The ship bombarded the Japanese defenders on 19 February as the Marines went ashore; Idaho remained there for nearly a month before withdrawing on 7 March to replenish at Ulithi. On 21 March, Idaho joined Task Force 54 (TF 54), the Gunfire and Covering Group under the command of Rear Admiral Morton Deyo, as the flagship of Bombardment Unit 4 for the invasion of Okinawa. She began shelling Okinawa on 25 March, and the landings started on 1 April. The battle marked the height of the kamikaze attacks by the increasingly desperate Japanese defenders. Idaho shot down five kamikazes in a massed attack on 12 April, and in return, a near miss inflicted damage to her port side anti torpedo bulge. Temporary repairs were effected off Okinawa, and on 20 April she left for Guam, arriving on the 25th. Permanent repairs were completed quickly, allowing the ship to return to Okinawa on 22 May, where she resumed her fire support mission. She operated off Okinawa until 20 June, before departing for the Philippines. There, she conducted training operations in Leyte Gulf until Japan agreed to surrender on 15 August. Idaho was among the ships to enter Tokyo Bay on 27 August, carrying a detachment of occupation troops. She was present during the signing of the surrender documents on 2 September. The ship left Japanese waters on 6 September, bound for the east coast of the United States. She arrived in Norfolk on 16 October, and was decommissioned there on 3 July 1946. She remained in reserve for a year and a half before being sold for scrap on 24 November 1947 to Lipsett, Inc., of New York City.