Джун Эллисон: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
June Allyson
Жүн Эллисон (1917-2006) – американдық актриса, сахна, кино және теледидарда өнер көрсеткен. «Жақын қыз» имиджі, «Екі қыз және теңізші» фильмімен танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1917–2006)
American actress (1917–2006)
Джун Эллисон (туған Елеонора Гейсман; 7 қазан 1917 – 8 шілде 2006) – американдық сахна, кино және теледидар актрисасы. Эллисон мансабын 1937 жылы қысқаметражды фильмдерде биші ретінде бастады, ал 1938 жылы Бродвейде өнер көрсетті. 1943 жылы MGM компаниясымен келісімшарт жасап, келесі жылы «Екі қыз және теңізші» фильмінде танымал болды. 1940-шы жылдардың ортасында актер Ван Джонсонмен бірге түскен алты фильмдегі жұмысы оның «құрбы қыз» бейнесін қалыптастырды. 1951 жылы «Өбес беруге ерте» фильміндегі рөлі үшін «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды. 1959 жылдан 1961 жылға дейін CBS телеарнасында 1959-1961 жылдары көрсетілген «Джун Эллисонмен ДуПонт шоуы» атты жеке антологиялық сериясын жүргізіп, кейде оның басты рөлдерінде де ойнады. Ол сәтті маркетингтік кампанияға қатысты, бұл кампания ұстамасыздыққа байланысты әлеуметтік табуды азайтуға көмектескен деп есептеледі. Ол соңғы рет 2001 жылы экранға шықты. Эллисон төрт рет үйленді (үш күйеумен) және бірінші күйеуі Дик Пауэллден екі бала сүйді. 2006 жылдың шілде айында 88 жасында тыныс жетіспеушілігі мен бронхиттен қайтыс болды.
June Allyson (born Eleanor Geisman; October 7, 1917 – July 8, 2006) was an American stage, film, and television actress. Allyson began her career in 1937 as a dancer in short subject films and on Broadway in 1938. She signed with MGM in 1943, and rose to fame the following year in Two Girls and a Sailor. Allyson's "girl next door" image was solidified during the mid 1940s when she was paired with actor Van Johnson in six films. In 1951, she won the Golden Globe Award for Best Actress for her performance in Too Young to Kiss. From 1959 to 1961, she hosted and occasionally starred in her own anthology series, The DuPont Show with June Allyson, which aired on CBS from 1959 to 1961. in a successful marketing campaign that has been credited in reducing the social stigma of incontinence. She made her final onscreen appearance in 2001. Allyson was married four times (to three husbands) and had two children with her first husband, Dick Powell. She died of respiratory failure and bronchitis in July 2006 at the age of 88.
Ерте өмір
Эллисон Элеонор Гейсман, лақап аты Элла, Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданында дүниеге келді. Студиялық өмірбаяндарда ол француз-ағылшын тегінен туған Ян Эллисон деп көрсетілген. Ол қайтыс болғаннан кейін, қызы Эллисонның «француз анасы мен голланд әкесінен Елеонор Гейсман болып дүниеге келгенін» айтты. Ларри Кингке берген сұхбатында Эллисон неміс-иудей тегінен екенін жоққа шығарды. 1918 жылдың сәуір айында (Эллисон алты айлық болған кезде) алкоголизмге ұшыраған, бұрын үй шаруасын атқаратын әкесі отбасын тастап кетті. Эллисон жақындап келе жатқан кедейлікте өсті, анасының әжесі мен атасының қолында тәрбиеленді. Анасы телефон операторы және мейрамханада кассир болып жұмыс істеді. Ақшасы жеткенде, ол қызымен ара-тұра қайта қосылатын, бірақ көбінесе Эллисонды әже-шешесіне немесе басқа туыстарына «жіберуші еді». Эллисон бас сүйегі сынып, арқасы ауыр жарақат алды, ал оның иті қаза тапты. Дәрігерлер оның енді ешқашан жүре алмайтынын айтып, мойнынан белдеуіне дейін ауыр болат тіреуішпен 4 жыл бойы шектеді. Ақырында ол денсаулығын қалпына келтірді, бірақ Эллисон әйгілі болғаннан кейін, адамдар оның «Нью-Йорк қаласының кедей жағынан» шыққандығын біліп қояр деп қорқып, студиядағы «романтикалық өмір» туралы әңгімелерге, оның ішінде оңалту кезінде бірнеше ай бойы жүзумен айналысып, жұлдыз жүзуші болып шыққандығы туралы ойдан шығарылған әңгімеге оңай келісім берді. Денесінің мүмкіндіктерін жақсарту жолында, тірекке тәуелділікten бастап, содан кейін аяқ таяқпен және одан кейін тіреуішпен жүруге көшкеннен кейін, Эллисонның кедейліктен шығудың нағыз жолы – кинотеатрға бару болды, онда ол Гинджер Роджерс пен Фред Астер фильмдеріне ғашы болды. Ол сондай-ақ киножұлдыздардың ән айту стилін еліктеуге тырысты, бірақ музыка оқуды ешқашан меңгерген жоқ. Анасы қайтадан үйленіп, отбасының қаржылық жағдайы жақсарғаннан кейін, Эллисон Нед Уэйберн би академиясына қабылданды және Элейн Петерс сахналық есімімен би сайыстарына қатыса бастады.
Allyson was born Eleanor Geisman, nicknamed Ella, in The Bronx, New York City. Studio biographies listed her as Jan Allyson born to Franco English parents. Upon her death, her daughter said Allyson was born "Eleanor Geisman to a French mother and Dutch father." In an interview with Larry King Allyson denied being of German Jewish descent. In April 1918 (when Allyson was six months old), her alcoholic father, who had worked as a janitor, abandoned the family. Allyson was brought up in near poverty, living with her maternal grandparents. To make ends meet, her mother worked as a telephone operator and restaurant cashier. When she had enough funds, she occasionally reunited with her daughter, but more often Allyson was "farmed" to her grandparents or other relatives. Allyson sustained a fractured skull and broken back, and her dog was killed. Her doctors said she never would walk again and confined her to a heavy steel brace from neck to hips for four years. She ultimately regained her health, but when Allyson had become famous, she was terrified that people would discover her background from the "tenement side of New York City", and she readily agreed to studio tales of a "rosy life", including a concocted story that she underwent months of swimming exercises in rehabilitation to emerge as a star swimmer. After gradually progressing from a wheelchair to crutches to braces, Allyson's true escape from her impoverished life was to go to the cinema, where she was enraptured by Ginger Rogers and Fred Astaire movies. She also tried to emulate the singing styles of movie stars, but never mastered reading music. When her mother remarried and the family was reunited with a more stable financial standing, Allyson was enrolled in the Ned Wayburn Dancing Academy and began to enter dance competitions with the stage name of Elaine Peters.
Алғашқы жұмыстар
Әкесінің өлімі мен күңгірт болашаққа қарамастан, ол оқуын үшінші курстың ортасында тастап, биші болып жұмыс іздеуге кетті. Оның алғашқы жұмысы аптасына 60 доллар төленетін Монреальдегі Лидо клубындағы стэп бишілігі болды. Нью-Йоркке қайтып келгеннен кейін, ол Квинс штатындағы Астория студиясында Educational Pictures компаниясы түсірген қысқаметражды фильмдерде актриса болып жұмыс істеді. Өте амбициялы Аллисон модель болуға тырысты, бірақ оның қынжырына қарай, ол "бағандағы және кейінгі" суреттердегі "қапалы көрініс" рөліне ие болды.
With the death of her stepfather and a bleak future ahead, she left high school midway through her junior year to seek jobs as a dancer. Her first $60 a week job was as a tap dancer at the Lido Club in Montreal. Returning to New York City, she found work as an actress in movie short subjects filmed by Educational Pictures at its Astoria, Queens NY studio. Fiercely ambitious, Allyson tried her hand at modeling, but to her consternation became the "sad looking before part" in a before and after bathing suit magazine ad.
Музыкалық қысқа шорты
Оның алғашқы мансабында Educational оны әнші Ли Салливанмен, комик бишілер Герман Тимберг, кіші, және Пат Руни, кіші, сондай-ақ болашақ комедия жұлдызы Дэнни Кеймен бірге түскен қысқа фильмдер сериясында жас актриса ретінде таңдады. Олардың ішінде "Сатуға арналған серуен" (1937), "Пиксиляция" (1937), "Көтерілістер мен түсірілістер" (1937), "Би үшін тиын" (1938), "Кездесулер мен жаңғақтар" (1938) және "Сүзік үшін ән" (1938) фильмдері бар. Educational қызметін тоқтатқаннан кейін Аллисон Бруклиндегі Vitaphone компаниясына көшіп, музыкалық қысқа фильмдерде түсті немесе бірге ойнады (биші Хэл Ле Роймен). Олардың ішінде "Свинг тұтқыны" (1938), "Рыцарь жас" (1938), "Ритммен домалап" (1939) және "All Girl Revue" (1940) фильмдері бар.
Her first career break came when Educational cast her as an ingenue opposite singer Lee Sullivan, comic dancers Herman Timberg, Jr., and Pat Rooney, Jr., and future comedy star Danny Kaye in a series of shorts. These included Swing for Sale (1937), Pixilated (1937), Ups and Downs (1937), Dime a Dance (1938), Dates and Nuts (1938) and Sing for Sweetie (1938). When Educational ceased operations, Allyson moved to Vitaphone in Brooklyn and starred or co starred (with dancer Hal Le Roy) in musical shorts. These included The Prisoner of Swing (1938), The Knight Is Young (1938), Rollin' in Rhythm (1939) and All Girl Revue (1940).