Бірінші дүниежүзілік соғыстағы «Игл» кластық патрульдік кемелер
Eagle-class patrol craft
АҚШ Тәуелсіздік соғысында салынған "Eagle" сыныпты патрульдік кемелер туралы мақала. Теңіздік қатынас, суасты қайықтарға қарсы күрес, техникалық ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Eagle класындағы қарауыл кемелері – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаппай өндіріс тәсілдерін қолдана отырып салынған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің суастына қарсы кемелері. Олар заманауи эсминецтерден кішірек болған, бірақ 1917 жылы жасалған ағаш қабықты 34 метрлік (110 фут) суасты кемелерін іздеуші кемелерге қарағанда жұмыс істеу радиусы үлкен болат қабықты кемелер еді. Суасты кемелерін іздеушілердің шамамен 900 мильдік (1448 км) қашықтығы олардың операцияларын жағалауға жақын суастына қарсы жұмыстармен шектеді және оларға ашық мұхитты эскорттау мүмкіндігін бермеді; олардың жоғары бензин тұтынуы және отын сақтаудың шектеулігі – Eagle класы шешуге тырысқан мәселелер еді. Олар бастапқыда USS Eagle Boat No.1 (немесе 2, 3 және т.б.) деп тіркелді, бірақ 1920 жылы PE 1 (немесе 2, 4 және т.б.) деп өзгертілді. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыста ресми түрде шайқасқа қатысқан жоқ, бірақ кейбіреулері Ресей азамат соғысына одақтастардың араласу кезінде қолданылды. PE 19, 27, 32, 38, 48 және 55–57 Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылу үшін сақталды. Назар болаттан жасалған қарауыл кемелерін салуға аударылды. Оларды құрылыс кезінде, эсминецтер, ірі соғыс кемелері және сауда кемелерін салумен толық айналысқандықтан, құрылыс орындарының ықтимал көздерін жою қажет болды. Сәйкесінше, Құрылыс және жөндеу бюросы аз тәжірибелі кеме жасаушылық орындарында жылдам құрылысқа мүмкіндік беретін жеткілікті түрде қарапайым жобаны әзірледі.
The Eagle class patrol craft were anti submarine vessels of the United States Navy that were built during World War I using mass production techniques. They were steel hulled ships smaller than contemporary destroyers but having a greater operational radius than the wooden hulled, 110 feet (34 m) submarine chasers developed in 1917. The submarine chasers' range of about 900 mile (1448 km) at a cruising speed of restricted their operations to off shore anti submarine work and denied them an open ocean escort capability; their high consumption of gasoline and limited fuel storage were handicaps the Eagle class sought to remedy. They were originally commissioned USS Eagle Boat No.1 (or 2,3 etc.) but this was changed to PE 1 (or 2,4 etc.) in 1920. They never officially saw combat in World War I, but some were used during the Allied intervention in the Russian Civil War. PE 19, 27, 32, 38, 48 and 55–57 survived to be used in World War II. Attention turned to building steel patrol vessels. In their construction, it was necessary to eliminate the established shipbuilding facilities as possible sources of construction as they were totally engaged in the building of destroyers, larger warships, and merchant shipping. Accordingly, a design was developed by the Bureau of Construction and Repair which was sufficiently simplified to permit speedy construction by less experienced shipyards.
Ford Motor Company компаниясының қатысуы
1917 жылдың маусым айында президент Вудро Вильсон автокөлік құрастырушы Генри Фордты Вашингтонға шақырды, оны АҚШ Кеме қатынасы басқармасында қызмет етуге шақырды. Вильсон Фордтың жаппай өндіріс техникасын білуімен кемелерді көптеп салуды үлкен жылдамдықпен жүзеге асыруға болатынын сезінді. Суасты қайықтарына қарсы күресу үшін кемелердің қажеттілігі туралы хабардар болған Форд: «Бізге көп санда бір типті кеме керек» деді. 7 қарашада Форд Кеме қатынасы кеңесінің мүшесі болып, белсенді кеңесші рөлге ие болді. Темірден жасалған патрульдік кемелерге қатысты Әскери-теңіз күштерінің жоспарларын қарап, Форд барлық корпус пластиналарының тегіс болуын талап етті, осылайша оларды көптеп және жылдам өндіруге болады. Сондай-ақ ол Әскери-теңіз күштерін поршеньді бу машиналарының орнына бу турбиналарын қабылдауға көндірді. Осы жобаға Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозеф Дэниелс та тартылды. Ол жаңа кемелер салу үшін Әскери-теңіз кемежайларында тиісті жабдықтардың жоқ екенін біліп, Фордтан осы жұмынды өз үстіне алуын сұрады. Форд келісті және 1918 жылдың қаңтар айында оған 100 кеме салып бітіру тапсырылды. Кейін Италия үкіметіне тағы 12 кеме жеткізілді. Алғашқы кеме 1918 жылдың 11 шілдесінде суға жіберілді. Фордтың айтуынша, «Олар жаңа өнімге біздің өндіріс принциптерін қолдану арқылы салынды».
In June 1917, President Woodrow Wilson had summoned auto builder Henry Ford to Washington in the hope of getting him to serve on the United States Shipping Board. Wilson felt that Ford, with his knowledge of mass production techniques, could immensely speed the building of ships in quantity. Apprised of the need for anti submarine vessels to combat the U boat menace, Ford replied, "what we want is one type of ship in large numbers." On 7 November, Ford accepted membership on the Shipping Board and an active advisory role. Examining the Navy's plans for the projected steel patrol ships, Ford urged that all hull plates be flat so that they could be produced quickly in quantity and he also persuaded the Navy to accept steam turbines instead of reciprocating steam engines. At this point, Secretary of the Navy Josephus Daniels was drawn into the project. He recognized that no facilities were available at the Navy yards for building new craft and asked Ford if he would undertake the task. Ford agreed, and, in January 1918, he was directed to proceed with the building of 100 of them. Later on, 12 more were added for delivery to the Italian government. The first boat was launched on 11 July 1918. According to Ford, "They were built simply by applying our production principles to a new product."
Құрылыс
Фордтың кемелер салу жоспары революциялық болды. Ол Детройт қаласының шетінде Руж өзені бойында жаңа зауыт салып, оларды зауыттық өнім ретінде шығаруды, жаппай өндіріс техникасын қолданып, зауыт жұмысшыларын жұмысқа алуды ұсынды. Содан кейін ол кемелерді Ұлы көлдер мен Сент-Лоуренс өзені арқылы Атлантика жағалауына жіберуді жоспарлады. Дегенмен, Фордтың кемелерді жобалауға тікелей қатысы шамалы болды. Оның қарапайым жобаларды талап етуінен және бу турбиналарын пайдалануынан басқа, ол жобалау тұжырымдамасына маңызды үлес қоспады. Алдымен, Форд инженерлері компанияның Хайленд Парк зауытында толық өлшемдегі макет жасады, бұл Форд командасына және әскери-теңіз офицерлеріне бастапқы жобадағы кемшіліктерді түзетуге, кемедегі барлық қада тесіктерінің орналасуын анықтауға мүмкіндік берді, сондай-ақ автомобиль өндірушісінің өндіріс сарапшыларына өндіріс және құрастыру процестеріне қатысты техникалық ережелерді жасауға жағдай жасады.
Ford's plan for building the ships was revolutionary. Establishing a new plant on the River Rouge on the outskirts of Detroit, he proposed to turn them out as factory products, using mass production techniques, and employing factory workers. He would then send the boats by the Great Lakes and the St. Lawrence River to the Atlantic coast. However, Ford had little part in the design of the boats. Except for his insistence upon simple plans and the use of steam turbines, he contributed little of a fundamental nature to the design concept. First, Ford engineers built a full scale pattern at the company's Highland Park facility, giving both the Ford team and the Naval officers an opportunity to correct flaws in the rough initial design and decide on the placement of all rivet holes in the craft, as well as allowing the carmaker's production experts the chance to compose specifications for the manufacturing and assembly processes.