Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық оккультист және жазушы (1890–1946)
British occultist and author (1890–1946)
Дион Фортуна (туған Вайолет Мэри Ферт, 6 желтоқсан 1890 – 6 қаңтар 1946) – британдық оккультист, рәсімдік сиқыршы, романист және жазушы. Ол «Ішкі жарық бауырластығының» құрылушыларының бірі, бұл оккульттік ұйым оның пікірінше, «Жасқыр шеберлер» деп аталатын рухани тұлғалар оған үйреткен философияларды таратумен айналысты. Көлемді жазушы, ол өзінің оккульттік идеяларына арналған көптеген мақалалар мен кітаптар жазды, сондай-ақ жеті романның авторы болды, олардың бірнешеуі оккульттік тақырыптарды зерттейді. Фортуна Солтүстік Уэльстегі Каернарфонширдегі Лландуно қаласында бай, жоғары орта тапқа жататын ағылшын отбасында дүниеге келді, бірақ оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Жасөспірім шағында ол Англияның Батыс аймағында тұрып, екі поэзия кітабын жазды. Бағбандық колледжінде оқығаннан кейін ол Лондон университетінде психология мен психоанализді оқыды, содан кейін психотерапиялық клиникада кеңесші болып жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Әйелдер армиясына қосылып, соя сүті өнімдерін сататын компания құрды. Теодор Мориарти басқарған оккульттік ложаға, содан кейін Альфа және Омега оккульттік ұйымына қосылғанға дейін Теософиялық қоғамның ілімі арқылы эзотеризмге қызығушылық танытты. Ол өзіне екі Жасқыр шебер – шебер Ракоцци мен шебер Иса хабарласып жатқанына сенді және шеберлердің хабарларын жеткізу үшін транс-медиумдық сеанстар өткізді. 1922 жылы Фортуна мен Чарльз Ловедей осы сеанстардың бірінде олармен байланысқа түскен шеберлер оларға «Космикалық ілім» атты мәтінді бергенін мәлімдеді. Теософиялық қоғамның Христиан Мистик Ложасының президенті болғанымен, ол қоғам христиандыққа немқұрайлы қарап, одан бөлініп, Ішкі Жарық Қоғамдығын құрды, кейіннен ол Ішкі Жарық Бауырластығы деп аталды. Ловедеймен бірге ол Лондонның Гластонбери және Бейсвотер қалаларында базалар құрды, журнал шығара бастады, қоғамдық лекциялар оқыды және олардың қоғамының өсуін ынталандырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ұлыбританияны қорғауға бағытталған медитация және визуализация жобасын ұйымдастырды. Ол соғыстан кейінгі «Аквариус дәуірі» деп сенетін нәрсені жоспарлай бастады, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай лейкемиядан қайтыс болды. Фортуна ХХ ғасырдың басындағы ең маңызды оккультистер мен рәсімдік сиқыршылардың бірі ретінде танылды. Ол құрған Бауырластық одан кейін де өмір сүрді және кейінгі онжылдықтарда оның ілімдеріне негізделген түрлі туысқан топтар пайда болды. Оның романдары кейінірек оккульттік және Wicca сияқты қазіргі заманғы жаңа діндерге әсер еткенін көрсетті.
Dion Fortune (born Violet Mary Firth, 6 December 1890 – 6 January 1946) was a British occultist, ceremonial magician, novelist and author. She was a co founder of the Fraternity of the Inner Light, an occult organisation that promoted philosophies which she claimed had been taught to her by spiritual entities known as the Ascended Masters. A prolific writer, she produced a large number of articles and books on her occult ideas and also authored seven novels, several of which expound occult themes. Fortune was born in Llandudno, Caernarfonshire, North Wales, to a wealthy upper middle class English family, although little is known of her early life. By her teenage years she was living in England's West Country, where she wrote two books of poetry. After time spent at a horticultural college she began studying psychology and psychoanalysis at the University of London before working as a counsellor in a psychotherapy clinic. During the First World War she joined the Women's Land Army and established a company selling soy milk products. She became interested in esotericism through the teachings of the Theosophical Society, before joining an occult lodge led by Theodore Moriarty and then the Alpha et Omega occult organisation. She came to believe that she was being contacted by two Ascended Masters, the Master Rakoczi and the Master Jesus, and underwent trance mediumship to channel the Masters' messages. In 1922 Fortune and Charles Loveday claimed that during one of these ceremonies they were contacted by Masters who provided them with a text, The Cosmic Doctrine. Although she became the president of the Christian Mystic Lodge of the Theosophical Society, she believed the society to be uninterested in Christianity, and split from it to form the Community of the Inner Light, a group later renamed the Fraternity of the Inner Light. With Loveday she established bases in both Glastonbury and Bayswater, London, began issuing a magazine, gave public lectures, and promoted the growth of their society. During the Second World War she organised a project of meditations and visualisations designed to protect Britain. She began planning for what she believed was a coming post war Age of Aquarius, although she died of leukemia shortly after the war's end. Fortune is recognised as one of the most significant occultists and ceremonial magicians of the early 20th century. The Fraternity she founded survived her and in later decades spawned a variety of related groups based upon her teachings. Her novels in particular proved an influence on later occult and modern Pagan groups such as Wicca.
Ерте өмір: 18901913
Фортуна Вайолет Мэри Ферт 1890 жылдың 6 желтоқсанында Солтүстік Уэльстің Лланддуно қаласындағы Брин-и-Биа жолындағы отбасылық үйінде дүниеге келді. Оның әулеті жоғарғы орта тапқа жатқан; Фиртстер – Йоркширдің Шеффилд қаласында болат өнеркәсібі арқылы байлыққа ие болған бай ағылшын отбасы, олар қару-жарақ өндіруге маманданған. Фортунаның әкесінің әкесі Джон Ферт олардың жаңадан байыған мәртебесін көрсету үшін "Deo, non Fortuna" ("Құдай, емес Бақыт") деген отбасылық ұран ойлап тапты; ол кейіннен оны өзінің псевдонимін құру үшін пайдаланды. Джонның ұлдарының бірі – және Фортунаның ағасы – тарихшы Чарльз Хардинг Ферт болды, ал оның әкесі Артур Уилтширдегі Лимпли-Сток қаласында гидротерапиялық мекеме ашуға дейін Шеффилдте заң фирмасын басқарды. 1886 жылдың тамызында Артур Ферт Сара Джейн Смитқа үйленді, содан кейін олар Лланддуноға көшіп келді, онда Артур жаңа Крейгсайд гидротерапиялық мекемесін құрды. Сара Христиан ғылымына қызығушылық танытты, және Гарет Найт Фиртстің екеуі де діннің белсенді жақтастары болғандығын айтады, ал оның өмірбаянаушысы Алан Ричардсон Фортунаның өзі оны қаншалықты маңызды санағанына жеткілікті дәлел жоқ екенін күмәнданады. Фортунаның Уэльсте өткен уақыты туралы көп мәлімет жоқ, өйткені ол өмірі бойы өзі туралы ақпарат беру кезінде әдейі жасырын болды. Өмірінің соңында ол төрт жасынан бастап Атлантиданың көріністерін көргенін, оның өткен өмірдің естеліктері деп сенгенін айтты. Фиртстер 1900 жылы әлі де Лланддунода тұрды, бірақ 1904 жылы Фортуна Англияның оңтүстік-батысындағы Сомерсетке көшті. Сол жылы ол "Вайолеттер" атты өлеңдер жинағын шығарды, оны отбасы жариялаған болуы мүмкін. Ол 1905 жылдың мамырында "Қыздар бөлмесі" журналында мақалаланды, онда Фортунаның қыз кезіндегі жалғыз белгілі суреті жарияланды. 1906 жылы оның "Көбірек вайолеттер" атты екінші өлеңдер жинағы жарық көрді. Джон Ферт қайтыс болғаннан кейін Артур отбасымен бірге Лондонға көшті. Ричардсонның сөзіне сүйенсек, олар қаланың шығысындағы Ливерпуль көшесі маңында тұрды, бірақ Найт басқаша мәлімдеді, олар алдымен Бедфорд Паркте, содан кейін Кенсингтонда, екеуі де қаланың батысында тұрғанын айтты. 1911 жылдың қаңтарынан 1912 жылдың желтоқсанына дейін Фортуна Уорвикширдегі Стэдли ауыл шаруашылығы колледжінде оқыды, бұл психологиялық мәселелері бар қыздарға арналған бау-бақша институты. Оның құс шаруашылығындағы шеберлігі 1913 жылдың қаңтар-сәуір айларында колледждің қызметкері болуға мүмкіндік берді. Кейін ол колледжде өзінің басшысы Лилиас Гамильтоннан психикалық манипуляцияға ұшырағанын, оның нәтижесінде психикалық күйзеліс пайда болғанын және ол мекемеден кетіп, ата-анасының үйіне оралғанын мәлімдеді.
Fortune was born Violet Mary Firth on 6 December 1890 at her family home on Bryn y Bia Road in Llandudno, North Wales. Her background was upper middle class; the Firths were a wealthy English family who had gained their money through the steel industry in Sheffield, Yorkshire, where they had specialised in the production of guns. Fortune's paternal grandfather John Firth had devised a family motto, "Deo, non Fortuna" ("God, not Luck"), to mark out their nouveau riche status; she would later make use of it in creating her pseudonym. One of John's sons – and Fortune's uncle – was the historian Charles Harding Firth, while her father, Arthur, had run a Sheffield law firm prior to establishing a hydropathic establishment in Limpley Stoke, Wiltshire. In August 1886 Arthur Firth married Sarah Jane Smith, before they relocated to Llandudno where Arthur established the new Craigside Hydrotherapeutic Establishment. Sarah was keenly interested in Christian Science, and Gareth Knight notes that both of Firth's parents were active practitioners of the religion, while fellow biographer Alan Richardson expresses doubt that there was sufficient evidence as to the seriousness with which Fortune herself regarded it. Little is known about Fortune's time in Wales, in part because throughout her life she was deliberately elusive when providing biographical details about herself. In later life she reported that from the age of four she had experienced visions of Atlantis, something which she believed were past life memories. The Firths were still in Llandudno in 1900, although by 1904 Fortune was living in Somerset, south west England. That year, she authored a book of poetry, titled Violets, which was likely published by her family. It was reviewed in the May 1905 volume of The Girls' Room, in which it was accompanied by the only known photograph of Fortune as a girl. In 1906, her second book of poetry, More Violets, was published. After John Firth's death, Arthur moved with his family to London. According to Richardson they lived in the area around Liverpool Street in the east of the city, although Knight gives a different account, stating that they lived first in Bedford Park and then Kensington, both in the west of the city. From January 1911 to December 1912 Fortune studied at Studley Agricultural College in Warwickshire, a horticultural institution which advertised itself as being ideal for girls with psychological problems. Her proficiency with poultry led her to become a staff member at the college from January to April 1913. She later claimed that at the college she was the victim of mental manipulation from her employer, the college warden Lillias Hamilton, resulting in a mental breakdown that made her abandon the institution and return to her parental home.
Психотерапия және эзотеризм: 191322
Студлидегі тәжірибесінен айығу үшін Фортуна психотерапияны зерттей бастады. Оның алғашқы қызығушылығы Зигмунд Фрейд пен Альфред Адлердің еңбектеріне қатысты, бірақ кейіннен Карл Юнгтің жұмысына көшті. Ол Лондон университетінде Джон Флюгельден психология және психоанализді оқыды, сосын Лондонның Брансуик скверіндегі психологиялық клиникада жұмысқа орналасты, бұл клиника, әлдебір себеппен, Лондон әйелдер медицина мектебінің басқаруында болды. 1914-1916 жылдар аралығында кеңесші болып жұмыс істеген ол, көбінесе британдық қоғамда тыйым салынған сексуалдық құштарлықтармен күресіп жатқан адамдармен жұмыс істейтінін байқады. Ортопсихологияны зерттеу қоғамымен байланысы арқасында ол 1922 жылы «Ақыл-ой машинасы» деген атпен жарық көрген бірқатар лекциялар оқыды. Клиникада жұмыс істеген кезінде ол теософиялық қоғам ұйымдастырған түскі үзілістегі лекцияларға қатысып, олардың әдебиетін оқып, эзотеризмге қызығушылық танытты. Оккультизмге деген қызығушылығы күшейген сайын Фортуна психотерапияның тиімділігіне көңілі тоймады. Ұлыбритания Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Фортуна Әйелдердің жер армиясына қосылды. Алғашқыда ол Эссекс және Гертфордшир шекарасындағы Бишопс Стортфордқа жақын жердегі фермада орналасты, бірақ кейін Тамақ өндіру департаментінің эксперименталды базасына ауыстырылды. Ол соя сүтін өндіру бойынша тәжірибелер жүргізіп, өнімдерін сату үшін Летчуорт қаласындағы Garden City Pure Food Company компаниясын құрды және 1925 жылы «Соя бұршағы: Инабаттылыққа шақыру» деген еңбегін жариялады. Осы базада жұмыс істеген кезде ол рухани тәжірибеге ие болды және кейіннен теософиялық әдебиеттерді оқумен шұғылданды. Содан кейін ол «Жоғары көтерілген ұстаздар» немесе «Құпия басшылар» идеясымен қызығушылық танытып, екі осындай тұлғаны – Иса және Ракоци ұстаздарын көргенін мәлімдеді. Оның алғашқы мистикалық ұстазы ирланд оккультисі және масон Теодор Мориарти болды. Ол әлі де психотерапиямен айналысып жүрген кезде онымен дос болып, Мориартидің өзінің бір науқасына – Батыс майданында соғысқан және түсіндірілмейтін физикалық құбылыстармен күресіп жүрген жас жігітке көмектесе алады деп сенді. Мориарти жас жігіттің өлген шығыс еуропалық сарбаздың жанының құрбаны болғанын және ол оған паразиттей жабысқандарын айтып, жын-пері шығару рәсімін орындады. Фортуна Мориартидің Хаммерсмитте орналасқан масондық ложасының шәкірті болды және Гвен Стаффорд Алленнің Бишопс Стортфордтағы үйінде тұратын оның ізбасарлар қауымына қосылды. Мориарти жоғалған Атлантида қаласы туралы көп сөйлейтін, бұл тақырып Фортунаға да ұнады. Кейін Фортуна Мориартиді доктор Тавернер кейіпкері ретінде бейнеледі, ол 1922 жылы алғаш жарияланған бірнеше әңгімелерде пайда болды, кейін 1926 жылы «Доктор Тавернердің құпиялары» деген жинақта топтастырылды. Мориарти сияқты доктор Тавернер де адамдарды эфирлік вампирлердің шабуылдарынан қорғау үшін жын-пері шығарумен айналысатын болып көрсетілді. 1919 жылы Фортуна Мориартимен бірге Альфа және Омеганың Лондон ғибадатханасына кірді, бұл Алтын таң Герметикалық орденінен пайда болған оккульттік топ еді. Мұнда оның негізгі ұстазы Майя Кертис Уэбб болды, ол Ферт отбасының көп жылдық досы. Кейін Фортуна Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде Орденнің «негізінен жесірлер мен ақ сақалды қарттармен басқарылғанын» мәлімдеді. Ол Алтын таңның дамытқан салтанатты сиқыр жүйесіне риза болмады, бірақ ол Герметикалық Кабаланың зерттеуіне негіз берді, ол оның эзотерикалық көзқарасына үлкен әсер етті. Сондай-ақ, осы топқа қатысу арқылы ол отбасының «Deo, non Fortuna» ұранын жеке мистикалық ұраны ретінде қабылдады. 1921 жылдың қаңтар және наурыз айларында Фортуна мен Кертис Уэбб транс медиумдық тәжірибелер сериясіне кірісті. Бұл Фортунаның Сомерсет қаласының Гластонбери қаласында анасы мен Фредерик Блай Бондпен бірге жүргізген транс медиумдық актісімен аяқталды. Ол осылай «Авалонның күзетшілері» деп аталатын рухтармен байланысқа түскенін және Гластонберидің бұрын ежелгі друидтер колледжінің орны болғанын білдірді. Бонд кейіннен Fortune журналына 1922 жылы College of Psychic Science транзакцияларында жарияланған «Психология және оккультизм» мақаласын жазуды тапсырды.
To recover from her experience at Studley, Fortune began studying psychotherapy. Her initial interest was in the work of Sigmund Freud and Alfred Adler, though she later moved on to that of Carl Jung. She studied psychology and psychoanalysis under John Flügel at the University of London, before gaining employment at a psychology clinic in London's Brunswick Square, which was likely run under the jurisdiction of the London School of Medicine for Women. Working as a counsellor from 1914 until 1916, she found that most of those she dealt with were coming to terms with sexual urges that were considered taboo in British society. Through her affiliation with the Society for the Study of Orthopsychics, she gave a series of lectures that were later published in 1922 as The Machinery of the Mind. While working at the clinic, she developed her interest in esotericism by attending lunchtime lectures organised by the Theosophical Society and reading some of the organisation's literature. With her interest in occultism increasing, Fortune became increasingly dissatisfied with the effectiveness of psychotherapy. After the United Kingdom entered the First World War, Fortune joined the Women's Land Army. She was initially stationed on a farm near to Bishop's Stortford on the borders between Essex and Hertfordshire, before later being relocated to an experimental base for the Food Production Department. There she carried out experiments in the production of soy milk, subsequently founding the Letchworth based Garden City Pure Food Company to sell her products and publishing The Soya Bean: An Appeal to Humanitarians in 1925. It was while working at the base that she underwent a spiritual experience and subsequently further immersed herself in Theosophical literature. After doing so, she became preoccupied by the idea of the 'Ascended Masters' or 'Secret Chiefs', claiming to have had visions of two such entities, the Master Jesus and the Master Rakoczi. Her first magical mentor was the Irish occultist and Freemason Theodore Moriarty. She had befriended him while still involved in psychotherapy, believing that he could help one of her patients, a young man who had been fighting on the Western Front and claimed to be plagued by unexplained physical phenomena. Moriarty performed an exorcism, claiming that the young man was the victim of the soul of a deceased East European soldier which had latched onto him as a parasite. Fortune became an acolyte of Moriarty's Masonic influenced lodge, which was based in Hammersmith, and joined his community of followers living at Gwen Stafford Allen's home in Bishop's Stortford. Moriarty spent much time talking about the lost city of Atlantis, a topic that would also come to be embraced by Fortune. Fortune later fictionalised Moriarty as the character Dr. Taverner, who appeared in a number of short stories first published in 1922, later assembled in a collected volume as The Secrets of Dr. Taverner in 1926. Like Moriarty, Dr. Taverner was portrayed as carrying out exorcisms to protect humans from the attacks of etheric vampires. In tandem with her studies under Moriarty, in 1919 Fortune had been initiated into the London Temple of the Alpha et Omega, an occult group that had developed from the Hermetic Order of the Golden Dawn. Here, her primary teacher was Maiya Curtis Webb, a longstanding friend of the Firth family. Fortune later claimed that in the period after the First World War, the Order had been "manned mainly by widows and grey bearded ancients". She was not enamoured with the ceremonial magic system that had been developed by the Golden Dawn, however it did provide her with the grounding in the study of the Hermetic Qabalah which would exert a great influence over her esoteric world view. It was also through her involvement in the group that she embraced her family's "Deo, non Fortuna" as her personal magical motto. In January and March 1921 Fortune and Curtis Webb embarked on a series of experiments in trance mediumship. This culminated in an act of trance mediumship that Fortune conducted in the Somerset town of Glastonbury with her mother and Frederick Bligh Bond. She claimed that in doing so, she had contacted spirit entities known as "the Watchers of Avalon" who informed her that Glastonbury had once been the site of an ancient druidic college. Bond subsequently commissioned Fortune to write an article, "Psychology and Occultism", which was published in the transactions of the College of Psychic Science in 1922.
Гластонбери және Космикалық ілім: 192226
1922 жылдың қыркүйегінде Фортуна өзінің досы Чарльз Ловедейді көру үшін Гластонбериге оралды. "Е.П." деп аталатын анонимді әйелмен бірге олар транс медиумдық сеанстар өткізіп, Асқан Ұстаздармен психикалық байланысқа түскендерін мәлімдеді; кейін Фортуна оларды Сократ, Томас Эрскин және Ипр шайқасында қаза тапқан Дэвид Карстерс есімді жас әскери офицер деп анықтады. Фортуна мен Ловедей осы қарым-қатынас әдісін "шабыттандырылған медиумдық" деп сипаттады, олардың пікірінше, осы процесте Ұстаздар медиумның жан астындағы санасы арқылы хабарласады; олар бұл "автоматты медиумдықтан" өзгеше деп санайтын, онда медиум өз денесінен толық ажыратылады. Фортуна мен Ловедей осылайша 1923 жылдың шілдесінен 1925 жылдың ақпанына дейін Ұстаздардан бөлік-бөлікпен диктантталған "Космикалық ілім" атты мәтінді алғанын мәлімдеді. Бұл хабарламалар ғаламның жеті жазықтығының бар екендігін талқылады және Мориартидің жазбаларындағы, әсіресе оның "Жаратылыс афоризмі" мен "Ғаламдық принциптеріндегі" идеяларға өте ұқсас болды. Осы кітаптағы космология Теософиядағымен де үйлеседі. Фортуна келесі жылдары бұл материалды жоғары сынып студенттері арасында таратты, ал 1949 жылы "Космикалық ілімнің" өңделген нұсқасын жариялады. 1923 жылдың тамызында Мориарти қайтыс болды, ал Фортуна – оның ізбасарлары арасында ешқашан танымал болмаған – оларды өзінің жаңа басшысы болуға көндіруге тырысты. Бірнешесі оның ұсынысын қабылдады, бірақ көптеген басқалары Стаффорд Алленнің басшылығын қабылдады. Сонымен қатар, Фортунаның ата-анасы 1922 жылы Гертфордширдегі Летчворт бақша қаласына көшіп барды, және Фортуна 1923 және 1925 жылдар аралығында транс медиумдығы арқылы Ұстаздармен қосымша байланыс деп санайтын нәрсені осы жерде жүзеге асырды. 1924 жылдың 20 тамызында Фортуна, Ловедей және басқалар өздерін ресми оккульттік топ ретінде құрды. Фортуна өзін топтың "Адептусы" деп тағайындады, ал бес шәкірт те қосылды. Ловедей – әкесінен бірнеше жылжымдық мүлікті мұра еткен – олардың бір бөлігін топтың сатып алуларын қаржыландыру үшін сатты. Олар сол жылы Лондонның орталық бөлігіндегі Бейсвотердегі Куинсборо террасасында үй сатып алып, оны ғибадатхана және штаб-пәтер ретінде пайдаланды, ал кейбір бөлмелерді жалға алушыларға жалға берді. Жоғарғы қабаттар тұрғын үй ретінде, ортаңғы қабаттар ғибадатханалық орын ретінде, ал төменгі қабаттарда кеңсе мен жеке кітапхана орналасқан. Топ тез өсті; 1925 жылы төрт, 1926 жылы алты, 1927 жылы он адам қабылданды. 1926 жылдың қарашасында осы жаңадан қабылданғандардың жоғары деңгейге өтуіне мүмкіндік беретін екінші дәреже құрылды. 1924 жылы топ Гластонбери Тордың етегіндегі ескі жеміс бағын да иеленді, онда шатыр салып, кейіннен веранда мен бірнеше коттедждер салды. 1926 жылғы Уитсан мерекесінде Фортуна және оның тобының бірнеше мүшелері Гластонбери Торда болған кезде олар экстаз сезімін тудырған рухани тәжірибеге ұшырады. Кейіннен олар бұл тәжірибе Элементтік әлемдерден келген елшінің нәтижесі деп ойлады және бұл олардың қалыптасқан сенімдеріне үлкен әсер етті. Фортунаның қызметі – жаңа топқа басшылық етуі және "The Occult Review" үшін жазған мақалалар сериясы – Альфа мен Омега жетекшісі Моина Матерске алаңдаушылық тудырды. Фортуна өзінің ұйымы Матерстің Альфа және Омегасына қоректендіруші топ ретінде қызмет ете алатынын ұсынғаннан кейін, Матерс оны орденінен шығарып салды, бұл Фортунаның аурасында дұрыс емес белгілер бар деп мәлімдеді. Кейін Фортуна ол Матерстің психикалық шабуылға ұшырағанын, оның барысында оны нақты және эфирлі мысықтар қорқытып, шабуылдады деп мәлімдеді.
In September 1922, Fortune returned to Glastonbury to visit her friend Charles Loveday. Along with an anonymous woman known only as "E. P.", the pair carried out acts of trance mediumship, claiming that in doing so they entered into psychic contact with the Ascended Masters; Fortune later identified these as Socrates, Thomas Erskine, and a young military officer named David Carstairs who had died at the Battle of Ypres. Fortune and Loveday characterised their method of communication as "inspirational mediumship", believing that in this process the Masters communicated through the medium's subconscious mind; they contrasted this with "automatic mediumship", which they believed involved the medium becoming completely dissociated from their own body. It was in this manner that Fortune and Loveday claimed that they received a text, The Cosmic Doctrine, which was dictated to them in segments by the Masters between July 1923 and February 1925. These communications discussed the existence of seven planes of the universe, and were very similar to the ideas promoted in Moriarty's writings, in particular his Aphorism of Creation and Cosmic Principles. The cosmology present in this book was also similar to that presented in Theosophy. In the following years, Fortune distributed this material among her senior students, before publishing an edited version of The Cosmic Doctrine in 1949. In August 1923 Moriarty died, and Fortune—who had never been particularly popular among his followers—tried to convince them that she should be their new leader. A few accepted her offer, but many others instead accepted the leadership of Stafford Allen. Meanwhile, Fortune's parents relocated to the garden city of Letchworth, Hertfordshire in 1922, and it was here that Fortune carried out what she deemed to be additional communications with the Masters through trance mediumship between 1923 and 1925. On 20 August 1924, Fortune, Loveday, and others established themselves as a formal occult group. Fortune appointed herself as the group's "Adeptus", while five acolytes also joined. Loveday—who had inherited a number of properties from his father—sold some of them to fund the group's acquisitions. That year, they purchased a house on Queensborough Terrace in Bayswater, Central London to use as a temple and headquarters, renting out some of the rooms to tenants to finance their operation. While the top floors were used as living quarters, the middle floor contained the temple space, and the lower floors held an office and private library. The group soon grew; it admitted four initiates in 1925, six in 1926, and ten in 1927. In November 1926, a second degree was established into which these initiates could progress. In 1924, the group also obtained an old orchard at the foot of Glastonbury Tor, there erecting a hut and eventually a veranda and series of chalets. At Whitsun 1926, Fortune and several other members of her group were on Glastonbury Tor when they underwent a spiritual experience that produced a feeling of ecstasy among them. They later came to believe that this experience was a result of a messenger from the Elemental Kingdoms, and it greatly influenced their developing beliefs. Fortune's activities—including her leadership of the new group and a series of articles that she wrote for The Occult Review—raised concerns for Alpha et Omega leader Moina Mathers. After Fortune suggested that her own organisation could serve as a feeder group to Mathers's Alpha et Omega, Mathers expelled her from the order, claiming that this was necessitated by Fortune having the wrong signs in her aura. Fortune later claimed that she subsequently came under psychic attack from Mathers, during which she was confronted and assaulted by both real and etheric cats.
Теософиялық қоғам және Ішкі жарық қауымдастығы: 192730
Кейіннен ол Көтерілген Ұстаздардың нұсқауымен әрекет еткенін айтып, Фортуна мен Ловидей Дейзи М. Гроув басқаратын Теософиялық қоғамның Христиандық мистикалық ложасына қосылды. Фортуна көп ұзамай оның президенті болды, оның басшылығымен топтың мүшелері көбейді және оның жарияланған еңбектерінің оқырмандары да артты. Осы кезеңде ол Теософиялық қозғалыста Христиандық перспективаның қажеттілігін алға тартты, әртүрлі мақалаларында 'Ұстаз Исаның' маңыздылығын баса көрсетті. Ол Дж. И. Уедгвуд пен Чарльз Вебстер Лидбитер құрған Либералды католик шіркеуін, Иса Иесумен айналыспай, Майтрея Иесумен ғана қызығушылық танытқаны үшін ашық сынады. Шіркеудің белгілі тұлғаларының бірі, епископ Пиггот, оны "Оккульттік шолу" журналында оған жалған мәлімдемелер таратқаны үшін айыптады. Теософиялық қозғалыстың басқа салаларымен болған осы пікірталастардың нәтижесінде ол қазан айында Теософиялық қоғамнан кетіп қалды. Оның Христиандық мистикалық ложасы Қоғаммен байланысын үзіп, өзін Ішкі Жарық Қоғам деп атады. Осы қоғамда 1928 жылдан 1939 жылға дейін Куинсборо террасасындағы базасында жексенбі күндері тұрақты түрде шіркеу қызметтерін өткізетін "Ұстаз Исаның гильдиясы" құрылды; 1936 жылы бұл топ өзін Грааль шіркеуі деп атады. Фортуна рәсімдік сиқырлы іс-әрекетке дайын емес ізденушілерді Гильдияға бағыттады, оның мүшелері қоғамның бір аға мүшесі "кішкентайлар" деп атаған. Жиду Кришнамурти Теософиядан бас тартқанда Теософиялық қозғалысқа қиындықтар туғызды, Фортуна "Блаватскаяға қайту" фракциясын қолдады, Лидбитерді қара сиқырмен айналысады деп айыптап, баспа бетінде шабуыл жасады. Содан кейін ол Боманжи Вадиямен және оның Теософистердің Біріккен ложасымен байланысқа түсті, арқылы ол Гималай шеберлерімен байланысқа шыққанын мәлімдеді. Дегенмен ол Гималайдың осы адал адамдарына қатысты сақ болды, оларды "жаман емес" деп санаса да, "жұрттан тыс және жанашыр емес" және "өз нәсіліне жау" деп ойлады. Ұлыбританиядағы үнді діни сенімдерін насихаттау идеясына риза болмаған ол топтан кетіп қалды. Кейін ол Вадия өзіне психикалық шабуыл жасағанын мәлімдеді. 1927 жылдың сәуірінде Фортуна Том Пенри Эвансқа – жұмысшы класынан шыққан Уэльстік дәрігерге – Паддингтон тіркеу кеңсесінде үйленді, содан кейін жұп Гластонбериде бал айларына кетті. Бастапқыда олардың некелері бақытты болды, бірақ Эванс жоспарлағаннан да көп оккультизмге араласуы керектігінен уайымдаған болуы мүмкін. Ол Фортунаның "Медицина шеберінің" хабарларын жеткізетінін мәлімдеген транс-медиумдық бағдарламаның барысында болды. 1927 жылдың тамызынан бастап арналар арқылы жіберілген хабарлар баламалы медицина және диагностика мәселелеріне бағытталған және кейіннен "Эзотерикалық медицина қағидалары" деп жиналды, ол Фортунаның жоғары сынып оқушылары арасында жеке таратылды. Фортуна тобының кейбір мүшелері "Медицина шебері" шын мәнінде Парацельс болды деп сенді, бірақ кейінірек жіберілген хабарда бұл шебердің жер бетіндегі аты Игнац Семмельвейс болды деп мәлімделді. 1927 жылы Фортуна өзінің алғашқы оккульттік романы "The Demon Lover" жариялады, ол "The Times Literary Supplement" журналында қысқаша, бірақ оң пікір алды. Келесі жылы ол "Тазалық мәселесі" атты соңғы кітабын "Violet Firth" есімімен шығарды. 1928 жылы ол өзінің эзотерикалық нанымдары туралы оқулық "Эзотерикалық ордендер және олардың жұмысы" жариялады, оған 1930 жылы "Бастамашының оқуы және жұмысы" атты серіктес еңбегі қосылды. 1930 жылы одан кейін "Психикалық өзін-өзі қорғау" кітабы шықты, онда көптеген автобиографиялық элементтер бар және ол, бағанасы бойынша, оның ең танымал кітабы болды. Тарихшы Клэр Фангердің айтуынша, бұл кітап "бір жағынан оқиғаға негізделген, бір жағынан жын-перілерді өз қолыңмен құртуға арналған нұсқаулық, бір жағынан өмірбаян, ал бір жағынан болжамға негізделген". Фортуна және оның тобы мүшелікті арттыру үшін жарнамаға қатысатын "Сыртқы сот" жұмысына назар аударды. Олар Бейсвотердегі үй-жайларында тұрақты дәрістер өткізді, Фортуна өзі 1928 жылдың көп бөлігінде аптасына екі рет дәріс берді. Олар Гластонберидегі "Шырақ бағы" деп аталатын үйінде жазда ашық болатын қонақ үй мен әлеуметтік орталық құрды, сондай-ақ дәрістер өткізді. 1927 жылдың қазан айында олар "Ішкі жарық" журналын шығаруды бастады, алғашқы таралымы 500 данасы екі апта ішінде сатылып кетті. Журнал кең оқырмандар қауымын қамтыды, оның көптеген жазылушылары Ұлыбританиядан тыс жерде орналасқан. Топтың ішінде үш дәрежелі жүйе құрылды, оның арқасында бастамашы топты, оның оқуларын және рәсімдерін жақсы білген сайын жоғарылай алатын. Бұл дәрежелерде жоғарылау шамалы уақыт алатын, бірақ талапкер келесі дәрежеге өту үшін кем дегенде үш ай бұрынғы дәрежеде болуы керек еді. Осы үш дәрежедегі оқу "Кіші Ғылымдар" деп аталды, бұл тәжірибеленушіні "Ұлы Ғылымдарға" көтерілуге мүмкіндік берді. Олар тартқан мүшелердің көп бөлігі әйелдерден тұрды, осы кезеңде 21 әйелге қарсы 5 ғана ер адам мүше болды. Барлық мүшелер, ер немесе әйел болсын, бастапқыда "Бауыр" деп аталатын, бірақ кейін бұл жүйе "Қызметші Бауыр" терминіне жол берді. 1928 жылғы қысқы күн тоғысында олар "Ішкі жарықтың бауырластығын" рәсімдік түрде құрды – топтың "Кіші Ғылымдармен" айналысатын және мүшелеріне ұсынуға болатын бөлігі, Фортуна, Эванс және Ловидей оның басшылары болды.
Later claiming that she was acting under instruction from the Ascended Masters, Fortune and Loveday joined the Christian Mystic Lodge of the Theosophical Society, which was run by Daisy M. Grove. Fortune soon became its president, and under her leadership the group's membership expanded and the readership of its published Transactions also grew. Throughout this period, she foregrounded the need for a Christian perspective within the Theosophical movement, emphasising the centrality and importance of the 'Master Jesus' in her various articles. She publicly criticised another Theosophical group, the Liberal Catholic Church founded by J. I. Wedgwood and Charles Webster Leadbeater, alleging that it was not concerned with the Master Jesus and was instead preoccupied with the Master Maitreya. One of the prominent figures in the Church, Bishop Piggott, accused her of attributing false claims to him in The Occult Review. Amid these arguments with other sectors of the Theosophical movement, she resigned from the Theosophical Society in October. Her Christian Mystic Lodge abandoned its affiliation with the Society and renamed itself the Community of the Inner Light. Within this Community was established a group called the Guild of the Master Jesus, which held regular church services on Sundays at their Queensborough Terrace base from 1928 until 1939; in 1936 this group renamed itself the Church of the Graal. Fortune directed many seekers who lacked the self discipline for ceremonial magical activity to the Guild, whose members were known by one senior Community member as the "teeny weenies". When Jiddu Krishnamurti abandoned Theosophy, causing problems for the Theosophical movement, Fortune endorsed the 'Back to Blavatsky' faction, attacking Leadbeater in print by accusing him of being a practitioner of black magic. She then involved herself with Bomanji Wadia and his United Lodge of Theosophists, through which she claimed to have contacted the Himalayan Masters. She nevertheless was cautious about these Himalayan adepts, relating that although she felt that they were "not evil", she thought them "alien and unsympathetic" and "hostile to my race". Unhappy with the concept of promoting Indian religious beliefs in Britain, she left the group. Subsequently, she claimed that Wadia had begun to psychically attack her. In April 1927, Fortune married Tom Penry Evans—a Welsh medical doctor from a working class background—at Paddington Registry Office, before the couple embarked on a honeymoon in Glastonbury. Their marriage was initially happy, although Evans may have been perturbed at having to immerse himself in occultism to a greater extent than he had planned. He was present throughout a program of trance mediumship in which Fortune claimed to be channelling the messages of a "Master of Medicine". Beginning in August 1927, the channelled messages focused around issues of alternative medicine and diagnostics and were later assembled as The Principles of Esoteric Medicine, which was privately circulated among Fortune's senior students. Some members of Fortune's group believed that the "Master of Medicine" was actually Paracelsus, although a later channelled message claimed that this Master's earthly identity had been Ignaz Semmelweis. In 1927 Fortune published her first occult novel, The Demon Lover, which received a brief but positive review in The Times Literary Supplement. The following year she published The Problem of Purity, her final book to appear under the name of "Violet Firth". In 1928 she published a textbook on her esoteric beliefs, The Esoteric Orders and their Work, which she followed with a companion work in 1930, The Training and Work of an Initiate. In 1930 this was followed by Psychic Self Defense, which contained many autobiographical elements and which was probably her most commercially popular book. According to the historian Claire Fanger, this book was "part anecdotal evidence, part do it yourself exorcism manual, part autobiography, and some part no doubt fiction." Fortune and her group focused on 'Outer Court' work, which entailed engaging in publicity to boost membership. They held regular lectures at their Bayswater premises, with Fortune herself lecturing there twice a week for much of 1928. At their Glastonbury property, which they called the Chalice Orchard, they established a guest house and a social centre which was open in the summer, and where lectures were also carried out. In October 1927 they began production of a magazine, The Inner Light, with the initial print run of 500 selling out in a fortnight. The magazine gained a wide readership, with many subscribers located outside of Britain. Within the group they formulated a three degree system, through which the initiate could progress as they gained a better knowledge and understanding of the group, its teachings, and its rituals. Progress through these degrees could be fairly rapid, with the only requirement being that an individual remain in one degree for at least three months before entering the next. Training in these three degrees was referred to as the 'Lesser Mysteries', allowing a practitioner to ascend into the 'Greater Mysteries'. The membership that they attracted was largely female, with 21 women to only 5 men being members in this period. All members, whether male or female, were initially referred to as "Brother", although this system later gave way to the term "Server Brother". At Midwinter 1928, they ritually established the Fraternity of the Inner Light—a sector of the group concerned with the 'Lesser Mysteries' that they could present to their membership—with Fortune, Evans, and Loveday as its principal officers.
Қызметтің төмендеуі: 193038
1930 жылы көктемгі күн мен түн теңелу кезінде Фортуна «Кіші ғибралар» мен үш дәрежелі жүйе енді тиісінше орнатылғандықтан, ол қоғамдық жұмыстан бас тартып, жеке рухани дамуға назар аударуды қалайтынын мәлімдеді. 1931 жылы көктемгі күн мен түн теңесу кезінде Фортуна Бауырластықтың жетекшісі қызметінен бас тартты, оның орнына Ловедей Ложаның Магусы болып тағайындалды. 1930 жылдары Фортуна медиумдықтан алыстап, ритуалға баса назар аударды, сонымен бірге басқа Бауырластық мүшелері Ұстаздардың хабарларын жеткізу үшін медиумдық қабілеттерін пайдаланды. 1931 жылдың соңында Фортуна Chalice Orchard-та тұрақты база немесе Саяжай салу идеясын көтеріп, Ұлы депрессияның экономикалық қиындықтарына қарамастан, жеткілікті қаражат жинауға қол жеткізді. Топтың дәрістеріне қатысушылар санының өсуі, хат-хабар курсына жазылу және жеке кітапханасын пайдалану артып, ал жексенбілік құлшылықтары аса танымал болмады, таңертеңнен кешке ауыстыру да нәтиже бермеді. Бауырластыққа қосылған маңызды тұлғалардың бірі – Кристин Кэмпбелл Томсон, ол 1926 жылдан бері Фортунаның әдеби агенті болды. Кейін Фортуна Томсонға зорлық көретін күйеуінен ажырасуға көмектесті, содан кейін ол 1937 жылы Бауырластықтың тағы бір мүшесі, полковник С. Р. Ф. Сеймурмен жақын қарым-қатынасқа түсті. Сеймур Бауырластықтың аға мүшесі болғанымен, Фортунамен қарым-қатынасы шиеленісті болды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Лондоннан шығып, Ливерпульге көшіп, Фортунаның Бейсвотер ғибадатханасымен байланысын тоқтатты. 1933 жылы Фортунаның некедегі шиеленіс оны бөлшектеп жіберді. Эванстың басқа әйелдермен некеден тыс қатынастары бар деген қауесет тарады, ал Фортуна Бауырластықтың әйел мүшелеріне оны сүйгендіктен емес, сиқырлы себептермен үйленгенін айтты. Эванс ақырында басқа әйелге үйлену үшін ажырасуды сұрады; Фортуна қорқып, қарсылық көрсетпеді. Фортуна Вест-Халкин көшесіндегі Пресвитериан шіркеуінің қайта жаңғыртылған «Белфри» шіркеуін жалға алды, содан кейін ол сол жерде тұрып қалды. Осы жерде, 1930 жылдардың соңында, ол бірқатар ритуалдар жасады, олардың ішінде Изиданың ритуалы мен Панның ритуалы бар. Оның жұмысының осы және басқа да аспектілері растағандай, онжылдықтың соңғы жартысында Фортуна Ричардсон «күшейе берген пұтқа табынушылыққа бағытталған» деп сипаттаған нәрсеге бет бұрды. Фортуна «Inner Light» журналында көптеген мақалалар жариялады, олардың көпшілігі жинақталып, кітап болып басылды. 1930 жылы алғашқы жинағы «Коллектілер туралы мистикалық медитациялар» деп жарияланды, онда Фортуна өзінің христиандық міндеттемелерін атап өтті. 1931 жылы оның спиритизм туралы «Inner Light» мақалалары «Оккульттік ғылым жарығында спиритизм» деп жарияланды. Бұл кітапта Фортуна спиритизмге қатысты күмәндерін білдірді. Ол әдеттегі спиритуалистік медиумдар мен өзі сияқты Көтерілген Ұстаздармен байланысқан «космостық медиумдар» арасында айырмашылықты көрсетті, сондай-ақ өлілердің рухтарымен жақсы себепсіз байланысуға болмайды деп, оккульттік ортада дау туғызған пікірді де алға тартты. 1934 жылы ол өзінің Гластонберидегі «Inner Light» мақалаларын «Жүректің Авалоны» деп жинады, ал одан әрі «Inner Light» мақалалары «Күнделікті өмірдегі практикалық оккультизм» деп жинақталды, бұл кітап жалпы оқырманға арналған. Fortune журналының «The Occult Review» журналындағы бірнеше мақалалары «Салауатты оккультизм» атты кітапқа жинақталды. Төрт жыл ішінде Фортуна «Inner Light» журналында Герметикалық Кабала туралы бірқатар мақалалар жариялады. Бұл мақалалар кейіннен «Мистикалық Каббала» кітабы ретінде жинақталды, ол оның эзотерикалық мансабындағы маңызды кезең ретінде танылды. Фортунаның көптеген еңбектерін «көпшілікке жатпайтын, ыдысқа қайнаған журналистика» деп айыптап, жазушы Фрэнсис Х. Кинг «Мистикалық Каббала» кітабын «Шынында да Батыс дәстүрінің классигі» деп сипаттады. Бұл жұмыс ол Альфа және Омега тобының мүшесі болғандықтан алған өмірдің Қабали ағашына сәйкес келетін Алтын Таң жүйесінде негізделген теориялық талқылауды құрады. Алайда, ол өзінің жеке тәжірибелері мен көріністеріне негізделген; медитация кезінде ол Қабали ағашының әртүрлі Сефироттарын көргеніне сенді. 1935 жылы ол өзінің екінші оккульттік романын жариялады, «Қанатты бұқа», ол тағы да «The Times Literary Review» журналында қарастырылды, ал 1936 жылы оның үшіншісі, «Ешкінің аяғының құдайы». 1938 жылы Фортуна төртінші оккульттік роман жазды, «Теңіз діни қызметкері», ол соңғы екі романды жариялаған Уильямс пен Норгейт бас тартқаннан кейін, Бауырластық арқылы өздігінен басылып шықты. Оның соңғы романы «Ай сиқыры» Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін аяқталмай қалған көрінеді; оның шәкірті кейін оны аяқтады, Блавацкидің рухын арнау арқылы жасағанын мәлімдеді, және ол қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Фортуна осы кезеңде бірқатар көрнекті оккультистермен хаттасты. Олардың бірі – Израиль Регарди, оның «Өмір ағашы» кітабы Фортуна үшін ол оқыған «сиқыр туралы ең жақсы кітап» деп есептелді. Регарди кейін оның өзінің еңбектерін оның шолуларында дұрыс емес көрсеткені үшін оны сынады; ол оның еңбектері Ұстаздар туралы оның сенімдерін нығайтады деп мәлімдеді, бірақ Регарди олардың болуына күмәнді екенін мәлімдеді. Фортуна сонымен қатар Голландиялық эзотерик Ольга Фрёбе Каптейнмен, Швейцарияда Эраносты құрғанмен хаттасты. Ол сонымен қатар эзотерикалық ортада күшейе бастаған Юнг психологиясына қызығушылығын жаңартты және Фридрих Ницшенің «Трагедияның туысы» еңбегінен әсер алды.
At the vernal equinox of 1930, Fortune declared that—with the 'Lesser Mysteries' and three degree system now properly established—she wanted to turn away from public work and focus on personal spiritual development. At the vernal equinox of 1931, Fortune stepped down as leader of the Fraternity, with Loveday being appointed Magus of the Lodge in her place. During the 1930s, Fortune's emphasis moved away from mediumship and towards ritual, while at the same time other Fraternity members embraced mediumship in order to channel the messages of the Masters. In late 1931, Fortune began mooting the idea of the construction of a permanent base, or Sanctuary, at the Chalice Orchard, and despite the economic obstacles of the Great Depression was able to raise sufficient funds. The group experienced a growth in the numbers attending its lectures, subscribing to its correspondence course, and using their private library; conversely, their Sunday services were not very popular, with a move from the morning to the evening seeing no effect. One significant individual who joined the Fraternity was Christine Campbell Thomson, who had been Fortune's literary agent since 1926. Fortune subsequently aided Thomson in separating from her abusive husband, after which she grew close to another Fraternity member, Colonel C. R. F. Seymour, in 1937. Although Seymour became a senior member of the Fraternity, relations between him and Fortune were strained, and during the Second World War he left London and settled in Liverpool, terminating his involvement with Fortune's Bayswater temple. By 1933, tensions in Fortune's marriage were tearing it apart. There were rumours that Evans was having extra marital affairs with other women, while Fortune confided in female members of the Fraternity that she had married him for magical reasons rather than because she loved him. Evans eventually asked for a divorce in order to marry another woman; Fortune was appalled, but did not contest it. Fortune had begun renting The Belfry, a converted Presbyterian chapel in West Halkin Street, where she then took up residence. It was here, during the latter 1930s, that she produced a number of rituals, among them the Rite of Isis and the Rite of Pan. As these and other aspects of her work testify, during the latter half of the decade Fortune had moved in what Richardson described as "an increasingly pagan orientation". Fortune published many articles in Inner Light magazine, a number of which were collected together and published in books. In 1930, the first such collection was published as Mystical Meditations upon the Collects, in which Fortune emphasised her Christian commitments. In 1931 a number of her Inner Light articles on Spiritualism appeared as Spiritualism in the Light of Occult Science. In this book Fortune expressed reservations about Spiritualism. She drew a distinction between normal Spiritualist mediums and 'cosmic mediums' such as herself who contacted the Ascended Masters, also arguing that the spirits of the dead should not be contacted without good reason, a view that generated controversy among the occult milieu. In 1934, she assembled a number of her Inner Light articles on Glastonbury as Avalon of the Heart, while further Inner Light articles were assembled as Practical Occultism in Daily Life, a book aimed at a general reader. A number of Fortune's articles from The Occult Review were also collected to produce the book Sane Occultism. Over four years, Fortune also published a number of articles in Inner Light that discussed the Hermetic Qabalah. These articles were then assembled as the book The Mystical Qabalah, which is widely perceived as a milestone in her esoteric career. While lambasting most of Fortune's works as "rather vulgar pot boiling journalism", the writer Francis X. King characterised The Mystical Qabalah as "undoubtedly a classic of the Western Tradition". The work constituted a theoretical discussion based in the Golden Dawn system of correspondences to the Qabalic Tree of Life which she had obtained through her membership of the Alpha et Omega group. However, it was also rooted in her own personal experiences and visions; while meditating, she believed that she had visited the various Sephiroth of the Qabalic tree. In 1935 she published her second occult novel, The Winged Bull—which was again reviewed in The Times Literary Review—and in 1936 her third, The Goat Foot God. In 1938 Fortune wrote a fourth occult novel, The Sea Priestess, which was eventually self published through the Fraternity after being declined by Williams and Norgate, who had published the previous two. Her final novel, Moon Magic, was apparently left unfinished prior to the outbreak of the Second World War; a protégé later completed it, claiming to have done so through channeling Blavatsky's disembodied spirit, and it was published posthumously. Fortune corresponded with a number of prominent occultists in this period. One of these was Israel Regardie, whose book The Tree of Life was regarded by Fortune as "quite the best book on magic" that she had read. Regardie later publicly criticised her for misrepresenting his works in her reviews of them; she had claimed that his works bolstered her beliefs about the Masters, although Regardie insisted that he was sceptical about the existence of such entities. Fortune also corresponded with Olga Fröbe Kapteyn, the Dutch esotericist who founded Eranos in Switzerland. She also renewed her interest in Jungian psychology, which was then growing in influence among the esoteric milieu, and was influenced by her reading of Friedrich Nietzsche's The Birth of Tragedy.
Өмірінің соңғы жылдары: 193946
1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Қауымдастықтың бірқатар мүшелері қарулы күштерге қатысып, топтың көптеген іс-әрекеттерін тоқтатты. 1939 жылдың қазан айынан 1942 жылдың қазан айына дейін Fortune әр жексенбіде топтық медитациялар ұйымдастырды, мақсаты – Қауымдастық мүшелерінің назарын бейбітшілікке шоғырландыру. 1940 жылдың ақпанында ол Британияның жағалауын күзетіп жүрген сақшы періштелерді көзге елестетіп, осы күштерді шындыққа айналдыруға көмектесетініне сенді. Fortune Қауымдастық мүшелерін Германияның Люфтваффесі Британияны бомбалауды бастаған сайын белгілі бір дұғаны қайталап оқуға шақырды, арқылы «ішкі жазықтықтан» көмекке «көрінбейтін жардамшыларды» шақырып, зардап шеккендерге көмектесуді үміттенеді. Қауымдастықтың Лондондағы бас кеңсесі Blitz кезінде зақымдалды, бірақ шатыр жөнделіп, топ бір аптадан кейін ғимаратқа қайта оралды. 1940 жылдың тамызында Британияда қағаз жетіспеуіне байланысты «Ішкі жарық» басылымын тоқтатуға мәжбүр болды. 1941 жылдың желтоқсанында АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін Fortune соғыстан кейінгі кезеңге қатысты жоспарларды жасауға кірісті, бұл Суқұйғыш дәуірінің басталуын білдіреді деп сенді. 1942 жылдың көктемінде Қауымдастық Гильдияның жексенбілік құлшылықтарын қайта бастады, ал 1943 жылдың наурыз айында Fortune болашақ мүшелерге арналған жаңа оқу курсын жариялады. Соғыстан кейінгі кезеңге қатысты жоспарларының бір бөлігі ретінде Fortune Еуропаның барлық оккультистерін біріктіріп, білімдерін бөлісу туралы идеяны көтерді. Ол сондай-ақ спиритуалистік қозғалыспен оккульттік топтарды біріктіру мүмкіндігін талқылай бастады, бұрынғыдан гөрі спиритуалистік медиумдарға көбірек қолдау білдіретін мақалалар жазып, «Light» журналының редакторы Чарльз Ричард Кэммеллмен кездесті, ол оның жайлы жағымды мақала жариялады. 1942 жылға қарай Fortune атақты оккультист және рәсімдік сиқыршы Алестер Кроулимен хат алысып, оны «нағыз шебер» деп мақтады, олардың оккульттік философияларындағы көптеген айырмашылықтарға қарамастан. Кейін ол оны Хастингстегі үйіне барып, Кроулидің көмекшісі Кеннет Грант олардың жақсы қарым-қатынаста болғанын атап өтті. 1940 жылдың тамызында Fortune тағы бір транс медиумдық жобаға кірісті, бұл жолы оның Альфа және Омега ұстазы Кертис Уэбб (қазір Майя Транчалл Хейс атымен белгілі) қатысты, Алтын Таңның Герметикалық Орденіне көмектескен деп сенетін сол ұстаздармен байланыс орнатуды үміттенеді. Олар осылайша «Аквариум дәуірінің Шемеш» деп танылатын бір тұлғадан хабар алып жатырмыз деп ойлады. Бұл хабарламалар 1941 жылдың сәуірінен 1942 жылдың ақпанына дейін алынды және «Артур формуласы» деп аталды; олар соғыстан кейін Қауымдастықтың «Үлкен құпия» жұмысының негізін құрады. Бұл медитацияларда айтылған пікірлер Артурий аңыздарын Атлантидадан беріліп келген нәсілдік естеліктер ретінде көрсетті, оларды өз аралын жойған апаттан кейін Атлантида отарлаушылары Британияға әкелді. Сонымен қатар, үш түрлі оқыту жүйесі ұсынылды: Артур мен оның Дөңгелек үстел серіктестігі, Мерлин мен Әдеби әйел және Гвиневра мен махаббат күштері. 1945 жылдың соңында Fortune ауырып, сол жылдың қысқы күн тұрысына орай Қауымдастыққа сөз сөйлей алмады. Ол 1946 жылдың қаңтарында Миддлсекс ауруханасында лейкемиядан 55 жасында қайтыс болды. Оның денесі Гластонбериге жеткізілді, онда ол Сент-Джон шіркеуінің викарі, преподобный Л. С. Льюис бақылаған жерлеу рәсімінде жерленді. Көп ұзамай Людвей қайтыс болғаннан кейін, ол оның қасына жерленді. Ол өзінің ақшасының көп бөлігін өзінің қоғамына қалдырды. Fortune өмірінде Қауымдастықтың мүшелерінің кейбіреуі ұйымның оның айналасында айналып жатқан жеке тұлға культіне айналуы туралы алаңдаушылық білдірді, сондықтан оның өлімінен кейін олар оның өмірбаянына қызығушылықты көтермеді. Қоғам мүшелері оның мұрагері оның күнделіктерінің, хат-хабарларының және фотосуреттерінің көпшілігін жойғанын мәлімдеді. Алайда, оның бірқатар кітаптары қайтыс болғаннан кейін жарияланды, олардың ішінде 1949 жылы шыққан «Космикалық ілім» және 1956 жылы жарық көрген «Ай сиқыры» романы.
The outbreak of the Second World War in September 1939 saw some of the Fraternity's members enlist in the armed forces, putting a stop to many of the group's activities. From October 1939 through to October 1942, Fortune organised group meditations every Sunday with the intent of focusing Fraternity members towards the cause of peace. In February 1940, she undertook a visualisation in which she imagined angelic forces patrolling Britain's coast, believing that in doing so she was helping to make these forces a reality. She urged Fraternity members to repeat a mantra every time the German Luftwaffe began bombing Britain, through which she hoped to call upon "Invisible Helpers" from the "Inner Planes" to aid the people affected. The Fraternity's London headquarters were damaged during the Blitz, although roofing repairs were made and the group were able to move back into the building after a week. In August 1940, the group had to suspend publication of Inner Light as a result of paper shortages in Britain. After the United States entered the conflict in December 1941, Fortune began assembling plans for the post war period, believing it would mark the dawning of the Age of Aquarius. In the spring of 1942 the Fraternity recommenced the Guild's Sunday services, and in March 1943 Fortune announced a new study course for aspiring members. As part of her plans for the post war period, Fortune began mooting the idea of bringing together all of Europe's occultists to pool their knowledge. She also began discussing the possibility of uniting occult groups with the Spiritualist movement, writing articles that were more favourable towards Spiritualist mediums than she had previously been and meeting with Charles Richard Cammell, the editor of Light—the magazine of the College of Psychic Studies—who then published a favourable article about her. By at least 1942, Fortune corresponded with the prominent occultist and ceremonial magician Aleister Crowley, praising him as "a genuine adept" despite the many differences between their respective occult philosophies. She later visited him at his home in Hastings, with Crowley's assistant Kenneth Grant noting that the pair got along well. In August 1940, Fortune embarked on a further project of trance mediumship, this time with her Alpha et Omega mentor, Curtis Webb (now renamed Maiya Tranchall Hayes), in the hope of contacting the same Masters who they believed had aided the Hermetic Order of the Golden Dawn. In doing so, they believed that they were channelling messages from an entity known as "the Shemesh of the Aquarian Age". These communications were received between April 1941 and February 1942, and together became known as "the Arthurian Formula"; they provided the basis of much of the Fraternity's 'Greater Mystery' work following the war. The claims produced in these channelled meditations presented the Arthurian myths as racial memories that had been passed down from Atlantis, having been brought to Britain by Atlantean settlers after the cataclysm that destroyed their island. It also set forward a threefold system of training: that of Arthur and his Round Table Fellowship, that of Merlin and the Faery Woman, and that of Guinevere and the Forces of Love. In late 1945, Fortune fell ill, and was unable to give her scheduled address to the Fraternity on that year's winter solstice. She died at Middlesex Hospital of leukaemia in January 1946, at the age of 55. Her body was transferred to Glastonbury, where it was buried in a funeral overseen by the Reverend L. S. Lewis, vicar of St. John's Church. When Loveday died shortly after, he was buried close to her. She bequeathed most of her money to her Society. During Fortune's lifetime, some of the Fraternity members had expressed concerns with regard to the organisation becoming a personality cult revolving around her, and so following her death they did not encourage an interest in her biography. Members of the society have alleged that her successor destroyed most of her diaries, correspondences, and photographs. However, a number of her books would be published posthumously, among them The Cosmic Doctrine, which appeared in 1949, and her novel Moon Magic, published in 1956.
Романдар
Фортуна өмірінде жеті роман жазды. Олардың төртеуі оккульттік және фантастикалық тақырыптарға арналған: «Жын сүйіктісі», «Қанатты бұқа», «Ешкі аяқты құдай» және «Теңіз діни қызметкері». Әдебиеттанушы Сьюзан Джонсон Граф оларды Х. Райдер Хаггард, Алгернон Блэквуд, Чарльз Уильямс және Артур Маченнің еңбектерімен қатар санайды. Қалған үшеуі «В. М. Стил» псевдонимімен жарық көрген романтикалық триллерлер: «Жаралы білектер», «Адамдарды аулаушылар» және «Исмаилдің жақыны». Триллер жазу Фортунаның сиқырлық жұмысына қатыспаған аз қалған іс-әрекеттерінің бірі болды және ол бұл туралы жариялаған жоқ. Найт бұл үш роман «ол жазу үшін жазуды шын сүйгенін» көрсетеді деп сенді. Сегізінші романы, «Ай сиқыры», аяқталмаған күйде қалды, бірақ оның шәкірті аяқтап, қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Фортуна өзінің оккульттік романдарын өзінің бауырластық жұмысының маңызды бөлігі деп санады, оқырмандарды оккультизм әлеміне енгізіп, тіпті олардың саналы ақылы оккульттік ілімдерді қабылдамаса да, олардың жан-дүниесімен сөйлесіп, бастау беруге тырысты. Осылайша ол оларды өз ілімдерін кеңірек аудиторияға тарату құралы ретінде қарастырды. Әр роман Қабала ағашындағы Сефироттың бірімен байланысты: «Қанатты бұқа» Тифаретпен, «Ешкі аяқты құдай» Малкутпен, ал «Теңіз діни қызметкері» Есодпен байланысты. Фортунаның алғашқы романы «Жын сүйіктісі» болды, ол Вероника Мейнварингтің, өзінің жасырын медиумдық қабілетін өз мақсаты үшін пайдалануға тырысатын зұлым сиқыршы Джастин Лукастың хатшысы болып табылатын жас бойжеткеннің оқиғасын баяндайды. Ол оған ғашық болғанымен, ақырында христиандыққа адалдығы арқасында оның тұзағынан құтылады. Оның келесі жұмысы, «Қанатты бұқа», Урсула Брангвинге арналған, ол арамза оккульттік топқа қатысқаннан зардап шеккен, бірақ кейін Тед Мёрчисонмен кездесіп, оған үйленеді. «Қанатты бұқа» романындағы кейіпкерлер Фортунаның өміріндегі нақты адамдарға негізделген; мысалы, Мёрчисон оның күйеуінің прототипі болды, ал Брангвин өзінің бейнесі болды. Хьюго Астли кейіпкері Алестер Кроулидің «көрінеу жасырылмаған көркем суреті» ретінде интерпретацияланды. Ричардсон «Қанатты бұқаны» «көп жағынан оның кітаптарының ең нашары» деп санады. Ғалым Эндрю Рэдфорд роман «ортодоксалды гендерлік рөлдерге негізделген әлеуметтік жауапкершілікті оккультизмді насихаттауға деген құлшынысты» көрсететінін және оккультизмнің Кроули және оның іс-әрекеттерімен байланысты, оның ойынша, моральдық емес космополиттік элитамен байланысты екендігі туралы оның үдеретін алаңдаушылығын көрсетеді. «Ешкі аяқты құдай» бай жесір Хью Патсонның ежелгі грек құдайы Панды іздеу үшін эзотерикалық кітап сатушымен бірігіп, оқиғасын баяндайды. Олар кедей суретші Мона Уилтонның көмегімен осы мақсатқа жетеді, ол роман дамыған сайын Патсонға жақын болады. Ричардсон «Ешкі аяқты құдайды» «шедевр – ең жақсы оккульттік роман» деп сипаттады. «Теңіз діни қызметкері» Вилфред Максвелл туралы, анасы мен қарындасымен бірге тұратын және астма шабуылдан кейін Аймен байланыс жасауды үйренетін адам туралы. Ол рухани білімі бар Ле Фей Морганмен кездеседі, және олар бірге (Вилфред тарапынан) құштар, бірақ платондық қарым-қатынасқа түседі, сонымен бірге теңіз құдайларына арналған ғибадатхана құрады. Фортунаның романдарының барлығы бірдей негізгі тақырыпты ұстанады: қаһарман – сиқырмен тәжірибелі және беделді діни қызметкер және бастамашы, ол адаммен кездесіп, оны өзінен құтқарады. Оның кейінгі романдарында бұл дуэт ритуалдық кеңістікті қайта құруға немесе жандандыруға және ғарыштық күштерді бағыттап, оларды тепе-теңдікке келтіру үшін сиқырлық рәсімдер орындауға әкеледі. Соня Садовская Фортунаның шығармалары туралы пікір білдіргенде, Фортунаның шығармаларының «ерекше элементі» – «діни қызметкердің көзқарасынан айтылған эзотерикалық романның қайталануы» екенін айтты, оның әйел кейіпкерлері әйел оқырмандары өздерінің рухани тәжірибесінде дамытуға болатын үлгіні ұсынады деп санайды. Садовская сондай-ақ Фортунаның романдарында екі түрлі діни қызметкер әйелдің кездесетінін айтты: «Жер Анасы» және «Ай Әміршісі». Садовскаяның сөзіне сүйенсек, «Жер Анасы» «Ешкі аяқты құдай» романындағы Мона Уилкинс және «Теңіз діни қызметкері» романындағы Молли Кок кейіпкерлерімен бейнеленген. Ол бұл кейіпкерлердің күштерін еркек/әйел полярлығынан және жыныстың шығармашылық күшінен алатынын және оларды рухани құпияларға кіргізу үшін және олардың толық әлеуетін ашу үшін ер діни қызметкердің қажет екенін болжады. Екінші типтегі діни қызметкер, «Ай Әміршісі», «Теңіз діни қызметкері» романында Вивьен/Лилит ле Фэй Морган ретінде пайда болады, содан кейін «Ай сиқыры» романында басымдық алады. Садовскаяның пікірінше, бұл – жасырын өмір салған, өзінің шығармашылық күштерін діни қызметкерлерді оқытуға және оккульттік мәселелермен айналысуға жұмылдырған тұлға.
Fortune completed seven novels during her lifetime. Four were occult and fantasy themed: The Demon Lover, The Winged Bull, The Goat Foot God, and The Sea Priestess. The literary scholar Susan Johnson Graf categorises these alongside the work of H. Rider Haggard, Algernon Blackwood, Charles Williams, and Arthur Machen. The other three were romantic thrillers published under the pseudonym of "V. M. Steele": The Scarred Wrists, Hunters of Humans, and Beloved of Ishmael. Writing thrillers was one of few activities Fortune took part in unconnected to her magical work, and was something she did not publicise. Knight believed these three novels testified to the idea that "she must really have loved writing for writing's sake". An eighth novel, Moon Magic, was left unfinished but completed by her protégé and published posthumously. Fortune saw her occult novels as an important part of her Fraternity work, initiating readers into the realms of occultism by speaking to their subconscious, even when their conscious mind rejects occult teachings. She thus perceived them as a means of disseminating her teachings to a wider audience. Each was related to one of the Sephirah on the Qabalic Tree of Life: The Winged Bull was associated with Tiphareth, The Goat Foot God with Malkuth, and The Sea Priestess with Yesod. Fortune's first novel was The Demon Lover, which tells the story of Veronica Mainwaring, a young virgin woman who becomes the secretary to a malevolent magician, Justin Lucas, who seeks to exploit her latent mediumistic powers for his own purposes. Although she falls in love with him, she eventually escapes his entrapments through her devotion to Christianity. Her next work, The Winged Bull, focuses on Ursula Brangwyn, who had been harmed by her involvement in an unscrupulous occult group but meets with Ted Murchison, whom she subsequently marries. The characters in The Winged Bull are based upon real people in Fortune's life; Murchison is based on her husband, for example, and she modeled Brangwyn after herself. The character of Hugo Astley has been interpreted as a "barely veiled fictional portrait" of Aleister Crowley. Richardson felt that The Winged Bull was "in many ways the worst of her books". The scholar Andrew Radford suggested that the novel reflected a "zeal in promoting a socially responsible occultism rooted in orthodox gender roles" and demonstrated her growing concern that occultism was increasingly being associated with what she regarded as an immoral cosmopolitan elite synonymous with Crowley and his activities. The Goat Foot God revolves around a wealthy widower, Hugh Patson, who teams up with an esoteric bookseller to seek out the ancient Greek god Pan. They achieve this with the aid of a poverty stricken artist, Mona Wilton, who becomes close to Patson as the novel progresses. Richardson described The Goat Foot God as "a masterpiece the finest occult novel ever written". The Sea Priestess is about Wilfred Maxwell, a man living with his mother and sister who learns to commune with the Moon after an asthma attack. He meets with Le Fay Morgan, a spiritual adept, and together they enter an obsessive (on Wilfred's part) but platonic relationship while establishing a temple to the sea gods. Fortune's novels all follow the same basic theme: a heroine – a priestess and initiatrix who is magically experienced and assertive – who meets a man and saves him from himself. In her later novels this entails the duos reconstructing or revitalising a ritual space and working magical rituals to channel cosmic forces and bring them into balance. In her discussion of Fortune's work, Sonja Sadovsky stated that the "unique element" of Fortune's fiction was "the recurring plotline of esoteric romance told from the priestess's viewpoint", suggesting that her female characters provided a template from which female readers could build upon in their own spiritual practice. Sadovsky further suggested that there were two types of priestess who appeared in Fortune's novels, the "Earth Mother" and the "Moon Mistress". According to Sadovsky, the "Earth Mother" was represented by the character of Mona Wilkins in The Goat Foot God and that of Molly Coke in The Sea Priestess. She suggested that these characters derived their power from the masculine/feminine polarity and the creative power of sex, and that they also required a male priest in order to initiate them into their spiritual mysteries and to reach their full potential. The second type of priestess, the "Moon Mistress", appeared as Vivien/Lilith le Fay Morgan in The Sea Priestess and then becomes more dominant in Moon Magic. According to Sadovsky, this is a celibate figure who concentrates her creative powers on training priestesses and dealing with occult matters.
Дін және нәсіл
Фортуна оның сенімдерін «Батыс Мистериясы дәстүрі» деп атағанның бір бөлігі деп атады. Ол эзотерикалық христиандықтың бір түрін ұстанады және христиандық кабалист ретінде сипатталды, сондай-ақ «әдеттен тыс» болғамен, «әзілді-кесілді мистикалық христиан» ретінде де сипатталды. Ол «батыс мистикасының кез келген мектебінде сеніміміздің авторы және аяқтаушысы – Батыс Ұлы бастауышы Иса Мәсіх болуы керек» деген пікірін білдірді және «Ұстаз Исаны» өзінің жеке рухани жетекшісі ретінде қабылдады. Ол Алтын таңның герметикалық орденінен беріліп отырған ілімдердің мақсаты – негізгі христиандықпен ескерілмеген «қасиетті құпияларды» немесе гнозисті қалпына келтіру деп сенді. Сондықтан ол христиандық шіркеулердің ешқайсысына адал болмады және дін қызметкерлерін жиі сынға алды. Оның үстіне, ол христиан дінінің көк пен тозақ туралы ілімдері сияқты дәстүрлі ілімдерін қабылдамады. Алайда ол Герметикалық Қабаланың студенті ретінде де сипатталады. Шындығында, Найт оның еңбегінің табиғатынан герметикалық екенін мойындайды: «Ол мұны түсінген бе, жоқ па, өйткені бұл Фрэнсис Йейтс герметикалық дәстүрдің тамырын қолжетімді етіп шығарғанға дейін болды».
Fortune identified her beliefs as being part of what she termed "the Western Mystery Tradition". She adhered to a form of esoteric Christianity, and has been described as a Christian Qabalist, and as "a devout mystical Christian", albeit "a very unorthodox one". She expressed the opinion that "in any school of Western mysticism the author and finisher of our faith must be Christ Jesus, the Great Initiator of the West", and treated "the Master Jesus" as her personal spiritual guide. She believed that the teachings passed down from the Hermetic Order of the Golden Dawn served the purpose of recovering "sacred mysteries" or gnosis that had been overlooked by mainstream Christianity. Accordingly, she had no allegiance to any established Christian churches and was often critical of mainstream clergy. Moreover, she rejected a number of traditional Christian doctrines, such as that surrounding Heaven and Hell. However she is also rightly described as a student of Hermetic Qabalah. Indeed Knight recognises that her work was Hermetic in nature, "Whether she realised it or not, for this was before Frances Yates had made the roots of the Hermetic tradition more accessible "
Фортуна өзін жалған дінге табынушы деп санайтындығына ешқандай дәлел жоқ. Алайда, 1930 жылдардың аяғында Фортуна ежелгі Мысыр дініне қызығушылық танытты, бірақ оны христиандықтың жоғары шындығына дайындық ретінде қарастырды. 1930 жылдары оның көзқарасы өзгеріске ұшырай бастады, өйткені ол христиандыққа дейінгі дінге көбірек бейімделді, мүмкін күйеуі Сеймурдың және Д.Х. Лоуренстің «Күсірегі» әсерінен, ол оның жанкүйері болды. «Қанатты бұқа» еңбегінде ол христиандыққа дейінгі құдайлар христиандық Құдай сияқты құдайлық қасиеттердің бір бөлігі ретінде жарамды екенін мәлімдеді. Осы уақыттан бастап ол христиандыққа қатысты барған сайын сын көзқарас таныта бастады, оны «екі қарт ерлі-зайыпты» Пауыл елшісі мен Августин Гиппоның пайда болуынан бастап қатты төмендетіп, бұрмалаған деп мәлімдеді. Келесі романында «Ешкі аяғы құдай» Фортуна христиандыққа дейінгі Еуропаның сенім жүйелерін қайта жаңғыртқан заманауи жалған діндер идеясын толыққанды қабылдады, оны «P витамині» деп атап, қазіргі заманғы әлемді емдеу үшін қажет деп жариялады. Осы уақыт аралығында ол «Барлық құдайлар бір құдай, ал барлық әйел құдайлар бір әйел құдай» деген пікірді насихаттай бастады. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның жазбалары қайтадан христиандыққа қайта оралды. Фортуна батыс эзотерикалық ордендері мен азиялық діни дәстүрлердің ілімдері арасында жатқан ортақ нәрсеге сенді. Дегенмен, ол белгілі бір рухани дәстүрлер белгілі бір нәсілдік топтарға бөлінгенін сенді, «Ұлы ақ ложа әр нәсілге олардың қажеттіліктеріне сай дін сыйлайды» деп мәлімдеді. «The Occult Review» журналында былай деп жазылған: «Біздің салт-дәстүрлеріміз нәсілдік екенін ұмытпайық. Рудольф Штайнер неміс тілді ұлттарға жасаған істі латын тілінің тамыры мен англосаксон тілдерін қолданушылар үшін де істеуге тиіс». Ол рухани және сиқырлы әдістердің әртүрлі мәдениеттер арасында берілуіне рұқсат берумен келіспейді, өйткені бұл зиян келтіреді деп сенді; мысалы, ол Үндістанда Батыс эзотерикалық ілімдерін қолдануға рұқсат бермеу туралы ескертті, өйткені «хинду шоктан тез қайтыс болады». Сонымен қатар ол Азияның діни әдістерін батыс эзотерикасына қабылдауға қатты қарсылық білдірді, ол өзін ондай оккультистерден аулақ ұстады. Оның сөзінше, ол «ақ нәсілдерге олардың психикалық құрылысына тамаша бейімделген дәстүрлі батыс жүйесін ұсынуы керек». Дегенмен ол батыстықтардың йога сияқты Азия пәндерін теориялық деңгейде зерттеуінің құндылығын сезінді, егер олар осы ілімдерді тәжірибеге енгізуден бас тартса. Діни зерттеулер жөніндегі ғалым Гордан Дюрджевич 21-ғасыр оқырмандары оның жазбаларында «мәдениеттің маңыздылығы мен тіпті нәсілдік алалаушылық бар» деп ойлауы мүмкін екенін атап өтті, бірақ «мәдениет, нәсіл және дін» арасындағы тығыз қарым-қатынас туралы идеялар оның өмірінде Британияда «күнделікті сөздің бөлігі болды».
There is no evidence that Fortune considered herself to be a Pagan. However, by the late 1930s, Fortune had developed some interest in the religion of ancient Egypt, but treated it as a preparation for the higher truth of Christianity. In the 1930s her attitude began to change as she became more favourable to pre Christian religion, likely under the influence of her husband, Seymour, and D. H. Lawrence's The Rainbow, of which she was a fan. By The Winged Bull, she was declaring that pre Christian gods were just as valid as facets of the divine as the Christian God, and around this time she began to adopt an increasingly critical attitude to Christianity, stating that it had been greatly degraded since its origins and distorted by "those two crusty old bachelors", Paul the Apostle and Augustine of Hippo. In her next novel, The Goat Foot God, Fortune had fully embraced the idea of a modern Paganism reviving the belief systems of pre Christian Europe, referring to this as "Vitamin P" and declaring that it was needed to heal the modern world. Around this time she began promoting the claim that "All the gods are one god, and all the goddesses are one goddess". However, during the Second World War her writings became more pronouncedly Christian once again. Fortune believed in the existence of an underlying commonality between the teachings of Western esoteric orders and Asian religious traditions. Nevertheless, she believed that particular spiritual traditions were allotted to specific racial groups, stating that "the Great White Lodge gives to each race the religion suited to its needs". Writing in The Occult Review, Fortune stated: "Do not let it be forgotten that our traditions are racial. What that great initiate Rudolf Steiner did for the German speaking races someone must do for those who use a Latin root language and the Anglo Saxon tongue." She did not agree with allowing spiritual and magical techniques to transmit between different cultures, believing that to do so caused damage; she for instance cautioned against allowing Western esoteric teachings to be practised in India because "the Hindu dies readily from shock". Equally she strongly opposed the adoption of Asian religious techniques into Western esotericism, distancing herself from occultists who did so. In her words, she must "recommend to the white races the traditional Western system, which is admirably adapted to their psychic constitution". She nevertheless perceived value in Westerners studying Asian disciplines like Yoga on a theoretical level, so long as they eschewed any attempt to put these teachings into practice. The religious studies scholar Gordan Djurdjevic highlighted that 21st century readers would likely deem there to be "a strong cultural essentialism and even racial prejudice in her writings", but that ideas regarding the close relationship between "culture, race, and religion" were "a part of everyday discourse" in Britain during her lifetime.
Сиқырлы
Фортуна – салтанатты сиқыршы. Оның бауырластығы негізделген сиқыр принциптері он тоғызыншы ғасыр соңындағы Алтын Таңның Герметикалық Орденінен алынған, ал басқа да ықпалдар Теософия мен Христиан ғылымынан келді. Фортунаның бауырластығы жүзеге асырған сиқырлы рәсімдер екі санатқа бөлінді: бастама, онда үміткер сиқыр күштерімен таныстырылды, және шақыру, онда осы күштер белгілі бір мақсат үшін қолданылды. Фортунаның бауырластығының Бейсуотер ғибадатханасындағы рәсімдері әлсіз жарықта өтті, Фортуна жарқын жарық эфирлік күштерді таратып жібереді деп мәлімдеді. Бөлменің ортасына тұғыр қойылды, ал тұғырдың матасының түсі мен тұғырдағы белгілер осы уақытта өтіліп жатқан рәсімге қарай өзгеріп отырды. Тұғырға шам жағылып, әдетте ладан, көбінесе ладан ағашының түтіні шығарылды. Бауырластықтың жоғары шенді офицерлері бөлменің шығыс жағында қатар отырды, ал офицерлер – ғарыштық күштердің арналары саналатын – едендегі әртүрлі орындарда орналасты. Ложаны бөлмеде айналып, дөңгелек қозғалыспен ән шырқау арқылы ашты, мақсаты – психикалық күшті қабырға ретінде құру. Содан кейін ғарыштық тұлғалар шақырылды, мүшелер осы тұлғалар астралдық формада көрініс береді және таңдалған офицерлермен өзара әрекеттеседі деп сенді. Фортунаны ерекше жыныстық мәселе қызықтырды. Оның ерте туындыларында ол сексуалдыққа қатысты консервативті көзқарас танытып, оқырмандарына мастурбацияның, некеден тыс қатынастардың, бір жынысты сексуалдық белсенділіктің, аборттың және еркін махаббаттың қауіп-қатері туралы ескертті. Ол сексуалдық өрнектің жалғыз дұрыс формасы гетеросексуалды некедегі жұбайлар арасындағы қатынас деп есептеді және бойдақ адамның сексуалдық құштарлығын басу үшін «психикалық мастурбация» түрін насихаттады. Ричардсонның айтуынша, ол «кем дегенде бүгінгі стандарттар бойынша, пұт болған». Кейінгі туындыларында ол сексуалдыққа көбірек оң көзқарас танытып, ер және әйел арасындағы сексуалдық одақты ғаламның бойымен ағатын «өмір күшінің» ең қуатты өрнегі деп сипаттады. Ол ерлер мен әйелдер арасындағы эротикалық тартымдылықты сиқыр мақсатында пайдалануға болады деп сенді. Ол өзінің ізбасарларын сиқырлы рәсімдерді орындаған кезде киімдерінің астында жалаңаш болуға шақырды, себебі бұл ерлер мен әйелдер арасындағы сексуалдық тартымдылықты арттырады. Оның романдарының кейбірінде сексуалдық қатынас суреттеледі, бірақ ол ешқашан егжей-тегжейлі сипатталмайды. Дегенмен, оның кейінгі оккульттік романдары некеден тыс гетеросексуалдық қатынастарды бейнелейді, бұл Фортуна осы уақытқа дейін сексуалдық қатынасты некемен ғана шектеу керек деп сенбегенін көрсетеді. Ғалым Эндрю Радфорд Фортунаның «реакциялық және жоғары гетеронормативтік» «қастерлі сексуалдыққа» қатысты көзқарасын эзотерикалық ағымдар арасындағы кең таралған дәстүрдің бөлігі ретінде қарастыру керек екенін атап өтті. Фортуна теософ Хелена Блаватскаяның Батыс эзотерикасына енгізген сол және оң қол жолы арасындағы айырмашылық идеясын танымал еткендердің бірі болды. Осылайша Фортуна өзінің сол жақ жол деп санайтынына қатысты сынды британдық қоғамдағы гомосексуализмге қатысты моральдық алаңдаушылықпен байланыстырды. Оның еңбектерінде ол зұлым сиқыршылардың «гомосексуалистік тәсілдерін» айыптады және гомосексуализмді қабылдау ежелгі грек және рим өркениеттерінің құлдырауына себеп болды деп мәлімдеді. Оның сол қол жолын қаралауға тырысқан тәсілі ағылшын романисі Деннис Уитлидің туындыларындағы тәсілмен салыстырылды.
Fortune was a ceremonial magician. The magical principles on which her Fraternity was based were adopted from the late nineteenth century Hermetic Order of the Golden Dawn, with other influences coming from Theosophy and Christian Science. The magical ceremonies performed by Fortune's Fraternity were placed into two categories: initiations, in which the candidate was introduced to magical forces, and evocation, in which these forces were manipulated for a given purpose. The Fraternity's rituals at their Bayswater temple were carried out under a dim light, with Fortune claiming that bright light disperses etheric forces. An altar was placed in the centre of a room, with the colours of the altar cloth and the symbols on the altar varying according to the ceremony being performed. A light was placed on the altar while incense, usually frankincense, was burned. The senior officers sat in a row along the eastern end of the room, while officers—who were believed to be channels for cosmic forces—were positioned at various positions on the floor. The lodge was opened by walking around the room in a circle chanting, with the intent of building a psychic force up as a wall. Next, the cosmic entities would be invoked, with the members believing that these entities would manifest in astral form and interact with the chosen officers. Fortune was particularly concerned with the issue of sex. In her early works she displayed a prudish attitude regarding sexuality, warning her readers about the perceived perils of masturbation, extra marital sex, same sex sexual activity, abortion, and free love. The only form of sexual expression that she considered appropriate was that between a heterosexual married couple, and she promoted a form of 'psychic masturbation' to quell any sexual urges that a celibate individual may have. According to Richardson, she was "a prude, at least by today's standards". In her later works she exhibited a more positive attitude toward sexuality, describing the sexual union between a man and woman as the most powerful expression of a "life force" which flows throughout the universe. She believed that this erotic attraction between men and women could be harnessed for use in magic. She urged her followers to be naked under their robes when carrying out magical rituals, for this would increase the creative sexual tension between the men and women present. Although sex features in her novels, it is never described in graphic detail. Nevertheless, her later occult novels entail depictions of heterosexual sex outside of marriage, suggesting that by this point Fortune no longer believed that sex must be restrained to wedlock. The scholar Andrew Radford noted that Fortune's "reactionary and highly heteronormative" view of "sacralised sexuality" should be seen as part of a wider tradition among esoteric currents, going back to the ideas of Emanuel Swedenborg and Andrew Jackson Davis and also being found in the work of occultists like Paschal Beverly Randolph and Ida Craddock. Fortune was among those who popularised the idea of a division between the left hand path and right hand path which had been introduced to Western esotericism by the Theosophist Helena Blavatsky. In doing so Fortune connected her disparaging views on what she considered to be the left hand path to the moral panic surrounding homosexuality in British society. Her works contained commentaries in which she condemned the "homosexual techniques" of malevolent male magicians, and she claimed that the acceptance of homosexuality was the cause of the downfall of the ancient Greek and Roman civilisations. The manner in which she sought to demonise the left hand path has been compared to that found in the work of English novelist Dennis Wheatley.
Жеке өмірі
Тарихшы Клэр Фэнгер Фортунаның «динамикалық тұлғасы және сенімді басшылығымен» еректелгенін атап өтті. Фортунаның өмірін зерттеген эзотерик Жанна Чэпман, Фортунаның «өзінің шарықталу кезінде» «күшті, тартымды тұлға» болғанын, «белсенді, зихи қызығушылықтарымен» және «дене бітімімен әсерлі» болғанын мәлімдеді. Чэпмен бау-бақша колледжінде оқып жүргенде Фортунаның «күлкіге құштарлығымен» танымал болғанын, әсіресе әзіл-қалжыңдарды ұнататынын айтты. Ричардсон Фортунаны «шындыққа адал, тіпті адалдығымен қатал» деп сипаттады, ол «ішінде қараңғылықтың итарларын сақтайтын, негізінен жақсы әйел» екенін қосты. Чэпмен оның «үлкен жетістіктерге, өзіне-өзі құрбандыққа және жеке ізгілікке үлгі көрсеткенін» және «сексуалдық тұрғыдан қарағанда, қарапайым, адал және таза болғанын» атап өтті. Кейінгі жылдары ол достары арасында «Жұмсақ» деген лақап атын алды. Чэпмен Фортунаның некесін «қиын» деп сипаттады, ал осы некеден бала тумады. Кейінірек Фортунаның ерлер мен әйелдермен сексуалдық қарым-қатынаста болғаны туралы, әсіресе Тренчелл Хейспен болған қарым-қатынасы туралы негізсіз әңгімелер тарады. Фортуна өзін немесе өзінің тобын ешқандай саяси қозғалысқа немесе партияға араластырмады. Тарихшы Рональд Хаттон Фортунаның саяси және әлеуметтік көзқарастарында жоғары тори болғанын, ал Ричардсон саяси тұрғыдан ол консервативті саясаткер Уинстон Черчилльтің идеяларымен «біршама үйлесетінін» айтты. Граф Фортуна феминистік қозғалысқа қатыспаса да, феминистермен байланыс жасамаса да, «өзін кез келген еркек сияқты күшті, қабілетті, тәуелсіз және көреген деп санағанын және әйелдерді рухани тұрғыдан күшейту үшін жұмыс істегенін» мәлімдеді. Квинсборода болғанда Фортуна вегетариандық диета ұстанды.
The historian Claire Fanger noted that Fortune exhibited a "dynamic personality and confident leadership". Janine Chapman, an esotericist who researched Fortune's life, stated that "in her prime", Fortune was "a strong, magnetic personality" with "an active, intellectually curious mind" who was also "physically imposing". Chapman noted that while studying at horticultural college, Fortune had earned a reputation for having a "keen sense of humor", being particularly fond of practical jokes. Richardson characterised Fortune as being "honest, and often ruthless with her honesty", adding that she was "an essentially good woman who had strands of darkness within". Chapman noted that she "set an example of super achievement, self sacrifice, and personal integrity" and that "sexually, she was modest, faithful, and chaste". In her later years, she earned a nickname among her friends in the Fraternity; "The Fluff". Chapman characterised Fortune's marriage as "rocky", and the marriage produced no children. In later life, there were unsubstantiated rumours that Fortune had sexual relationships with both men and women, and in particular that she had a relationship with Tranchall Hayes. Fortune did not involve herself or her group in any explicitly political movement or party. The historian Ronald Hutton noted that in her political and social views, Fortune was likely a High Tory, with Richardson noting that politically, she was "somewhat aligned" to the ideas of the Conservative politician Winston Churchill. Graf noted that although Fortune was not involved in the feminist movement and did not associate with feminists, she "thought herself every bit as powerful, capable, independent, and discerning as any man, and she worked to spiritually empower women." When staying at Queensborough, Fortune kept to a vegetarian diet.
Қабылдау және мұра
Ричардсонның айтуынша, Фортуна қайтыс болғаннан кейін "салыстырмалы беймәлімдікке" ұшырады, оның атақты замандасы Алестер Кроулидің артында қалып қойды. Эзотеризм тарихшысы Дэйв Эванс келісіп, Фортуна Кроулиге қарағанда "сәл кем" ықпалды болғанын айтты. Дегенмен, Хаттон оны ХХ ғасырдың басындағы британдық оккультизмнің "басты әйел тұлғасы" деп санады, ал тарихшы Алекс Оуэн оны "соғыстан кейінгі кезеңнің ең маңызды экстрасенсі және оккультистерінің бірі" деп атады. Сол сияқты, Найт оны "өз буынының жетекші оккультистерінің бірі" деп сипаттады, ал антрополог Таня Лурманн оны "ХХ ғасырдың ең ықпалды сиқыршыларының бірі" деп атады. Эзотеризмді зерттеуші тағы бір ғалым Николас Гудрик Кларк Фортунаны "Алтын таңның маңызды мұрагері" деп атады және ол қазіргі Батыс эзотеризміне маңызды әсер еткенін айтты. Діни зерттеулер ғалымы Стивен Сатклифф оны "соғыс аралық жылдардағы Гластонбери культінде маңызды рөл атқарды" деп сипаттады, ал антрополог Сьюзан Гринвуд Фортунаның сиқырлық жұмыстың негізі ретінде еркек/әйел полярлығына баса назар аударғанын кейінгі рәсімдік сиқыр мен Виккаға елеулі әсер еткеніне сендірді. Фортунаның бауырластығы одан аман қалды және 1946 жылы Ішкі жарық қоғамы деп қайта аталды; бұл өзгеріс топқа қайырымдылық мәртебесіне қол жеткізуге көмектесу үшін заңдық жаңару болды. Ол ХХІ ғасырдың басында да жұмыс істеуін жалғастырды. Қоғам Chalice Orchard-ты сатты, оны кейін Джеффри Эш сатып алды, ал 1959 жылы аймақтың әлеуметтік-экономикалық құлдырауынан кейін Bayswater штаб-пәтерін сатып, Солтүстік Лондонға базасын көшірді. Fortune-ның бастапқы ілімдеріндегі негізін сақтай отырып, Қоғам жылдар бойы басшылық еткен адамдарға байланысты бағыттарын өзгертті. Әр түрлі кезеңдерде оған Алиса Бейлидің Асқан Ұстаздар туралы идеялары, Субуд идеялары және Саентологияның Е-метрлерін пайдалану әсер етті. 1961 жылы Қоғам өзінің христиандық болмысын одан әрі нығайтатын және алға шығаратын жаңа тәсілді қабылдады. Бұл топта дау тудырды, Гарет Найт Фортунаның ілімдеріне негізделген өзінің жеке ложасын құру үшін кетіп қалды, ол Гарет Найт тобы деп аталды. 1973 жылы Фортунаның студенттерінің бірі В. Э. Батлер, сондай-ақ, Джерсиде өзінің жеке тобын, Жарық қызметшілерін құру үшін Бауырластықтан бөлінді, кейіннен оны Долорес Эшкрофт Новицки иеленді және ХХІ ғасырдың басында әлемдегі ең ірі эзотерикалық ұйымдардың бірі болып табылады. 1975 жылы Қоғамның тағы бір мүшесі Алан Адамс Лондон тобын құру үшін кетіп қалды. 1990 жылдардың соңында Қоғамның мүшелері бірнеше ондаған адамға дейін азайды, ал жаңа күзетшінің басшылығымен ол Найтты оны насихаттауға көмектесу үшін топқа қайта оралуға шақырды. Найт келісіп, өзінің жеке ложасынан кетіп, Қоғам мұрағатындағы оның материалдарына негізделген Fortune-ның екі жұмысын жариялады және оның өмірбаянын жазды. 1990 жылдары Fortune туралы бірқатар өмірбаяндық зерттеулер жарық көрді, соның ішінде 1991 жылы Алан Ричардсонның және 1993 жылы Жанин Чэпменнің зерттеулері болды. Ричардсонның кітабы Кристин Хартлидің естеліктеріне көп сүйенсе, Филдлинг пен Каррдың басылымы авторлардың Қоғамның ескі мүшелерімен болған әрекеттесуіне негізделген. Алайда, 2007 жылы Граф "Фортуна" әлі де көп ғылыми назар аудармағанын атап өтті. ХХІ ғасырдың басында Эванс Фортунаның жұмысы "кейбір сиқырлық аймақтарда әлі де ықпалды" екенін атап өтті, оның тәжірибесіне қарағанда, ол қазіргі эзотериктер оңай атай алатын Лия Хирсиг пен Джак Хокинспен бірге үш әйел рәсімдік сиқыршының бірі болды.
According to Richardson, Fortune fell into "relative obscurity" after her death, having been overshadowed by her more famous contemporary, Aleister Crowley. The historian of esotericism Dave Evans agreed, stating that Fortune had been "somewhat less" influential than Crowley. Hutton nevertheless considered her to be the "foremost female figure" of early 20th century British occultism, while historian Alex Owen referred to her as "one of the most significant clairvoyants and occultists of the postwar period". Similarly, Knight termed her "one of the leading occultists of her generation", and the anthropologist Tanya Luhrmann referred to her as "one of the most influential twentieth century magicians". Another esotericism scholar, Nicholas Goodrick Clarke, said Fortune was an "important heir of the Golden Dawn, and she had a significant influence on modern Western esotericism". Religious studies scholar Stephen Sutcliffe described her as having "played a key role in the cult of Glastonbury in the interwar years", while anthropologist Susan Greenwood thought Fortune's emphasis on a masculine/feminine polarity as the basis for magical working was a significant influence on both later ceremonial magic and Wicca. Fortune's Fraternity survived her, and was renamed the Society of the Inner Light in 1946; the change was a legal refinement to help the group achieve charitable status. It continues to operate into the early 21st century. The Society sold the Chalice Orchard, which was eventually purchased by Geoffrey Ashe, and in 1959 sold their Bayswater headquarters after the socio economic decline of the area, instead establishing a base in North London. While retaining its basis in Fortune's original teachings, the Society has changed its emphasis according to who has led it over the years. At various points it has been heavily influenced by Alice Bailey's ideas about the Ascended Masters, the ideas of Subud, and the use of Scientology's E meters. In 1961, the Society adopted a new approach which further emphasised and foregrounded its Christian identity. This generated controversy in the group, with Gareth Knight leaving to form his own lodge based on Fortune's teachings, known as the Gareth Knight Group. In 1973 one of Fortune's students, W. E. Butler, likewise split with the Fraternity to found his own group in Jersey, the Servants of the Light, which would later be taken over by Dolores Ashcroft Nowicki and remains one of the world's largest esoteric organizations in the early 21st century maintaining about 1000 active students. In 1975, another member of the Society, Alan Adams, departed to start the London Group, which was initially based in outer London but later moved to the East Midlands. By the late 1990s the Society's membership had dropped to a few dozen, and under the control of a new warden it invited Knight to return to the group in order to help promote it. Knight agreed, leaving his own lodge to publish two works by Fortune based on her material in the Society's archive, and authoring a biography of her. The 1990s saw a number of pioneering biographical studies of Fortune, including Alan Richardson's in 1991 and Janine Chapman's in 1993. Richardson's book relied heavily on the recollections of Christine Hartley, while the publication of Fielding and Carr was based upon the authors' interactions with older members of the Society. However, in 2007 Graf noted that Fortune had yet to receive much scholarly attention. In the early 21st century, Evans noted that Fortune's work was "still influential in some magical quarters", highlighting that in his experience she was one of only three female ceremonial magicians—alongside Leah Hirsig and Jaq Hawkins—that modern esotericists could readily name.
Fortune-ның қазіргі паганизмге әдеби ықпалы
Діни зерттеулер ғалымы Хью Урбан Fortune-ның ХХ ғасырдың басындағы рәсімдік сиқыршылық пен дамып келе жатқан Wicca діні арасындағы "негізгі буын" екенін атап өтті. Сол сияқты, Wicca-ның бас жыншысы Вивианна Кроули Fortune-ны "прото-язық" деп сипаттады. Ғалым және эзотерик Невилл Дрюри Fortune-ның "көп жағынан қазіргі заманғы Wicca-дағы феминистік идеяларды болжағандығын" айтты, әсіресе барлық әйел құдайлардың бір Ұлы әйел құдайдың көрінісі деген сенімі арқылы. Граф келісіп, Fortune-ның еңбектері кейінгі феминист Wiccan Стархоктың жұмысында, әсіресе оның 1979 жылғы "Спиральді би" кітабында "қарқынды әсер" қалдырғанын қосты. 1980 жылдары Лондон аймағындағы рәсімдік сиқыршылық ордендері мен басқа эзотерикалық топтарды зерттеу кезінде Лухрман олардың ішінде Fortune-ның романдары "қиялға айналған идеалдар" ретінде қарастырылғанын және олардың сиқырды түсінудің ең жақсы жолы ретінде жаңадан келгендерге ұсынылғанын анықтады. Pagan зерттеулерінің ғалымы Джоанн Пирсон Fortune-ның кітаптары, әсіресе "The Sea Priestess" және "Moon Magic" романдары көптеген Wiccan-дар мен басқа да язықтарға тиесілі екенін айтты. Діни зерттеулер ғалымы Грэм Харви "The Sea Priestess" романын Wiccan Джеральд Гарднердің 1949 жылғы "Жоғары сиқырдың көмегі" романымен салыстырып, екеуі де "үлкен әдебиет" болмаса да, "кейінгі дидактикалық еңбектерге қарағанда язықтарды жақсырақ бейнелейтінін" мәлімдеді. Fortune-ның жыншылары Марион Циммер Брэдлидің "Авалонның тұманы" романының кейіпкерлеріне әсер етті, ал оның идеялары Брэдли басқарған рәсімдік сиқырлық топ – Қайта жаңғыртудың Аквариандық орденінің негізі ретінде қабылданды. Оның еңбектері Брэдлидің серігі және Орденнің мүшесі Диана Паксонға да әсер етті. 2007 жылға қарай Fortune-ның соңғы үш романы басылымда болып, кең оқырман тобына ие болды. Дегенмен, Эванс оның жазбаларының көп бөлігі "өз заманында қалып қойғанын" сенді; дәлел ретінде ол Fortune оқырмандарына үнді қызметшілері индуист құдайы Калиге табыну үшін олардың дене қалдықтарын ұрлай алатыны туралы ескертетін бөлімдерді атап көрсетті.
The religious studies scholar Hugh Urban noted that Fortune was "one of the key links" between early twentieth century ceremonial magic and the developing Pagan religion of Wicca. Similarly, the Wiccan high priestess Vivianne Crowley characterised Fortune as a "proto Pagan". The scholar and esotericist Nevill Drury stated that Fortune "in many ways anticipated feminist ideas in contemporary Wicca", particularly through her belief that all goddesses were a manifestation of a single Great Goddess. Graf agreed, adding that Fortune's works found "resonance" in the work of the later feminist Wiccan Starhawk, and in particular in the latter's 1979 book, The Spiral Dance. In researching ceremonial magic orders and other esoteric groups active in the London area during the 1980s, Luhrmann found that within them, Fortune's novels were treated as "fictionalized ideals" and that they were recommended to newcomers as the best way to understand magic. The Pagan studies scholar Joanne Pearson added that Fortune's books, and in particular the novels The Sea Priestess and Moon Magic, were owned by many Wiccans and other Pagans. The religious studies scholar Graham Harvey compared The Sea Priestess to the Wiccan Gerald Gardner's 1949 novel High Magic's Aid, stating that while neither were "great literature", they "evoke Paganism better than later more didactic works". Fortune's priestesses were an influence on the characters of Marion Zimmer Bradley's The Mists of Avalon, and her ideas were adopted as the basis for the Aquarian Order of the Restoration, a ceremonial magic group led by Bradley. Her works also influenced Bradley's collaborator and fellow Order member Diana Paxson. As of 2007, Fortune's latter three novels remained in print and had a wide readership. Evans nevertheless believed that her writings were "stuck in their era" in many places; as evidence, he highlighted passages in which Fortune warns her readers that their Indian servants may steal their body waste products for use in the worship of the Hindu goddess Kali.
Шығармашылық емес
Басылым жылы Атауы Баспа 1922 * Додд, Мид және Компания 1924 В. Райдер & Сын 1925 * К. В. Дэниел Компаниясы 1925 Соя бұршағы К. В. Дэниел Компаниясы 1928 Тазалық мәселесі * Райдер & Компания 1928 Эзотерикалық ордендер және олардың жұмысы Райдер & Компания 1929 Саналы оккультизм Райдер & Компания 1930 Жинақтарға қатысты мистикалық медитация Райдер & Компания 1930 Психикалық өзін-өзі қорғау Райдер & Компания 1930 Басталғанның жаттығуы мен жұмысы Райдер & Компания 1931 Оккульттік ғылымның жарығында спиритизм Райдер & Компания 1932 Өлім қақпалары арқылы Ішкі жарық Баспа қоғамы 1934 Жүректің Авалоны * Фредерик Мюллер 1935 Мистикалық Қабала Уильямс және Норгейт 1935 Күнделікті өмірдегі практикалық оккультизм Аквариан баспасы 1949 Космикалық доктрина Аквариан баспасы 1962 Оккультизмнің қырлары Аквариан баспасы 1962 Қолданылған сиқыр Аквариан баспасы 1969 Британияның сиқырлы шайқасы: Дион Фортунаның соғыс хаттары (Гарет Найт өңдеген) Алтын қақпа баспасы 1999 Герметикалық философияның принциптері (Гарет Найт өңдеген) Тот баспасы 1997 Ритуалды сиқырға кіріспе (Гарет Найтпен бірге) Тот баспасы
Year of publication Title Publisher 1922 * Dodd, Mead and Company 1924 W. Rider & Son 1925 * C. W. Daniel Company 1925 The Soya Bean C. W. Daniel Company 1928 The Problem of Purity * Rider & Company 1928 The Esoteric Orders and Their Work Rider & Company 1929 Sane Occultism Rider & Company 1930 Mystical Meditations on the Collects Rider & Company 1930 Psychic Self Defense Rider & Company 1930 The Training and Work of an Initiate Rider & Company 1931 Spiritualism in the Light of Occult Science Rider & Company 1932 Through the Gates of Death The Inner Light Publishing Society 1934 Avalon of the Heart * Frederick Muller 1935 The Mystical Qabalah Williams and Norgate 1935 Practical Occultism in Daily Life Aquarian Press 1949 The Cosmic Doctrine Aquarian Press 1962 Aspects of Occultism Aquarian Press 1962 Applied Magic Aquarian Press 1969 The Magical Battle of Britain: The War Letters of Dion Fortune(edited by Gareth Knight) Golden Gate Press 1999 Principles of Hermetic Philosophy(edited by Gareth Knight) Thoth Publications 1997 An Introduction to Ritual Magic(with Gareth Knight) Thoth Publications