Прогрессивтік дәуірдегі тергеуші журналистер және әшкөрлеушілік журналистика

Кіріспе

Прогрессивті дәуірде реформаға ұмтылған тергеуші журналистер, King Gizzard & the Lizard Wizard әні.

Progressive Era reform minded investigative journalists

the song by King Gizzard & the Lizard Wizard

The muckrakers were reform minded journalists, writers, and photographers in the Progressive Era in the United States (1890s–1920s) who claimed to expose corruption and wrongdoing in established institutions, often through sensationalist publications. The modern term generally references investigative journalism or watchdog journalism; investigative journalists in the US are occasionally called "muckrakers" informally. The muckrakers played a highly visible role during the Progressive Era. Muckraking magazines—notably McClure's of the publisher S. S. McClure—took on corporate monopolies and political machines, while trying to raise public awareness and anger at urban poverty, unsafe working conditions, prostitution, and child labor. Most of the muckrakers wrote nonfiction, but fictional exposés often had a major impact, too, such as those by Upton Sinclair. In contemporary American usage, the term can refer to journalists or others who "dig deep for the facts" or, when used pejoratively, those who seek to cause scandal. The term is a reference to a character in John Bunyan's classic Pilgrim's Progress, "the Man with the Muck rake", who rejected salvation to focus on filth. It became popular after President Theodore Roosevelt referred to the character in a 1906 speech; Roosevelt acknowledged that "the men with the muck rakes are often indispensable to the well being of society; but only if they know when to stop raking the muck." The January 1903 issue of McClure's is considered to be the official beginning of muckraking journalism, although the muckrakers would get their label later. Ida M. Tarbell ("The History of Standard Oil"), Lincoln Steffens ("The Shame of the Cities") and Ray Stannard Baker ("The Right to Work"), simultaneously published famous works in that single issue. Claude H. Wetmore and Lincoln Steffens' previous article "Tweed Days in St. Louis" in McClure's October 1902 issue was called the first muckraking article.

Муккрекерлер – АҚШ-тағы Прогрессивті дәуірде (1890-1920 жылдар) қалыптасқан институттардағы сыбайлас жемқорлық пен заңбұзушылықты, көбінесе сенсациялық жарияланымдар арқылы әшкерелеуді мақсат еткен реформаға ұмтылған журналистер, жазушылар және фотографтар еді. Қазіргі заманда бұл термин көбінесе тергеуші немесе бақылаушы журналистиканы білдіреді; АҚШ-тағы тергеуші журналистерді кейде бейресми түрде «муккрекерлер» деп атайды. Муккрекерлер Прогрессивті дәуірде өте көзге түсетін рөл атқарды. «McClure’s» сияқты муккрекинг журналдары, әсіресе оның редакторы С.С. МакКлюр, корпоративтік монополиялар мен саяси топтарға қарсы күресті, сонымен қатар қалалық кедейлік, қауіпті еңбек жағдайлары, проституция және бала еңбегі туралы қоғамдық хабардарлықты арттыруға және наразылықты тудыруға тырысты. Көптеген муккрекерлер ғылыми емес әдебиет жазды, бірақ Аптон Синклер сияқты авторлардың көркем әшкерелеулері де үлкен әсер етті. Қазіргі американдық қолданыста бұл термин «әқиқатты тереңінен іздеуші» журналистерді немесе, жағымсыз мағынада, «сенсация тудыруға тырысушыларды» білдіруі мүмкін. Бұл термин Джон Буньянның «Көшпенділердің ілгерілеуі» атты классикалық туындысындағы «қоқыс жинаушы» кейіпкеріне сілтеме жасайды, ол құтқарылудан бас тартып, ластың үстіне назар аударды. Бұл термин 1906 жылғы сөйлеген сөзінде президент Теодор Рузвельт бұл кейіпкерге сілтеме жасағаннан кейін танымал болды; Рузвельт «қоқыс жинаушылар қоғамның игілігі үшін көбінесе қажет, бірақ олар қоқысты қашан тоқтатуды білсе ғана». 1903 жылғы қаңтарда шыққан «McClure’s» журналы муккрекинг журналистикасының ресми бастамасы деп есептеледі, бірақ муккрекерлер өз атауларын кейінірек алды. Ида М. Тарбелл («Стандарт Ойл тарихы»), Линкольн Стеффенс («Қалалардың ұясы») және Рей Станнард Бейкер («Жұмыс істеу құқығы») бір мезгілде сол бір нөмірде танымал еңбектерін жариялады. Клод Х. Уетмор мен Линкольн Стеффенстің 1902 жылғы қазан айындағы «McClure’s» журналында жарияланған «Сент-Луистегі Твид күндері» атты бұрынғы мақаласы алғашқы муккрекинг мақаласы деп саналады.

1903 жылға дейінгі журналистикадағы өзгерістер

"Разоблачители" стали известны своей расследовательской журналистикой, развившись из эпохи "личной журналистики" – термин, использованный историками Эмери и Эмери в книге "Пресса и Америка" (6-е изд.) для описания газет XIX века, управляемых сильными лидерами с редакционной позицией (с. 173) – и "желтой журналистики". Одним из крупнейших городских скандалов после Гражданской войны было дело о коррупции и взяточничестве босса Таммани Уильяма М. Твида в 1871 году, раскрытое газетами. В своей первой разоблачительной статье "Дни Твида в Сент-Луисе" Линкольн Стеффенс разоблачил корысть – систему политической коррупции, укоренившуюся в Сент-Луисе. В то время как некоторые разоблачители уже работали в реформаторских газетах, относящихся к типу "личной журналистики", таких как Стеффенс, который был репортером New York Evening Post под руководством Эдвина Лоуренса Годкина, другие разоблачители работали в "желтых" изданиях, прежде чем перейти в журналы около 1900 года, например, Чарльз Эдвард Рассел, журналист и редактор New York World Джозефа Пулитцера. Издатели "желтых" изданий, такие как Джозеф Пулитцер и Уильям Рэндольф Херст, больше стремились к увеличению тиража за счет скандалов, преступлений, развлечений и сенсаций. Подобно тому, как разоблачители стали хорошо известны своими кампаниями, журналисты эпохи "личной журналистики" и "желтой журналистики" приобрели известность благодаря своим расследовательским статьям, в том числе разоблачающим злоупотребления. В "желтой журналистике" идея заключалась в том, чтобы взбудоражить общественность сенсациями и, таким образом, продавать больше газет. Если в процессе выявлялся социальный недостаток, который мог возмутить обычного человека, это было хорошо, но целью не было исправление социальных недостатков, как это было у настоящих расследовательских журналистов и разоблачителей. Джулиуса Чемберса из New York Tribune можно считать первым разоблачителем. Чемберс в 1872 году провел журналистское расследование психиатрической лечебницы Блумингдейл, добившись своего помещения туда с помощью некоторых своих друзей и городского редактора своей газеты. Его целью было получение информации об предполагаемых злоупотреблениях в отношении пациентов. Когда статьи и отчеты об этом опыте были опубликованы в "Трибуне", это привело к освобождению двенадцати пациентов, которые не страдали психическими заболеваниями, реорганизации штата и администрации учреждения и, в конечном итоге, к изменению законов о душевнобольных. Это позже привело к публикации книги "Безумный мир и его обитатели" (1876). С этого времени Чемберса часто приглашали выступать с речами о правах душевнобольных и необходимости надлежащих условий для их размещения, ухода и лечения. Нелли Блай, еще один "желтый" журналист, использовала метод расследования под прикрытием в своем репортаже "Десять дней в сумасшедшем доме", ее разоблачении злоупотреблений в отношении пациентов в психиатрической больнице Bellevue, впервые опубликованном в виде серии статей в газете "The World", а затем в виде книги. Нелли продолжила писать больше статей о коррумпированных политиках, условиях труда на потогонных фабриках и других социальных несправедливостях.

The muckrakers would become known for their investigative journalism, evolving from the eras of "personal journalism"—a term historians Emery and Emery used in The Press and America (6th ed.) to describe the 19th century newspapers that were steered by strong leaders with an editorial voice (p. 173)—and yellow journalism. One of the biggest urban scandals of the post Civil War era was the corruption and bribery case of Tammany boss William M. Tweed in 1871 that was uncovered by newspapers. In his first muckraking article "Tweed Days in St. Louis", Lincoln Steffens exposed the graft, a system of political corruption, that was ingrained in St. Louis. While some muckrakers had already worked for reform newspapers of the personal journalism variety, such as Steffens who was a reporter for the New York Evening Post under Edwin Lawrence Godkin, other muckrakers had worked for yellow journals before moving on to magazines around 1900, such as Charles Edward Russell who was a journalist and editor of Joseph Pulitzer's New York World. Publishers of yellow journals, such as Joseph Pulitzer and William Randolph Hearst, were more intent on increasing circulation through scandal, crime, entertainment and sensationalism. Just as the muckrakers became well known for their crusades, journalists from the eras of "personal journalism" and "yellow journalism" had gained fame through their investigative articles, including articles that exposed wrongdoing. In yellow journalism, the idea was to stir up the public with sensationalism, and thus sell more papers. If, in the process, a social wrong was exposed that the average man could get indignant about, that was fine, but it was not the intent to correct social wrongs as it was with true investigative journalists and muckrakers. Julius Chambers of the New York Tribune could be considered to be the original muckraker. Chambers undertook a journalistic investigation of Bloomingdale Asylum in 1872, having himself committed with the help of some of his friends and his newspaper's city editor. His intent was to obtain information about alleged abuse of inmates. When articles and accounts of the experience were published in the Tribune, it led to the release of twelve patients who were not mentally ill, a reorganization of the staff and administration of the institution and, eventually, to a change in the lunacy laws. This later led to the publication of the book A Mad World and Its Inhabitants (1876). From this time onward, Chambers was frequently invited to speak on the rights of the mentally ill and the need for proper facilities for their accommodation, care and treatment. Nellie Bly, another yellow journalist, used the undercover technique of investigation in reporting Ten Days in a Mad House, her 1887 exposé on patient abuse at Bellevue Mental Hospital, first published as a series of articles in The World newspaper and then as a book. Nellie would go on to write more articles on corrupt politicians, sweat shop working conditions and other societal injustices.

Журналдар

Журналдар – ашынбас журналистиканың басты арналары болды. Сэмюэл С. МакКлюр мен Джон Санборн Филлипс 1893 жылғы мамыр айында «МакКлюр журналын» құрды. МакКлюр журнал индустриясын бағасын 15 центке дейін төмендетіп, жарнама берушілерді тартқандығымен, аудиторияға иллюстрациялар мен сапалы мазмұн ұсынғандығымен, содан кейін сатудың өсуіне байланысты жарнама тарифтерін көтергендігімен жетекшілік етті, ал «Мунси» мен «Космополитан» да оның үлгісін қабылдады. МакКлюр талантты жазушыларды іздеп, жалдады, мысалы, сол кездегі беймәлім Ида М. Тарбелл немесе тәжірибелі журналист және редактор Линкольн Стеффенс. Журналдың жазушылар тобы ашынбас қозғалысымен байланысты болды, оларға Рэй Стэннард Бейкер, Бертон Дж. Хендрик, Джордж Кеннан (саяхатшы), Джон Муди (қаржы сарапшысы), Генри Рейтердаль, Джордж Киббе Тернер және Джадсон К. Уэлливер кірді, ал олардың есімдері журналдың мұқабасын әшекейледі. Ашынбас журналистикасымен байланысты басқа журналдар: «Американдық журнал» (Линкольн Стеффенс), «Арена» (Г. У. Галвин және Джон Муди), «Collier's Weekly» (Самуэль Хопкинс Адамс, C. P. Коннолли, Л. Р. Главис, Уилл Ирвин, J. M. Оскисон, Уптон Синклер), «Cosmopolitan» (Жосиа Флинт, Альфред Генри Льюис, Джек Лондон, Чарльз П. Норкросс, Чарльз Эдвард Рассел), «Everybody's Magazine» (Уильям Хард, Томас Уильям Лоусон, Бенджамин Б. Линдси, Фрэнк Норрис, Дэвид Грэм Филлипс, Чарльз Эдвард Рассел, Уптон Синклер, Линкольн Стеффенс, Меррилл А. Теге, Бесси және Мари Ван Ворст), «Hampton's» (Рилта Чайлд Дорр, Бенджамин Б. Хэмптон, Джон Л. Мэтьюс, Чарльз Эдвард Рассел, Джадсон К. Уэлливер), «The Independent» (Джордж Уолбридж Перкинс), «Outlook» (Уильям Хард), «Pearson's Magazine» (Альфред Генри Льюис, Чарльз Эдвард Рассел), «Twentieth Century» (Джордж Френч) және «World's Work» (C. M. Киз және Q. P.). Басқа да қызықты журналдар: «Chatauquan», «Dial», «St. Nicholas». Сонымен қатар, Теодор Рузвельт қызметтен кеткеннен кейін «Scribner's Magazine» журналына материалдар жазды.

Жоғалу

Муккрекерлердің ықпалы Уильям Говард Тафттың көбірек консервативті президенттігі кезінде азайды. Корпорациялар мен саяси лидерлер бұл журналистерді үнсіздендіруде жақсы нәтижелерге қол жеткізді, себебі жарнама берушілердің бойкоты кейбір журналдарды банкротқа дейін жеткізді. Олардың әшкерелеулері арқылы елде қалалар, бизнес, саясат және басқа да салаларда реформалар жасалды. Standard Oil сияқты монополиялар таратылды және саяси машиналар күйреп қалды; муккрекерлер жариялаған мәселелер шешілді, осылайша сол дәуірдің муккрекерлерінің қажеттілігі болмай қалды.

Әсері

Фред Куктың айтуынша, муккрекерлердің журналистикасы тұрақты әсер ететін сот процесіне немесе заңнамаға алып келді, мысалы, Standard Oil компаниясының мұнай өнеркәсібіндегі монополиясының тоқтатылуы, 1906 жылғы Таза тағам және дәрі-дәрмек туралы заңның қабылдануы, 1916 жыл шамасында АҚШ-тағы алғашқы бала еңбегі заңдарының құрылуы. Олардың хабарлары қалалық және штаттық деңгейде, сондай-ақ Конгресте парақорлық пен сыбайлас жемқорлықты ашып, реформаларға және сайлау қорытындыларының өзгеруіне әкелді. «Бұл құбылыстың ұлттың жанына тигізген әсері терең болды. Американың ең белсенді және күшті даму кезеңімен муккрекерлердің өркендеуінің сәйкес келуі кездейсоқ емес деп есептеуге болады. Ел халқы дәуірдің сыбайлас жемқорлығы мен кемшіліктеріне наразы болды – және оларды хабарлап, ояртқан муккрекерлер болды. Нәтижелер прогрессивизм мен реформалардың үлкен толқынында көрінді, 1913 жылдан 1917 жылға дейінгі Вудро Вильсонның алғашқы әкімшілігін белгілеген ерекше заңдардың қабылдануымен аяқталды. Муккрекерлер осы жолды ашты». Муккрекерлердің мақалаларынан туындаған басқа өзгерістерге АҚШ Әскери-теңіз күштерін қайта ұйымдастыру кіреді (Генри Реутердал МакКлюр журналында даулы мақала жариялағаннан кейін). Муккрекерлік тергеулер сенаторларды сайлау тәсілін АҚШ Конституциясының он жетінші түзетуі арқылы өзгертуге пайдаланылды және үкіметтік органдардың қадағалау функцияларын атқаруына әкелді. Журналистика оқулықтарында МакКлюрдің муккрекерлік стандарттары «қазіргі заманғы зерттеуші журналистиканың ажырамас бөлігіне айналды» деп көрсетілген. Бұған қоса, ерте муккрекерлердің жетістіктері журналистерге үлгі болып келеді. Сонымен қатар, муккрекерлік американдық тарихта журналистиканың маңызды бөлігіне айналды. Боб Вудвард пен Карл Бернштейн Никсон әкімшілігінің Ватергейт ісіндегі қызметін ашып, Никсонның отставкаға келуіне себеп болды. Соңғы кезде Эдвард Сноуден үкіметтік тыңшылық қызметін, болмаса да заңсыз жолмен, жария етіп, халыққа олардың жеке өміріне тиістің шегінен асып кеткенін білдірді.

According to Fred J. Cook, the muckrakers' journalism resulted in litigation or legislation that had a lasting impact, such as the end of Standard Oil's monopoly over the oil industry, the establishment of the Pure Food and Drug Act of 1906, the creation of the first child labor laws in the United States around 1916. Their reports exposed bribery and corruption at the city and state level, as well as in Congress, that led to reforms and changes in election results. "The effect on the soul of the nation was profound. It can hardly be considered an accident that the heyday of the muckrakers coincided with one of America's most yeasty and vigorous periods of ferment. The people of the country were aroused by the corruptions and wrongs of the age – and it was the muckrakers who informed and aroused them. The results showed in the great wave of progressivism and reform cresting in the remarkable spate of legislation that marked the first administration of Woodrow Wilson from 1913 to 1917. For this, the muckrakers had paved the way." Other changes that resulted from muckraker articles include the reorganization of the U. S. Navy (after Henry Reuterdahl published a controversial article in McClure's). Muckraking investigations were used to change the way senators were elected by the Seventeenth Amendment to the U. S. Constitution and led to government agencies to take on watchdog functions. Journalism textbooks point out that McClure's muckraking standards "Have become integral to the character of modern investigative journalism." Furthermore, the successes of the early muckrakers have continued to inspire journalists. Moreover, muckraking has become an integral part of journalism in American history. Bob Woodward and Carl Bernstein exposed the workings of the Nixon Administration in Watergate, which led to Nixon's resignation. More recently, Edward Snowden disclosed the activities of governmental spying, albeit illegally, which gave the public knowledge of the extent of the infringements on their privacy.