Тайландтағы ЮНЕСКО мұрасы – Бан Чианг археологиялық алаңы. Қызыл керамикасымен және тарихи артефакттардың контрабандасымен әйгілі. Қазіргі заманғы зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік-шығыс Таиландтағы археологиялық орын
Archaeological site in north east Thailand
Бан Чианг (บ้านเชียง, ) – Таиландтың Удон Тани провинциясының Нонг Хан ауданындағы археологиялық орын. 1992 жылдан бері ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген. 1966 жылы табылып, алғашқы қызығушылықты ежелгі қызыл бояумен боялған керамикалық бұйымдары тудырды. Жақында, 2008 жылы халықаралық назарға ілікті, АҚШ Әділет департаменті 2003 жылы басталған жасырын тергеу нәтижесінде Бан Чианг ескіліктерін заңсыз саудалауға қатысқан бірнеше мұражайға рейд жасады.
Ban Chiang (บ้านเชียง, ) is an archaeological site in Nong Han district, Udon Thani province, Thailand. It has been a UNESCO World Heritage Site since 1992. Discovered in 1966, the site first attracted interest due to its ancient red painted pottery. More recently, it gained international attention in 2008 when the United States Department of Justice, following an undercover investigation begun in 2003, raided several museums for their role in trafficking in Ban Chiang antiquities.
Ашылу
Ауыл тұрғындары бұрынғы жылдары қыш ыдыстардың бір бөлігін тауып алған, бірақ олардың жасын және тарихи маңыздылығын білмеген. 1966 жылдың тамызында Гарвард колледжінің саяси ғылымдар студенті Стив Янг ауылда тұрып, дипломдық жұмысы үшін сұхбаттар жүргізіп жатқан. Тай тілінде сөйлейтін Янг Вильгельм Сольгеймнің еңбектерімен және Оңтүстік-Шығыс Азиядағы өркениеттің ежелгі бастаулары туралы оның теориясымен таныс еді. Бір күні Бан Чиангтағы жолмен көмекшісі – ауыл мектебінің сурет мұғалімімен бірге келе жатқанда, Янг қызыл капок ағашының (Bombax ceiba) түбіне тұмсығып, сазды жолға құлап кетті. Оның астында шағын және орташа өлшемді қыш құмыралардың ашық жақтары болды. Янг осы жылтырланбаған қыш ыдыстардың төмен температурада күйдірілгенін және өте ескі екенін анықтады, бірақ ыдыстар бетіне салынған өрнектер ерекше болды. Ол Бангкоктегі Суан Паккад сарайының жеке мұражайындағы ханшайым Фантип Чумботеге және Тай үкіметінің Көркем өнер департаментінің Чин Ю Диге құмыра үлгілерін әкелді. Кейіннен Форд қорының қызметкері, өнер тарихшысы Элизабет Лайонс Бан Чиангтан қыш сынықтарын Пенсильвания университетіне жас анықтау үшін жіберді. Алайда, алғашқы жарияланым, құмыралардың әдемілігі және олардың бірнеше мың жыл бұрын жасалғандығы туралы сенім ауыл тұрғындарының оларды құмарлықпен жинауына және одан кейін тонауына әкелді.
Villagers had uncovered some of the pottery in prior years without insight into their age or historical importance. In August 1966, Steve Young, a political science student at Harvard College, was living in the village conducting interviews for his senior honors thesis. Young, a speaker of Thai, was familiar with the work of Wilhelm Solheim and his theory of the possible ancient origins of civilization in Southeast Asia. One day while walking down a path in Ban Chiang with his assistant, an art teacher at the village school, Young tripped over the root of a red kapok tree (Bombax ceiba) and fell on his face in the dirt path. Under him were the exposed tops of small and medium sized pottery jars. Young recognized that the unglazed earthenware pots had been low fired and were quite old, but that the designs applied to the surface of the vessels were unique. He took samples of pots to Princess Phanthip Chumbote at the private museum of Suan Pakkad Palace in Bangkok and to Chin Yu Di of the Thai Government's Fine Arts Department. Later, Elisabeth Lyons, an art historian on the staff of the Ford Foundation, sent potsherds from Ban Chiang to the University of Pennsylvania for dating. Unfortunately, the early publicity, the beauty of the pots, and the belief that the pots were several thousands of years old led to avid collecting and consequent avid looting by the villagers.
Археология
Тайландтың Көркемсурет департаменті 1960 және 1970 жылдардың басында бірнеше шағын қазба жұмыстарын жүргізді. Бұл қазбалар нәтижесінде қаңқалар, қоладан жасалған заттар және көптеген ыдыстар табылды. Күріш қалдықтары да табылғандықтан, қола дәуірінің қоныстанған адамдары, әдетте, шаруалар болған деген болжам жасалды. Қазба алабындағы ең көне қабірлерде қола заттары жоқ, демек олар неолит мәдениетіне жатады; ал ең соңғы қабірлер темір дәуіріне дейін созылады. 1981 жылы 43 жасында Чет Горманның ерте қайтыс болуы зерттеу және жариялау процесін баяулатты. Бұл алапты көбінесе "мазар" деп атайды, бірақ зерттеулер көрсеткендей, қайтыс болғандар үйлердің қасында немесе астында жерленген. Мұндай әдет тұрғын үйлерге жерлеу деп аталады.
The Fine Arts Department of Thailand conducted several small excavations during the 1960s and early 1970s. These excavations revealed skeletons, bronze artifacts and a wealth of pots. Rice fragments were also found, leading to the belief that the Bronze Age settlers were probably farmers. The site's oldest graves do not include bronze artifacts and are therefore from a Neolithic culture; the most recent graves date to the Iron Age. The early death of Chet Gorman in 1981, at the age of 43, slowed the process of analysis and publication. This site has often been called a "cemetery site", but research has suggested that the deceased were buried next to or beneath dwellings. This practice is called residential burial.
Адамның қалдықтары өмір салтын көрсетеді
1974-1975 жылдардағы қазба жұмыстары кезінде кем дегенде 142 жеке жерлеу орыны табылды. Майкл Питрусевский мен Мишель Тумай Дуглас адам сүйектерін талдағаннан кейін, адамдардың өмір салты күшті әрі белсенді болғанын, сондай-ақ адамдар арасындағы зорлық-зомбылықтың немесе соғыстың кез келген түрінің аз болуын анықтады. Көректенудің негізі ауыл шаруашылығы, аңшылық және жинау шаруашылығының аралас экономикасы болды, бұл металлургиямен бірге жүрді. Ғасырлар бойы осы жерде бейбіт өмір сүргенін металл қару-жарақтардың жоқтығы растайды. Кейінгі қазба жұмыстары, оның ішінде Бан Нон Ваттағы қазба жұмыстары, Бан Чиангқа қатысты бұрынғы мерзімдердің күмәнді екенін көрсетті. Артефакттардың алғашқы мерзімдерін анықтау үшін термолюминесценция әдісі қолданылды, нәтижесінде б.з.д. 4420–3400 жылдар аралығы алынды, бұл осы орынды әлемдегі ең ерте қола дәуірі мәдениетіне айналдырар еді. Бұл мерзімдер әлемдік қызығушылықты тудырды. Термолюминесценциялық мерзімдеу әдісі сол кезде тәжірибелік болғандықтан, Бан Чиангтың белгісіз шығу тегі бар сынықтарына қолданылды. Алайда, 1974–1975 жылдардағы қазба жұмыстарының нәтижесінде радиокөміртектік мерзімдеу үшін жеткілікті материал жиналды. Радиокөміртектік мерзімдеу арқылы қайта талдау көрсеткендей, Бан Чиангтағы ең ерте металлургия шамамен б.з.д. 2000–1700 жылдарға жатуы мүмкін. Ең төменгі қабірден алынған күріш фитолиттерінен (металл қалдықтары жоқ қабір ыдысының ішінде) б.з.д. 2100 жылға сәйкес мерзім алынды. Ең жас қабір шамамен 200 жылға дейін созылған. Қола жасау б.з.д. 2000 жыл шамасында, қызу балқыту ыдыстары мен қола сынықтарының болуымен расталды. Отаго университетінің профессоры Чарльз Хигам Бан Чиангта өмір сүрген адамдардың және олармен бірге жерленген жануарлардың сүйектерін пайдаланып, қарсы талдау жүргізді. Алынған нәтижелер Байес статистикасымен талданды, нәтижелер Бан Чиангтың алғашқы қоныстануы шамамен б.з.д. 1500 жылға, ал қола дәуіріне өту шамамен б.з.д. 1000 жылға жатуын көрсетті. Бан Чианг металлургиясының мерзімдемесі әлі де күрт даулы мәселе болып табылады.
At least 142 discrete burials were found in the 1974 1975 excavations. Analysis of the human remains by Michael Pietrusewsky and Michele Toomay Douglas revealed that the people lived a vigorous and active lifestyle with little evidence of interpersonal violence or any form of warfare. The subsistence was based on mixed agricultural/hunting/gathering economy, co occurring with metallurgy. The conclusion that the centuries long occupation of the site was largely peaceful is bolstered by the lack of metal weapons. Subsequent excavations, including that at Ban Non Wat, have now shown that the proposed early dates for Ban Chiang are unlikely. The first datings of the artifacts used the thermoluminescence technique, resulting in a range from 4420–3400 BCE, which would have made the site the earliest Bronze Age culture in the world. These dates stirred world wide interest. Thermoluminescence dating of pottery was at the time an experimental technique and had been applied to Ban Chiang sherds of uncertain provenance. However, with the 1974–1975 excavation, sufficient material became available for radiocarbon dating. Reanalysis by radiocarbon dating suggested that a more likely date for the earliest metallurgy at Ban Chiang was c. 2000–1700 BCE. A date of 2100 BCE was obtained from rice phytoliths taken from inside a grave vessel of the lowest grave, which had no metal remains. The youngest grave was about 200 CE. Bronze making began circa 2000 BCE, as evidenced by crucibles and bronze fragments. A contrasting analysis was conducted by Charles Higham of the University of Otago using the bones from the people who lived at Ban Chiang and the bones of animals interred with them. The resulting determinations were analyzed using Bayesian statistics and the results suggested that the initial settlement of Ban Chiang took place about 1500 BCE, with the transition to the Bronze Age about 1000 BCE. The chronology of Ban Chiang metallurgy is still in considerable dispute.
Металлургия
Бан-Чян және Таиландтың солтүстік-шығысындағы басқа да ауылдарда төрт мың жыл бұрын металлургия шағын ауылдық ортада қолданылғанын көрсететін көптеген қола артефакттары табылды. Бұл археологтар үшін қызығушылық тудырады, себебі ежелгі Оңтүстік-Шығыс Азия металлургиясы, металлургияны меңгерген көптеген басқа ежелгі қоғамдардан өзгеше, әскери немесе урбанизацияланған мемлекеттің болмауында гүлденген. Доктор Джойс Уайт пен Элизабет Хамильтон Бан-Чян металдарына арналған төрт томдық монографияны бірлесіп жазды, бұл Бан-Чян зерттеулеріндегі ең толыққанды еңбек. Монографияда осы орыннан және Таиландтың солтүстік-шығысындағы үш орыннан – Бан Тонг, Бан Пак Топ және Дон Клангтан алынған металдар мен оларға қатысты мәліметтер ұсынылған. Бұл Пенсильвания университетінің баспасында жарық көрген және Пенсильвания университетінің археология және антропология мұражайы арқылы таратылған Тай археологиясы монографиялық сериясының екінші бөлімі. Монографияда Уайт пен Хамильтон металл артефакттарын каталогтап, жіктеді және Бан-Чян хронологиясы туралы дискурсқа үлес қосады. Олар ежелгі металдарды олардың әлеуметтік контекстінде түсіну үшін инновациялық технологиялық көзқарас арқылы жан-жақты талдады. Мұны істеу үшін олар типологиялық ауқым, металл құрамы мен өндіріс техникаларының өзгеруі, орында өндіріс қызметінің болуы және металл табылған жерлердің контексті бойынша жүйелі бағалаулар жүргізеді. Уайт пен Хамильтон сонымен қатар металл өңдеушілердің білімі мен таңдауындағы аймақтық айырмашылықтар металлургиялық тәжірибе қауымдастықтарының бұрынғы желілерін аша алатынын, бұл сол кездегі экономикалық және әлеуметтік желілерге, сондай-ақ олардың уақыт өте келе қалай өзгергеніне маңызды әсер ете алатынын жазады. Олардың маңызды тұжырымдарының бірі – көптеген мыс қорытпасынан жасалған өнімдер ірі орталықтандырылған шеберханаларда емес, жергілікті ауылдарда құйылған. Бан-Чян бойынша жетекші ғалым Уайт Пенсильвания университетінің мұражайында Бан-Чян жобасын басқаратын Оңтүстік-Шығыс Азия археологиясы институтының (ISEAA) директоры болып табылады. Жоба Бан-Чян және оның айналасындағы орындарда табылған металл және металлмен байланысты артефакттар туралы мәліметтерді ұсынатын ашық металл деректер базасын жүргізеді. Металл артефакттары тоғыз топқа бөлінеді: білезіктер, балталар/тілдер, пышақтар, ұштар, қоңыраулар, сымдар/тақталар, жалпақ, аморфты және әртүрлі. Металлмен байланысты үш топ – тостағандар, қалыптар және шлак. Металл деректер базасында артефакттар жасалған кезең және әр артефактқа жасалған техникалық талдаулар туралы мәліметтер де тіркелген.
Ban Chiang, along with other surrounding villages in northeast Thailand, contains many bronze artifacts that demonstrate that metallurgy had been practiced in small, village settings nearly four thousand years ago. This is of interest to archaeologists, as ancient Southeast Asian metallurgy flourished without the presence of a militaristic or urbanized state, unlike many other ancient societies that had mastered metallurgy. Dr Joyce White and Elizabeth Hamilton co authored a four volume Ban Chiang metals monograph, the most extensive of its kind in Ban Chiang scholarship. The work presents metals and related evidence from the site as well as three other sites in northeast Thailand: Ban Tong, Ban Phak Top, and Don Klang. It is the second installment in the Thai Archaeology Monograph Series, published by the University of Pennsylvania Press and distributed for the University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology. In the monograph, White and Hamilton catalogue and classify metal artifacts as well as contribute to the Ban Chiang chronology discourse. They analyzed the metals comprehensively through innovative technological perspectives in order to understand ancient metals in their social contexts. To do this, they make systematic assessments by typological range, variation in metal composition and manufacturing techniques, evidence for on site production activities, and contextual evidence for deposition of metal finds. White and Hamilton also write that regional variation in metalworker know how and choices can reveal past networks of communities of metallurgical practice that could have important ramifications for economic and social networks of the time as well as how those changed over time. One of their major findings is that most copper alloy products were cast in local villages and not at large centralized workshops. White, a leading scholar on Ban Chiang, directs an organization, the Institute of Southeast Asian Archaeology (ISEAA), that manages the Ban Chiang Project at the University of Pennsylvania Museum. The project runs an open access metals database that presents the data on metal and metal related artifacts found at Ban Chiang and surrounding sites. The metal artifacts are classified into nine groups: bangles, adzes/tillers, blades, points, bells, wires/rods, flat, amorphous, and miscellaneous. The three metal related groups are crucibles, molds, and slag. The metals database also records the time period in which the artifacts were created and the technical analyses performed on each artifact.
ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра статусы
1992 жылы бұл орын ЮНЕСКО-ның ІІІ критерийіне сәйкес, «мәдени дәстүрге немесе жойылған немесе әлі де бар цивилизацияға ерекше немесе бірегей куәлік беретін» ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұрасы ретінде жарияланды.
The site itself was declared a UNESCO World Heritage site in 1992 under criteria iii, which describes a site that "bear[s] a unique or at least exceptional testimony to a cultural tradition or to a civilization which is living or has disappeared."
Бан Чианг ұлттық мұражайы
Бұл сайт тай және халықаралық туристер үшін күннен-күнге тартымдырақ бола түсуде, бұл қызығушылықты сайт мұражайы одан әрі күшейтеді. Мұражай сайт туралы, оның табылғандығы және археологиялық тұрғыдан түсіндірілуі, сондай-ақ Таиланд патшалық отбасының осы сайтқа деген қызығушылығының тарихы туралы ғимараттары мен көрмелерін үнемі жаңартып отырады. Мұражайда 700 метр қашықтықта орналасқан Ват Фо Си Май ғибадатханасындағы қазба жұмыстарының нақты көрінісі бар, онда Бан Чианг мәдениетінің артефакттары мен қазба кезінде табылғандай симуляцияланған қаңқалар қойылған. Мұражай коллекциясына доктор Уайттың кураторлық жұмысын жасаған "Бан Чианг, жоғалған қола ғасырының ашылуы" атты көшпелі көрмесі де кіреді. Бұл көрме 1974-75 жылдарғы Пенн мұражайындағы қазбалардан кейін халықаралық турнеге шығып, 1987 жылы Бан Чианг мұражайының тұрақты көрмесінің бір бөлігіне айналды. Мұражайда "үш негізгі және алты аралық кезеңді көрнекі түрде бейнелейтін көрмелер мен ақпараттар", сондай-ақ сайттың жалпы және қазба тарихы ұсынылған. Мұражайдағы артефакттар Виртуалды мұражай веб-сайтында да көрсетіледі. Сайт пен мұражай туралы бірнеше саяхат басылымдары, оның ішінде CNN және Таиландтың ресми туризм сайтында мақалалар жарияланған. Бұл туристік ағын ауыл экономикасына айтарлықтай әсер етті, мұражай маңында бірнеше шағын дүкендер мен мейрамханалар ашылды.
The site has been increasingly attractive to Thai and international tourists, an interest fostered by a site museum that has continually upgraded its buildings and exhibitions about the site, its discovery, and archaeological interpretation, as well as the history of interest in the site by the Thai royal family. The museum includes an accurate open pit recreation of the excavation at a temple some 700 meters away called Wat Pho Si Mai, with the Ban Chiang Culture artifacts and simulated skeletons displayed as they appeared during excavation. Included in the museum's collection is the traveling exhibit curated by Dr White, titled Ban Chiang, Discovery of a Lost Bronze Age, which toured internationally following the 1974 75 Penn Museum excavations and became part of the Ban Chiang Museum permanent exhibit in 1987. The museum includes "displays and information that highlight the three main periods and six sub periods" as well as the site's general and excavation history. Artifacts from the museum are also displayed in a Virtual Museum website. The site and museum have been reviewed by several travel publications, including CNN, and the official tourism site of Thailand. This tourist traffic in turn has had a profound impact on the village economy, with several small shops and restaurants developing near the museum.
АҚШ-тың сот ісі
Бұл сайт 2008 жылдың қаңтар айында танымал болды, Бан Чианг және Таиландтағы басқа да ежелгі қоныстардан табылған мыңдаған артефакттар кем дегенде бес Калифорния мұражайының қорында табылды: Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы, Мингей халықаралық мұражайы, Тынық мұхиты аймақтық мұражайы, Чарльз В. Бауэрс мұражайы және UC Беркли өнер мұражайы. Бұл күрделі схема қылмыстық топ ретінде жұмыс істеді және заттарды Тайландтан АҚШ-қа контрабандалық жолмен шығарып, оларды салық жеңілдіктерін алу үшін мұражайларға сыйға тартты. АҚШ мұражайларындағы заттардың саны өзінің орнындағыдан көп болды деген қауесет тарады. Бұл іс Калифорния мен Чикагодағы түрлі мұражайларға, дүкендерге, қоймаларға және жеке өнер коллекционерлерінің үйлеріне федералды құқық қорғау органдары жүргізген 13 жоғары деңгейдегі рейдтер кезінде жарық көрді. Бұл "Антиквариат" операциясы деп аталған бес жылдық федералды жасырын тергеудің нәтижесі болды. Ұлттық парксервисінің арнайы агенті жеке коллекционер рөліндегі адам болып көрініп, істің мән-жайын құжаттады. Агент екі өнер сатушыдан ұрланған антиквариаттарды сатып алып, жоғарыда аталған Калифорния мұражайларына сыйға тартты. Ол мұражай қызметкерлерінің "антиквариаттардың тегі туралы әртүрлі деңгейде білімі бар екенін" анықтады және олар сыйлықтарды қабылдауға келісті. Заңсыз саудамен айналысқан күдікті Оңтүстік-Шығыс Азиядан барлық көне заттарды заңсыз әкелген. Ол 1970 жылдары Таиландқа саяхат жасаған кезде бұл бизнеске кіріп, тайлық делдалдардан антиквариаттарды сатып алып, оларды Калифорния мұражайларына аз пайдаға сатқан. Оның сот процесі 2016 жылдың қараша айына жоспарланған, бірақ 2017 жылдың мамырында қайтыс болғанға дейін бірнеше рет кейінге жылдырылды. Саудамен айналысқан басқа да күдіктілер сотқа дейін қайтыс болды. Дегенмен, іс сәтті нәтижелерге, соның ішінде айыптау үкімдеріне әкелді. 2015 жылы "Жібек жолы" галереясының иелері Джонатан мен Кари Маркелл ескіліктер саудасы бойынша кінәлі деп танылды. Джонатан Маркелл ұрланған археологиялық артефакттарды сату және құжаттарды жалған жасағаны үшін 18 айға бас бостандығынан айырылды, сондай-ақ бір жыл бақылауда болу мерзімі белгіленді. Олар сонымен қатар салықтан жалтару үшін үш жылға бақылаусыз мерзімге сотталды. Оларға шамамен 2000 АҚШ доллары көлемінде өтемақы төлеу және үйлерінен және жабық галереясынан алынған 300-ден астам артефакттарды Оңтүстік-Шығыс Азияға қайтару үшін шамамен 25000 АҚШ долларын төлеу міндеттелді. Мингей халықаралық мұражайы 68 артефактты, ал Бауэрс мұражайы 542 ваза, табақ және басқа да заттарды қайтарды. Осылайша, мұражайлар қудалаудан құтылды. Маркеллдер сот үкімі ретінде 337 антиквариатты қайтаруға міндетті. Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы, Тынық мұхиты аймақтық мұражайы және UC Беркли өнер мұражайы да ұрланған заттарды қайтаруға дайын. Доктор Уайттың ғылыми-зерттеу жұмыстарына 1970 жылдардың ортасында Таиландтағы Бан Чианг қаласындағы Пенн университетінің қазбаларын талдау және жариялау, 1978-1981 жылдары Бан Чиангтағы экологиялық далалық зерттеулер (жергілікті тұрғындардың өсімдіктерді қалай анықтап, пайдаланғанын зерттеу), 1990 жылдары Таиландтың әртүрлі аймақтарындағы палеоэкологиялық зерттеулер үшін көлдің қабатын алу және экологиялық карта жасау, және 2001 жылдан бері Луанг Прабанг провинциясындағы Солтүстік Лаоста зерттеулер мен қазба жұмыстарын жүргізу кірді. Бан Чиангқа қатысты Уайт Элизабет Хамильтонмен бірлесіп Пенсильвания университетінің баспасынан Бан Чианг және жақын жерлердің ежелгі металлургиясы туралы монография жариялады. Төрт томның соңғысы 2021 жылы жарық көрді.
The site made headlines in January 2008, when thousands of artifacts from the Ban Chiang and other prehistoric sites in Thailand were found to be in the collections of at least five California museums, including the Los Angeles County Museum of Art, the Mingei International Museum, the Pacific Asian Museum, the Charles W. Bowers Museum, and the UC Berkeley Art Museum. The complex plot functioned as a crime ring and involved smuggling the items out of Thailand into the US, and then donating them to museums in order to claim tax write offs. There were said to be more items in US museums than at the site itself. The case was brought to light during 13 high profile raids conducted by federal law enforcement officers on various California and Chicago museums, shops, warehouses, and homes of private art collectors; it was the culmination of a five year federal undercover investigation called Operation Antiquity. A National Park Service special agent had posed as a private collector and documented the case. The agent bought looted antiquities from two art dealers and donated them to various California art museums like the ones listed above. He found that museum officials had "varying degrees of knowledge about the antiquities' provenance" and agreed to the donations. The alleged smuggler of the trafficking plot imported all the Southeast Asian antiquities illegally. He entered the business during a 1970s trip to Thailand, buying antiquities from Thai middlemen and flipping the items to California museums for a small profit. and his trial was scheduled for November 2016, but was continued numerous times until he died in May 2017. Other alleged major players in the trafficking ring died of various causes before ever going to trial. However, the case still yielded fruitful results, including convictions. Jonathan and Cari Markell, owners of the Silk Road Gallery, pleaded guilty to antiquities trafficking charges in 2015. Jonathan Markell was sentenced to 18 months in prison for trafficking looted archaeological artifacts and falsifying documents, as well as a year of supervised probation. The couple was also sentenced to three years of unsupervised probation for tax evasion. Additionally, they were fined approximately US$2,000 restitution and must pay to ship more than 300 artifacts seized from their home and shuttered gallery back to Southeast Asia at an estimated cost of US$25,000. The Mingei International Museum has repatriated 68 artifacts, while the Bowers Museum has returned 542 vases, bowls, and other objects. By doing so, the museums avoided prosecution. The Markells themselves are expected to give back 337 antiquities as part of their sentencing agreement. The Los Angeles County Museum of Art, the Pacific Asia Museum, and the UC Berkeley Art Museum are also expected to repatriate stolen goods. Dr. White's research endeavors have included analysis and publication of Penn's excavations at Ban Chiang in Thailand in the mid 1970s; ecological field research at Ban Chiang in 1978–1981 including investigations of how local people identified and used plants; lake coring and ecological mapping for palaeoenvironmental research in several parts of Thailand during the 1990s; and, since 2001, survey and excavation in northern Laos, especially in Luang Prabang Province. For Ban Chiang, White, along with Elizabeth Hamilton, has published a monograph through the University of Pennsylvania Press on the ancient metallurgy of Ban Chiang and nearby sites. The last of the four volumes was published in 2021.