Луи Эжен Каваньяк: Француз генералы және саяхатшысы
Louis-Eugène Cavaignac
Луи Эжен Каваньяк (1802-1857) – француз генерал және саясаткер, 1848 жылғы Француз Республикасының басшысы. Алжирдегі әскери қызметі, мамыр революциясы және «Маусым күндері» көтерілісі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз генералы және саясаткері (1802–1857)
French general and politician (1802–1857)
Луи Эжен Кавиньак (lwi øʒɛn kavɛɲak; 15 қазан 1802 – 28 қазан 1857) – француз генералы және саясаткері, Францияның Екінші Республикасы кезінде 1848 жылдың маусым және желтоқсан аралығында Францияның атқарушы билігінің басшысы болды. Париждегі көрнекті отбасында дүниеге келген Кавиньак әскери мансапқа дайындалды. Морея экспедициясынан қызметтен оралғаннан кейін көп ұзамай шілде революциясына қатысты, ал 1832 жылы француз басқыншылығының басында Алжирге жіберілді, онда ол келесі 16 жыл бойы ерекше көзге түсті. 1848 жылғы француз революциясынан және Екінші Республиканың құрылуынан кейін саяси мансабын бастады, Ұлттық Ассамблеяның мүшесі болып сайланды және тез арада Орталық Республикашылдардың жетекшілерінің біріне айналды. Француз уақытша үкіметіндегі Соғыс министрі ретінде Кавиньяққа Париж жұмысшыларының Ұлттық Ассамблеяға қарсы маусымдық көтерілісін басу міндеті жүктелді, осы үшін оған уақытша төтенше жағдай өкілеттігі берілді. Көтерілісті басудан кейін ол диктаторлық өкілеттіктерінен бас тартты, содан кейін Ұлттық Ассамблея Францияның уақытша "Атқарушы биліктің басшысы" ретінде бекітті, ол 1848 жылғы президенттік сайлауға дейін шамамен алты ай бойы басқарды, онда Луи Наполеон Бонапартқа жеңілді. 1851 жылғы төңкеріс кезінде президент таратып жібергенге дейін Ұлттық Ассамблеяда өкіл ретінде қызмет етті, содан кейін жеке өмірге кетті.
Louis Eugène Cavaignac (lwi øʒɛn kavɛɲak; 15 October 1802 – 28 October 1857) was a French general and politician who served as head of the executive power of France between June and December 1848, during the French Second Republic. Born in Paris to a prominent family, Cavaignac was educated for a military career. Shortly after returning from service in the Morea expedition he took part in the July Revolution, and in 1832 was sent to Algeria, at the start of the French invasion, where he served with distinction for the next 16 years. He started his political career following the French Revolution of 1848 and the establishment of the Second Republic, being elected member of the National Assembly, and soon became one of the leaders of the Moderate Republicans. As Minister of War in the French provisional government, Cavaignac was tasked with putting down the June Days uprising, a revolt by Parisian workers against the National Assembly, and for this was temporarily given emergency powers. After suppressing the insurrection he renounced his dictatorial powers, and was subsequently confirmed by the National Assembly as the provisional "Chief of the Executive Power" of France, governing for nearly six months until the 1848 presidential election, in which he ran but lost to Louis Napoléon Bonaparte. He continued to serve as a representative in the National Assembly until its dissolution by the president during the 1851 coup d'état, and afterwards retired into private life.
Отбасы және ерте өмірі
Кавиньак 1802 жылғы 15 қазанда Парижде Жан Батист Кавиньяктың (1762–1829) және Джули Мари Оливье де Коранцтың (1780–1849) екінші және соңғы баласы ретінде дүниеге келді. Оның ағасы – республикалық белсенді және журналист Элеонора Луи Годфрой Кавиньяк. Ол туған кезде әкесі Сен-Саувер қаласының мэрі болған, ал бұрынғыда Француз революциясы кезінде Якобин клубының Ұлттық конвенция мүшесі болып, Людовик XVI-ны өлім жазасына кесуге дауыс берген. Анасы – бай отбасының мүшесі, Париждің либералды зиялы топтарында белгілі болған, «Париж журналының» негізін қалаушы Гвиаум Оливье де Коранцтың қызы және Жан Жак Руссоның досы. Анасының арқасында Кавиньяк Женева энциклопедисі Жан Ромиллидің шөбересі болды. Ол және оның ағасы Руссоның «Эмиль, немесе білім туралы» еңбегінде баяндалған қағидалар бойынша тәрбиеленді. Кавиньяк 1820 жылы Эколь Политехникке түсіп, екі жылдан кейін Мецте оқуын жалғастырды. Әскери білімін аяқтағаннан кейін, ол әскери инженерлердің 2-ші полкінің кіші лейтенанты ретінде Корольдік армияға қосылды. 1826 жылы лейтенант қызметіне тағайындалып, 1828 және 1829 жылдар аралығында Грек тәуелсіздік соғысына француз әскерінің араласуы – Морея экспедициясында қызмет етті. 1830 жылы шілде революциясы басталғанда, Аррас қаласындағы Кавиньяк Бурбон монархиясына қарсы көтеріліске бірінші болып қосылған офицерлердің бірі болды. Осыдан кейін, 1830 жылғы қазан айында жаңа шілде монархиясы кезінде ол капитан болып тағайындалды.
Cavaignac was born in Paris on 15 October 1802, the second and last child of Jean Baptiste Cavaignac (1762–1829) and Julie Marie Olivier de Corancez (1780–1849), who were married in 1797. His elder brother was the republican activist and journalist Éléonore Louis Godefroi Cavaignac. At the time of his birth, his father was the mayor of Saint Sauveur, and previously during the French Revolution had been a Jacobin member of the National Convention, where he voted for the execution of Louis XVI. His mother was the member of a wealthy family, prominent in the liberal intellectual circles of Paris, being the daughter of Guillaume Olivier de Corancez, founder of the Journal de Paris and a friend of Jean Jacques Rousseau. Through his mother, Cavaignac was a great grandson of the Genevan encyclopédiste Jean Romilly. He and his brother were raised in accordance with the principles established in Rousseau's Emile, or On Education. Cavaignac entered the École Polytechnique in 1820, then two years left to continue his studies in Metz. Having finished his military education, he joined the Royal Army as a sub lieutenant of the 2nd regiment of military engineers. Promoted to lieutenant in 1826, he served between 1828 and 1829 in the Morea expedition, the French intervention in the Greek War of Independence. In 1830, upon the outbreak of the July Revolution, Cavaignac, who was stationed in Arras, became one of the first officers to join the revolt against the Bourbon monarchy. He was then promoted to captain in October 1830, under the new July Monarchy.
Алжирдегі әскери мансап
1831 жылы Кавиньяк өзінің республикалық көзқарастарына байланысты қызметтен шеттетілді, себебі ол полковнигінің республикалық көтеріліске қарсы күресуге бұйрық берсе, оған қалай жауап беретіні туралы сұрағына жағымсыз жауап берді. 1832 жылы ол қайтадан қызметке алынып, Африка армиясына жіберілді, Алжирді жаулауға қатысты. Кампанияның алғашқы жылдарында ол Оран (1833), Маскара (1834) және Тлемсен (1836) шайқастарында көзге түсті, бұл оған командирі Томас Бугеодан мақтау әкелді. Бугео Кавиньякты «білімді офицер» деп сипаттап, оның «жоғары қабілеттерінің» оны «үлкен істерге дайын» ететінін айтты. 1837 жылдың сәуір айында оған зуав батальонының басшылығы тапсырылды, ал кейіннен Тлемсеннің әскери гарнизонына он бес ай бойы басшылық ету арқылы ерекше көзге түсті. Бұл қызметке оны маршал Клаузель таңдады, сондай-ақ 1840 жылы Чершельді қорғауда да көзге түсті. Кавиньякқа арналған өмірбаянында Гиполит Кастиль «генерал Кавиньяқты майданда білгендер оның қаншалықты зиялы және күшті болғанын біледі» деп жазды. Оның мансабындағы әрбір қадам шайқаста жүзеге асты. Ол 1840 жылдың маусымында подполковник, 1841 жылдың тамызында полковник, ал 1844 жылы маршал де кемп (maréchal de camp) шеніне көтерілді, соңғысы король Людовик Филипптің ұлы, Омаль герцогы Анри д’Орлеанның тікелей өтініші бойынша болды. Алжирде шендік сатыны көтеріле келе, Кавиньяқтың Франциядағы республикашылдармен хат алысуы азайып, сирек болды. Шілде монархиясының соңғы жылдарында Кавиньяк генерал Ламорисьердің орнына Оран провинциясының губернаторы болып тағайындалды.
In 1831, Cavaignac was removed from active duty in consequence of his declared republicanism, after he responded negatively to his colonel when questioned if he would obey orders to fight an eventual republican insurrection. He was recalled in 1832 and deployed with the Army of Africa, to serve in the invasion of Algeria. In the first years of the campaign he saw action at Oran (1833), Mascara (1834) and Tlemcen (1836), which earned him praise from his commanding officer, Thomas Bugeaud, who described Cavaignac as "an instructed officer", whose "high capabilities" made him "ready for great things". In April 1837 he was given command of a battalion of zouaves, and later won special distinction in his fifteen months' command of the exposed garrison of Tlemcen, a command for which he was selected by Marshal Clauzel, and in the defence of Cherchell in 1840. In his biography of Cavaignac, Hippolyte Castille remarked that "those who had known general Cavaignac in the battlefield knew what intelligence and energy he deployed in action". Almost every step of his promotion was gained on the field of battle. He was promoted to lieutenant colonel in June 1840, to colonel in August 1841, and to maréchal de camp in 1844, the latter on the request of Henri d'Orléans, Duke of Aumale himself, son of King Louis Philippe. As he rose through the ranks in Algeria, Cavaignac's correspondence with the republicans in France became increasingly rare. In the last years of the July Monarchy, Cavaignac was appointed governor of the province of Oran, replacing general Lamoricière.
Алғашқы саяси мансап
1848 жылғы ақпан революциясынан кейін және республика құрылғаннан соң Кавиньяк дивизия генералы дәрежесіне көтеріліп, Францияның уақытша үкіметі оны Алжирдің генерал-губернаторы етіп тағайындады, ол Аумале герцогының орнын басты. 20 наурызда оған соғыс министрі лауазымы ұсынылды, бірақ ол 27 наурызда Алжирден уақытша үкіметке жолданған хатында одан бас тартты. Шамамен бір айдан кейін Кавиньяк Францияға оралып, 1848 жылғы заң шығару сайлауында сол департаментте ең көп дауыс жинағаннан кейін Лот департаментінен сайланған құрылтайлық Ұлттық Ассамблеяға өкіл болып келді. Кавиньяк 1848 жылғы 17 мамырда Парижге келді және сол күні атқару комиссиясынан бұрын бас тарған Соғыс министрлігін қабылдады. Ұлттық Ассамблеяда ол орташа республикашылдардың қатарында отырды, және 10 маусымдағы отырыста бонапартист депутаты Жорж Шарль де Хеккерен д'Антеспен пікір таласты, бұл генерал мен Луи Наполеон Бонапарт арасындағы ұзаққа созылған антагонизмнің бастауы болды.
Following the February 1848 Revolution and the creation of the Republic, Cavaignac was promoted to general of division and was appointed Governor General of Algeria by the French provisional government, succeeding the Duke of Aumale. On 20 March he was offered the office of Minister of War, but refused it in a letter addressed to the provisional government from Algiers, on 27 March. About a month later, Cavaignac returned to France to take his seat as a representative of Lot to the constituent National Assembly, after being the most voted in that department on the 1848 legislative election. Cavaignac arrived in Paris on 17 May 1848, and on the same day accepted from the Executive Commission the Ministry of War he had previously refused. At the National Assembly he sat among the Moderate Republicans, and there, at the 10 June session, he engaged in a debate with the Bonapartist deputy Georges Charles de Heeckeren d'Anthès, which started a lasting antagonism between the general and Louis Napoléon Bonaparte.
Маусым күндері көтерілісі
23 маусымда Атқарушы комиссия Кавиньяққа Париждің шығысындағы қарулы жұмысшылардың көтерілісін басуды тапсырды, бұл көтеріліс маусым күндері деп аталды. 24 маусымға қарай көтерілісшілердің қаупі соншалықты ұлғайды ki, Ұлттық ассамблея Кавиньяққа диктаторлық өкілеттік беріп, Атқарушы комитетті таратып жіберді. Кавиньяқ көтерілісті ең алдымен әскери мәселе деп қарастырды, сондықтан Ұлттық гвардияның көмегімен тұрақты армияға сүйенді және баррикадаларды бұзу үшін артиллерияны қолданудан тартынбады. Оның әскерлері үш күшті бағытта алға жылжығанда, әрбір қадам үшін күрес болды, үкімет әскерлері жиі кері шегінді, оларға қосымша полктердің күші қажет болды, содан кейін ол Бастилия алаңына жетіп, көтерілістің бас штабында жаншып жіберді. 26 маусымға қарай көтеріліс толыққанды басылды. Кавиньяқ пен үкіметтегі басқа да орташа республикашылдардың пікірінше, жас Республика құтқарылды. Ол көтерілісті нығайып басып, шабуылға дайындалуға уақыт бөлді. Ол кезде Альфонс де Ламартин тіпті Кавиньяқтың үкіметтің жауабын қасақана кешіктіргенін, 23 маусымдағы алғашқы наразылықтардың күшеюіне мүмкіндік бергенін күдіктенді, осылайша көтерілісшілерге қарсы соңғы жеңісі одан да шешуші болар еді.
On 23 June, the Executive Commission put Cavaignac in charge of suppressing an armed workers' insurrection in eastern Paris, which would become known as the June Days. By 24 June, the insurgents posed such a threat that the National Assembly gave Cavaignac dictatorial powers, and disbanded the Executive Committee. Cavaignac viewed the insurrection as a military issue above all else, and thus relied on the regular army with assistance from the National Guard, and did not hesitate to use cannons to break through barricades. When his troops advanced in three strong columns every inch of ground was disputed, and government troops were frequently repulsed, requiring reinforcement by fresh regiments, until he forced his way to the Place de la Bastille and crushed the insurrection at its headquarters. By 26 June the uprising had been put down. In the view of Cavaignac and other Moderate Republicans in government, the young Republic had just been saved. He had suppressed the revolt with strong determination, but took time in preparing to attack. At the time Alphonse de Lamartine even suspected Cavaignac of having deliberately chosen to delay the government's response, allowing the early protests on 23 June to grow, so that his ultimate victory over the insurgents would be more decisive.
Атқарушы биліктің басшысы
Көтерілісті жеңгеннен кейін Кавиньяк Ұлттық Ассамблея алдына келіп, оған делегацияланған диктаторлық өкілеттіктерден бас тарту ниетін білдірді, және 28 маусымда осылай істеді. Парламент оны Атқарушы биліктің басшысы (Chef du pouvoir exécutif) лауазымында растады. Мұрағатталған республикашыл ретінде Кавиньяк Франция мемлекетінің басшысы ретінде ақпан революциясының нәтижесінде қол жеткізілген демократиялық институттарды нығайтуға тырысты және осыған сәйкес кабинетінің мүшелерін таңдады. Көптеген министрлер де Ұлттық Ассамблеяның орташа республикашыл көпшілігінің органы болған Le National газетімен байланысты болды. Өкімет басында Кавиньяк саяси клубтарға бақылау орнатты және маусымдағы қарулы көтеріліске ықпал еткен деп санайтын солшыл баспасөзді жапты. Ол 1790-шы жылдардағы радикалды басылымның атымен аталатын Le Père Duchêne газетінің таралымын қоса алғанда, он бір газеттің жариялануын уақытша тоқтатты. Кейіннен, тамыз айында, ол "азаттық емес, азаматтық соғыстың құралы" болғандықтан Le Père Duchêne және тағы үш журналға бейшегін тыйым салды. Ұлттық Ассамблеяның маусым оқиғалары алдында қабылдаған шешіміне сәйкес Кавиньяк шілде айында ұлттық шеберханаларды жапты. Ұлттық шеберханалардың орнына үкімет тікелей көмек көрсетті, сондай-ақ жұмыссыздықты азайту мақсатында ірі ауқымды қоғамдық жұмыстар жүргізілді. Кавиньяк үкіметі өндірушілер мен жұмысшылар кооперативтерін қолдады, ересектердің фабрикадағы жұмыс уақытын реттеуге қатысты заңнаманы қабылдады және француз пошта жүйесін жаңғыртуға көмектесті. Осы кезеңде Атқарушы биліктің басшысының қолдауымен Ұлттық Ассамблея демократиялық конституцияны әзірледі. Сыртқы саясатта, Еуропаның көп бөлігінде Ұлттар көктемі революцияларымен белгіленген жыл ішінде Кавиньяк уақытша үкіметтің бұрынғы ұстанымын сақтап, Италия, Германия және Польшадағы ұлттық қозғалыстарға симпатия білдірді, бірақ тікелей араласудан аулақ болды. Ішкі қауіпсіздік және сыртқы жағдайдың күрделілігі бейтараптық саясатын қабылдауға себеп болды. Оның үкіметінің басты назарында Италияның солтүстігіндегі Пьемонт-Сардиния Австрия империясына қарсы жүргізіп жатқан Италияның тәуелсіздік соғысы тұрды. Шілде айының соңында Кустоца шайқасында Австрия жеңіске жеткеннен кейін Кавиньяк Пьемонт-Сардинияға көмек көрсету үшін әскер ұйымдастырды, бірақ тиісті өтініш болмағандықтан араласпады. Сонымен қатар, ол қараша айында Римдегі республикалық төңкерістен қашқан Папа Пий IX-ты құтқару үшін экспедициялық күш ұйымдастырды, бірақ кейіннен оны тоқтатты.
After defeating the insurrection, Cavaignac presented himself before the National Assembly and announced his intention to renounce the dictatorial powers delegated to him, which he did on 28 June. The parliament therefore confirmed him in power as Chief of the Executive Power (Chef du pouvoir exécutif). As a committed Republican, Cavaignac strove as head of state of France to secure the democratic institutions recently achieved with the February Revolution, and selected the members of his cabinet accordingly. Many government ministers were also connected to the newspaper Le National, the press of the Moderate Republican majority of the National Assembly. In his early government, Cavaignac imposed control over political clubs and suppressed the left wing press, which he deemed responsible for inciting the armed insurrection of June. He temporarily prohibited the publication of eleven newspapers, including Le Père Duchêne, named after the 1790s radical publication. He would later, in August, indefinitely ban Le Père Duchêne along with three other journals for being "instruments of civil war and not of liberty". As previously decided by the National Assembly before the June Days, Cavaignac closed down the national workshops in July. Direct relief was provided by the government to supplant the national workshops, and large scale public works were undertaken in order to reduce unemployment. Cavaignac's government gave support to producers' and workers' cooperatives, sponsored legislation on maximum working hours for adult factory workers, and promoted the modernization of the French postal system. During this period, with the Chief of the Executive's support, a democratic constitution was prepared by the National Assembly. In foreign policy, during a year marked by the Spring of Nations revolutions through much of Europe, Cavaignac essentially maintained the stance previously adopted by the provisional government, of asserting sympathy towards the national movements, specially those in Italy, Germany and Poland, but avoided direct involvement. The worry about internal security and the complex situation abroad prompted a policy of neutrality. The chief concern for his government was the Italian War of Independence, being waged against the Austrian Empire by Piedmont Sardinia in northern Italy. After the Austrian victory in late July at the Battle of Custoza, Cavaignac organized an army to support Piedmont Sardinia, but in the absence of a request did not intervene. In contradiction, he also organized, and later cancelled, in November an expeditionary force to rescue Pope Pius IX, who had fled from a republican revolution in Rome.
Президент сайлауы
8 қазанда Ұлттық Ассамблея Республика Президентін сайлауды халықтың тікелей дауысына салу туралы шешім қабылдады. Сайлау күні жақындаған сайын, бәсеке Луи Наполеон Бонапарт пен Кавиньяк арасында болады деген дәлелдер көбейе түсті. Екі басты кандидат та консервативті Тәртіп партиясының қолдауын алуға тырысты. Осы мақсатта Кавиньяк қазан айында, министрлік реформаға мүмкіндік туғанда, өзінің кабинетіне екі орлеанист (Вивьен мен Дюфоре) кіргізді, тіпті партия жетекшісі Адольф Тьерге өзінің үкіметінде вице-президенттік лауазымын ұсынды. Бірақ Тьер Кавиньякты тым солшыл деп есептеді, ал генерал консерваторлар күткендей оларға толықтай мойынсұнбады. Оның орнына ол Луи Наполеонды артық көреді, өйткені Тьердің пікірінше, ол "генерал Кавиньяққа қарағанда қызылдар мен социалистерден гөрі оқшауланғандай көрінеді". Ұзақ пікірталас нәтижесінде Тәртіп партиясы 5 қарашада ешқандай кандидатты қолдамауға шешім қабылдады. Кавиньяқтың жақтастары партия өз кандидаттарын ұсынады деп үміттенді, соның салдарынан дауыстар бөлініп, Кавиньяқтың жеңіс мүмкіндігі артады, себебі абсолютті көпшілік болмаған жағдайда соңғы шешімді Ассамблея қабылдайтын, ал онда Кавиньяқ көпшілік қолдауына ие болды. Үшінші кандидаттың болмауы Луи Наполеонға тиімді болды, ол халықтың сүйіктісі еді. Дегенмен Кавиньяқты француз баспасөзінің көп бөлігі, соның ішінде либералды газеттер Le Siècle және Journal des débats қолдады, бұл оның жеңіске жетуіне мүмкіндік беретін еді, өйткені сайлау науқаны көбінесе баспасөз арқылы жүргізілді. Дауыс беру 10 және 11 желтоқсанда өтті. Бірінші нәтижелер Луи Наполеонның жеңіске жақын екенін көрсеткен соң, Кавиньяқтың кеңесшісі полковник Шаррас оны билікте қалу үшін төңкеріс жасауға шақырды, бірақ ол бас тартты. Шаррас Луи Наполеонға билік беру Республиканы құлатпақ деген уәжіне Кавиньяк: "Ол құлауы мүмкін, бірақ қайтадан көтеріледі" деп жауап берді. Луи Наполеон сайлауда дауыстардың 74% алып жеңіске жетті, ал Кавиньяқ 19,5% дауыспен екінші орынға шықты. Жеңімпазға көпшілік дауыс бермеген төрт департаментті Кавиньяқ жеңіп алды: олар Бретаньде (Финстер және Морбиан) және Прованста (Буш-дю-Рон және Вар) орналасқан. 20 желтоқсанда Ұлттық Ассамблея палатасында билікті бейбіт түрде беру рәсімі өтті. Ұлыс сөзінде Кавиньяк парламентке "сенім мен мейірімділіктері үшін" алғыс айтты, өзінің және кабинетінің отставкасын ұсынды, содан кейін Ассамблея мүшесі ретінде өз орнына қайтты. Парламент төрағасы Арман Марраст Луи Наполеонды Республика Президенті деп жариялады.
On 8 October, the National Assembly voted to submit the election of a President of the Republic to popular suffrage. As election day approached, increasing evidence suggested that it would most likely be a contest between Cavaignac and Louis Napoléon Bonaparte. Both leading candidates attempted to gain the support of the conservative Party of Order. With that goal, Cavaignac in October introduced two Orleanists into his cabinet (Vivien and Dufaure) when chance appeared for a ministerial reform, and even indirectly approached Adolphe Thiers, leader of the party, with a proposal for the vice presidency in his government. Thiers however considered Cavaignac too left leaning, and the general would not commit himself to the conservatives as much as they wanted him to. He instead preferred Louis Napoléon, who, according to Thiers, "seems to dissociate himself more from the reds and socialists than does General Cavaignac". After much internal debate, the Party of Order decided, on 5 November, not to give their endorsement to any candidate. In this situation Cavaignac's supporters had hoped that the party would put forward their own candidate, therefore splitting the popular vote and increasing Cavaignac's chances of victory, for in the case of no absolute majority the final decision would be taken by the Assembly, where Cavaignac was backed by the majority. The absence of a third candidate worked for the advantage of Louis Napoléon, who was the evident favorite of the popular classes. Cavaignac nevertheless was supported by most of the French press, including liberal newspapers such as Le Siècle and the Journal des débats, which could lead to his potential victory as campaigning was mainly carried out by the press. Voting took place on 10 and 11 December. As the first results to come in already suggested an imminent victory for Louis Napoléon, Cavaignac was reportedly urged by his adviser Colonel Charras to carry out a self coup to remain in power, but he refused. To Charras' argument that giving power to Louis Napoléon would compromise the Republic, Cavaignac responded, "it is possible that it will succumb, but it will rise again". Louis Napoléon won the election with an absolute majority of 74% of the votes cast, with Cavaignac coming in second place with 19.5%. The only four departments not to give the winner a majority of votes were won by Cavaignac; these were in Brittany (Finistère and Morbihan) and Provence (Bouches du Rhône and Var). On 20 December a peaceful transfer of power took place in the chamber of the National Assembly. In a brief farewell speech, Cavaignac thanked the parliament for “its confidence and its kindness toward me" and presented the resignation of himself and his cabinet, then proceeded to return to his seat as a member of the Assembly. Armand Marrast, president of the parliament, subsequently proclaimed Louis Napoléon as President of the Republic.
Кейінгі мансап
Кавиньяк Екінші Республиканың қалған бөлігінде Ұлттық Ассамблеяда өкіл ретінде қызмет етуді жалғастырды. 1849 жылдың мамыр айындағы сайлауда Лот және Сена округтерінен қайта сайланған ол Лот округін таңдап, сол жақтағы орташа республикашылармен бірге орын алды. Кавиньяк көбінесе оппозициямен бірге дауыс берді; ол революциялық Рим Республикасын басу үшін президент жіберген әскери экспедицияға қарсы дауыс берді, сондай-ақ 1850 жылғы 31 мамырдағы жалпы еркек сайлау құқығын шектеген заңға және 1851 жылғы конституцияны қайта қарау туралы ұсынысқа қарсы шықты. 31 мамырдағы сайлау құқығына қарсы заң қабылданды, оны жою Луи Наполеонның 1851 жылғы 2 желтоқсандағы төңкерісіне себеп болды, оның нәтижесінде ол диктаторлық билікті қолға алып, Ұлттық Ассамблеяны таратып жіберді. 2 желтоқсанның таңертеңінде Кавиньяк Париждің 9-шы округіндегі үйінен полициямен, басқа оппозиция мүшелерімен бірге тұтқындалды. Алдымен Мазас түрмесіне қамалып, кейін Шато-де-Хамға ауыстырылды. Бірақ, Кавиньяк тұтқындалған кезде никелері болған Одиер банкирлер отбасының қызы Мадмуазель Одиерге үйлену үшін 29 желтоқсанда босатылды. Ол үйленгеннен кейін әскерден кетіп, ерлі-зайыптылардың ұлы Жак Мари Эужен Годфрой Кавиньяк 1852 жылдың мамырында дүниеге келді. Республиканың орнына келген Людовик Наполеонның (кейіннен император Наполеон III) Француз империясы тұсында ол 1852 және 1857 жылғы сайлауларда заң шығару корпусына (Corps législatif) сайланды. Алайда, екі жағдайда да Кавиньяк Империяға адалдық серт беруден бас тартты және осы себепті орын алуына рұқсат берілмеді. 1855 жылы Кавиньяк Фле, Сарттағы Оурн сарайын сатып алды. Ол 1857 жылғы 28 қазанда 55 жасында осы сарайда қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі Парижде өтті, оған оның бұрынғы әріптестері Мишель Гудшо, Жозеф Гинар, Жюль Бастид және Баярд есімді бір жұмысшы қаралы шапандар болды. Ол Париждегі Монмартр зиратында ағасы Годфройдың қасына жерленді.
Cavaignac continued to serve as a representative in the National Assembly for the remainder of the Second Republic. Reelected for Lot but also for Seine in the May 1849 election, he chose to continue to represent Lot and took his seat with the Moderate Republicans on the left. Cavaignac mostly voted with the opposition; he voted against the military expedition sent by the president to suppress the revolutionary Roman Republic, and opposed the law of 31 May 1850, which restricted universal male suffrage, and an 1851 proposal to revise the constitution. The anti suffrage law of 31 May was approved, and revoking it was used as a pretext by Louis Napoléon for his coup d'état of 2 December 1851, in which he seized dictatorial powers and dissolved the National Assembly. In the early hours of 2 December, Cavaignac was arrested by the police at his house in 9th arrondissement of Paris, at the same time as other members of the opposition. First imprisoned in Mazas Prison and later transferred to the Château de Ham, he was soon released on 29 December to marry Mademoiselle Odier, a young woman from the Odier banking family, as they were engaged at the time of Cavaignac's arrest. He retired from the army after his marriage, and the couple's son, Jacques Marie Eugène Godefroy Cavaignac, was born in May 1852. Under the French Empire of Louis Napoléon (now emperor Napoleon III) which replaced the Republic, he was elected to the Corps législatif, on the 1852 and 1857 elections. On both occasions, however, Cavaignac refused to take the oath of allegiance to the Empire and was therefore barred from taking his seat. In 1855, Cavaignac bought the Château d'Ourne in Flée, Sarthe. He died at the estate on 28 October 1857, aged 55. His funeral was held in Paris and had as pallbearers his former colleagues Michel Goudchaux, Joseph Guinard, Jules Bastide, and a worker named Bayard. He was buried next to his brother Godefroi in the Montmartre Cemetery, in Paris.