Америкалық дивизия: Екінші дүниежүзілік соғыс және Вьетнам соғысы тарихы
Americal Division
Америкалық дивизиясы – Екінші дүйнжүзілік соғыс және Вьетнам соғысындағы АҚШ әскері бөлімшесі. 1942 ж. Жаңа Каледонияда құрылған, АҚШ-тан тыс жердегі жалғыз дивизия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1942–1971 Америка Құрама Штаттары армиясының құрамы
1942–1971 United States Army formation
Америкалық дивизия – Екінші дүниежүзілік соғыс және Вьетнам соғысы кезінде АҚШ армиясының жаяу әскер дивизиясы. Дивизия 1942 жылғы 27 мамырда Жаңа Каледония аралында құрылды. Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін туған шұғыл жағдайда АҚШ Жапонияның күтілетін шабуылына қарсы Жаңа Каледонияны қорғау үшін жедел әскер тобын жіберді. Бұл дивизия Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ аумағынан тыс құрылған жалғыз дивизия болды (Вьетнам соғысы кезінде қайта құрылғанда бұл ерекшелік сақталды). Бағыныштыларының ұсынысымен дивизия командирі генерал-майор Александр Патч жаңа бөлімнің "Америкалық дивизия" деп аталуын сұрады – бұл атау "Америкалық, Жаңа Каледониялық дивизия" деген сөздердің қысқартылған түрі. Бұл ерекше жағдай еді, өйткені Филиппин дивизиясын қоспағанда, АҚШ-тың барлық басқа дивизиялары сандармен белгіленген. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Америкалық дивизия ресми түрде 23-ші жаяу әскер дивизиясы болып қайта аталды. Дегенмен, тіпті ресми бұйрықтарда да оны сирек атады. Вьетнам соғысы кезінде дивизияның көрсеткіштері әртүрлі болды. Ол көптеген шайқастар мен науқандарға қатысты, бірақ дивизияның бағынышты 11-ші жаяу әскер бригадасының взводы, лейтенант Уильям Кэлли басшылығымен жасаған Май Лай трагедиясы оның репутациясын түсірді. Дивизия 1971 жылғы 28 наурыздың таңында тактикалық жеңіліске ұшырады, осы кезде Вьетконг саперлік коммандолары ФСБ Мэри Эннге сәтті еніп кірді. Нәтижесінде маңызды инфрақұрылым қирады, 33 америкалық қаза тауып, 83-і жараланды. Дивизия 1971 жылғы қарашада Оңтүстік Вьетнамнан шығарылғаннан кейін таратылды.
The Americal Division was an infantry division of the United States Army during World War II and the Vietnam War. The division was activated 27 May 1942 on the island of New Caledonia. In the immediate emergency following Pearl Harbor, the United States had hurriedly sent a task force to defend New Caledonia against a feared Japanese attack. This division was the only division formed outside of United States territory during World War II (a distinction it would repeat when reformed during the Vietnam War). At the suggestion of a subordinate, the division's commander, Major General Alexander Patch, requested that the new unit be known as the Americal Division—the name being a contraction of "American, New Caledonian Division". This was unusual, as with the exception of the Philippine Division, all other U. S. divisions were known by a number. After World War II the Americal Division was officially re designated as the 23rd Infantry Division. However, it was rarely referred to as such, even on official orders. During the Vietnam War the division had a mixed record. It combined participation in numerous battles and campaigns but was marred by the My Lai massacre, which was committed by a platoon of the division's subordinate 11th Infantry Brigade, led by Lieutenant William Calley. The division suffered a tactical defeat in the early morning of 28 March 1971, when Vietcong sapper commandos successfully infiltrated FSB Mary Ann. The attack destroyed key infrastructure, as well as killing 33 and wounding 83 Americans. The division was deactivated following its withdrawal from South Vietnam in November 1971.
Екінші дүниежүзілік соғыстағы операциялар
Америка дивизиясының 164-ші жаяу әскер полкі 1942 жылғы 13 қазанда Гуадалканалда 1-ші теңізшілер дивизиясымен бірге, Екінші дүниежүзілік соғыста Тынық мұхиты немесе Еуропа операциялық аймағында жауға қарсы шабуылдық операция жүргізген алғашқы АҚШ армиясы бөлімшесі ретінде әрекетке кірісті. 1942 жылдың соңында тағы сегіз АҚШ армиясы дивизиясы шабуылдық жауынгерлік операцияларды бастады: Тынық мұхитындағы Жаңа Гвинеяда 32-ші және 41-ші жаяу әскер дивизиялары; Солтүстік Африкада 1-ші, 3-ші, 9-шы және 34-ші жаяу әскер дивизиялары, сондай-ақ 1-ші және 2-ші бронеттанқ дивизиялары.
The 164th Infantry Regiment of the Americal Division went into action on Guadalcanal on 13 October 1942 alongside the 1st Marine Division as the first United States Army unit to conduct an offensive operation against the enemy in either the Pacific or European Theater of Operations during World War II. Eight other U. S. Army divisions began offensive combat operations in late 1942: the 32nd and the 41st Infantry Divisions in the Pacific on New Guinea; and in North Africa, the 1st, 3rd, 9th, and 34th Infantry Divisions, and the 1st and 2nd Armored Divisions.
Құрылу
1942 жылы Ұлттық гвардияның "квадраттық" дивизиялары үшбұрышты дивизиялық штат штатына (TO&E) ауыстырылғанда, әрқайсысы бір жаяу әскер полкін "қайтарып алды", нәтижесінде бірнеше оқытылған және жедел әрекет ететін "жетім" полктер дербес қызметке қолдануға дайын болды. Америкалық дивизияны құруға таңдалған "желілік" полктер: Иллинойс штатынан 132-ші жаяу әскер полкі, бұрын 33-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында болған, Солтүстік Дакота штатынан 164-ші жаяу әскер полкі, бұрын 34-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында болған, және Массачусетс штатынан 182-ші жаяу әскер полкі, бұрын 26-шы жаяу әскер дивизиясының құрамында болған.
As the "square" divisions of the National Guard were being transitioned to the triangular division TO&E in 1942, they each "shed" an infantry regiment, leaving several trained and operational "orphan" regiments available for independent service. The "line" regiments selected to form the Americal Division were the 132nd Infantry Regiment from Illinois, formerly part of the 33rd Infantry Division, the 164th Infantry Regiment from North Dakota, formerly part of the 34th Infantry Division, and the 182nd Infantry Regiment from Massachusetts, formerly part of the 26th Infantry Division.
Жаңа Каледония
Жаңа Каледония, Жаңа Зеландия және Австралиямен байланыс жолдарындағы маңызды стратегиялық орны мен никель және хром кендеріне байланысты жапондықтардың ықтимал нысанасы болғандықтан, қазіргі уақытта нашар жабдықталған және оқытылған жергілікті күштері мен австралиялық коммандостар ротасымен басқарылатын еркін француз үкіметінің бақылауында болды. АҚШ армиясы австралиялық жұмысшыларды пайдалана отырып, аралда әуежайлар салуда, бұл ерте келісімдерге сәйкес британдық аймаққа жатқан және қорғау үшін австралиялықтарға тапсырылған. Француздар бұл келісімге қарсы болды және әуежайға жапондықтардың шабуылдауы мүмкін деген алаңдаушылықпен, қосымша американдық күштерді талап етті. Гавайи және Австралиядағы қорғанысты нығайту қажеттілігіне байланысты, армия жоспарлаушылары ұйымдастырылған дивизияны жібермей, күштерді жинауға шешім қабылдады. Дивизияларды қайта ұйымдастыру нәтижесінде қол жеткізілген полктер және басқа да элементтер шамамен 15 000 адамнан тұратын күшті құрады. Бұл күш, 6814-ші жұмыс тобы деп белгіленді және көбінесе «Поппи күші» (Жаңа Каледонияның кодық атауы – «Поппи») деп аталды, Бригадир генерал Александр М. Патч, кішінің басқаруында болды және құрамында дивизия элементтерінен және басқаларынан тұрды. Мысалы, 26-шы дивизияның бригада штабы, екі жаяу әскер полкі және далалық артиллерия полкі, сондай-ақ жеңіл танк батальоны, зениттік және жағалау артиллерия полктері мен барлау эскадрильясы болды. Күштің міндеті Жаңа Каледонияны ұстап тұру болды. Бұл Вашингтондағы Соғыс министрлігіне тікелей бағынысты тәуелсіз басқару болды. Екі апта ішінде, басқа жерлерге кемелерді шұғыл түрде жөнелту қажеттілігіне және басқа жерлерде кестелерді кейінге жылдыру мен кеңесулерге мемлекеттік деңгейде байланысты, 6814-ші жұмыс тобы Австралияға бағытталған 4 000-ға жуық сарбазбен бірге сол кезге дейін ең ірі әскер конвойында жиналды, ол BT 200 деп аталды және жеті көліктің бортында 20 000-нан астам сарбазды құрады. Конвой 1942 жылдың 23 қаңтарында Нью-Йорк портынан шығып, 26 ақпанда Мельбурнға жетті. Бұл үлкен және маңызды конвой адмирал Кинг (COMINCH) және адмирал Нимиц (CINCPAC) ұйымдастырған, жоспарланған орны мен жапондық күштер арасындағы ұзақ қашықтықтағы әуеден қорғалды. Күштерді Австралияны немесе Голландтың Шығыс Индиясын нығайту үшін пайдалану туралы жергілікті ниет болғанына қарамастан, Вашингтондағы тікелей бұйрық бойынша күштер жасырын түрде, тіпті француздарға хабарламай, Жаңа Каледонияға көшті. Әскерлер мен жабдықтарды тасымалдау Мельбурнда аяқталды және жеті көлік 7 наурызда (Австралия уақыты бойынша) Жаңа Каледонияға ZK 7 конвойы ретінде жөнелтілді, алты күннен кейін келді. Генерал Патч 5 наурызда француздарға американдық күштер келе жатқаны туралы хабар әкелді. Қосалқы күштердің ерте перспективасы болмағанына қарамастан, сәуір айында жалпы күштердің элементтерінен жаяу әскер дивизиясын ұйымдастыру өкілеттігімен бірге тағы бір жаяу әскер полкі келді және мамыр айында «Америкалық дивизия» ұйымдастырылды. 1942 жылдың 14 наурызында, кейіннен «Америкалық дивизия» деп аталған жұмыс тобының Ноумеяға, Жаңа Каледонияға қоныс аударғаннан екі күн өткен соң, 182-ші жаяу әскері АҚШ-қа тікелей қарсы орналасқан аралдар тобы Жаңа Гебридтердегі алдын ала басқыншылық пен аванпост үшін «А» деп аталатын арнайы бөлімді қамтамасыз ету үшін нақтыланды. Бұл міндетке L және M компаниялары және штаб-пәтерлер компаниясының, қызмет көрсету компаниясының, медициналық бөліністің және 101-ші инженерлер взводының элементтері тағайындалды. Жалпы күш-қуат шамамен 480 адамнан құралған, оның қолбасшысы бригадир генерал Роуз болды. Бригадир генералдың екі жаяу әскерлік ротаның қолбасшылығына тағайындалуы Г.Х.Қ. тапсырманың маңыздылығын және қауіптілігін көрсетті. Негізінен ол француз жергілікті билік орындарымен тікелей қарым-қатынас жасау үшін жасалды. Әскерлер жиналды және оларға «А» тобы мен 50 австралиялықтардың Австралия әскерлерімен бірге Оңтүстік Тынық мұхитындағы одақтас әскерлердің ең озық аванпосты Порт-Морсбиде, Папуада тұрғаны айтылды. Қайта шегіну мүмкін емес еді, ешқандай күшейткіштерге сенуге болмайды. Жабдықтың сенімділігі төмен және шектеулі болды. 1942 жылдың 28 наурызында «А» күшінің бірлігі Еуралия деп аталатын кокос плантациясынан Гавана портына екі 2-орындық лейтенантпен және 22 адаммен бірге шағын көмекші желкенді қайықта жабдықтармен және 10 күндік рациондармен бірге «партизандық» іс-қимылын бастау үшін жақын аралдардан жергілікті бас аулаушылар мен плантация жұмысшыларын күшейтетін мақсатта аттанды.
New Caledonia, a likely target for the Japanese for its critical strategic position on the lines of communication with New Zealand and Australia and its nickel and chromium mines, was now under the control of the Free French with a poorly equipped and trained native force and a company of Australian commandos. The United States Army was already building airfields with Australian labor on the island which according to early agreements fell into the British sphere and delegated to the Australians for defense. The French objected to the arrangement and, increasingly worried about Japanese invasion being attracted by the airfield, demanded additional American forces. With pressing needs to build up defenses in Hawaii and Australia, Army planners decided to put together a force rather than commit an already organized division. The regiments available through the reorganization of divisions along with other elements made available a force of about 15,000 men. This force, designated Task Force 6814 and often mentioned as Poppy Force (New Caledonia was code named Poppy), under Brigadier General Alexander M. Patch, Jr. had the elements of a division and more in its composition. For example, there was a brigade headquarters from the 26th Division, two infantry regiments and a field artillery regiment along with support elements augmented by a battalion of light tanks, antiaircraft and coast artillery regiments and a pursuit squadron. The force's mission was to hold New Caledonia. It was an independent command, directly under the War Department in Washington. Within two weeks, despite an urgent need of shipping elsewhere and at the cost of delaying and rearranging schedules elsewhere and consultations at the head of state level, Task Force 6814 along with some 4,000 troops destined for Australia were assembled in the largest single troop convoy up until that time, designated BT 200 and totaling over 20,000 troops aboard seven transports,. The convoy sailed from the New York Port of Embarkation on 23 January 1942 and reached Melbourne on 26 February. This large and critical convoy was covered by a striking group and long range air between its intended position and Japanese forces arranged by Admiral King (COMINCH) with Admiral Nimitz (CINCPAC). Despite some desire locally to use the force to reinforce Australia or the Netherlands East Indies, under direct orders from Washington the force moved secretly, not even informing the French, to New Caledonia. Transshipment of troops and equipment was completed in Melbourne and the seven transports departed on 7 March (Australian time) for New Caledonia as convoy ZK 7, arriving six days later. General Patch, preceding the force by air, had arrived on 5 March with news for the French that American forces were underway. Despite having no early prospect of reinforcements, another infantry regiment arrived in April, along with the authority to organize an infantry division from elements of the overall force and, in May, the Americal Division was organized. On 14 March 1942, two days after the task force later to be known as the Americal Division landed in Nouméa, New Caledonia, the 182nd Infantry was detailed to provide a special unit to be called Force A for advance occupation and outpost of the New Hebrides, a group of islands lying directly across the supply to United States. Assigned to this duty were companies L and M and attached elements from Headquarters Company, Service Company, the Medical Detachment plus a platoon of the 101st Engineers. The total strength being in the vicinity of 480 men was under the command of Brigadier General Rose. That a brigadier general should be placed in command of two infantry rifle companies indicated the degree of importance, and hazard, that G. H. Q. placed upon the mission. Mainly though it was so he could deal directly with the highest local French authorities. The men were assembled and told that Force A and 50 Australians held the most advanced outpost of the Allied Forces in the South Pacific along with Australian forces at Port Moresby, Papua. No retreat was possible, no reinforcements could be relied on. Supply was unreliable and limited. On 28 March 1942, a unit of Force A left an isolated coconut plantation called Euralia for Port Havanah with two 2nd lieutenants and 22 men on a small auxiliary sailboat with equipment and 10 days' rations to begin their 'guerrilla' action by gathering the native headhunters and plantation workers from the nearby islands as reinforcements.
Гуадалканал
Тынық мұхитындағы соғыстағы басқа АҚШ армиясы дивизияларынан өзгеше, Америка дивизиясының сарбаздары Жаңа Каледонияда кең ауқымда қару-жарақпен оқытылып, компания және батальон деңгейіндегі жаттығуларға қатысты. Генерал Пэтч басшылығымен Америка дивизиясы Гуадалканалға жіберілген алғашқы АҚШ әскері бөлімі болды. Көлік мүмкіндіктерінің шектеулі болуына байланысты Америка дивизиясы бөлігімен келді және соғысқа қатысып, соңында АҚШ 1-ші теңіз дивизиясын алмастырды. Оның сарбаздары Гуадалканалдағы теңізшілерден жапондық күштерге қарсы ұрыс тактикасы бойынша тез үйренді. Сондықтан Америка дивизиясының шығындары күтілгеннен азырақ болды. 164-ші жаяу әскер полкі 1942 жылдың 13 қазанында ағайынды полктерінен бұрын Гуадалканалға 1-ші теңіз дивизиясына шұғыл күш ретінде қонды. Полк Екінші дүниежүзілік соғыста Гуадалканал шайқасының бөлігі ретінде шабуылға қатысқан алғашқы АҚШ армиясы бөлімі болды. 24-27 қазан аралығында полк бөлімдері жапон батальондарының қайта-қайта шабуылдарына тойтарыс беріп, шамамен екі мың жау сарбазын жойды; 164-ші полк теңізшілердің шабуылдарына қолдау көрсетті және қатысты. Бірінші теңіз дивизиясының командирі генерал-майор А.А. Вандегрифт сарбаздардың көрсеткен батырлығына қатты әсерленіп, полкке "жаудан жоғары басымдық көрсеткені үшін" мақтау қағазы табыс етті. Сонымен қатар, генерал Вандегрифт 164-ші полктің 3-ші батальонының командирі подполковник Роберт Холлға осы шайқастардағы рөлі үшін Әскери-теңіз кресімен марапаттады. 164-ші полк Гуадалканалдағы теңізшілермен болған ерекше қарым-қатынасының арқасында кейде "164-ші теңізшілер" деп аталды. Қараша айында 164-ші полк Матаникау өзенінен өтуге шабуыл жасады. Дивизияның басқа бөлімдері 1942 жылдың соңғы апталарында бөлігімен келді. 1943 жылдың қаңтарында дивизияның 132-ші жаяу әскер полкі Остин тауындағы 27 және 31-ші биіктіктерді басып алды. Кейін дивизия Гуадалканалдағы қалған жапондық қарсылық күштерін тазалау үшін шабуылға қатысты. Аралдан соңғы жапондық қорғаушылар өлтірілгеннен, тұтқындалғаннан немесе эвакуацияланғаннан кейін дивизия 1943 жылдың 9 ақпанында алмастырылды. Арнайы құрылғандықтан кейін де Америка дивизиясы Гуадалканалда жақсы күресті. 164-ші полк 1942 жылдың қазан айында жапондықтардың ірі шабуылын тойтаруға қатысты, ал 132-ші полк 1943 жылдың қаңтарында 25-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге Остин тауындағы жақсы бекітілген жапондық Гифу қорғаныс кешеніне шабуыл жасады. Тарихшылар Америка дивизиясын осы науқандағы АҚШ армиясының ең тиімді дивизиясы деп сипаттайды. 1-ші теңіз дивизиясының шығуынан кейін дивизия 25-ші жаяу әскер дивизиясы (кейіннен "Тропикалық найзағай" лақап атын алды) және 2-ші теңіз дивизиясымен (1-ші теңіз дивизиясына күш ретінде ертерек келген) бірге АҚШ-тың XIV корпусының бөлігі ретінде Гуадалканалдағы операцияларын жалғастырды, жапондық қарсылық толығымен жойылғанша.
In contrast to several other US Army divisions in the Pacific War, soldiers in the Americal Division received extensive weapons training as well as company and battalion level exercises in jungle terrain while at New Caledonia. Under the command of General Patch, the Americal Division was the first US Army unit to be sent to Guadalcanal. Largely because of transport constraints, the Americal arrived piecemeal and was fed into combat alongside the battle hardened and exhausted US 1st Marine Division, which it eventually relieved. Its soldiers were quick to assimilate from the Marines on Guadalcanal lessons on battle tactics against Japanese forces. Americal casualties were consequently less than what might be expected. The 164th Infantry Regiment landed on Guadalcanal on 13 October 1942 ahead of its brother regiments, as emergency reinforcement for the 1st Marine Division. The regiment was the first U. S. Army unit to engage in offensive action during World War II as part of the Battle of Guadalcanal. Between 24 and 27 October, elements of the regiment withstood repeated assaults from Japanese battalions and inflicted some two thousand enemy casualties; the 164th also supported and participated in Marine attacks. The First Marine Division's commander, Major General A. A. Vandegrift, was so impressed by the soldiers' stand that he issued a unit commendation to the regiment for having demonstrated "an overwhelming superiority over the enemy." In addition, General Vandegrift took the unusual step of awarding Lieutenant Colonel Robert Hall, commander of the 3rd Battalion, 164th, with the Navy Cross for his role in these battles. The 164th was then occasionally referred to as the '164th Marines' due to their special relationship with the Marines on Guadalcanal. In November the 164th took part in the offensive across the Matanikau River. Other elements of the division arrived piecemeal in the last few weeks of 1942. In January 1943, the 132nd Infantry Regiment of the division took Hill 27 and 31 of the Mount Austen complex. The division later participated in offensives to sweep Guadalcanal of remaining Japanese resistance. After the last Japanese defenders were killed, captured, or evacuated from the island, the division was relieved on 9 February 1943. Despite its ad hoc formation, the Americal Division fought well at Guadalcanal. The 164th Regiment took part in repulsing a major Japanese offensive in October 1942, while the 132nd Regiment, along with the 25th Infantry Division assaulted the highly fortified Japanese Gifu defensive complex at Mount Austen in January 1943. Historians describe the Americal Division as the most effective of all the US Army divisions in that campaign. Following the withdrawal of the 1st Marine Division, the division continued operations on Guadalcanal as part of the U. S. XIV Corps with the 25th Infantry Division (who later earned their 'Tropic Lightning' nickname here) and the 2nd Marine Division (Arrived earlier as reinforcements to the 1st MarDiv) until all of the Japanese resistance had ended.
Бугенвиль
Бұдан кейін дивизия Фиджи аралдарына көшірілді, 1943 жылдың 5 наурызынан бастап Вити Леву аралын қорғауға және кеңінен жаттығуларға кірісті. 1943 жылдың 25 желтоқсаны мен 1944 жылдың 12 қаңтары аралығында Америка дивизиясы Бугенвильге түсіріліп, 3-ші теңіз дивизиясын алмастырды. Оларға (37-ші жаяу әскер дивизиясы және теңіз жаяу әскерінің қорғаныс батальонымен бірге) бұрын құрылған периметрдің оң жартысын ұстап, кеңейту міндеті жүктелді. Барлау мәліметтеріне сүйеніп, олар 1944 жылдың 7 наурызында басталған күшті және үздіксіз жапондық қарсы шабуылына тап болды. Алдын ала ескертуге және жан-жақты қорғанысқа қарамастан, шайқас тез арада қатал, жақын арадағы жаяу әскер шайқасына айналды, артиллерия өз әскерлеріне зиян келдірмеу үшін шектелді, ал танктер оқиға орнына жетпеді. 37-ші және Америка дивизиялары тұғырлы тұрды, ал 25 наурызға қарай жапондықтар шегінуге мәжбүр болды. Бұл Оңтүстік Тынық мұхитындағы жапондықтардың соңғы құрлықтағы шабуылы болды. Дивизия 1944 жылдың наурыз айында Мававия өзенінің шығысына қарай жапондықтарды 7-9 сәуірде ығыстырып, айдың қалған бөлігінде көптеген стратегиялық биіктіктерді басып алды. Оқу-жаттығу және ұзақ қашықтықтағы патрульдік іс-қимылдар 1944 жылдың 30 қарашасына дейін жалғасты, содан кейін дивизия алмастырылды.
The division next moved to the Fiji Islands, beginning 5 March 1943, to assume the defense of the main island of Viti Levu and to engage in extensive training. During the period 25 December 1943 to 12 January 1944 the Americal Division landed on Bougainville, relieving the 3rd Marine Division. They were given the task (alongside the 37th Infantry Division and a Marine defense battalion) of holding and extending the right half of a previously established perimeter. Warned by intelligence, they met a massive and sustained Japanese counter attack, which began on 7 March 1944. Despite ample warning and thorough defensive preparations, the battle soon degenerated into a bitter, close quarters infantry affair, with artillery restricted by the need to avoid friendly troops and tanks unable to reach the scene. The 37th and Americal Divisions stood firm, and by 25 March, the Japanese were forced to retreat. It was the last Japanese ground offensive in the South Pacific. The division went on the offensive in March 1944, driving the Japanese east of Mavavia River, 7–9 April 1944, and seizing numerous strategic hill bases during the remainder of the month. Training and long range patrol activity continued until 30 November 1944 when the division was relieved.
Филиппин
1945 жылдың 8 қаңтарында дивизия Лейте және Самар аралдарына сол аймақтардағы қалған жапон күштерін тазалауға және Бири, Капул, Тикао және Буриас аралдарын басып алуға аттанды. Лейтеде дивизия 1945 жылдың 13 наурызында босатылып, 26 наурызда Себуға түсті және 28 наурызға дейін қала мен әуежайды басып алды. Дивизиялық жауынгерлік топтар Бохоль, Негрос және Минданаоға десант түсірді, онда 17 маусымға дейін қарсылық көрсеткен жапондықтардың қалдықтарын тазартты, содан кейін Себуға қайтуға бұйрық берілді, 25 маусымда жетті. Америка дивизиясы Филиппин Ұлттық Армиясы мен Филиппин Полициясының және Висая мен Минданаода жапондықтарға қарсы күрескен мойындалған партизан отрядтарының жаңадан қосылған жергілікті филиппиндік әскерлерімен күшейтілді. Жапонияға басып кіруге дайындық үшін Себуде оқу-жаттығулар жалғасты, бірақ жапондықтар 1945 жылдың 14 тамызында капитуляциялады. 1945 жылдың 10 қыркүйегінде Америка дивизиясы Жапонияға қонды және Йокогама-Кавасаки-Йокосука аймағын оккупациялауға қатысты.
On 8 January 1945, the division began movement to Leyte and Samar, to take part in cleaning out remaining Japanese forces on those islands, and to invade Biri, Capul, Ticao, and Burias. On Leyte, the division was relieved on 13 March 1945 and then landed on Cebu on 26 March, and seized the city and airfield by 28 March. Divisional combat teams made landings on Bohol, Negros, and Mindanao, where they cleared out pockets of resisting Japanese until 17 June when ordered to return to Cebu, arriving on 25 June. The Americal Division added by the newly local Filipino troops of the Philippine Commonwealth Army and Philippine Constabulary and the recognized guerrillas for the liberated in Visayas and Mindanao against the Japanese. Training continued on Cebu for the proposed invasion of Japan, but the Japanese surrendered on 14 August 1945. On 10 September 1945, the Americal Division landed in Japan and took part in the occupation of the Yokohama–Kawasaki–Yokosuka area.
Командирлер
МГ Александр Пэтч, Jr. (мамыр-желтоқсан 1942)
БГ Эдмунд Себри (қаңтар-мамыр 1943)
МГ Джон Р. Ходж (мамыр 1943 - сәуір 1944)
МГ Роберт Б. МакКлюр (сәуір-қазан 1944)
МГ Уильям Х. Арнольд (қараша 1944 - Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы)
МГ Самуил В. Костер (қазан 1967 - маусым 1968)
МГ Чарльз М. Геттис (маусым 1968 - маусым 1969)
МГ Ллойд Б. Рамси (маусым 1969 - наурыз 1970)
МГ Альберт Э. Милой (наурыз-қараша 1970)
МГ Джеймс Л. Болдуин (қараша 1970 - шілде 1971)
МГ Фредерик Дж. Крузен (шілде-қараша 1971 (Вьетнамда таратылды))
MG Alexander Patch, Jr. (May–December 1942)BG Edmund Sebree (January–May 1943)MG John R. Hodge (May 1943 – April 1944)MG Robert B. McClure (April–October 1944)MG William H. Arnold (November 1944 to WW II inactivation)MG Samuel W. Koster (October 1967 – June 1968)MG Charles M. Gettys (June 1968 – June 1969)MG Lloyd B. Ramsey (June 1969 – March 1970)MG Albert E. Milloy (March–November 1970)MG James L. Baldwin (November 1970 – July 1971)MG Frederick J. Kroesen (July–November 1971 (Vietnam inactivation))