Кіріспе

Лондон темір жолы және метро станциясы (Cannon Street) – Лондонның орталық темір жолының терминалы және Лондон метросының 1-ші Travelcard аймағында орналасқан станция. Бұл Оңтүстік-Шығыс магистральдық желісінің екі лондондық терминалының бірі, екіншісі – [атын толық жазу керек], ал метро станциясы Circle және District желілерінде, Монумент пен Мэншн-Хаус арасында орналасқан. Станция Southeastern компаниясымен қызмет көрсетеді, негізінен оңтүстік-шығыс Лондон және Кенттегі жолаушыларға арналған, сондай-ақ кейде Кентке қарай ұзақ қашықтыққа да қызмет көрсетеді. Станция ортағасырлық болат қорыту зауытының орнында салынған, бұл Англиядағы Ганза Одағының сауда базасы болған. Ол Оңтүстік-Шығыс темір жолы тарапынан қаланың ортасында темір жол терминалын құру және Лондон, Чатем және Довер темір жолымен бәсекелесу мақсатымен салынды. Бұл үшін Теміз өзені арқылы жаңа көпір салу қажет болды, ол 1863 және 1866 жылдар аралығында салынды. Бастапқыда станция Чаринг-Кросс станциясынан континенттік бағыттарға тоқтау орны болды, және бұл бағыт қала мен Вест-Энд арасында Аудандық темір жолы салынарша ыңғайлы болды. Ол жолаушылар арасында танымал болды, бірақ 20 ғасырдың басында пик сағаттан тыс қызметтері тоқтатылды, нәтижесінде шамамен 100 жылға дейін жексенбі күндері жабылды. Станциядағы алғашқы қонақ үй сәтті болмады және ақыры жабылды. Станция 1950 жылдардың соңында Джон Полсон тарапынан қайта жаңартылды, ал станция ғимаратының үстінде 1980 жылдардағы жылжымайтын мүлік бумы кезінде қосымша құрылыс жүргізілді. Полсон ғимараты 2007 жылы станцияның жалпы жаңартуының бөлігі ретінде жаңасымен ауыстырылды, бұл оны қолжетімдірек етуге бағытталған. 2010 жылдардағы Thameslink бағдарламасы аясында станция жексенбі күндері қайта ашылды және Чаринг-Кросс станциясының орнына ұзақ қашықтыққа қызмет көрсетуді бастады.

Орналасқан жері

Cannon Street – Темза өзені арқылы Cannon Street теміржол көпірімен жетілетін терминалдық станция. Теміржолмен станцияға қатынас екі бағыттан және Чаринг Кросс станциясынан үшбұрышты қосылыс арқылы жүзеге асырылады. Бұл Network Rail компаниясы басқаратын еліміздегі он сегіз станцияның бірі. Алғашқыда сегіз платформа болған, бірақ 1990 жылдардың соңындағы жөндеу жұмыстары кезінде бастапқы платформаның бірі алынып тасталды. Станцияға кіруге Канон көшесі және Доугейт төбесі арқылы болады. Ол Лондон Стоунның жанында (станцияның солтүстігінде) орналасқан. Станцияға Лондон автобустарының 15 және 17-маршруттары, сондай-ақ N15 және N199 түнгі маршруттары қызмет көрсетеді.

Бастапқы құрылым

Канон-стрит станциясы 10 ғасырдан 1598 жылға дейін Ханза саудагерлерінің сауда алаңы орналасқан жерде салынған. 1860 жылы Оңтүстік-Шығыс темір жолы (SER) бұл жерді өзінің бәсекелесі – Лондон, Чатем және Довер темір жолына (LC&DR) жауап ретінде ұсынды, ол Лондон қаласына Лудгейт-Хиллге дейін желісін созған болатын. SER өзінің желісін кеңейтуді жоспарлаған, бірақ оны қалалық аялдамамен толықтыру қажет деп шешті. 1861 жылы компания Маншн-Хаус пен Англия банкіне жақын жердегі Канон-стритте станция салуға рұқсат алды. LC&DR-ден жолаушы тасымалын алумен қатар, жаңа станция қала мен Вест-Энд арасында тікелей теміржол байланысын қамтамасыз ететін болды, бұл сапарды автомобильмен жүруге қарағанда едәуір жылдамдатарды. Бұл бағыт Лондон-Бриджтің батысындағы Чаринг-Кроссқа салынған желінің тармағы болды. Станцияның құрылысы мен оған келу жолы 1863 жылдың шілдесінде басталды. Құрылыс жұмыстарын Лукас Бразерс компаниясы жүзеге асырды. Станция 1866 жылдың 1 қыркүйегінде 4 миллион фунт стерлинг (қазіргі шақта <есептелген сома> миллион фунт стерлинг) құнымен ашылды. Алғашқы ғимаратты сэр Джон Хокшоу және Джон Вулф Барри жобалаған. Ол Кристофер Рен стиліндегі екі мұнарасымен ерекшеленеді, мұнаралардың биіктігі 41 метр (135 фут), ал қабырғалары 7 метр (23 фут) шаршы болатын. Мұнаралар Темза өзеніне қарап тұрды. Мұнаралардың үстінде 213 метр (700 фут) ұзындығындағы темір жабынмен жабылған темір конструкция орналасқан, ол шыны мен темірден жасалған жартылай дөңгелек аркамен көмкерілген. Станцияның астында 27 миллион кірпіштен тұратын 213 метр (700 фут) ұзындығындағы кірпіш виадуктан өтеді. Бұл виадуктың астында римдік ғимараттардың қалдықтары сақталған, ол мәдени ескерткіш ретінде тіркелген. Көпір 1872 және 1877 жылдар аралығында жаяу жүргіншілерге ашық болды, олар 1/2 пенни төлем жасады. Станцияның алдында орналасқан бес қабатты City Terminus қонақ үйі 1867 жылдың мамыр айында ашылды. Бұл итальян стиліндегі қонақ үй және Э.М. Барри жобалаған алаң болды. Ол станцияның жолаушыларына қажетті жағдайлармен ғана емес, сонымен қатар көшеге сай сәулеттік безендірумен де қамтамасыз етті. Бұл жоба Чаринг-Кростағы жобаға ұқсас болды. Қонақ үйді де Лукас Бразерс компаниясы салған. Ашылғаннан кейін Канон-стрит станциясы Чаринг-Кроссқа қатынайтын барлық пойыздардың аялдамасы болды, соның ішінде континенттік Еуропаға бағытталған пойыздар да осы станциядан жүріп өтті. Екі станция арасындағы шалғы қызметі әр 20 минут сайын іске асырылып, қала мен Вест-Энд арасында саяхаттаудың танымал тәсіліне айналды. Алайда, Блэкфрайарсқа дейінгі аудандық теміржолдың ашылуы жолаушылар ағынын азайтты, ал келесі жылы Маншн-Хаусқа дейін кеңейтілуі оны одан да қысқартты. SER бағыты метромен бәсекелесе алмады, себебі метро тікелей және сенімді болды, бірақ Канон-стритке қала маңынан келетін жолаушылар көп болды, сондықтан 1880-ші жылдардың соңында көпір 37 метрге (120 фут) дейін кеңейтілді, бұл он жол мен қосымша жолдарды салуға мүмкіндік берді. Жаңадан салынған көпір 1892 жылдың 13 ақпанында ашылды. Келесі жылы станция сыртындағы сигналдық посттар жаңартылды. SER 1899 жылы LC&DR-мен бірігіп, Оңтүстік-Шығыс және Чатем теміржолын (SECR) құрды. Келесі жылы станция жартылай жабылуға дайындық көрді, себебі ол негізінен іскерлік сапарларға арналған, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. Тағы бір ұсыныс – Лондон-Бридж пен Канон-стрит арасында жүретін монорельс салу, оның құны 100 000 фунт стерлинг бағаланған, бірақ ол да қабылданбады. Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолы (LSWR) Канон-стритті аялдама ретінде пайдалануға қызығушылық танытты, себебі ол Ватерлоо мен қала арасында байланыс орнатуға мүмкіндік берер еді.

Соғыс жылдары

Көпірді нығайту жұмыстары, ескілердің арасына 135 метрлік алты жаңа арқа қосылып, 1913 жылы аяқталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канон-стрит станциясынан көптеген пойздар тоқтатылды. Континентальдық кеме пойыздары 1914 жылдың 15 қарашасында тоқтатылып, Викторияға қайта бағытталды. Станция 1916 жылдың 31 желтоқсанында Чаринг-Кросс бағытынан келіп-кетуін тоқтатты және жексенбі күндері жабылды. 1918 жылдың 1 мамырында қызмет көлемі одан әрі қысқартылды, соның салдарынан сенбі күндері сағат 15:00-ден кейін, ал дүйсенбіден жұмаға дейін сағат 11:00-ден 16:00-ға дейін жабылды. Бұл Канон-стрит станциясын соғыс материалдарын сақтау үшін тауарлық депо ретінде пайдалануға мүмкіндік берді. 1926 жылдың 5-28 маусымы аралығында станция жабылып, Оңтүстік темір жолына платформаларды қайта жаңарту, рельстерді ауыстыру және жаңа электр сигналдау жүйесін орнату сияқты жұмыстар жүргізуге рұқсат берілді. Станция да жаңартылып, шыны төбесі тазартылды. Алғашқыда 9 платформа 8-ге дейін азайтылды, соның ішінде 5 платформа жаңа электр пойыздарына бөлінді. Теміржол көпірінің енімен созылған сигналдық будка демонтаждалды. 1939 жылдың шілдесінде Боро рынғындағы өрт салдарынан Канон-стрит станциясы бір аптаға жабылды, өрттің кесірінен ешқандай пойыз станцияға кіре алмады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін құрылымдық тұрғыдан қарастырылмаған станция ауыр бомбалаудан зардап шекті және бірнеше жарылғыш құрылғылар төбеге зиян келтірді. 8-платформаға да жарылғыш заттардың тигені анықталды. Алғашқы шыны төбе соғыстан бұрын сақтап қалу мақсатында алынып тасталды, бірақ төбе сақталған зауыт та қатты бомбалауға ұшырап, төбені жойды.

Қайта дамыту

1948 жылы теміржолды ұлттықтандырудан кейін станция Британ теміржолының Оңтүстік аймағының басқаруына өтті. Станцияның стратегиялық орналасуы, 1950 жылдардағы жылжымайтын мүліктің өркендеуі және Британ теміржолының балама кіріс көздерін іздеу қажеттілігі соғыстан зардап шеккен Каннон-стрит станциясын жылжымайтын мүлік дамытушылары үшін маңызды нысанаға айналдырды, тіпті тікұшақ алаңы да жоспарланды. 1962 жылы Британдық көлік комиссиясы Town & Country Properties компаниясымен станцияның үстінде көп қабатты кеңсе ғимаратын салу туралы келісімге келді. Дамыту құны 2,35 миллион фунт стерлингті құрады (1965 жылғы 2,35 миллион фунт стерлингтің қазіргі шамамен миллионға жуық сомасы) және 1965 жылдың маусымына дейін аяқталуы жоспарланған. Жаңа құрылысқа дайындық ретінде 1958 жылы пойыз депосының шатыры бұзылды, ал Барри қонақ үйі (1931 жылдан бері кеңсе ретінде пайдаланылып келген) 1960 жылы одан кейін бұзылды. Жаңа ғимаратты жобалауға таңдалған сәулетші Джон Полсон болды, ол соғыс кезінде танысқан Британ теміржолының инспекторы Грэм Тунбриджбен жақын дос еді. Полсон осы достықты пайдаланып, Британ теміржолының бірнеше терминалдарын қайта құруға байланысты келісімшарттарды жеңіп алды. Ол Тунбриджге аптасына 25 фунт стерлинг төледі, ал оның орнына құрылыс келісімшарттарын алды, соның ішінде Ватерлоо және Шығыс Кройдон станцияларын қайта құруға байланысты келісімшарттар да болды. 1974 жылы сотта Полсон Каннон-стрит ғимаратының келісімшартын алғанға дейін Тунбриджге 200 фунт стерлингтік чек және 80 фунт стерлингтік костюм сыйлағанын мойындады. Полсон кейіннен сыбайлас жемқорлық қылмысы үшін кінәлі деп танылып, жеті жылға бас бостандығынан айырылды; Тунбридж 15 айға шартты түрде сотталды және оның ісіндегі рөлі үшін 4000 фунт стерлинг айыппұл салынды. Қазіргі кезде бастапқы станция архитектурасынан қалған нәрсе – ел жағындағы 37 метрлік сары кірпіштен тұрғызылған екі мұнара және төменгі қабырғалардың бөліктері.

Қазіргі заман

Станцияның екі мұнарасы 1972 жылы II санатқа енгізілді. 1974 жылы станция 2 тамыздан 9 қыркүйекке дейін бес аптаға жабылды, бұл жолға өзгерістер енгізуге және Лондон көпіріне қарайтын жолдарды қайта жабдықтауға мүмкіндік берді. Қозғалыс Лондон көпіріне және Чаринг Кросске ауыстырылды. 1976 жылдың 4 наурызында Ирландия Республикалық Армиясы (ИРА) шамамен 10 фунт (4.5 кг) салмақты бомбаны Канон-стриттен шығып келе жатқан бос пойызға орналастырды, нәтижесінде қасындағы пойыздың сегіз жолаушысы жарақат алды. Егер бомба 13 минут бұрын жарылған болса, Севеноакс бағытынан келген жүздеген жолаушылары бар пойыздың салдары ауыр болар еді. 1984 жылдың 15 ақпанында «Таймс» газеті Канон-стрит станциясының жабылатыны туралы хабарлады. Ол кезде станция демалыс күндері мен кешкі уақытта жабық болды, ал 1984–1985 жылдарға арналған British Rail жаңа кестесінде оңтүстік-шығысқа барлық тікелей рейстер тоқтатылатыны анықталды. Севеноакс, Орпингтон, Хейс, Дартфорд, Сидкуп, Бекслихит, Вулвич, Льюишем және Гринвич бағыттарынан келген пойыздар, шыбық сағаттарынан басқа уақытта, соңғы аялдамасы болар еді. British Rail (Southern) компаниясының басқарушысы Дэвид Кирби бұл ақпаратты жоққа шығарды, ол теміржол көпірін қайта жаңартуға 10 миллион фунт стерлинг жұмсалғанын және оңтүстік-шығыстан келген жолаушылардың көпшілігі ең көп сағаттарда қалаға емес, Вест-Эндке баратынын атап өтті. 1986 жылы екі мұнараны қайта жаңарту жобасы 242 000 фунт стерлингке (1972 жылғы 242 000 фунт стерлингтің қазіргі шамамен сомасы) бағаланды. Жұмыс барысында шығыс мұнарасында бу машиналары кезінде локомотивтерді сумен толтыру және станцияның гидравликалық жүйелерін қуаттандыру үшін пайдаланылған үлкен су резервуары табылған. Кірпіштер жөнделіп, тазартылып, қайтадан орнатылды, ал ауа райының желбезектері жақын маңдағы Сент-Пол соборының күмбезімен үйлесімді болу үшін алтынмен жалатылды. Бұл жұмыс Теміржол мұрагерлік қорының алғашқы жобаларының бірі болды және сол жылдың тамызында станцияда өткізілген 150 жылдық мерекелік көрмемен бірге өтті. 1980 жылдары тағы да жылжымайтын мүлікке сұраныс артты және British Rail Канон-стрит жерін одан әрі коммерциялық мақсатта пайдалануды, оның ішінде кеңсе кеңістігін қарастыра бастады. Поулсон кеңсесінің артқы жағындағы платформалардың үстіндегі құқықтар Speyhawk компаниясына сатылды, ол Bovis Construction компаниясын станцияның сегіз платформасының үстіне салынған 6000 тонналық болаттық конструкцияға екі кеңсе блогынан тұратын жеке құрылысты салуға тағайындады. Осы кезеңде станцияның аркаларының астында Cannons Club спорт клубы құрылды және елдегі ең беделді сквош клубтарының біріне айналды. British Rail компаниясының жоғары жылдамдықты бөлімі InterCity кейіннен Ұлттық сквош чемпионатын және Ұлттық сквош сын-тестін демеушілік етті. Үлкен кеңсе ғимараты, «Атриум» ғимараты, алты қабатта кеңсе кеңістігін ұсынады және орталық шынылы атриум арқылы көтерілген шынылы байланыс арқылы кіші ғимаратқа, «Өзен» ғимаратына қосылған. Екі қабатты «Өзен» ғимараты болаттық конструкцияға салынған және станцияның екі қабырғасының арасында орналасқан, олар қайта салынды, кеңсе кеңістігін қамтамасыз етеді. Бұл ғимарат қалпына келтірілген екі мұнарадан сәл ілгері шығып, өзен жағалауының шекарасын құрайды. «Атриум» ғимараты кейіннен Лондон халықаралық қаржы фьючерстері мен опциялары биржасына (Liffe) жалға берілді. «Өзен» ғимаратында шатыр бақшасы бар. Жобаның құны шамамен 500 000 фунт стерлинг болды және құрылыс шектеулеріне сәйкес, ғимараттың төмен және жазық болуын талап етті, бұл Сент-Пол соборынан Tower Bridge көрінісін сақтау үшін қажет болды. 2007 жылдың наурыз айында Поулсон ғимаратын Foggo Associates жобалаған жаңа әуе құқықтары ғимаратымен ауыстыруға рұқсат берілді. АҚШ-тың Hines құрылыс компаниясы 360 миллион фунт стерлингтік жобаны басқарды, ол Поулсон кеңсе блогын бұзуды және оны станцияның бөлшек сауда кеңістігімен қатар 250 мыңнан астам кеңсе кеңістігін қамтитын аралас пайдаланумен алмастырды. Жаңа құрылыс Network Rail компаниясының Лондонның негізгі терминалдарын жаңғырту және «коммерциялық әлеуетті ашу» үшін жүргізген үлкен қайта құру бағдарламасының бөлігі болды; Эустон және Паддингтон да жаңартылды. Network Rail компаниясының коммерциялық меншік бөлімінің директоры жаңа станцияның «жолаушылар үшін аз тығыздықты және қолжетімділікті арттыратынын» айтты. Канон-стрит 2013 жылғы Ұлттық теміржол сыйлығында «Жылдың негізгі станциясы» сыйлығын жеңіп алды. 2015 жылдың қаңтар айында станцияның жұмыс уақыты дүйсенбіден жексенбіге дейін 05:00–01:00 дейін ұзартылды (бұрын станция жексенбі және кешкі уақытта жабық болған), сондай-ақ Темзлинк бағдарламасының жұмыстарына байланысты Чаринг Кросске дейін барған бірнеше рейстер Канон-стритке ауыстырылды. Жұмыстар аяқталғаннан кейін кейбір рейстер Чаринг Кросске қайта бағытталды, ал Гринвич желісінен және New Cross және St Johns бағытынан келген рейстер Spa Road Junction алынғандықтан Канон-стритке тұрақты түрде келеді.

Ұлттық темір жол

Станция қаланың оңтүстік жағын оңтүстік және оңтүстік-шығыс Лондонмен байланыстырады. Кейбір пойыздар Кент пен Шығыс Сассекстен тікелей Кэннон-стрит станциясына қатынайды, бірақ көбінесе тек жұмыстың қызу уақытында. Демалыс күндері, рельс жолдарында жөндеу жұмыстары жүргізілген кезде, станция Лондон-Бридж және Чаринг-Кросс станциялары арасындағы қосалқы станция ретінде жұмыс істейді. Пойыздар станцияда қайтарылатын немесе жолаушылар осында ауысатын болады. 1918 жылдан 2015 жылға дейін станция сенбі күндері жабық болды; 2015 жылдың қаңтарында «Оңтүстік-Шығыс» компаниясы жаңа кесте енгізгеннен кейін бұл өзгерді, нәтижесінде станцияның жұмыс уақыты апта бойына ұзартылды, инженерлік жұмыстарға байланысты жабылу және қызметтер Чаринг-Кроссқа бағытталған жағдайларды қоспағанда.

Апаттар мен оқиғалар

1867 жылғы 26 желтоқсанда "өте қалың тұман кезінде" Гринвичтен Кэннон-стрит стансасына келіп жатқан пойыз, Ватерлоодан келген басқа бір пойызбен соқтығысып, жеті жолаушы мен үш пойыз экипажы жарақат алды. 1914 жылғы 27 маусымда Кэннон-стрит стансасындағы соқтығысу салдарынан бір адам қаза тауып, 20 адам жарақат алды. Пойыздың біреуі, келіп жатқан пойыздың жолына тікелей соқтығысты, соқтығысу жылдамдығы төмен болғанымен, Пламстед пойзының бір бөлігі рельстен шығып, бір вагоны аударылып кетті. Пламстед пойзының машинисі, Хейстингс бағытындағы пойыздың жолына түсіріп жібергені үшін, сигналдарды дұрыс оқымағаны үшін кінәланды. Тергеу көрсеткендей, қаза тапқан адам вагоны аударылған сәтте терезеден шығып тұрған болуы мүмкін, егер орындықта отырған болса, ауыр жарақаттан құтылуы мүмкін еді. 1919 жылғы 16 шілдеде Кэннон-стрит стансасының жетінші платформасының соңындағы тоқтағыштарға соқтығысқан пойыз салдарынан 75 адам жарақат алды немесе қорқып қалды. Жарақат алғандардың 12-сі ауруханаға жатқызылды. Сауда министрлігінің есебінде оқиғаға машинистің платформаға жақындағанда тежеу кезіндегі "қате бағалауы" кінәлі деп айтылды. 1941 жылғы 11 мамырда стансаға Люфтваффе әуе шабуылы кезінде бомба түсті. SR V кластың 4-4-0 локомотиві №934 "Сент-Лоуренс" қатты зақымдалды. 1951 жылғы 20 наурызда дизельдік және электрлік пойыздар бүйірінен соқтығысты, себебі соңғысының машинисі сигналдарды дұрыс оқымады. 1957 жылғы 5 сәуірде сигналдық будка электрлік ақау салдарынан өртеніп жойылды. Станса осыдан кейін тоқтатылды. 8 сәуірде қол сигналдары арқылы шектеулі қызмет көрсету қайта жаңғыртылды. 5 мамырда уақытша сигналдық будка орнатылды. Бу локомотивтеріне стансаны пайдалануға уақытша тыйым салынды, ал Хейстингс пойыздары жоспарланғаннан бұрын пайдалануға берілді. 6 мамырдан бастап толық қызмет қайта басталды. Жаңа сигналдық будканың құрылысы 19 сәуірде басталды және ол 16 желтоқсанда пайдалануға берілді. 1961 жылғы 20 наурызда бос пойызға соқтығысқан және ішінара рельстен шығу салдарынан келген пойыздың 12 жолаушысы жарақат алды, оның машинисі қасақана қызыл сигналды өткізіп жіберіп, стансадан шығып келе жатқан бос пойызға соқтығысқан. 1976 жылғы 4 наурызда стансадағы бос электрлік пойызға бомба жарылды. Жақын маңдағы пойыздың сегіз жолаушысы жарақат алды. 1989 жылғы 20 тамызда "Маркиз" саяхат кемесі Кэннон-стрит теміржол көпіріне жақын батып, 51 адам қаза тапты. 1991 жылғы 8 қаңтарда электрлік пойыз соқпаққа тоқтамай соқтығысып, екі адам қаза тауып, жүздеген адам жарақат алды.

Лондон метросы

Лондон метро станциясы жер астында орналасқан, тікелей басты теміржол станциясының астында жатыр. Оны District және Circle желілері қамтиды. Кіреберістер Канон көшесінде, Доугейт төбесінде және Ұлттық теміржол станциясының жоғарғы қабатындағы бас залдан (конкорста) орналасқан, бұл жолжушылар үшін қосылыс қызметін атқарады. 2018 жылдан бері Канон-стрит және Банк станциялары арасында стансадан тыс ауысуға рұқсат берілді.

Тарих

1876 жылы Метрополитен темір жолы (MR) және Аудандық темір жолы (DR) Ішкі шеңбердің (қазіргі Шеңбер желісі) көп бөлігін салып, тиісінше және станцияларына жетті. Компаниялар бағытты аяқтау мәселесінде дауласты, себебі DR қаржылық қиындықтармен күресіп жатты, ал MR аяқталу оның кірісіне, DR қалалық аймақта бәсекелестікті күшейту арқылы әсер етеді деп қауіптенді. 1874 жылы желінің аяқталуын қалайтын қалалық қаржыгерлер Метрополитен Ішкі шеңберді аяқтау темір жолын (MICCR) құрып, Мансон Хаусты Олдгейтке қосуды жоспарлады. МР компанияға ие болды, содан кейін ол және DR 1879 жылы Ішкі шеңбердің соңғы бөлігін салуға кірісті. 6 қазан 1884 жылы Cannon Street станциясымен бірге Ішкі шеңбердің соңғы бөлігі ашылды. Бастапқыда станция екі компанияның пойыздарымен қызмет етілді, бұл Ішкі шеңбердің айналма қызметінің бір бөлігі болды, бірақ станцияның қызмет ету кезеңінде әртүрлі операциялық схемалар қолданылды. Ішкі шеңбер қызметі 1949 жылы Шеңбер желісі ретінде жекеленді, бірақ пойыздарды әлі де Аудандық немесе Метрополитен желілері қамтамасыз етті. Осы жердегі станция Флит желісінің (қазіргі Юбилей желісі) екінші кезеңін кеңейту жобасының бір бөлігі болды. Ол 1943 жылы жоспарланған, ал 1965 жылы маңызды көлік жоспары ретінде қайта қарастырылды. Лондон Транспорты 1972 жылы 10 миллион фунт стерлинг (қазіргі 1972 жылғы 10,0 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) жұмсады, Cannon Street станциясының астындағы бағытты сақтап, станция маңындағы сулы топырақта құбыр төсеу үшін нығайту жұмыстарын жүргізді. Алайда, 1980 жылдардың басында жобадан бас тартылып, оңтүстікке қарайғы кеңейтуге басымдық берілді. Метро станциясы негізгі теміржол станциясымен бір уақытта толықтай қайта жаңартылды, жұмыс 2012 жылы аяқталды. 2014 жылдың 14 желтоқсанынан бастап станцияның жұмыс кестесі өзгерді, станция демалыс күндері ашылатын болды және кешкі сағаттарда ертерек жабылмайтын болды. Бұрын станцияның жұмыс уақыты шектеулі болды, себебі ол негізінен жергілікті қаржы секторына қызмет көрсетті, сондықтан кеңседен тыс уақытта сұраныс төмен болды. Бірақ Thameslink бағдарламасының арқасында негізгі станциялардың жұмыс уақыты ұзартылғандықтан, метро станциясының жұмыс уақыты да қосымша жолаушыларды қабылдау үшін өзгертілді.