Теңіз құстары: Шағалалар отбасысы

Кіріспе

Теңіз құстары тұқымдасы

Терндер – бүкіл әлемде таралған және көбінесе теңіз, өзендер немесе батпақты жерлерде кездесетін, Laridae тұқымдасына жататын теңіз құстары. Терндер Laridae тұқымдасының кіші тобы ретінде қарастырылады, оған шағалалар мен суқарғыштар кіреді және он бір туыстан тұрады. Олар жұқа денелі, ұзын, тірелген құйрықтары, тар қанаттары, ұзын мүсіктері және салыстырмалы түрде қысқа аяқтары бар құстар. Көптеген түрлердің жоғарғы жағы ақшыл сұр, ал төменгі жағы ақ, басы қара түсті болады, бірақ батпақты терндер, Инка терндері және кейбір ноддилер жылдың кем дегенде бір бөлігінде қара реңді болады. Еркектер мен ұрғашылар сыртқы түрінде бірдей, бірақ жас құстарды ересектерден оңай ажыратуға болады. Терндер көбеймейтін кезде қауырсындары өзгереді, әдетте маңдайы ақтанып, қара шапағы азаяды. Терндер ұзақ өмір сүретін құстар және табиғи жыртқыштар мен паразиттерден салыстырмалы түрде қорғалған, бірақ көптеген түрлердің саны тікелей немесе жанама түрде адамның әрекетінен – мекендеу ортасының жоғалуы, ластану, аласұру және жаңадан келген сүтқоректілердің жыртқыштығы салдарынан азайып келеді. Қытайдың тоқылған тернінің жағдайы өте қиын, ал тағы үш түрі жойылу қаупінде тұр. Халықаралық келісімдер белгілі бір деңгейде қорғауды қамтамасыз етеді, бірақ кейбір түрлердің ересектері мен жұмыртқалары тропиктік аймақтарда әлі де тамақ ретінде қолданылады. Батыс Индияда екі түрдің жұмыртқасы желінеді, себебі олардың құмарлықты қоздыратын қасиеттері бар деп есептеледі.

Сипаттама

Терндердің мөлшері ең кішкентай терннен, ұзындығы және салмағынан басталып, Каспий тернінің ұзындығы мен салмағына дейін өзгереді. Олар қанағаттарға қарағанда ұзын мүңкілі, жеңіл денелі және аэродинамикалық жағынан жақсырақ, ал ұзын құйрықтары мен ұзын, тар қанаттары оларға ұшу кезінде әдемілік сыйлайды. Еркектер мен мекеңдердің қауырсындары бірдей, бірақ еркек мекеңге қарағанда 2-5% үлкен болуы мүмкін және көбінесе салыстырмалы түрде үлкен мүңкісі болады. Теңіз терндерінің құйрықтары терең тілімделген, ал қалған барлық түрлерде кем дегенде шалқая "V" пішіні байқалады. Аяқтары қысқа болғанымен, терндер жақсы жүгіре алады. Олар қанаттарында тырысқандықтан, көбінесе тек шомылу үшін ғана суға қонады. Қауырсынның түрі, әсіресе бас пішіні, терндердің филогенезімен байланысты, ал ақ бас киімді, қара денелі ноддилердің басқа туыстарға қарағанда ақ бас киімді шағаладан ертерек бөлініп шыққандығына сенімді, одан кейін жартылай қара бас киімді Онихоприон және Стернула топтары пайда болды.

Дауыс

Терндердің дауыстар репертуары өте кең. Мысалы, қарапайым терннің ерекше дабыл сигналы бар, ол кіргізушілерге ескерту ретінде де қолданылады, ал қысқарақ «кяр» дауысы, егер құс қауіптің күшті әсерінен қашса, беріледі; бұл әдетте шулы колонияны тыныштандырады, ал оның тұрғындары қауіпті бағалайды. Басқа дауыстарға ересек құс балықпен ұяға жақындағанда естілетін төмендетілген «кеур» және әлеуметтік байланыс кезінде айтылатын «кип» жатады. Ата-аналар мен балапандар бір-бірін дауыс арқылы таба алады, ал бауырлар да бір-бірінің дауыстарын ұрықтанғаннан кейін он екінші күннен бастап таниды, бұл ұяны бірге ұстауға көмектеседі. Дауыстық айырмашылықтар жақын туысқан құстар арасындағы түрлерді ажыратуды нығайтады, мысалы, ең кіші және кішкентай терндер, және адамдарға ұқсас түрлерді, мысалы, жалпы және арктикалық терндерді ажыратуға көмектеседі, өйткені ұшу дауыстары әр түрге тән. Конрад Гесснер, Фрэнсис Уиллугби және Уильям Тернер сияқты ерте авторлар терндерді шағалалардан анық ажыратпады. Мінез-құлық және морфология терндердің шағалалардан гөйектерге қарағанда жақын екенін көрсетеді, және Шарль Люсьен Бонапарт 1838 жылы терндер үшін Sternidae тұқымын құрғанмен, көп жылдар бойы олар шағала тұқымының Sterninae қосалқы туысы болып саналды. Түрлі терн түрлерінің арасындағы және терндер мен басқа шардрий құстарының арасындағы қарым-қатынасты бұрын нашар қазба деректері мен кейбір табылғандардың қате анықталуынан шешу қиын болды. ХХІ ғасырдың басында жүргізілген генетикалық зерттеулерден кейін, терндер тарихи түрде бөлек отбасы ретінде қарастырылды: Sternidae. Көпшілігі бұрын бір үлкен тұқымға, Sterna-ға, жататын деп саналған, тек бірнеше қара түсті түрлер басқа тұқымдарға жатқызылған; 1959 жылы Sterna-дан тек ноддилер мен инка терні ғана шығарылды. ДНҚ-ның соңғы талдаулары Sterna-ның бірнеше кіші тұқымға бөлінуін растады. Цитохром b генінің бір бөлігін зерттеуде терндер мен Thinocori субтартысындағы құсқұстар тобының тығыз байланысы байқалды. Бұл нәтижелер басқа молекулалық және морфологиялық зерттеулермен келіспейді және олар терндер мен осы құсқұстардың арасындағы молекулалық конвергентті эволюцияның үлкен дәрежесін немесе ежелгі генотипті сақтауды көрсетеді деп түсіндірілді. Қазіргі кездегідей, бұл термин ішкі қара тернге де, теңіз түрлеріне де қолданылған. Кейбір билік өкілдері «теарн» және осыған ұқсас формаларды «стеарнның» нұсқалары деп санайды. Линней «стеарн» немесе «стерна» (табиғатшы Уильям Тернер 1544 жылы ағылшын сөзінің латыншасы ретінде қолданған, мүмкін «стерн», қара терн үшін) немесе оның туысы үшін Солтүстік германдық баламасын Sterna ретінде қабылдады.

Terns have a wide repertoire of vocalisations. For example, the common tern has a distinctive alarm, kee yah, also used as a warning to intruders, and a shorter kyar, given as an individual takes flight in response to a more serious threat; this quietens the usually noisy colony while its residents assess the danger. Other calls include a down slurred keeur given when an adult is approaching the nest with a fish, and a kip uttered during social contact. Parents and chicks can locate one another by call, and siblings also recognise each other's vocalisations from about the twelfth day after hatching, which helps to keep the brood together. Vocal differences reinforce species separation between closely related birds such as the least and little terns, and can help humans distinguish similar species, such as common and Arctic terns, since flight calls are unique to each species. Early authors such as Conrad Gessner, Francis Willughby, and William Turner did not clearly separate terns from gulls, Behaviour and morphology suggest that the terns are more closely related to the gulls than to the skimmers or skuas, and although Charles Lucien Bonaparte created the family Sternidae for the terns in 1838, for many years they were considered to be a subfamily, Sterninae, of the gull family, Laridae. Relationships between various tern species, and between the terns and the other Charadriiformes, were formerly difficult to resolve because of a poor fossil record and the misidentification of some finds. Following genetic research in the early twenty first century, the terns were historically treated as a separate family: Sternidae. Most terns were formerly treated as belonging to one large genus, Sterna, with just a few dark species placed in other genera; in 1959, only the noddies and the Inca tern were excluded from Sterna. A recent analysis of DNA sequences supported the splitting of Sterna into several smaller genera. One study of part of the cytochrome b gene sequence found a close relationship between terns and a group of waders in the suborder Thinocori. These results are in disagreement with other molecular and morphological studies, and have been interpreted as showing either a large degree of molecular convergent evolution between the terns and these waders, or the retention of an ancient genotype. As now, the term was used for the inland black tern as well as the marine species. Some authorities consider "tearn" and similar forms to be variants of "stearn", Linnaeus adopted "stearn" or "sterna" (which the naturalist William Turner had used in 1544 as a Latinisation of an English word, presumably "stern", for the black tern) or a North Germanic equivalent for his genus name Sterna.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Терндер бүкіл әлемде таралған, Антарктиканы қоса алғанда, барлық құрлықтарда көбейеді. Ең солтүстік және ең оңтүстік көбейетін түрлері – Арктикалық және Антарктикалық терндер. Көптеген терндер, қоныстанған аймақтарда ұзақ қашықтыққа көшіп-қонады, ал Арктикалық терн солтүстік көбейту орындарынан Антарктика суларына көшіп, кез келген басқа жануардан гөрі жыл бойы көбірек күн сәулесін көреді. Оның оралу сапарынан көп. Швецияда шайқасқан және бес айдан кейін Жаңа Зеландияның Стюарт аралында өлген қарапайым терн кем дегенде ұшуға тиіс. Гренландиялық Арктикалық терндердің жылдық көші-қонының орташа көрсеткіші радиогеолокация арқылы анықталды. Көптеген терндер жағалау мен аралдардың құмды немесе тасты жерлерінде көбейеді. Сары, ірі және қара маңдайлы терндер тек өзендерде ғана көбейеді, ал жалпы, кіші және ұсақ терндер кейде ішкі аймақтарды да пайдаланады. Батпақты терндер, Трюдо терні және кейбір Форстер терндері ішкі батпақтарда ұялайды. Қара және ақ қабақ терндері жартастарда немесе ағаштарда жерден жоғары ұялайды. Көшіп-қонатын терндер көбейгеннен кейін жағалауға көшіп келеді, ал көптеген түрлері құрлыққа жақын қыстайды, бірақ кейбір теңіз түрлері, мысалы, Алеут терні құрлықтан алысқа кетіп қалуы мүмкін. Құмырсқа терні көбеймеген кезде толығымен мұхитты мекендейді, ал сау жас құстар шайқасқаннан кейін бес жылға дейін құрлықта көрінбейді. Олардың қауырсыны су өткізбейтін болмағандықтан, теңізде демала алмайды. Көбейгенге дейінгі жылдары олар қайда жүретіні белгісіз. Көптеген терндер жыл сайын және жылдың бір мезгілінде көбейеді, бірақ кейбір тропикалық түрлер 12 айдан кем уақыт аралығында немесе асинхронды түрде ұялай алады. Көптеген терндер үш жасқа келгенде жыныстық жағынан жетіледі, бірақ кейбір кішкентай түрлер екінші жылында көбейеді. Кейбір ірі теңіз терндері, соның ішінде құмырсқа және жолақты терндер, алғаш рет көбейгенде төрт жастан асқан. Терндер әдетте колонияларда көбейеді және олардың мекендеу ортасы жеткілікті тұрақты болса, өз орнына адал болады. Кейбір түрлер кішкентай немесе шашыраңқы топтарда ұялайды, бірақ көпшілігі бірнеше жүз жұпқа дейінгі колонияларда, көбінесе басқа теңіз құстарымен, мысалы, шаңқайлар немесе скиммерлермен бірге көбейеді. Инка терні жарықтарда, үңгірлерде және пайдаланылмаған қуыстарда ұялайды, мысалы, Гумбольдт пингвинінің қуысында. Тропикалық түрлер әдетте бір жұмыртқа салады, бірақ егер азық-түлік жеткілікті болса, салқын аймақтарда екі немесе үш жұмыртқа болады. Толық жұмыртқа салуға кеткен уақыт әр түрлі, бірақ орташа белдеу түрлері үшін инкубация 21–28 күнге созалады.

Terns have a worldwide distribution, breeding on all continents including Antarctica. The northernmost and southernmost breeders are the Arctic tern and Antarctic tern respectively. Many terns breeding in temperate zones are long distance migrants, and the Arctic tern probably sees more annual daylight than any other animal as it migrates from its northern breeding grounds to Antarctic waters, a return journey of more than A common tern that hatched in Sweden and was found dead five months later on Stewart Island, New Zealand, must have flown at least Actual flight distances are, of course, much greater than the shortest possible route. Arctic terns from Greenland were shown by radio geolocation to average on their annual migrations. Most terns breed on open sandy or rocky areas on coasts and islands. The yellow billed, large billed, and black fronted terns breed only on rivers, and common, least and little terns also sometimes use inland locations. The marsh terns, Trudeau's tern and some Forster's terns nest in inland marshes. The black noddy and the white tern nest above ground level on cliffs or in trees. Migratory terns move to the coast after breeding, and most species winter near land, although some marine species, like the Aleutian tern, may wander far from land. The sooty tern is entirely oceanic when not breeding, and healthy young birds are not seen on land for up to five years after fledging until they return to breed. They lack waterproof plumage, so they cannot rest on the sea. Where they spend the years prior to breeding is unknown. Most terns breed annually and at the same time of year, but some tropical species may nest at intervals shorter than 12 months or asynchronously. Most terns become sexually mature when aged three, although some small species may breed in their second year. Some large sea terns, including the sooty and bridled terns, are four or older when they first breed. Terns normally breed in colonies, and are site faithful if their habitat is sufficiently stable. A few species nest in small or dispersed groups, but most breed in colonies of up to a few hundred pairs, often alongside other seabirds such as gulls or skimmers. The Inca tern nests in crevices, caves and disused burrows, such as that of a Humboldt penguin. Tropical species usually lay just one egg, but two or three is typical in cooler regions if there is an adequate food supply. The time taken to complete the clutch varies, but for temperate species incubation takes 21–28 days.

Тамақтандыру

Көптеген терндер балық аулау үшін суға түседі, көбінесе алдымен көтеріліп, тіксіп тұрады, ал қолданылатын ерекше техника алыстан ұқсас түрлерді ажыратуға көмектеседі. Теңіз терндері көбінесе көк балық, тунец немесе бонито сияқты жыртқыш балықтармен бірге аң аулайды, себебі бұл ірі теңіз жануарлары олжаны су бетіне шығарады. Қара терндер түнде қоректенеді, балықтар су бетіне көтерілген кезде, және олардың қанаттарында ұйықтайды деп есептеледі, өйткені олар тез суға батқандықтан. Бірнеше түрдегі терндер омыртқасыз жануарлармен қоректенеді, егістіктің артынан еріп немесе лайлы жерлерде жаяу аң аулайды. Бір терндердің азық іздеу тиімділігі жасымен бірге артады. Құсбегіл – теңіз, тұщы су және құрлықтағы орталардан алуан түрлі жем-шөптерді жейтін мүмкіндікті пайдаланатын жыртқыш. Қол жетімділігіне қарай ол кішкентай шабақтарды, балықтарды, рактерді, шегірткелерді және басқа да ірі жәндіктерді, кесірткелерді және қосмекенділерді жейді. Жылы қанды жемшөпке тышқандар, жағажайда көбейетін басқа құстардың жұмыртқалары мен балапандары жатады; ең кішкентай терндер, кішкентай терндер және олардың өз түрлерінің өкілдері құрбан болуы мүмкін. Үлкен қыртысты терн кейде агамды кесірткелер мен жасыл теңіз тасбақаларының шабақтары сияқты ерекше омыртқалы жануарларды ұстап алады және тастап кетілгендерін алу үшін траулерлерді күзеп жүреді. Терндердің көзі су астында бейімделе алмайды, сондықтан олар суға секірмес бұрын әуеден нақты көруге сенеді. Пигмент сонымен қатар визуалды контрасты жақсартады және қашықтықтан көруді, әсіресе тұманды жағдайда, және балықтардың үйірлерін табуға көмектеседі, бірақ олар балықтардың жейтін фитопланктонын немесе басқа жемшіл құстарды көретіні белгісіз. Қызыл түс ультракүлгін сәулелерге сезімталдықты азайтады, бұл кез келген жағдайда құрлықта қоректенетін құстар сияқты, теңіз құстарына қолайлы бейімделу болып табылады, және бұл көзді ультракүлгін зақымданудан қорғайды.

Жыртқыш және паразиттер

Көптеген терн колонияларының қол жетімсіздігі оларға сүтқоректі жыртқыштардан, әсіресе аралдарда қорғаныш берді, бірақ адамдар әкелген енгізілген түрлер көбейетін құстарға елеулі зиян келтіруі мүмкін. Бұл түлкілер, егершелер, мысықтар және егеуқұйрықтар сияқты жыртқыштар, сондай-ақ қоян, ешкі және шошқалар сияқты мекендеу ортасын жоятын жануарлар болуы мүмкін. Ересекті терндерді сұңқарлар мен жыртқыш құстар аулауы мүмкін, ал балапандары мен жұмыртқаларын құздар, қарғалар немесе шағалалар жеуі мүмкін. Ересектерді фрегаттар, скуалар, басқа терндер немесе ірі шағалалар сияқты құс клептопаразиттері ұстаған жемнен айыруы мүмкін. Сыртқы паразиттерге Saemundssonia туысына жататын қышыма құрттар, қауырсын құрттары және Ceratophyllus borealis сияқты блохалар жатады. Құрттар көбінесе нақты мезбенге тән, ал жақын туысқан ортақ және арктикалық терндер мүлдем басқа түрлерді тасымалдайды. Ішкі паразиттерге Reighardia sternae қабықшалы жәндіктері, Ligula intestinalis және Diphyllobothrium және Schistocephalus туыстарына жататын таспа құрттары кіреді. Терндер әдетте қан паразиттерінен бос, гүлдер сияқты, олар көбінесе Haemoproteus түрлерін тасымалдайды. Бірақ қоңыр ноди – осы туысқа жататын қарапайымдыларды кейде қонақ етеді. 1961 жылы ортақ терн құс тұмауымен (H5N3 нұсқасы) жұқтырған алғашқы жабайы құс түрі болып табылды, бұл Оңтүстік Африка құстары арасындағы індетте анықталды. Бірнеше терн түрі Батыс Нил вирусын тасымалдаушы ретінде айқындалды.

Адамдармен қарым-қатынас

Адамдар көптен бері терндерді және олардың жұмыртқаларын жеп келді, ал аралдық колонияларына теңізшілер ұзақ сапарларда шабуыл жасады, себебі жұмыртқалар немесе үлкен балапандар протеиннің оңай алынатын көзі болатын. Оңтүстік Еуропада әлі күнге дейін заңсыз жұмыртқа жиналады, ал Батыс Африка мен Оңтүстік Америкада қыстайтын құстардың ересектері тамақ ретінде қолданылады. Бұл аңшылық қызғылт тернге елеулі әсер етеді, ересектердің тіршілік ету деңгейі күтілгеннен 10% төмен. Вест-Индияда қызғылт және қара терндердің жұмыртқалары құмарлықты қоздырады деп саналады, сондықтан жұмыртқа жинаушылар оларды артық мөлшерде іздейді. Терндердің терісі мен қауырсындары ұзақ жылдар бойы шапан мен шляпа сияқты киімдер жасауға пайдаланылды, ал 19 ғасырдың екінші жартысында қауырсынды шляпалар сәнге енген кезде бұл кең ауқымды іс-әрекетке айналды. Бұл үрдіс Еуропадан басталып, жақын арада Америка мен Австралияға тарады. Ақ түс басымдыққа ие болды, кейде қанаттар немесе тірі құстардың өзі қолданылды. Терндер кейде адамның іс-әрекеттерінен пайда тапты, егісшілік жыртылған жерлерде немесе балық аулау қайықтарының артынан оңай тамақ іздеді, бірақ кейбір құстар торға түсіп немесе пластик жұтады. Балықшылар терндердің балық үйірлеріне бағыттап беретініне сенгендіктен, олардың жем іздеуіне көмектесетін терндерге назар аударатын. Шағын балықтардың, мысалы, құмшабалықтың шамадан тыс аулауы осы жемге тәуелді колониялардың күрт азаюына әкелуі мүмкін. Жалпы алғанда, адамның іс-әрекетінен туындаған терндер колонияларының жоғалуы немесе бұзылуы көптеген түрлердің санының азаюына себеп болды, сондай-ақ түрлі түрлер үшін жасалма аралдар құрылды. Көбірек мамандандырылған шараларға қызғылт терндер үшін ұя салынған қораптарды орнату кіреді, олар әдетте биік өсімдіктердің арасында ұялайды, және жалпы терндердің су тасқынына ұшырамайтын жерлерде ұялауын ынталандыру үшін жасанды теңіз шөбін қолдану.

Қорғау мәртебесі

Бірқатар шағалалар қауіпті жағдайға тап болып отыр, ал қытайдың инелік шағаласы BirdLife International ұйымы тарапынан «өте қауіпті» деп жіктеледі. Оның популяциясы 50 құстан кем, ал көбею аймағы бар болғаны 9 км² (3,5 миль²) құрайды. Оның санының азаюына жұмыртқа жинау, адамдардың араласуы және Қытайдың жағалау ылғалды жерлерінің жойылуы себеп болып отыр. Тағы үш түр «қауіпті» деп саналады, олардың популяциясы 10 000 құстан аз. Оңтүстік Азияның қара ішкі шағаласына тіршілік ортасының жойылуы, тамақ үшін жұмыртқа жинау, ластану және жыртқыштар қауіп төндіреді. Жаңа Зеландияда қара маңдайлы шағаланың саны енгізілген сүтқоректілер мен австралиялық қарғалардың жыртқыштығына байланысты күрт төмендеп барады. Ірі қара мен қойдың, сондай-ақ адамдардың әрекеттерінен туындаған бұзылулар да осыған себепші. Перу шағаласы 1972 жылы анчоустар қорының құлдырауынан зардап шекті, бірақ одан кейін жағалау ылғалды жерлеріндегі құрылыс, бұзылу және ластану салдарынан көбею ошақтары жоғалды. Австралиялық жарқыраған шағала «әлсіз» деп сипатталады. Адамдардың, иттің және көлік құралдарының араласуы, енгізілген түрлердің жыртқыштығы және Оңтүстік Австралиядағы су деңгейін тиімсіз басқару оның азаюының басты себептері болып табылады. Бес түр «қауіпке жақын» деп аталады, бұл олардың аз ғана алаңдау тудыратынын немесе осалдыққа бейім екенін көрсетеді. Әдемі шағала осылай жіктеледі, өйткені оның 95% Калифорния шығанағындағы Раса аралында көбейеді, ал Кергелен шағаласының 5000-нан аз ересегі Оңтүстік Үнді мұхитындағы кішкентай және көбінесе дауылды аралдарда көбейеді. Инка, Дамара және өзен шағалаларының үш түрінің болашақта тіршілік ортасының жойылуы мен бұзылуына байланысты азаятыны күтілуде. Кейбір шағалалардың түршелері де қауіпті жағдайда, олардың ішінде Калифорнияның ең кішкентай шағаласы және Пасха аралындағы сұр иілгіш шағаласы бар. AWEA келісіміне қатысушы мемлекеттер егжей-тегжейлі іс-қимыл жоспарында сипатталған сақтау стратегияларының кең ауқымына қатысуға міндетті. Жоспар түрлер мен тіршілік ортасын сақтау, адамдардың қызметін басқару, зерттеу, білім беру және іске асыру сияқты маңызды мәселелерді шешуге бағытталған. Солтүстік Америка заңнамасы да ұқсас, бірақ қорғауға көбірек назар аударылады.

A number of terns face serious threats, and the Chinese crested tern is classed as "critically endangered" by BirdLife International. It has a population of fewer than 50 birds and a breeding range of just 9 km2 (3.5 mi2). It is declining due to egg collection, human disturbance and the loss of coastal wetlands in China. Three other species are categorised as "endangered", with declining populations of less than 10,000 birds. The South Asian black bellied tern is threatened by habitat loss, egg collecting for food, pollution and predation. In New Zealand, the black fronted tern is facing a rapid fall in numbers due to predation by introduced mammals and Australian magpies. Disturbance by cattle and sheep and by human activities is also a factor. The Peruvian tern was initially damaged by the collapse of anchoveta stocks in 1972, but breeding colonies have subsequently been lost due to building, disturbance and pollution in their coastal wetlands. The Australasian fairy tern is described as "vulnerable". Disturbance by humans, dogs and vehicles, predation by introduced species and inappropriate water level management in South Australia are the main reasons for its decline. Five species are "near threatened", indicating less severe concerns or only potential vulnerability. The elegant tern is so categorised because 95% of the population breeds on one island, Isla Rasa in the Gulf of California, and the Kerguelen tern has a population of less than 5,000 adults breeding on small and often stormy islands in the southern Indian Ocean. Three species, the Inca, Damara, and river terns, are expected to decline in the future due to habitat loss and disturbance. Some tern subspecies are endangered, including the California least tern and the Easter Island race of the grey noddy. Parties to the AWEA agreement are required to engage in a wide range of conservation strategies described in a detailed action plan. The plan is intended to address key issues such as species and habitat conservation, management of human activities, research, education, and implementation. The North American legislation is similar, although there is a greater emphasis on protection.