Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ауыр крейсерлер класы 1930-шы жылдары салынған крейсерлер.
Heavy Cruiser class of the United States Navy
the cruisers built in the 1930s
Нью-Орлеанс класы крейсерлері – 1930 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған жеті ауыр крейсерлер класы. Бұл кемелер Тынық мұхиты соғысының ең қатыгез су бетіндегі шайқастарына қатысты. «Астория», «Куинси» және «Винсенс» Саво аралы шайқасында батып кетті, ал тағы үш кеме Гуадалканал науқанындағы шайқастарда ауыр зақымдар алды. Соғыстың көп бөлігін Атлантика мұхитында өткізген «Тускалуза» кемесі ғана зақымдалмай соғыстан аман қалды. Кластағы кемелер барлығы 64 ұрыс жұлдызына ие болды. Соғыс аяқталғаннан кейін аман қалған төрт кеме дереу тоқтатылып, 1959 жылы металл тескісіне сатылды.
The New Orleans class cruisers were a class of seven heavy cruisers built for the United States Navy (USN) in the 1930s. These ships participated in the heaviest surface battles of the Pacific War. Astoria, Quincy, and Vincennes were all sunk in the Battle of Savo Island, and three others were heavily damaged in subsequent battles in the Guadalcanal campaign. Only Tuscaloosa, which spent most of the war in the Atlantic, got through the war without being damaged. Collectively, ships of the class earned 64 battle stars. The four surviving ships were laid up immediately after the end of the war, and sold for scrap in 1959.
Дизайн
Нью-Орлеан класының дизайны крейсерлерді жасаудағы жаңалықтарды сынау алаңы болды және класта үш ерекше дизайн болды. Бастапқыда Астория класы деп аталған, USS Astoria батып кеткеннен кейін кластың аты өзгертілді және кластағы аман қалған кемелер толық қайта жаңартылды. 1-жоба: Нью-Орлеанс, Астория және Миннеаполис. 2-жоба: Таскалуза және Сан-Франциско. 3-жоба: Куинси және Винсенс. Бұл класс барлық келесі USN қарулы крейсерлерінің тікелей атасы болды. Олардан , , , және крейсерлері шықты. Вашингтон теңіз келісімі сақталып тұрған кезде, жаңа технологиялар Нью-Орлеан класына енгізілді, себебі USN соғыс болған жағдайда, келісім шектеулерінен тыс кемелерді салу үшін осы білім қажет болады деп білді. USN 10,000 тонналық крейсерлер берілген міндеттерді орындай алмайды деген қорытындыға келді. Бастапқыда Таскалуза осы класс жетекші кемесі болған, бірақ 1930 жылы Астория, Нью-Орлеанс және Миннеаполис кемелері Таскалуза дизайнына қайта тапсырыс берілді; Портленд және Индианаполис әскери емес, азаматтық кеме жасаушылықтарда салынды және бастапқы жоба бойынша аяқталды. 1942 жылы Саво аралы шайқасында класс кемелерінің үшi (Астория, Куинси және Винсенс) жойылды. Гуадалканал операциясынан кейін қалған кемелер жаңа электрлік және радарлық жүйелер, сондай-ақ технология жетілген сайын қосылған зениттік қарулардың салдарынан жоғары ауырлықты азайту үшін толық жөндеуден өтті. Осының нәтижесінде кемелер жаңа түрге енді, әсіресе көпір аймағында, және «Жаңа Орлеан класы» деп аталды. Соғыс аяқталғаннан кейін төрт аман қалған кеме қызметтен шығарылып, 1959–1961 жылдары жаратылды.
The New Orleans class design was a test bed for innovations in cruiser design, and there were three distinct designs within the class. Originally called the Astoria class, the class was renamed after USS Astoria was sunk and the surviving ships of the class underwent substantial reconstruction. Design #1: New Orleans, Astoria, and Minneapolis. Design #2: Tuscaloosa and San Francisco. Design #3: Quincy and Vincennes. This class was the direct ancestor for all subsequent USN gun cruisers. From them came the , , , and cruisers. While the Washington Naval Treaty was still being observed, new technology was implemented in the New Orleans class because the USN knew that if and when war came, they would need this knowledge to build ships (which were already in the planning stage) beyond the treaty limits. The USN came to the conclusion that no 10,000 ton cruiser could adequately perform the roles given. Originally Tuscaloosa was the lead ship of this class, but Astoria, New Orleans and Minneapolis, laid down as ships, were reordered to the Tuscaloosa design in 1930; Portland and Indianapolis were being built in civilian rather than Navy yards and were completed as originally designed. Three ships of the class (Astoria, Quincy, and Vincennes) were lost in the Battle of Savo Island in 1942. Immediately following the Guadalcanal campaign the remaining ships of the class went through major overhauls to lessen top heaviness caused by new electrical and radar systems and anti aircraft weaponry which had been added as technology advanced. In doing so, the ships took on a new appearance, most notably in the bridge area, and became known as the New Orleans class. The four survivors were decommissioned shortly after the war ended, and scrapped in 1959–1961.
Қару-жарақ
Нью-Орлеанс класы – 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімінің шектеулеріне сәйкес салынған соңғы американдық крейсерлер сериясы. Аяқталғаннан кейін, «Вичита» класының бір кемесі (және одан кейінгі ауыр крейсерлер) 10 000 тонналық стандарттан асып кетті. Бұл кемелердің жобалау жұмысы 1929 жылдың басында басталды, негізгі үлгілер ретінде алдыңғы үш класс: «The», «The» және «Портленд» класс крейсерлері пайдаланылды. «Нью-Орлеанс» класының барлық крейсерлері сыртқы түрімен ұқсас болғанымен, олардың суыру мөлшері шамамен 600 тоннаға өзгеше болды. Құрылыс және жөндеу бюросы заманауи, кішігірім, бірақ қорғанысына көбірек тоннаж бөлінетін қарулы крейсерді жобалауға рұқсат берді. «Нью-Орлеанс» класы өзінің қорғанысымен ерекше көзге түсті. Корпусы «Нортхемптоннан» 12 фут (4 метрге) қысқа болды, броньдық белдеуі тек машина бөлімдері мен басқа да ішкі кеңістіктерді қорғады, бұл оның қалыңдығын арттыруға мүмкіндік берді. Машина бөлімдеріне және қалқандарға қосымша бронь берілді, ал палуба бронясы күшейтілді. Американдық крейсерлерде тұңғыш рет барбетта мен мұнара бронясы 8 дюймдік артиллериялық оқтарға төтеп беруге жеткілікті болды. Мұнаралардың беттері 8 дюймдік броньмен, бүйірлері және шатырымен жабдықталды. Барбетталар барлық кемелерде 5 дюймдік броньмен қоршалған, бірақ «Сан-Францискода» барбетталар қосымша броньмен жабдықталды. Оқ-дәрі қоймаларының қорғанысы су сызығынан төмен орналастыру арқылы күшейтілді. Басқаша айтқанда, оқ-дәрі қоймаларын тек ішкі сынық белдеуі мен броньдық палуба қорғады. Бұл маңызды бөліктерді артиллериялық оқтардан ерекше қорғауға мүмкіндік бергенімен, қорғалған корпус көлемі шағын болды, ал терең оқ-дәрі қоймалары су астындағы зақымдануға көбірек сезімтал болды («Нью-Орлеанс» мұны Тассафаронга шайқасында қатты сынап көрді). Қорғау нормативтік суыру мөлшерінің шамамен 15% құрады, ал «Пенсаколаларда» бұл көрсеткіш 5,6%, «Нортхемптон» және «Портленд» класс крейсерлерінде 6% болды. Айынықса, жанармай қоймасын азайтуға тура келді, бұл жұмыс радиусының қысқаруына әкеп соқты.
The New Orleans class was the last series of US cruisers completed to the limitations of the Washington Naval Treaty of 1922. As completed, the single ship Wichita class (and subsequent heavy cruisers) exceeded the 10,000 ton standard. Design of these ships began in early 1929, based on the three preceding classes: The , the and the Portland classes. All of the cruisers of the New Orleans class were outwardly similar but the displacement among these ships varied by some 600 tons. The Bureau of Construction and Repair authorized a contemporary gun cruiser design of smaller size, but one which allocated considerably more tonnage towards protection. The New Orleans class was noteworthy for its protection. The hull was 12 feet (4 m) shorter than a Northampton, with a shorter armor belt that protected only the machinery and other internal spaces, allowing its thickness to be increased to The machinery bulkheads were given and the deck armor was strengthened to For the first time in US cruisers, barbette and turret armor was sufficient to withstand 8 inch shellfire. The turrets were faced with 8 inches of armor, on the sides and on the roof. The barbettes were protected with 5 inches of armor on all ships except San Francisco, whose barbettes were fitted with of armor. Magazine protection was increased to Magazine protection was further increased by placing them well below the waterline. Otherwise only an internal splinter belt and the armor deck protected the magazines. While this allowed an exceptional degree of armored protection for the vitals against shellfire, there was little protected hull volume, and the deep magazines were more exposed to underwater damage (New Orleans learned this the hard way at the Battle of Tassafaronga). Protection represented approximately 15% of normal displacement as opposed to the only 5.6% in the Pensacolas and 6% in the Northampton and Portland classes. Unfortunately, fuel bunkerage had to be reduced, which resulted in a smaller operational range.
Қару-жарақ
Бұл класс кемелерінің негізгі қару-жарағы үш мұнараға орнатылған тоғыз 8 дюймдік/55 калибрлі Mark 14 зеңбірегінен (Екінші дүниежүзілік соғыста Mark 9 зеңбірегімен алмастырылды) тұрды. «Нью-Орлеанс» Mark 14 Mod 0, «Миннеаполис» Mark 15 Mod 1 зеңбіректерімен, ал класс кемелерінің қалғаны Mark 12 Mod 0 зеңбіректерімен жабдықталды. Зеңбірек мұнараларының пішіні де әртүрлі болды: Mark 14 зеңбіректері дөңгелек бетті мұнараларда, ал Mark 12 және 15 зеңбіректері жалпақ бетті мұнараларда орналастырылды. 8 дюймдік зеңбіректің ату қашықтығы болды, оқтың бастапқы жылдамдығы болды. Бронетару оқтарының салмағы болды және қалыңдықтағы броняны тесіп өте алатын.
The main armament on the class centered on nine 8 in/55 caliber Mark 14 guns (Mark 9 guns until replaced in World War II), mounted in triple turrets. New Orleans was fitted with Mark 14 Mod 0 guns, Minneapolis with the Mark 15 Mod 1 guns and the remaining ships of the class received Mark 12 Mod 0 guns. The turret face configurations were also different with the Mark 14 guns being housed in rounded face turrets and the Mark 12 and 15 guns in a flat faced turret. The 8 in guns had a range of with a muzzle velocity of The armor piercing round weighed and could penetrate five inches of armor plating at
Класс кемелерінің қосымша қару-жарағы сегіз 5 дюймдік/25 калибрлі екі мақсатты зеңбіректен тұрды, олар су және әуе нысаналарын жоюға қолданылды, сондай-ақ 5 дюймдік зеңбіректерді күшейту үшін .50 калибрлі сумен салқындатылатын пулеметтер қолданылды. 1941 жылғы желтоқсанда АҚШ соғысқа қатысқанда, «Нью-Орлеанс» классы және басқа да «Келісім» крейсерлері аз өзгерістермен және әуе қорғанысы жеткіліксіз болғандықтан шайқасқа жіберілді. Жапония Перл-Харборда және Малайя жағалауында «Уэльс Принці» мен «Репульс» кемелерін батыру арқылы осы соғыстың әуе күштерімен шешілетінін көрсетті. Қол жетімді болған кезде, төрттік 1.1 дюймдік зеңбіректер және швейцариялық 20 мм Оерликон зеңбірегі (ол .50 калибрлі пулеметтерді алмастырды), сондай-ақ алғашқы радарлар мен отты басқару жүйелері орнатылды. Соғыс барысында радар технологиясының дамуы одақтастарға жау үстінен үлкен артықшылық берді. 1942 жылдың соңында 40 мм Bofors зеңбіректері (екі және төрттік орнатуда) пайда болды, бұл тиімсіз деп танылған төрттік 1.1 дюймдік зеңбіректерді алмастырды. 1945 жылдың соңына қарай, тіпті көптеген қажетсіз заттарды алып тастағаннан кейін (олардың бақылаушы ұшақтарының жартысы, сондай-ақ кран мен катапульта радардың жетістіктеріне байланысты қажетсіз болды) кемелер жаңа қару-жарақ, электр жабдықтары мен радарлардың арқасында қауіпті түрде ауыр болды. Әуеден туындаған қауіп соншалықты жоғары болғандықтан, бұл жағдайға төзуге тура келді.
Secondary armament for the class consisted of eight 5 in/25 caliber dual purpose guns, which could be used against surface and aerial targets, as well as .50 caliber water cooled machine guns to augment the 5 in guns. When the US entered the war in December 1941, the New Orleans class and other "Treaty" cruisers were rushed into battle with little modification and lacking in air defense. The Japanese proved at Pearl Harbor and with the sinking of Prince of Wales and Repulse off Malaya that this war would be decided with air power. As soon as available, the quadruple 1.1 in guns and the Swiss designed 20 mm Oerlikon cannon (which would replace the .50 caliber guns) were fitted, as well as early radar units and fire control directors. As the war progressed, developments in radar abilities gave the Allies an increasingly decisive advantage over the enemy. In late 1942, the arrival of the 40 mm Bofors (in twin and quadruple mountings), replaced the quadruple 1.1 inch autocannons, which had proved ineffective. By late 1945, even after the removal of many non essential items (half of their spotter planes as well as a crane and a catapult became non essential due to advances in radar) the ships became dangerously over weight because of new weaponry and electrical and radar equipment. The threat from the air was so intense this condition had to be tolerated.
Сыртқы көрінісі мен жұмыс істеу қабілеті
Сыртқы түрінен Нью-Орлеан кемелері ерекше көзге түсіп, өте сәнді кемелер саналды, бірақ 1942–43 жылдарғы жөндеулер сақталған кемелердің сыртқы келбетін айтарлықтай өзгертті. Алдыңғы құрылымдағы көпір қанаттары қысқартылып, барлық үлкен терезелердің орнына тек бірнеше иллюминаторлар орнатылды. Рульдік бөлімінің үстіндегі ашық көпір 100 пайызға кеңейтіліп, алға қарай созылды. Сонымен қатар, 40 мм Bofors зениттік қондырғылары үшін бірнеше пулеметтік платформалар құрылды – бас мачтаның маңында да, корма бөлігінде де. Алдыңғы палуба екінші түтікке дейін созылып, негізгі құрылым бұрынғы крейсерлердегі ауыр, үш аяқты мачтасыз салынды. Кеменің мұрты британдық крейсерлердегідей тік бұрышты болды. Екі түтік бір-біріне жақын орналасқан, олардың арасында үлкен іздеу шамдарының мұнарасы тұрды. Ұшақтарды күту қызметтері кормаға қарай жылжытылып, ангардың үстінде үлкен екінші басқару пункті орнатылды. Онда екі алып пьедесталды кранның арасында бір бас мачта орнатылды, олар барлаушы ұшақтар мен шағын кемелерді көтеруге қолданылды. Негізгі 8 дюймдік мұнаралар брондалғанмен, бұрыштық беті тиімдірек болғандықтан, көлемі кішірек болды. Алдыңғы палубаны кеңейту арқасында 5 дюймдік зениттік батареялар жақын орналастырылып, оқ-дәрі жеткізілімін жеңілдетті. Энергияны сегіз Babcock & Wilcox бу қазандығы қамтамасыз етті, олар төрт Westinghouse бу турбинасын қуатпен жабдықтады. Турбиналар төрт винтке жалғастырылып, осы класс крейсерлерге белгіленген жылдамдық берді. Крейсерлердің қашықтығы – жанармайдан тон пайдаланып – шамамен мильді құрады, ал ең жоғары жылдамдықта – мильді. Жанармай құю станциясынан немесе жанармай беруге жабдықталған басқа кемеден жанармай алғанда олардың қашықтығы артуы мүмкін еді. Нью-Орлеан крейсерлері бейбіт уақыттағы жаттығуларды жақсы орындады, ешқандай айтарлықтай кемшіліктер табылған жоқ. Олардың өнімділігін, әсіресе қорғанысын жақсарту үшін көптеген өзгерістер енгізілгенімен, Вашингтон теңіз келісімінің 10 000 тонналық лимиті бұзылмады. Жаңа крейсерлер өздерінің табысты екенін көрсетті, бірақ кейбір шетелдік аналогтарымен салыстырғанда кемшіліктері болды, олар көбінесе әлдеқайда ірі болды.
Outwardly, the New Orleans ships had a distinctive appearance and were considered very good looking vessels, though the 1942–43 refits of the surviving ships changed the appearance substantially. The forward superstructure had the bridge wings cut back, and all of the large size windows were plated in with just a few port holes taking their place. The open bridge above the wheel house was enlarged by 100 percent by extending it forward. In addition several gun tubs were created for the 40 mm Bofors mounts both around the main mast, and aft. The forecastle deck extended back to the second funnel and the main superstructure was constructed without the ungainly tripod mast seen on the previous cruisers. The bow was a raked type, similar to those of British cruisers. The two funnels were situated closer together with a large search light tower in between. Aircraft handling facilities were moved further aft and a larger second conning station erected above the hangar. A single mainmast was erected there, between two huge pedestal cranes which handled both spotter planes and small craft. The main 8 inch turrets, although armored, were actually smaller with a more effective angular faceplate. By enlarging the forecastle deck, the secondary battery of 5 inch guns were mounted closer together, facilitating a more efficient ammunition delivery. Power was provided by eight Babcock & Wilcox steam boilers that produced for the four Westinghouse gearing steam turbines. The turbines were shafted to four screws, giving this class a rated speed of The cruisers' range – using of bunker oil – was approximately at or at Their range could be extended by refueling from an oiler or another ship fitted to transfer oil while underway. The New Orleans cruisers performed peacetime exercises well with no serious shortcomings being found. While many changes were implemented to improve their performance and especially their protection, the 10,000 ton limit of the Washington Naval Treaty was not exceeded. The new cruisers were considered successful in their own right but could not be considered equal to some foreign contemporaries, which were often considerably larger.
Сыныптағы кемелер
+ Құрылыс деректері Кеме атауы Корпус нөмірі (жөк нөмірі) Құрылысшы Құрылғыдан шығарылды Комиссияға қабылданды Комиссиядан шығарылды ТағдырыNew OrleansCA 32Нью-Йорк теңіз кемежайы14 наурыз 193112 сәуір 193315 ақпан 193410 ақпан 1947Жұғылған 1 наурыз 1959; Қалдыққа сатылған; 22 қыркүйек 1959AstoriaCA 34Пуджет саунд теңіз кемежайы1 қыркүйек 193016 желтоқсан 193328 сәуір 1934Саво аралы шайқасында батып қалды, 9 тамыз 1942MinneapolisCA 36Филадельфия теңіз кемежайы27 маусым 19316 қыркүйек 193319 мамыр 193410 ақпан 1947Жұғылған 1 наурыз 1959; Қалдыққа сатылған, 14 тамыз 1959TuscaloosaCA 37Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясы, Камден, Нью-Джерси3 қыркүйек 193115 қараша 193317 тамыз 193413 ақпан 1946Жұғылған 1 наурыз 1959; Қалдыққа сатылған, 25 маусым 1959San FranciscoCA 38Мэр аралы теңіз кемежайы9 қыркүйек 19319 наурыз 193310 ақпан 193410 ақпан 1946Жұғылған 1 наурыз 1959; Қалдыққа сатылған, 9 қыркүйек 1959QuincyCA 39Бетлем стил корпорациясы, Fore River кемежайы, Квинси, Массачусетс15 қараша 193319 маусым 19359 маусым 1936Саво аралы шайқасында батып қалды, 9 тамыз 1942VincennesCA 442 қаңтар 193421 мамыр 193624 ақпан 1937Саво аралы шайқасында батып қалды, 9 тамыз 1942
+ Construction data Ship name Hull no. (hull number) Builder Laid down Launched Commission Decommission FateNew OrleansCA 32New York Navy Yard14 March 193112 April 193315 February 193410 February 1947Struck 1 March 1959; Sold for scrap; 22 September 1959AstoriaCA 34Puget Sound Naval Shipyard1 September 193016 December 193328 April 1934Sunk, Battle of Savo Island 9 August 1942MinneapolisCA 36Philadelphia Navy Yard27 June 19316 September 193319 May 193410 February 1947Struck 1 March 1959; Sold for scrap, 14 August 1959TuscaloosaCA 37New York Shipbuilding Corporation, Camden, New Jersey3 September 193115 November 193317 August 193413 February 1946Struck 1 March 1959; Sold for scrap, 25 June 1959San FranciscoCA 38Mare Island Navy Yard9 September 19319 March 193310 February 193410 February 1946Struck 1 March 1959; Sold for scrap, 9 September 1959QuincyCA 39Bethlehem Steel Corporation, Fore River Shipyard, Quincy, Massachusetts15 November 193319 June 19359 June 1936rowspan=2 Sunk, Battle of Savo Island 9 August 1942VincennesCA 442 January 193421 May 193624 February 1937Sunk, Battle of Savo Island 9 August 1942
Екінші дүниежүзілік соғыс
Шамамен төрт жыл бойы «Жаңа Орлеан» класындағы кемелер ең шұғыл майдандық міндеттерге тағайындалды, көптеген қауіпті шайқастарға қатысты. «Астория», «Куинси» және «Винсенс» 1942 жылдың 8-9 тамызында Саво аралы шайқасында батты. Үшеуі жойылса да, кемелердің жақсы жобаланғаны дәлелденді. «Жаңа Орлеан», «Миннеаполис» және «Сан-Франциско» Тынық мұхитындағы соғыстың басындағы шайқастарда да ауыр зақымдар алды. Бұл шайқастардың ішінде Гуадалканал теңіз шайқасы бар, онда «Сан-Франциско» жау кемелерімен өте жақын қашықтықта шайқасты, сондай-ақ «Тассафаронга» шайқасы, онда «Миннеаполис» пен «Жаңа Орлеан» «Long Lance» торпедаларынан ауыр зақымдар алды және көп шығынға ұшырады. Кемелерді жөндеу жұмыстары мен шеберлік теңізшілердің біліктілігі осы кемелерді соғыс аяқталғанға дейін шайқасуға мүмкіндік берді. «Жаңа Орлеан» класындағы крейсерлер Тынық мұхитындағы Екінші дүниежүзілік соғыстың барлық маңызды теңіз шайқастарында болды, соғыстың алғашқы жылынан кейін жеті бірліктің тек төртеуі ғана қалғанына қарамастан. Олар соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ең көп пайдаланылған және ең қиын шайқасқан кемелерінің бірі болды. Осы кластағы үш кеме Екінші дүниежүзілік соғыстағы ең көп марапатталған АҚШ кемелерінің қатарында болды. «Сан-Франциско» 17 шайқас жұлдызы мен Президенттік бірлік марапатына ие болды, «Жаңа Орлеан» 17 шайқас жұлдызына, ал «Миннеаполис» те 17 шайқас жұлдызына ие болды. Жалпы, олар 64 шайқас жұлдызы мен Президенттік бірлік мақтауына ие болды.
For almost four years, the ships of the New Orleans class were assigned to the most urgent of front line duties, becoming involved in much deadly action. Astoria, Quincy and Vincennes were sunk in the Battle of Savo Island, 8–9 Aug 1942. Although three of their number were lost, the ships proved to be well designed. New Orleans, Minneapolis and San Francisco were also seriously damaged in early war engagements in the Pacific. These engagements included the Naval Battle of Guadalcanal, in which San Francisco engaged enemy ships at point blank range, and the Battle of Tassafaronga where Minneapolis and New Orleans took heavy damage and losses from Long Lance torpedoes. Damage control work and skillful seamanship kept these ships afloat to continue to fight through the end of the war. New Orleans class cruisers were found at every major naval skirmish of World War II in the Pacific despite the fact there were only four of the seven units remaining after the first year of war. They were some of the most used and hardest fought ships of the US Navy during the war. Three ships of this class were among the most decorated US ships of World War II. San Francisco earned 17 Battle Stars and a Presidential Unit Citation, New Orleans earned 17 Battle Stars, and Minneapolis earned 17 Battle Stars as well. As a class, they earned a total of 64 Battle Stars and a Presidential Unit Citation.