Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ғалымы және дін қызметкері Чарльз Джон Вон (16 тамыз 1816 – 15 қазан 1897) – ағылшын ғалымы және англикан шіркеуінің өкілі.
English scholar and priest
Charles John Vaughan (16 August 1816 – 15 October 1897) was an English scholar and Anglican churchman.
Өмір
Ол Лестерде, Лестердегі Сент-Мартин шіркеуінің викариы, преподобный Эдвард Томас Воганның екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Регби мектебінде және Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, онда 1838 жылы Лорд Литтлтонмен бірге ең жоғары классикалық көрсеткішке ие болды. 1839 жылы ол Тринити колледжінің мүшесі болып сайланды және қысқа мерзімге заңды оқыды. 1841 жылы ол діни қызметке кірісіп, Лестердегі Сент-Мартин шіркеуінің викариы болды. Үш жылдан кейін ол Харроу мектебінің директоры болып сайланды. 1859 жылы өзінің гомосексуализміне байланысты директорлық қызметтен бас тартып, Рочестер епископтығын қабылдады, бірақ кейіннен одан бас тартты. 1860 жылы ол Донкастер шіркеуінің викариы болып тағайындалды. 1869 жылы ол Храм сақшысы болып тағайындалды, ал 1879 жылы Лландаффтың деканы болды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды. 1894 жылы ол Кардифф университетінің президенті болып сайланды, оның құрылуына қосқан үлесі ерекше болды. Воган – кең спектрлі шіркеудің белгілі өкілі, шешен уағыздаушы және теологиялық тақырыптар бойынша қабілетті жазушы болды. Оның көптеген еңбектерінің ішінде лекциялар, түсіндірмелер мен уағыздар бар. Англия шіркеуіне оның ең үлкен үлесі – 400-ден астам түлектерді діни қызметке дайындалуына көмектесуі болды. Бұл адамдар «Воганның көгершіндері» деп аталды. Олардың он сегізі епископ, ал екеуі архиепископ болды. Воган Брук Фосс Уэскотт пен Фентон Хорттың зерттеулерін пайдаланған алғашқы Жаңа өсиеттің түсіндірмесін жазды. 1859 жылы жарық көрген «Римдіктерге жазылған Пауылдың хаты: түсіндірмелермен» атты кітабында Воган Весткоттқа Жаңа өсиеттің мәтінінің жаңа редакциясы үшін рұқсат бергені үшін алғыс айтты. «Мырза Весткотт маған (осы хатқа қатысты) Жаңа өсиеттің мәтінінің толық қайта қаралуын жариялауға мүмкіндік берді, ол кісі бұл жұмысты біраз уақыттан бері жүргізіп келеді». 1871 жылы Воган Жаңа өсиет компаниясының ағылшын тіліндегі редакциялық комиссиясына қосылды, онда Весткотт пен Хорттың мәтіні комиссияның жұмыс материалдарының негізі болды. Весткотт 1852 жылдан 1859 жылға дейін Харроуда Воганның көмекшісі болды. Ол 1897 жылы Лландафф деканатында қайтыс болды және собор аумағына жерленді. 1850 жылы ол Норвич епископы Эдвард Стэнлидің кіші қызы Кэтрин Мария Стэнлиге үйленді. Ф. Д. Хау 1904 жылы жарық көрген «Алты ұлы мектеп директоры» атты кітабында Воганды да атады.
He was born in Leicester, the second son of the Revd Edward Thomas Vaughan, vicar of St Martin's, Leicester. He was educated at Rugby School and Trinity College, Cambridge, where he was bracketed senior classic with Lord Lyttelton in 1838. In 1839 he was elected a fellow of Trinity, and for a short time studied law. He took orders in 1841, and became vicar of St Martin's, Leicester. Three years later he was elected headmaster of Harrow School. He resigned the headship in 1859 because of his homosexuality and accepted the bishopric of Rochester, but afterwards withdrew his acceptance. In 1860 he was appointed vicar of Doncaster. He was appointed Master of the Temple in 1869, and Dean of Llandaff in 1879, a post he held until his death. In 1894 he was elected president of University College, Cardiff, in recognition of the prominent part he took in its foundation. Vaughan was a well known Broad Churchman, an eloquent preacher and an able writer on theological subjects, his numerous works including lectures, commentaries and sermons. His greatest contribution to the Church of England was the help he gave to over 400 graduates preparing themselves for Ordination. These men became known as 'Vaughan's doves'. Eighteen of them became Bishops, and two of them Archbishops. Vaughan wrote the first published New Testament commentary that utilized the scholarship of Brooke Foss Westcott and Fenton Hort. In his 1859 book St. Paul's Epistle to the Romans: with notes Vaughan thanked Westcott for allowing him to use the text being prepared for the new recension. "Mr Westcott has thus allowed me to anticipate (with regard to this Epistle) the publication of that complete recension of the text of the New Testament, on which he has been for some time engaged." In 1871, Vaughan joined the English Revision Committee, New Testament company, where the text of Westcott and Hort became the working papers source for the Revision Committee. Westcott had been an assistant master under Vaughan at Harrow from 1852 to 1859. He died in 1897 in the Llandaff deanery and was buried within the cathedral grounds. He had married in 1850 Catherine Maria Stanley, youngest daughter of Edward Stanley, Bishop of Norwich. F. D. How included Vaughan in the 1904 book Six Great Schoolmasters.
Харроудағы жасырылған оқиға
1970 жылға дейін Вонның Харроу мектебінен кетуінің нақты себебі белгілі болған жоқ. Филис Гроскурт Джон Аддингтон Саймондстың күнделіктерін тапқанда бұл болжастарға нүкте қойылды, ол Вон мектеп директоры болған кезде Харроу мектебінде оқыған. Саймондс жазғандарға негізделген келесі түсіндірме кейбір топтарда қабылданды, бірақ расталмады; алайда Джон Роуч «Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігінде» жазғанда, күндердің сәйкессіздігіне және Саймондстың өзінің сексуалдық бағдарына назар салып, әзірге шешім қабылдамауға шақырды. 1840 және 1850 жылдары Харроуда мектеп оқушылары арасында гомосексуалистік мәдениет болған. Джонатан Гатхорн Харди оны «жасөспірімдердің джунглісі» деп сипаттайды; құштарлық пен қатыгез күштің толығымен шексіз болған джунглісі. Саймондс көп рет сұранысқа ие болды. Харроудағы бір ұстаз екі оқушының арасындағы хатты ұстап алып, Вонға тапсырды. Ол бірден бүкіл мектепті жинап, хатты дауыстап оқыды. Содан кейін ол мұндай хаттарды жіберуге және әйел есімдерін қолдануға тыйым салып, екі кінәлі оқушыны да жазалады. Осы оқиғадан кейін Вон, Гатхорн Хардидың сөзімен айтқанда, «бұл оның толығымен бақылауға алмайтын күшті құштарлықтың құрсауында болғанының бірінші жағдайы емес». 1858 жылдың басында Саймондстың жақын досы Альфред Претор (1840–1908) Саймондсқа хат жіберіп, Вонмен қарым-қатынаста екенін айтты және оған бірнеше махаббат хаттарын көрсетті. Саймондс бұл оқиға туралы бір жылдан астам уақыт бойы айтпады, содан кейін 1859 жылы оны Джон Конингтонға жеткізді. Конингтон Саймондсқа оның әкесі, дәрігер Джон Аддингтон Саймондсқа айтуды кеңес берді. Саймондстың әкесі Вонға Претормен арадағы қарым-қатынасын білетінін хабарлап хат жазды. Егер Вон бірден отставкаға келіссе, ол оны жария етпеуге уәде берді. Ұзақ пікірталас болғаннан кейін, оның мән-жайы белгісіз, Вон келісті. 16 қыркүйекте Вон ата-аналарға хат жіберді. Онда былай делінген: «Көп ойланып-толғаныстан кейін, мен осындай ауыр міндеттер мен үлкен жауапкершіліктен арылуға, тіпті ең жақсы жағдайда да осындай лауазымнан ажырылмастан болмайтын мүмкіндікті пайдалануға шешім қабылдадым». Төрт жыл өткен соң, 1863 жылы Вон Рочестер епископы лауазымын қабылдады, Саймондстың талаптарын ескермеді, ол Вон ешқашан шіркеуде жоғары лауазымды атқаруы керек емес деді. Саймондс Вонға телеграмма жіберіп, отставкаға кеткенің немесе жария болу қаупіне тап болатының айтты. Сондықтан ол тағы да отставкаға кетті. Ноэль Аннанның айтуынша, «ежелгі Саймондс қайтыс болғаннан кейін ғана Вон Лландаффтың деканатурасын қабылдауға батылдық танытты, онда оның шәкірттерін «Вонның көгершіндері» деп атады». Претор жас Саймондстың оқиғаға қатысқандығына ашуланып, онымен сөйлесуден бас тартты, бірақ құпия сақталды. Саймондстың биографы және әдеби мұрагері Хорацио Браун Харроудағы жылдарды өткіріп жіберді, тек «Харроу кезеңінің автобиографиясы толық емес» деп айтты. Өлгеннен кейін Вон барлық қағаздарын жойды және оның өмірбаянын жазуға тыйым салды. Вон Претормен өліміне дейін достығын сақтап, оның өтініші бойынша Претор оның әдеби мұрагерінің міндеттерін атқарды.
Until the 1970s no convincing reason for Vaughan's resignation from Harrow School was known. Speculation ended when Phyllis Grosskurth discovered the diaries of John Addington Symonds, who attended Harrow School while Vaughan was headmaster. The following account based on what Symonds wrote is accepted in some quarters, though uncorroborated; but John Roach writing in the Oxford Dictionary of National Biography points to discrepancies in the dates, and Symonds's own sexual orientation, as reasons to suspend judgement. Harrow in the 1840s and 1850s had a schoolboy homosexual culture. Jonathan Gathorne Hardy calls it "an adolescent boy's jungle; a jungle where lust and brute strength raged completely unrestrained". Symonds was propositioned numerous times. A master at Harrow intercepted a note between two of the boys, and passed it to Vaughan. He summoned the whole school immediately, and read the whole letter aloud. He then banned the sending of such letters, and the use of female nicknames, and flogged both culprits. Through this incident Vaughan was, in the words of Gathorne Hardy, " not for the first time in the grip of a devastating physical passion which he was completely unable to control." In early 1858, Alfred Pretor (1840–1908), a spirited, good looking friend of Symonds, sent Symonds a letter, telling him that he was having an affair with Vaughan, and showed him several love letters. Symonds did not mention the incident for over a year, and then in 1859, gave the whole story to John Conington. Conington told Symonds to tell his father John Addington Symonds, a doctor. Symonds senior wrote to Vaughan to inform him that he knew of his behaviour with Pretor. He would not expose him publicly, as long as Vaughan agreed to resign at once. After a long confrontation, about which nothing is known, Vaughan agreed. On 16 September Vaughan sent a circular to the parents. It read: "I have resolved after much deliberation, to take that opportunity of relieving myself from the long pressure of these heavy duties and anxious responsibilities which are inseparable from such an office, even under the most favourable circumstances." Four years later, in 1863, Vaughan accepted the position of Bishop of Rochester, ignoring Symonds's demand that Vaughan also never hold any high position in the church. Symonds telegraphed Vaughan, ordering him to resign or risk public exposure. So he resigned again. According to Noel Annan, "only after the elder Symonds' death did Vaughan dare to accept the deanery of Llandaff, where his ordinands were known as 'Vaughan's doves.'" Pretor was furious about the younger Symonds's part in the scandal and refused to speak to him; but the secret was kept. Horatio Brown, Symonds's biographer and literary executor, skipped the Harrow years, saying merely "The autobiography of the Harrow period is not copious". On his death Vaughan had all his papers destroyed and forbade any biography of him to be written. Vaughan had maintained his friendship with Pretor until his death and at his request Pretor undertook the duties of his literary executor.