Кіріспе

оның ұлы, ағылшын саяхатшысы, жазушы, күнделік жазушы, жер иегері және парламент депутаты Филипп Скиппон (шамамен 1600 жылы, Батыс Лексем, Норфолк – шамамен 20 ақпан 1660 жылы) ағылшын Азамат соғысы кезінде Жаңа үлгідегі армияның жоғары шенді офицері ретінде Парламенттік тарапты қолдады. Соғысқа дейін ол континенттегі діни соғыстарда күресті. Аралық кезеңде ол парламент мүшесі, белсенді әскер және кейде үкіметтік басшы болып жұмыс істеді.

Өмірбаян

Филипп Скиппон Люк Скиппонның (1567–1638 ж.ш.) ұлы, Норфолк графтығының Вейзенхам Сент-Питердегі Бартоломей Скиппонның ұлы. Люк және оның үлкен ағасы Уильям (1566 ж. шамасында туған) Дерехам қаласындағы мектепте оқыды және Гонвилл мен Каюс колледжінде білім алды. Уильям солтүстік Девондағы Таустокта тұрды, онда ол Лорд Баттың хатшысы қызметін атқарды және 1633/34 жылдың 1 қаңтарында қайтыс болды. Люк (1567 ж. шамасында туған) Батыс Лексемде, Норфолк графтығында тұрды және екі белгілі ұлының әкесі болды: Филипп және Люк (1676 ж. қайтыс болған), ол 1614 жылы Кембридждің Питерхаус колледжіне қабылданды және онда мансап жасады, 1633–34 жылдары кіші проктор болды, ал 1663 жылы колледж магистрі лауазымына ұсынылды, бірақ тағайындалмады.

1638-ге дейін

Филипп ерте жасында әскери қызметке қадам басып, 1620 жылдың шілдесінде сэр Хорас Веренің экспедициясына ерікті болып қосылды. Ол 1623 жылы Богемия жеңіліске ұшырағанға дейін қызмет етті, Франкенталь қаласын екі рет қоршауға қатысты (ол 1622 жылы осы жерде үйленді). Содан кейін 1625 жылы Нидерландыда Мауриц Нассауға қызмет етіп, офицерлік шен алды. 1625 және 1637 жылдары Бреда қаласын қоршау кезінде жарақаттанды, ал 1629 жылы 'с-Гертогенбос және Маастрихт шабуылға ұшырағанда бұрынғы қолбасшысы лорд Веремен бірге болды. 1632 жылға қарай ол майор-сержант шеніне жетіп, Маастрихттегі көптеген шабуылдарды табыспен басқарды. Ол сонымен қатар дінге үлкен қызығушылық танытып, отбасы мүшелері үшін жеке діни кітаптар жазды.

1639 1644 жыл

18 жылдық тәжібесі бар капитан Скиппон 1638 жылы Англияға оралды. 1639 жылы 23 қазанда Англия королі I Карл оны Арнаулы артиллерия ротасының басшылығына ұсынды, ал ол осы басшылықты иелену үшін Лондонға көшті. Азамат соғысы қалпына келген кезде, 10 қаңтар 1642 жылы Парламент оны Лондон қаласының жаттығу жасаған отрядының генерал-майоры және қолбасшысы етіп тағайындады, король билігіне қарсы шығып, екі күннен кейін Карл тұтқындауға тырысқан, бірақ сәтті болмаған бес мүшені қарсы алуға жиналды. 13 мамырда Карл Скиппонға Йорк қаласына келуді бұйырды, бірақ Скиппон: «Мен Құдайды құрметтегім келеді, адамдарды емес» деп жауап берді, ал Парламент Карлдың бұйрығын заңсыз деп жариялады. Скиппон Эджхилл және Брентфорд шайқастарындағы парламенттік жеңілістерде болған жоқ, бірақ Эссекс графының, Парламент күштерінің бас қолбасшысының күштерін нығайту үшін Лондоннан әскерін шығаруға дейін оларды оқытуын жалғастырды. Содан кейін ол Роялист күштерімен Турнхэм Грин шайқасында кездесті, жетіксіз жаттығудан өткен әскерлерін мына сөздермен жігерлендірді:

Шайқастан кейін бір апта ішінде Эссекс Скиппонды өзінің бас сержант-майоры етіп тағайындады, бұл лауазым жаяу әскерге басшылық ету және шайқас шебін ұйымдастырудың күрделі міндетін жүктеді. 1643 жылы Нидерландыда жазған діни трактаттары жинақталып, «Христиандық жүзбасы» деген атпен жарияланды, ол оның әскерлері оқысын деп шығарған көптеген рухани трактаттарының бірі болды. Дегенмен, оның жоғары тәжірибесі Парламенттің оны соғыстың басында қауіпке тікелей жібергісі келмейтінін көрсетті, бірақ ол Глостерде Эссекспен бірге қызмет етті. Оның алғашқы далалық басшылығы 1643 жылдың 20 қыркүйегінде Ньюберидің бірінші шайқасында сол қанатқа және резервке басшылық етумен болды. Ол апатты Лотсвитиль жорығы кезінде Эссекспен бірге қызметін жалғастырды және 1644 жылдың 1 қыркүйегінде Эссекс пен Лорд Робартс Плимутқа қашқанда 6000 парламентариялық гарнизонның басшылығында қалды. Келесі күні, күшін күту мүмкіндігі болмаған Скиппон король Карлмен келіссөздер жүргізді: күштері үшін өте қолайлы шарттарға қол жеткізгеннен кейін ол капитуляциялап, әскерін қаладан шығарды. Содан кейін ол қазан айында сол күштерден жаяу әскерлерді жинап, екінші Ньюбери шайқасына қатысу үшін алып барды, Стоккроссқа жақын жотаның орталық бөлігін басып алып, Лотсвитильде жоғалтқан жеті зеңбіректі қайтарып алды.

1645 жыл

Көп ұзамай жаңа үлгідегі армияның генерал-майоры болып тағайындалды, себебі оның ерекше қызметтерінен өзге, Англияда осы лауазымға қажетті егжей-тегжейлі білімге ие басқа адам дерлік болған жоқ. Осы қызметінде ол Томас Фэрфаксты, Ессекске қолдау көрсеткендей, адал түрде қолдады. Ол Насеби шайқасында орталыққа жетекшілік етті, онда қауіпті жарақат алған күйінде де, жеңіс тағдыры белгісіз болғанда шайқас алаңынан кетуден бас тартты. Осы шешуші оқиғадағы өрекеті үшін Парламенттің екі палатасы оған алғыс айтты және жарасын емдеу үшін арнайы дәрігерлерді жіберді. Бірақ ол қайтадан әскерде қызмет етуге көп уақытқа дейін дайын болған жоқ. Ол тек Оксфордты қоршау кезінде ғана қайтадан көзге түсті, және осы қоршауды өзі басқарды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол болашақ Ирландия экспедициясына генерал-маршал шенімен басшылық етуге тағайындалды. Дегенмен, сарбаздардың наразылығы, ашық бүлікке ұласқан, Скиппонның үлкен қысыммен қабылдаған бұл басшылығына нүкте қойды. Ол әскер басшыларының ендігі әрекеттеріне белсенді қатысты.

Соғыстан кейінгі

Скиппон өзінің пресвитериандық және тәуелсіздер арасындағы орташа позицияны сақтауға және патшамен кез келген жолмен берік келісімге қол жеткізуге тырысты. Армия Фэрфакс пен Скиппонды іс-қимылдарда озып кетті. Бас генерал патшаның судьяларының бірі ретінде тағайындалды, бірақ Фэрфакс сияқты, өзінің орнына отырмады. Соғыстан кейін ол 1654, 1656 және 1658 жылдары Король Линн округінен парламент депутаты болып сайланды. Ол сондай-ақ жоғары әскери және азаматтық лауазымдарды атқарды. Бас генералдардың билігі тұсында ол Лондон әскери округіне қолбасшы болып тағайындалды (оның орынбасары Джон Баркстед болды, ол Скиппон бақылауындағы аумақтағы әдепсіздік пен дінсіздікті басуға белсенділік танытты), онда оның беделі әрқашан жоғары болды, бірақ ағымдағы оқиғаларға ықпал етуі тоқтады. Ол парламентте көп сөйлемеді, алайда Джон Нейлорға қатысты айтқан сөзі ("Егер мұндай бостандық – бостандық болса, Құдай бізді осындай бостандықтан сақтасын!") кеңінен танымал. Ол Кромвельдің Лордтар палатасының мүшесі болды және, жалпы алғанда, баршасымен құрметтеліп, жақсы көрілді. Кромвельдің қайтысынан кейін ол қайта қалпына келтірілген Ұзақ Парламент тарапынан Лондон милициясының басшысы болып тағайындалды. Жасы мен денсаулығының нашарлауы оның Реставрацияға әкелген төңкерістерге қатысуына кедергі келтірді, және ол 1660 жылғы наурыз айында қайтыс болды.

Отбасы

Ол алғаш рет 14 мамыр 1622 жылы сол жердегі Нидерланд шіркеуінде Франкенталь, Төменгі Пфальцтан Мария Комсқа үйленген болатын, одан оның бірнеше баласы болды, олардың көпшілігі балалық шақтан аман қалмады. Олар: Анна (Утрехт, 1623–1624), Анна (Монтфорт, 1625), Уильям (Амерсфорт, 1628–1646/47), Мари (Амерсфорт, 1631), Филипп (Амерсфорт, 1633–1633), Сусанна (Вест Лексем, 1635), Люк (Фолшэм, 1638) және Филип (Хакни, 1641). Олардың ұлы және жалғыз қалған мұрагері Филип Дунвичтен парламент депутаты болды. Генералдың әйелі Мария Скиппон 1655/56 жылдың 24 қаңтарында Актонда қайтыс болды және сондағы шіркеуде оның ескерткіші орнатылған. Одан кейін тағы бір неке болды, өйткені оның жесірі, леди Кэтрин Скиппон алғаш рет Миддлсекстегі Актонда жазылған өсиетінен табылған, онда ол сол жердегі, сондай-ақ Блетчлиде (Букингемширде), Норфолк және Саффолк округтеріндегі жерлерді қалдырған. Өсиетте оның ұлы Филип және қыздары Энн Брагге, Мэри Скиппон және Сьюзан Мередит туралы да айтылған. Сьюзан Лидс аббаттығының 2-ші бароны, сэр Ричард Мередиттің әйелі болды.