Америкалық қысқа қашықтыққа ұшатын баллистикалық зымыраны
PGM-11 Redstone
Американың алғашқы баллистикалық ракетасы – Redstone. НАТО қорғанысында, ядролық қару тасымалдауда маңызды рөл атқарды. V-2 ракетасының жетілдірілген нұсқасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қысқа қашықтықтағы баллистикалық зымыран
American short range ballistic missile
PGM 11 Redstone – алғашқы ірі американдық баллистикалық зымыран. Қысқа қашықтықтағы баллистикалық зымыран (SRBM) 1958 жылдың маусымынан 1964 жылдың маусымына дейін Батыс Германиядағы АҚШ армиясында НАТО-ның Батыс Еуропаны қорғауға арналған Суық соғыс кезеңінде белсенді қызметте болды. Бұл 1958 жылы Тынық мұхитында өткен «Hardtack Teak» қару сынағында тірі ядролық оқтұмсықты алып жүрген алғашқы американдық зымыран болды. Redstone – екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ-қа әкелінген неміс зымыран инженерлері жасаған неміс V-2 зымыранының тікелей мұрагері. Жоба Rocketdyne компаниясының жаңартылған қозғалтқышын пайдаланды, бұл зымыранға W39 оқтұмсығын, қайта кіру аппаратымен бірге шамамен 320 километрге дейін жеткізуге мүмкіндік берді. Redstone-ның бас мердігері – Chrysler Corporation. Redstone зымыран отбасы пайда болды, ол АҚШ ғарыш бағдарламасында көптеген алғашқы жетістіктерге ие болды, атап айтқанда, алғашқы американдық астронавтты ғарышқа ұшырды. 1964 жылы армия оны пайдаланудан алып, орнына қатты отынмен жұмыс істейтін MGM 31 Pershing зымыранын қойды. Қалдық зымырандар сынақ миссиялары мен ғарышқа ұшырулар үшін кеңінен қолданылды, соның ішінде ғарышқа алғашқы американдық адамды және 1967 жылы Австралияның алғашқы спутнигін ұшыру.
The PGM 11 Redstone was the first large American ballistic missile. A short range ballistic missile (SRBM), it was in active service with the United States Army in West Germany from June 1958 to June 1964 as part of NATO's Cold War defense of Western Europe. It was the first US missile to carry a live nuclear warhead, in the 1958 Pacific Ocean weapons test, Hardtack Teak. The Redstone was a direct descendant of the German V 2 rocket, developed primarily by a team of German rocket engineers brought to the United States after World War II. The design used an upgraded engine from Rocketdyne that allowed the missile to carry the W39 warhead which weighed with its reentry vehicle to a range of about Redstone's prime contractor was the Chrysler Corporation. The Redstone spawned the Redstone rocket family which holds a number of firsts in the US space program, notably launching the first US astronaut. It was retired by the Army in 1964 and replaced by the solid fueled MGM 31 Pershing. Surplus missiles were widely used for test missions and space launches, including the first US man in space, and in 1967 the launch of Australia's first satellite.
Тарих
Редстоун – неміс V-2 зымыранының тікелей мұрагері, оны негізінен неміс инженерлерінен құралған команда әзірледі. Хантсвиллдегі Редстоун арсеналында орналасқан Армияның баллистикалық зымыран агенттігінің (ABMA) өнімі болған Редстоун, АҚШ Армиясы үшін жер-жерге атуға арналған зымыран ретінде жасалған. Оның атауы 1952 жылғы 8 сәуірде арсеналға берілді, ал атауы аймақтың қызыл тау жыныстары мен топырағымен байланысты. Бірінші Редстоун 1953 жылғы 20 тамызда Кабо-Канавералдағы LC 4A ұшу алақанынан ұшты. Ол бір минут 20 секунд ұшқаннан кейін қозғалтқышы істен шығып, теңізге құлады. Бұл сынақтан кейін 1954 жылғы 27 қаңтарда екінші сынақ сәтті аяқталды. Осы алғашқы екі прототипті ұшырғаннан кейін, LOX турбосомының кавитациясымен байланысты проблемаларды азайту үшін жақсартылған қозғалтқыш енгізілді. 5 мамырдағы үшінші Редстоун ұшуы толық сәтсіздікке ұшырады, өйткені қозғалтқыш ұшырылғаннан кейін бір секунд өткен соң тоқтады, нәтижесінде зымыран ұшу алақанына құлап, жарылды. Осы оқиғадан кейін генерал-майор Холгер Тофтой Вернер фон Брауннан сәтсіздіктің себебін сұрап, қысым жасады. Соңғысы себебін білмейтінін, бірақ телеметрия мен басқа да деректерді қарап шығатынын айтты. Тофтой талмай сұрады: «Вернер, зымыран неге жарылды?» Ашуланған фон Браун: «Ол жарылды, себебі сондай-ақ жарылатын бір нәрсе жарылып кетті!» деді. Фон Браун ABMA командасына сенімділікті және сапа стандарттарын жақсартуға қысым жасады, сондай-ақ «Зымыранның сенімділігі үшін нысаналау аймағы ұшу аймағынан қауіпті болуы керек» деп мәлімдеді. Келесі сынақ ұшулары жақсы өтті және Армия 1955 жылдың ортасында Редстоунды қолдануға дайын деп жариялады. Сынақтар LC 4-тен үлкен LC 5 және LC 6 ұшу алақанына көшірілді. Редстоун бағдарламасы ядролық соғысқа қатысты Армия мен Әуе күштері арасындағы келіспеушіліктің себебі болды. Армия ұшақ зымырандарында кіші жарылғыш заттарды тактикалық майдан қаруы ретінде пайдалануды жақтады, ал МБА бағдарламасына жауапты Әуе күштері кеңестік нысаналарды жоя алатын және КСРО инфрақұрылымын және соғыс жүргізу қабілетін тездетіп бұзуға болатын ірі, континенттер аралық зымырандарды қалады. Жаңа, қатты отынмен жұмыс істейтін зымырандар пайда болғаннан кейін, оларды ұшыру алдында отын құю қажеттілігі болмады, Редстоун ескірді және 1961 жылы өндіріс тоқтатылды. 40-шы артиллериялық топ 1964 жылдың ақпан айында, ал 46-шы артиллериялық топ 1964 жылдың маусым айында таратылды, өйткені Редстоун зымырандары АҚШ Армиясының арсеналында Першинг зымыранымен ауыстырылды. Еуропаға жеткізілген Редстоун зымырандары мен жабдықтарының барлығы 1964 жылдың үшінші тоқсанына дейін АҚШ-қа қайтарылды. 1964 жылдың қазан айында Редстоун зымыраны Redstone арсеналында активтік қызметтен салтанатты түрде шығарылды.
Redstone was a direct descendant of the German V 2 rocket, developed by a team of predominantly German rocket engineers under the leadership of Wernher von Braun, that had been brought to the United States after World War II as part of Operation Paperclip. A product of the Army Ballistic Missile Agency (ABMA) at Redstone Arsenal in Huntsville, Alabama, Redstone was designed as a surface to surface missile for the U. S. Army. It was named for the arsenal on 8 April 1952, which traced its name to the region's red rocks and soil. The first Redstone lifted off from LC 4A at Cape Canaveral on 20 August 1953. It flew for one minute and 20 seconds before suffering an engine failure and falling into the sea. Following this partial success, the second test was conducted on 27 January 1954, this time without a hitch as the missile flew 55 mile (89 km). After these first two prototypes were flown, an improved engine was introduced to reduce problems with LOX turbopump cavitation. The third Redstone flight on 5 May was a total loss as the engine cut off one second after launch, causing the rocket to fall back on the pad and explode. After this incident, Major General Holger Toftoy pressured Wernher von Braun for the cause of the failure. The latter replied that he had no idea, but they would review telemetry and other data to find out. Toftoy persisted, asking "Wernher, why did the rocket explode?" An exasperated von Braun said "It exploded because the damn sonofabitch blew up!" Von Braun pressured the ABMA team to improve reliability and workmanship standards, allegedly remarking that "Missile reliability will require that the target area is more dangerous than the launch area." Subsequent test flights went better and the Army declared Redstone operational in mid 1955. Testing was moved from LC 4 to the bigger LC 5 and LC 6. The Redstone program proved to be a bone of contention between the Army and Air Force due to their different ideas of nuclear warfare. The Army favored using small warheads on mobile missiles as tactical battlefield weapons while the Air Force, which was responsible for the ICBM program, wanted large cross continental missiles that could strike Soviet targets and rapidly cripple the USSR's infrastructure and ability to wage war. With the arrival of newer solid fueled missiles that could be stored and not require fueling before launch, Redstone was rendered obsolete and production ended in 1961. The 40th Artillery Group was deactivated in February 1964 and 46th Artillery Group was deactivated in June 1964, as Redstone missiles were replaced by the Pershing missile in the U. S. Army arsenal. All Redstone missiles and equipment deployed to Europe were returned to the United States by the third quarter of 1964. In October 1964, the Redstone missile was ceremonially retired from active service at Redstone Arsenal.
Сипаттама
Редстоун ұшуға қабілетті болды. Ол қуатты ұшу үшін итергіш блогынан және зымыранды жалпы басқару және мақсатқа жүк жеткізу үшін зымыран корпусынан тұрды. Қуатты ұшу кезінде Редстоун 25 пайыз су және 75 пайыз этил спиртінен, ал окистендіргіш ретінде сұйық оттегінен (LOX) тұратын отын қоспасын жақты. Кейінірек Редстоун отын ретінде Hydyne, 60% асимметриялық диметилгидразин (UDMH) және 40% диэтилентриамин (DETA) қолданды. Зымыран корпусы құралдар бөлімі бар артқы бөліктен және жүк бөлімі мен радиолокациялық биіктік өлшегіші бар жарылғыш бөліктен тұрды. Зымыран корпусы қуатты ұшу аяқталғаннан кейін 20-30 секундтан соң, мақсатқа дейінгі арақашықтыққа сәйкес итергіш блогынан бөлінді. Корпус бақыланатын баллистикалық траекториямен нысанаға тигізілу нүктесіне дейін жалғасты. Итергіш блогы бақыланбайтын баллистикалық траекториямен ұшуын жалғастырып, белгіленген нысанадан бұрын құлады. Ядролық қаруланған Редстоун 3,8 мегатонналық қуаты бар W39 боеголовкасын, MK 39Y1 Mod 1 немесе MK 39Y2 Mod 1 тасымалдады.
Redstone was capable of flights from It consisted of a thrust unit for powered flight and a missile body for overall missile control and payload delivery on target. During powered flight, Redstone burned a fuel mixture of 25 percent water–75 percent ethyl alcohol with liquid oxygen (LOX) used as the oxidizer. Later Redstones used Hydyne, 60% unsymmetrical dimethylhydrazine (UDMH) and 40% diethylenetriamine (DETA), as the fuel. The missile body consisted of an aft unit containing the instrument compartment, and the warhead unit containing the payload compartment and the radar altimeter fuze. The missile body was separated from the thrust unit 20–30 seconds after the termination of powered flight, as determined by the preset range to target. The body continued on a controlled ballistic trajectory to the target impact point. The thrust unit continued on its own uncontrolled ballistic trajectory, impacting short of the designated target. The nuclear armed Redstone carried the W39, either a MK 39Y1 Mod 1 or MK 39Y2 Mod 1, warhead with a yield of 3.8 megatons.
Өндіріс
Chrysler Corporation компаниясына негізгі өндіріс келісім-шарты берілді, ол Мичиган штатының Уоррен қаласында жаңадан аталған Мичиган қару-жарақ зымырандары зауытында іске асырылды. Әскери-теңіз күштеріне тиесілі бұл нысан бұрын реактивті қозғалтқыштар өндірісі үшін пайдаланылатын Әскери-теңіз өндірістік резервтік ұшақ зауыты ретінде белгілі болған. Жоспарланған реактивті қозғалтқыштар бағдарламасы тоқтатылғаннан кейін, нысан Chrysler Corporation компаниясына зымыран өндірісі үшін берілді және 1952 жылы зымырандар мен оларға қосымша жабдықтарды өндіруді бастады. North American Aviation Company компаниясының Rocketdyne бөлімі зымыран қозғалтқыштарын жеткізді; Sperry Rand Corporation компаниясының бөлімі – Ford Instrument Company бағытталған және басқару жүйелерін жасады; ал Reynolds Metals Company Chrysler компаниясының субподрядшысы ретінде фюзеляж жиналымдарын өндірді.
Chrysler Corporation was awarded the prime production contract, to be made at the newly renamed Michigan Ordnance Missile Plant in Warren, Michigan. The navy owned facility was previously known as the Naval Industrial Reserve Aircraft Plant used for jet engine production. Following the cancellation of a planned jet engine program, the facility was made available to the Chrysler Corporation for missile production, and began missile and support equipment production in 1952. Rocketdyne Division of North American Aviation Company provided the rocket engines; Ford Instrument Company, division of Sperry Rand Corporation, produced the guidance and control systems; and Reynolds Metals Company fabricated fuselage assemblies as subcontractors to Chrysler.
Redstone деривативтері
1955 жылы Юпитер C зымыраны (кейінірек шыққан, байланысы жоқ Юпитер IRBM зымыранымен шатастырылмауы керек) атмосфералық және қайта кіру аппараттарын сынау үшін жетілдірілген Редстоун ретінде әзірленді. Оның жанар май бактерілері күю уақытын ұзарту үшін ұзартылды, ал жаңа қозғалтқыш гидрин деп аталатын жанар май қоспасын пайдаланды. Юпитер C/Juno 1 деген атпен 1958 жылы Explorer 1 спутнигін сәтті ғарышқа шығару үшін қолданылды. Mercury Redstone ұшыру құралы – Редстоунның түрі, жанар май багі 2 метрге ұзартылған, және 1961 жылғы 5 мамырда Алан Шепардты орбиталық емес ұшуға жіберіп, ғарышқа екінші адам және бірінші американдық ретінде аттандырды. Ол Jupiter C-нің ұзын жанар май бактерілерін сақтап, бірақ гидриннің орнына этил спирті/суды жанар май ретінде пайдалануға қайта оралды. 1966-1967 жылдары АҚШ, Ұлыбритания және Австралияның бірлескен зерттеу бағдарламасы аясында қайта кіру құбылыстарын зерттеу мақсатымен Оңтүстік Австралиядағы Вумера қаласынан "Спартас" деп аталған, модификацияланған Редстоун зымыраларының бірнеше сериясы ұшырылды. Бұл Редстоун зымыраларына екі қатты жанар майлық үстеме сатылары қосылды. АҚШ 1967 жылғы қарашада Австралияның алғашқы спутнигі WRESAT-ты ұшыру үшін қосалқы Спарта зымырасын сыйлады.
In 1955, the Jupiter C rocket (not to be confused with the later, unrelated Jupiter IRBM) was developed as an enhanced Redstone for atmospheric and reentry vehicle tests. It had elongated propellant tanks for increased burn time and a new engine that burned a fuel mixture known as hydyne and under the name of the Jupiter C/Juno 1 was used for the first successful US space launch of the Explorer 1 satellite in 1958. The Mercury Redstone Launch Vehicle was a derivation of the Redstone with a fuel tank increased in length by 6 feet (2 m) and was used on 5 May 1961 to launch Alan Shepard on his sub orbital flight to become the second person and first American in space. It retained the Jupiter C's longer propellant tanks, but went back to using ethyl alcohol/water for propellant instead of hydyne. From 1966 to 1967, a series of surplus modified Redstones called Spartas were launched from Woomera, South Australia, as part of a joint U. S.–United Kingdom–Australian research program aimed at understanding re entry phenomena. These Redstones had two solid fuel upper stages added. The U. S. donated a spare Sparta for Australia's first satellite launch, WRESAT, in November 1967.