1670 жылғы Дувр шарты: Англия мен Франция арасындағы құпия келісім

Кіріспе

1670 жылы Англия мен Франция арасындағы келісім Довер келісім-шарты, сондай-ақ Довердің құпия келісім-шарты деп аталады, бұл Англия мен Франция арасында 1670 жылдың 1 маусымында Доверде қол қойылған келісім-шарт. Ол Англияның Карл II-сінің болашақта Рим-католик дініне өтуін және Голландия Республикасына қарсы Францияның жаулау соғысында Людовик XIV-ке 60 әскери кеме мен 4000 сарбазбен көмектесуін талап етті. Қарсылығында, Карл жыл сайын 230 000 фунт көлемінде жасырын зейнетақы алатын болды, сондай-ақ Карл ағылшын халқына дінін өзгерткенін хабарлаған кезде қосымша ақшалай сыйлық алатын еді, ал егер Англияда Карлға қарсы көтеріліс болған жағдайда Франция 6000 француз әскерін жіберетін болды. Құпия келісімге Англия үшін Арлингтон графы, Арунделл бароны, Клиффорд бароны және сэр Ричард Беллингс, ал Франция үшін Круасси маркизі қол қойды. Екі патша келісімді ратификациялау туралы хаттар алмастырды және келісімнің бар екенін құпия ұстады. Довердің ашық келісім-шарты да келісілді, бірақ ол тек үгіт-насихат мақсатында және құпия келісімнің діни мағынасын жасыру үшін жасалған жамылғы болды. Осы келісімнің тікелей салдарынан үшінші ағылшын-голландия соғысы басталды. Нақты келісім бір ғасырдан кейін тарихшылар тарапынан жарияланды.

Келіссөздер және ережелер

Англия мен Франция арасындағы одақ туралы кім алғаш ұсынғанын немесе бұл мүмкіндік алғаш рет қашан талқыланғанын білуге болмайды. Екі ел 1660 жылы Реставрациядан кейін жақындасу мүмкіндігін құпия түрде талқылаған, ал Карл сол кезде ағылшын-француз келісімін ұсынған, бірақ ол қол қойылған жоқ. Карл Людовик Голландиямен емес, Англиямен одақ құруды жөн көретін деп есептеді, бірақ бұл жаңылыс болды: Людовикке испандық Нидерландыдағы мақсаттары үшін Англиямен келісім қажет емес еді, ал Голландия Республикасымен келісім соғыстан сақтады. 1662 жылы франко-голландиялық қорғаныс шарты жасалды. Англия мен Франция арасындағы қарым-қатынас нашарлай берді, нәтижесінде 1666 жылдың қаңтарында Франция Англияға қарсы соғыс жариялады, сондай-ақ екінші ағылшын-голландия соғысында голландтарды қолдады. Франция соғыстағы рөлі шағын болды, себебі голландтар мен Людовик арасында күдік күшейді. Бреди бейбіт шартынан кейін (1667 ж.) Людовик сол жылы Испанияның Нидерландына басып кірді, осылайша Деволюция соғысы басталды. Француздардың аймақтағы кеңеюіне қарсы тұру үшін 1668 жылы Голландия Республикасы, Англия және Швеция арасында Үштік одақ құрылды, ол Людовикті Испаниямен бейбіт келісімге отыруға мәжбүр етті. 1669 жылы Үштік одақтың мүшелері арасындағы келіспеушіліктер Людовикке Англияны немесе Голландия Республикасын одақтан шығуға көндіруге мүмкіндік берді. Голландтармен келіссөздердің сәтсіз аяқталуынан кейін Людовик Карлға одақ ұсынысымен жүгінді, оны Карлдың әпкесі құпия жеткізді. Бұл кезеңде баяндамаларға Франция патшасы Людовик XIV, Англия патшасы Карл II және Карлдың әпкесі Генриетта, Орлеан герцогинясы қатысты. Людовик Карлдың атасы Генрих IV Франция арқылы бірінші туысы болды; Генриетта оның жалғыз інісі Филипп, Орлеан герцогымен некелесу арқылы Людовиктің қарындасы болды. Карлдың Франциямен құпия келіссөздер жүргізу себептері, Англия әлі де Францияға қарсы Үштік одақтың құрамында болған кезде, тарихшылар арасында талқыланды. Ұсынылған себептерге мыналар жатады: Еуропаның ең күшті мемлекетінің одақтастығын алу; Карлдың ағылшын парламентінен саяси және қаржылық тәуелсіздігін қамтамасыз ету; Англияны Испания империясының бөлігін алуға мүмкіндік беру (Испанияның мұрагері болмаған кішкентай Карл II); монархия үшін ағылшын католиктерінің (және мүмкін, протестанттардың) қолдауын алу; немесе екінші ағылшын-голландия соғысындағы ағылшын жеңілісі үшін голландтардан кек алу. Карл 1668 жылы Үштік одақтан шықпай Франциямен одақ құруға тырысты, сондықтан ол Людовиктей голландтарға қарсы тұрмады. Людовик Испанияның Филипп IV-нің үлкен қызы Мария Терезаға үйленген (1665 ж. қайтыс болды); Мария Тереза мұрагерлік құқығынан бас тартқан, бірақ Людовик Францияға іргелес испан аумағын иемдену және әйелінің Испания тағына талап ету мүмкіндігін ілгерілету үшін үнемі әрекеттенді. 1668 жылы Людовик Карлдың ұсынысын қабылдамады, өйткені Карл Испанияға француз шабуылына қосылуға дайын емес еді. 1669 жылдың басында Людовик испандық Нидерландтың барлық немесе көп бөлігін иемденуге голландтардың келісімін алуға тырысты, бірақ голландтар француз армиясының өз шекараларына немесе оған жақын орналасуына жол бермеуге тырысты. Осы кезеңде Карл Голландиямен сыртқы сауда мәселелерін шешу арқылы Үштік одақты сақтауға тырысты, бірақ сәл табысқа жетті. Өзінің елшісі лорд Сент-Олбанс арқылы Карл француздық одақ туралы келіссөздерді қайта бастауға тырысты, бірақ Людовик Ұлыбритания Голландияға шабуылда оған қосылуы керек деген шартты қайталады. Карл құлшыныс танытпады, бірақ басқа дипломатиялық жолдармен іздеген қауіпсіздігін ала алмағаны оны осы шартты қабылдауға мәжбүр етті, оған Франциядан едәуір қаржылық көмек берілді. 1669 жылдың желтоқсанына қарай тараптар егжей-тегжейлі талқылауға кірісті. Толық шарттар келісілген бес ай ішінде екі тарап та Испаниямен келісімге қол жеткізуге тырысты: Испанияның Испанияның Нидерландыны Францияға аумақтық алмасу арқылы немесе Үштік одақпен бірлесіп әрекет етуі мүмкін екендігі Карл мен Людовик үшін соңғы келісімге қол жеткізуге күшті ынталандыру болды. Құпия келісім бойынша Карл Швеция мен Голландия Республикасымен Үштік одақтан бас тартып, Луиге Голландия Республикасын жаулап алуға көмектесуге тиіс болды. Егер Англияны жаулап алу сәтті аяқталса, Англияға Голландия Республикасы арқылы өтетін ірі өзендердің біріндегі бірнеше тиімді порстар уәделенді. Келісімнің негізгі шарттарын былай қорытуға болады:

It is not known who first proposed an alliance between England and France, or when this possibility was first discussed. The two nations had secretly discussed the possibility of forming a closer relationship after The Restoration in 1660, and Charles had suggested an Anglo French treaty at that time, but none was signed. Charles assumed that Louis would prefer an alliance with England to one with the Dutch, but this was mistaken: a treaty with England was not necessary for Louis's objectives in the Spanish Netherlands, but one with the Dutch Republic would avoid a war. A Franco Dutch defensive treaty was signed in 1662. Relations between England and France continued to deteriorate, leading to a French declaration of war against England in January 1666, supporting the Dutch in the Second Anglo Dutch War. France took a minor role in the war, as mutual suspicion grew between the Dutch and Louis. Following the peace Treaty of Breda (1667), Louis invaded the Spanish Netherlands later that year, beginning the War of Devolution. To oppose French expansion in the region, a Triple Alliance was formed between the Dutch Republic, England and Sweden during 1668, which immediately pressured Louis into signing a peace treaty with Spain. During 1669, friction among the members of the Triple Alliance convinced Louis that he could induce either England or the Dutch Republic to leave it. Following an unsuccessful attempt to negotiate with the Dutch, Louis was approached by Charles with the offer of an alliance, which was delivered secretly by Charles' sister. At this stage, the only participants in the talks were Louis XIV of France, Charles II of England, and Charles's sister Henrietta, duchesse d'Orléans. Louis was first cousin to Charles (through their grandfather Henry IV of France); Henrietta was also Louis's sister in law through her marriage to his only brother, Phillippe, duc d'Orléans. Charles's motives for secretly entering into negotiations with France, while England was still part of the Triple Alliance against France, have been debated among historians. Suggested motives include: a desire to gain the alliance of Europe's strongest state; to ensure Charles' political and financial independence from the English parliament; to put England in a position to receive a share of the Spanish Empire if it broke up (the infant Charles II of Spain had no clear heir); to gain the support of English Catholics (and possibly also Protestant dissenters) for the monarchy; or to seek revenge on the Dutch for the English defeat in the Second Anglo Dutch War, particularly the humiliating Raid on the Medway. Charles initially attempted to form an alliance with France in 1668, without abandoning the Triple Alliance, so was not as consistent as Louis in opposing the Dutch. Louis was married to Maria Theresa, the eldest daughter of Philip IV of Spain (died 1665); Maria Theresa had renounced her inheritance rights, but Louis consistently manoeuvred to acquire Spanish territory adjacent to France and to promote his wife's potential claim to the Spanish throne. Louis rebuffed Charles's approach in 1668, as Charles was not willing to join a French attack on Spain. In the early part of 1669, Louis attempted to gain Dutch agreement to his acquiring all or most of the Spanish Netherlands, but the Dutch themselves were anxious to prevent a French army being stationed on or near their frontiers. During the same period, Charles attempted to preserve the Triple Alliance by settling outstanding overseas trade issues with the Dutch, with little success. Through his ambassador Lord St Albans, Charles attempted simultaneously to restart negotiations for a French alliance, but Louis repeated the condition that Britain must join him in attacking the Netherlands. Charles remained unenthusiastic, but his failure to gain the security he sought by other diplomatic means forced him to accept this precondition, subject to substantial French financial assistance. The parties entered into more detailed discussions by December 1669. During the five months in which detailed terms were being agreed, both parties attempted to reach understandings with Spain: their realisation that Spain might cede the Spanish Netherlands to France in a territorial exchange or act in concert with the Triple Alliance was a strong incentive for Charles and Louis respectively to reach a final agreement. By the secret treaty, Charles was to abandon the Triple Alliance with Sweden and the Dutch Republic in favour of assisting Louis in conquering the Dutch Republic. Provided that the conquest was successfully completed, England was promised several very profitable ports along one of the major rivers that run through the Dutch Republic. The main components of the treaty can be paraphrased:

Англия королі католик дінін жариялап, осы жобаға көмектесу үшін келесі алты ай ішінде ең қасиетті патшадан екі миллион тақша алуға тиіс. Бұл жариялаудың күні оның қалауынша болады. Франция королі Испанияға қатысты Экс-ла-Шапель шартын адал сақтайды, ал Англия королі осыған ұқсас түрде Үштік одақ шартын сақтайды. Егер Испания монархиясына жаңа құқықтар Франция короліне қайта берілсе, Англия королі осы құқықтарды сақтауға оған көмектеседі. Екі король Біріккен провинцияларға соғыс жариялайды. Франция королі оларға құрлықтан шабуыл жасайды және Англиядан 6000 адамның көмегін алады. Англия королі теңізге 50 соғыс кемесін, Франция королі 30 кеме жібереді; біріктірілген флот герцог Йорктың басқаруында болады. Оның Британиялық Мажестісі жаулап алынған провинциялардың үлесі ретінде Валхерен, Шельданың аузы және Кадзанд аралын алуға келіседі. Жеке баптар Оранж князінің мүдделерін қамтамасыз етеді. Сауда шарты, қазірдің өзінде басталған, мүмкіндігінше жылдам аяқталады. Шартының 7-бабы бойынша Карл өзінің немересі Вильгельм, Оранж князінің құқықтары мен мүдделеріне құрмет көрсетілетіні туралы жалпы уәде алуға ғана қол жеткізді. Құпия келісім 1771 жылға дейін жарияланбады, сол кезде тарихшы сэр Джон Далримпел оның мазмұнын «Ұлыбритания мен Ирландияның естеліктерінде» жариялады. Егер ол Карл II-нің өмірінде жарияланған болса, салдары ауыр болуы мүмкін еді; Титус Оутстың өте сенімсіз «католиктердің қастандықтары» туралы мәлімдемелерінің үлкен әсерін ескеретін болсақ, ағылшын халқы корольдің шын мәнінде католик болуға міндеттенгенін және оның өз халқына осы дінді француз әскерлерінің көмегімен таңуға дайын екенін білген жағдайда одан да үлкен наразылық тууы мүмкін еді.

"Қосылу" шарты

Құпия шарт 1670 жылғы маусымда қол қойылып, мөр басылды. Содан кейін Букингем герцогы Франция королімен шарт жасасу үшін тағайындалды. Ол келісімнің қаншалықты оңай өттігіне таң қалды. Бұл шарт жаңа ғана жасалған құпия шартқа ұқсас болды, бірақ король Карл өзінің мемлекеттік істері мүмкіндік берген кезде өзін римдік католик деп жариялау туралы бап болған жоқ; демек, оның жариялануынан кейін Нидерландыға шабуыл жасалатын талап та болған жоқ. Бұл шарт 1670 жылғы 21 желтоқсанда Кабал министрлігінің барлық бес мүшесі қол қойды және бұл жұртшылыққа жарияланды. Алайда король Карл және француздар оның мәні жоқ, жалған екенін білді.

Салдарлар

Әскери дайындық біраз уақыт алды; Людовик 6 сәуірде голландиялықтарға соғыс жариялады, ал Карл келесі күні соған ілесті. 1672 жылғы 14 сәуірде Стокгольм шарты бойынша Франция Швецияға бейтарап болу үшін жәрдемақы төледі, сондай-ақ егер Швецияға Бранденбург-Пруссия қауіп төндірсе, оған әскери қолдау көрсетуге уәде берді. Бұл франко-швед одағы Людовиктің республиканы дипломатиялық тұрғыдан қоршауын аяқтады. Үшінші ағылшын-голландия соғысы голландиялықтар үшін жаман басталды. Француз стратегиясы – голландиялық қорғаныс ең әлсіз болған Рейн өзені бойында Голландия Республикасына шабуыл жасау, испандық Нидерланд шекарасындағы негізгі қорғанысты айналып өту. Француздардың ниеті туралы ескертулерге қарамастан, голландиялық көшбасшы Йохан де Витт Франция мен Англияға қарсы соғыс теңізде шешіледі деп жаңылысты және шығыс шекарадағы бекіністерді ескермей, голландиялық флотты қаруландыруға басымдық берді. Бұл француздың алғашқы табыстарына және голландия армиясының күйреуіне әкелді, ол Голландия су желісінің су басу аймағына шегінуге мәжбүр болды және Франция үшін өте қолайлы бейбітшілік шарттарын ұсынды. Голландиялықтар 1672 жылды Rampjaar немесе «апат жылы» деп атайды: оранжистер де Витті кінәлады, оны отставкаға кетуге мәжбүр етті, кейіннен оны және оның інісі Корнелисті қатыгездікпен өлтірді. Су тасқынынан кейін шегіну, содан кейін әскери реформалар, жаңа әскерлерді жұмырға алу және ресми емес испандық көмек голландия армиясына 1672 және 1673 жылдардың қалған бөлігінде Голландия су желісін ұстап тұруға мүмкіндік берді. Луи енді тозу соғысына тартылып, басқа еуропалық державалардың наразылығына тап болды. Карл ақша тапшылығына тап болды, өйткені француз жәрдемақысына қарамастан, ағылшын флотын орналастыру шығындары күткеннен әлдеқайда жоғары болды және ол соғысқа қарсы ішкі қарсылықтың күшеюіне тап болды. Бұл қарсылықтың бір бөлігі француз флоты голландиялықтарға қарсы соғыстың ауыр жүгін көтерген кезде ағылшын флоты күшін сақтап қалды деген ағылшын пікірімен байланысты болды. 1672 жылы Солебей шайқасында француз эскадрильясына қолбасшылық еткен д’Эстре, негізгі шайқастан жалтарды және тек голландиялықтардың әлдеқайда кішігірім күштерін алыстан ұрыстырды, бұл ағылшын және кейбір француз офицерлерінің айыптауына әкелді. Француз флотының екі 1673 жылғы Схоневельд шайқастарындағы әрекеттері ерекшеленбеді және 1673 жылғы соңғы қақтығыста, Тексел шайқасында, д’Эстре нашар теңізшілік дағдыларынан немесе Людовик XIV-нің бұйрығы бойынша Франция флотын сақтап қалу үшін, Англия голландиялықтармен келісімге келсе, голландиялықтармен тығыз қақтығысқа түспеді. Сонымен қатар, голландиялық каперлер ағылшын сауда кемелерін басып алуда ағылшын каперлері голландиялық кемелерге шабуыл жасағаннан гөрі сәттірек болды. Қаржыны іздеп, Карл парламентті екі жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет отырысқа шақыруға мәжбүр болды. Ол соғысты оның бақылауынсыз жүргізу үшін оны ұзартуға үміттенген. 1674 жылы, негізінен парламент тарапынан Карлға көрсетілген қысымға байланысты, Англия Вестминстер шартына қол қойды: бұл соғыстан бұрынғы жағдайды қалпына келтірді және үшінші ағылшын-голландия соғысын аяқтады. Француздар тағы төрт жыл соғысып қалады. 1676 жылы Нимгенде бейбітшілік конференциясы өткізілді, бірақ француздар голландиялық Маастрихт бекінісін сақтап қалуға тырысқандықтан, бұл аз жетістікке жетті. Алайда, 1678 жылғы наурыз айында англо-голландиялық қорғаныс шартының жасалуы Людовикке Нижеген шартына қол қоюға көндірді, голландиялық аумақтарды беруден бас тартып, бейбітшілік ұсынды. Голландияға қолайсыз болмаса да, және 1672 жылы голландиялықтар ұсынған шарттардан гөрі Францияға қолайсыз болса да, Франция Франш-Конте мен испандық Нидерландтағы бірнеше қалаларды осы келісім бойынша алды, бірақ басқа жаулап алулардан бас тартты. Ең бастысы, Луи өзіне қарсы еуропалық одақты бұзып, дипломатиялық жеңіске жетті. 1672 жылы Карл Рим католиктеріне қатысты қылмыстық заңдарды жеңілдетіп (бірақ тоқтатпады), сондай-ақ, протестанттарға қарсы қылмыстық заңдарды тоқтата тұрған кешірім туралы декларацияны шығарды. Сол жылы парламент қайтадан жиналғанда, олар Декларацияны айыптады және Англия монархының парламент қабылдаған қылмыстық заңдарды тоқтататын жарлықтар шығаруға билігі жоқ екенін жариялады. Сонымен қатар, олар декларация кері қайтарылғанға дейін үшінші ағылшын-голландия соғысын қаржыландырудан бас тартты. Карл парламенттің талаптарына мойынсұнуға мәжбүр болды, осылайша Англияны Рим католиктерімен татуластыру мүмкіндігін жойды. Шартта «испан монархиясына жаңа құқықтар Франция короліне қайтару мүмкіндігі» туралы сілтеме испандық Карл II баласыз қайтыс болып, Луидің әйелі арқылы Бурбон үйі үшін испан тағына талап етуі мүмкін екенін болжады. Шарт жасалған кезде испан монархы тоғыз жаста ғана болды, бірақ оның денсаулығының нашарлығы бұрыннан белгілі болды және оның бала туу мүмкіндігіне күмән тудырды. Алайда, Карлдың Луиге берген уәдесі жеке болды және испан королі одан ұзақ өмір сүргендіктен, оның уәдесі күшін жойды. Тоғыз жылдық соғыс аяқталғаннан кейін, испандық Карл II-нің өлімі жақын болғанда, шарты бойынша Вильгельм III-нің делдалымен жасалған 1698 жылғы бірінші бөліс шарты бойынша Баварияның Иосип Фердинанды испан тағына мұрагер болады және Франция мен Австрия Испанияның Иберия түбегінен тыс жердегі еуропалық иеліктерін бөліседі деп келісілді. Иосип Фердинанд 1699 жылы қайтыс болғаннан кейін, Вильгельм III демеушілігімен жасалған 1700 жылғы екінші бөліс шарты бойынша Испания және оның теңіздік иеліктері Австрияның архиепископы Карлға, ал Испанияның еуропалық иеліктерінің көп бөлігі Францияға берілді. Алайда, испан королі 1700 жылы баласыз қайтыс болғанда, Луидің бүкіл испан мұрасын немересіне талап етуі Вильгельм III-нің сыртқы саясатын жойды және француздық амбициялар Испан мұрагерлік соғысына әкелді.

Military preparations took some time; Louis declared war on the Dutch on 6 April 1672, and Charles followed suit the next day. On 14 April 1672 under the Treaty of Stockholm, France paid Sweden subsidies to remain neutral, while also promising Sweden military support if it were threatened by Brandenburg Prussia. This Franco Swedish alliance completed Louis' diplomatic encirclement of the Republic. The Third Anglo Dutch War started badly for the Dutch. The French strategy was to invade the Dutch Republic along the line of the River Rhine where Dutch defences were weakest, outflanking the main defences on the Dutch border with the Spanish Netherlands. Despite warnings about French intentions, the Dutch leader Johan de Witt mistakenly thought that the war against France and England would be decided at sea, and he prioritised equipping the Dutch fleet while neglecting the eastern frontier fortresses. This led to significant early French successes and a near collapse of the Dutch army, which was forced to retreat behind the inundations of The Dutch Water Line and offer peace terms that were very favourable to France. The year 1672 is known to the Dutch as the Rampjaar or 'Year of disaster': the Orangists blamed de Witt whom they forced to resign, and they later brutally killed him and his brother Cornelis. The breathing space afforded by its retreat behind the inundations, followed by military reforms, recruitment of new troops and unofficial Spanish assistance, enabled the Dutch army, led by William III of Orange as its Captain General, to hold the Dutch Water Line for the rest of 1672 and 1673. Louis was now involved in a war of attrition and faced growing opposition from other European powers. Charles was short of money, as the costs of deploying the English fleet were much greater than expected despite French subsidies, and he faced increasing domestic opposition to the war. Part of this opposition related to English perceptions that the French fleet had stood by while the English fleet bore the brunt of the fighting the Dutch. In the Battle of Solebay in 1672, d'Estrées, commanding the French squadron, avoided the main battle and only engaged a much smaller Dutch force at long range, earning the condemnation of English, and of some French officers. The conduct of the French fleet in the two 1673 Battles of the Schooneveld was undistinguished and, in the final 1673 conflict, the Battle of the Texel, D'Estrées, either through poor seamanship, or because he had been ordered by Louis XIV to preserve the French fleet should England make peace with the Dutch, failed to engage the Dutch closely. In addition, Dutch privateers had been much more successful at capturing English merchant ships than English privateers attacking Dutch vessels in this war. Desperate for funds, Charles was forced to call Parliament into session for the first time in over two years. He had hoped to keep it prorogued in order to wage the war without its oversight. In 1674, largely because of the pressure put upon Charles by Parliament, England signed the Treaty of Westminster: this largely restored the pre war status quo and ended the Third Anglo Dutch War. The French would continue to fight for four more years. A peace conference was convened at Nijmegen in 1676, but this made little progress as the French insisted in retaining the Dutch fortress of Maastricht. However, the conclusion of an Anglo Dutch defensive treaty in March 1678 convinced Louis to offer peace without the cession any Dutch territory, leading to the signing of the Treaty of Nijmegen. Although not unfavourable to the Dutch, and less favourable to France than the terms offered by the Dutch in 1672, France gained Franche Comté and several towns in the Spanish Netherlands by this treaty, although relinquishing other conquests. More importantly, Louis achieved a diplomatic victory by breaking the European alliance against him. In 1672, Charles issued a Declaration of Indulgence which suspended the penal laws against nonconforming Protestants and also relaxed (but did not suspend) the penal laws applying to Roman Catholics. When Parliament reconvened that year, they denounced the Declaration and announced that the English monarch did not possess the power to issue proclamations that suspended penal laws passed by the Parliament. Furthermore, they refused to fund the ongoing Third Anglo Dutch War until the declaration was withdrawn. Charles was forced to comply with Parliament's demands, thereby ending the chance offered by the treaty of reconciling England with the Roman Catholic Church. The treaty's reference to the possibility of "new rights to the Spanish monarchy reverting to the King of France" envisaged the possibility of Charles II of Spain dying childless, and of Louis then claiming the Spanish throne for the House of Bourbon through his wife. At the time of the treaty, the Spanish monarch was only nine years old, but his infirmity was already evident and well known, casting doubt on his ever being able to beget children. However, Charles's promise to Louis was purely personal, and as the Spanish King outlived him, his promise had no effect. When, shortly after the conclusion of the Nine Years' War, the death of Charles II of Spain seemed imminent, the exhausted participants agreed by the First Partition Treaty of 1698, brokered by William III, that Joseph Ferdinand of Bavaria would succeed to the Spanish throne, and that France and Austria would divide Spain's European possessions outside the Iberian Peninsula. After Joseph Ferdinand's death in 1699, the Second Partition Treaty of 1700, also sponsored by William III awarded Spain and its overseas possessions to Archduke Charles and most of Spain's European possessions to France. However, when the Spanish king died childless in 1700, William III's foreign policy initiative was nullified when Louis claimed the whole Spanish inheritance for his grandson, and French ambitions caused the War of Spanish Succession.