Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық пейзаж суретшісі (1697–1768)
Italian painter of landscapes (1697–1768)
Джованни Антонио Канал (18 қазан 1697 – 19 сәуір 1768), көбінесе Каналетто (kanaˈletto) деп аталатын, Венеция Республикасынан шыққан итальян суретшісі, 18 ғасырғы Венеция мектебінің маңызды мүшесі саналады. Ол Венеция, Рим және Лондон қалаларының көріністерін (ведуттар) суретке түсірген, сондай-ақ қиял тудыратын көріністерді (каприччио деп аталады) салған, бірақ оның туындыларында шындық пен қиял арасындағы шекара көбінесе айқын болмайды. Ол сонымен қатар гравюра техникасын қолданған маңызды гравер болды. 1746–1756 жылдар аралығында Англияда жұмыс істеді, онда Лондон және басқа да орындардың көптеген көріністерін, соның ішінде Уорвик және Алнвик қамалдарының суреттерін жасады. Ол Англияда үлкен жетістікке жетті, бұл британ саудагері және өнер білгіші Джозеф "Консул" Смиттің арқасында мүмкін болды. Оның Каналеттоның шығармаларынан құралған үлкен коллекциясы 1762 жылы король Георг III-ке сатылды. Каналетто әкесімен және ағасымен бірге театр декорацияларын салушы болып жұмыс істеді. 1718 жылы Фортунато Челлери, Джованни Порто және Антонио Вивальдидің операларына декорациялар жасауға қатысқаннан кейін Каналетто Римге сапар шекті. Римде ол әкесімен бірге композитор Алессандро Скарлаттидің "Тито Семпронио Греко" және "Турно Аричино" атты екі операсының декорацияларын жасады, олар 1720 жылғы карнавал маусымында Театро Катраникада қойылды. Каналетто римдік ведутта суретшісі Джованни Паоло Панниниден шабыттанды және қала мен оның халқының күнделікті өмірін суреттеуді бастады. 1719 жылы Римнен оралғаннан кейін ол өзінің топографиялық стилінде сурет салуға кірісті және көп ұзамай ұстазының деңгейіне жетті. 1725 жылы Луккалық өнер коллекционері Стефано Конти үшін суреттер сатып алатын суретші Алессандро Марчесини тағы екі "Венеция көрінісін" сатып алуға қызығушылық танытты, бірақ агент оған "Антонио Каналедің" жұмысын қарастыруды ұсынды: "Ол Карлеварис сияқты, бірақ оның суреттерінде күннің шағылысы көрінеді".
Giovanni Antonio Canal (18 October 1697 – 19 April 1768), commonly known as Canaletto (kanaˈletto), was an Italian painter from the Republic of Venice, considered an important member of the 18th century Venetian school. Painter of cityscapes or vedute, of Venice, Rome, and London, he also painted imaginary views (referred to as capricci), although the demarcation in his works between the real and the imaginary is never quite clearcut. He was further an important printmaker using the etching technique. In the period from 1746 to 1756, he worked in England, where he painted many views of London and other sites, including Warwick Castle and Alnwick Castle. He was highly successful in England, thanks to the British merchant and connoisseur Joseph "Consul" Smith, whose large collection of Canaletto's works was sold to King George III in 1762. Canaletto served an apprenticeship with his father and his brother of a theatrical scene painter. In 1718, having already taken part in designing sets for operas by Fortunato Chelleri, Giovanni Porto and Antonio Vivaldi, Canaletto travelled to Rome. During his time in Rome, he worked with his father producing the scenery for two operas by the composer Alessandro Scarlatti, Tito Sempronio Greco and Turno Aricino which were performed at the Teatro Catranica during the carnival season of 1720. Canaletto was inspired by the Roman vedutista Giovanni Paolo Pannini, and started painting the daily life of the city and its people. After returning from Rome in 1719, he began painting in his topographical style. he rapidly became his master's equal. In 1725, the painter Alessandro Marchesini, who was also the buyer for the Lucchese art collector Stefano Conti, had inquired about buying two more 'views of Venice', when the agent urged him to consider instead the work of "Antonio Canale it is like Carlevaris, but you can see the sun shining in it."
Сыртқы бояу
Каналеттоның ерте туындыларының көп бөлігі "табиғаттан" жазылған, ол сол кездегі студияда суреттерді аяқтаудың қалыпты тәсілінен өзгеше еді. Кейінгі жұмыстарының бір бөлігі бұл дәстүрге қайта оралған, себебі алыстағы адамдар түсті дақтар түрінде бейнеленген – бұл әсер, мүмкін, камера обскураны қолдану нәтижесінде туған, ол алыстағы нысандарды бұрмалайды. Сонымен қатар, оның суреттері әрқашан дәлдігімен ерекшеленеді, мысалы, Венецияның су мен мұзға батып, маусымдық түр өзгерісін жазуы. Атап айтқанда, дұрыс перспективаны қатаң сақтауы, бұрынғы сарапшыларды оның суреттеріндегі көптеген бөлшектер камера обскурадан көшіру арқылы жасалған деген сенімге жеткізді. Каналлеттоның камера обскураға ие болғаны белгілі, бірақ қазіргі таңдағы бірнеше сарапшылар оның суреттерін дайындауда оны нақты фотореалистік көшіру үшін пайдаланбаған, бірақ одан шабыттанған болуы мүмкін деген пікірде.
Much of Canaletto's early artwork was painted "from nature", differing from the then customary practice of completing paintings in the studio. Some of his later works do revert to this custom, as suggested by the tendency for distant figures to be painted as blobs of colour – an effect possibly produced by using a camera obscura, which blurs farther away objects. Also, his paintings are always notable for their accuracy, an example being his recording of the seasonal submerging of Venice in water and ice. In particular, his precise use of correct perspective has led experts in the past to believe that much of the detail in his paintings had been achieved by tracing the image off a camera obscura. It is known that Canaletto owned a camera obscura, but several experts today are of the opinion that he may have taken some inspiration from it, rather than actually using it for accurate photorealistic tracing in preparation for his paintings.
Ерте және кеш жұмыс
Каналеттоның ерте туындылары оның ең ізделістісі және көптеген сарапшылардың пікірінше, ең жақсысы саналады. Оның ерте жұмыстарының бірі – «Тас қалаушылар алаңы» (шамамен 1720 – шамамен 1725, Ұлттық галерея, Лондон), ол қаланың қарапайым еңбек аймағын бейнелейді. Бұл оның ең көрнекті туындыларының бірі деп есептеледі және 1823 және 1828 жылдары сэр Джордж Бомонттың сыйлықтары болды. Кейін Каналетто Венеция каналдары мен Дож сарайының әсем көріністерін суреттеді. Оның кең ауқымды пейзаждары қаланың мерейлілігі мен жойылып бара жатқан дәстүрлерін көрсетіп, атмосфералық эффекттерді және айқын жергілікті түстерді жаңаша пайдаланды. Осы ерекшеліктері үшін оның туындылары импрессионизмнің пайда болуын болжаған деуге болады. Оның графикалық гравюрасы «S. A. Giustina in Prà della Vale» 2012 жылы Мюнхендегі өнер қазынасынан табылған.
Canaletto's early works remain his most coveted and, according to many authorities, his best. One of his early pieces is The Stonemason's Yard (c. no – c. 1725, the National Gallery, London) which depicts a humble working area of the city. It is regarded one of his finest works, and was presented by Sir George Beaumont in 1823 and 1828. Later, Canaletto painted grand scenes of the canals of Venice and the Doge's Palace. His large scale landscapes portrayed the city's pageantry and waning traditions, making innovative use of atmospheric effects and strong local colours. For these qualities, his works may be said to have anticipated Impressionism. His graphic print S. A. Giustina in Prà della Vale was found in the 2012 Munich Art Hoard.
Англиядағы жұмыс
Оның көптеген суреттері ағылшындардың Grand Tour саяхатында, алдымен Оуэн Свинидің агенттігі арқылы, кейін банкир Джозеф Смит арқылы сатылды. 1720-ші жылдардың соңында Свини суретшіні Венецияның шағын пейзаждық көріністерін салуға ынталандырды, олар туристер мен қалаға келген шетелдік қонақтар үшін коммерциялық тартымдылыққа ие болды. 1728 жылға дейін Каналетто Венецияда тұратын ағылшын бизнесмені және коллекционері Смитпен байланыс жасады. Смит кейін суретшінің негізгі агенті мен меценаты болды, ол 1763 жылы король Георг III-ге сатылған Каналеттодан елуге жуық картина, жүз елу сурет және он бес сирек гравюра алды. 1740 жылдары Каналеттоның нарығы Австрия мұрагерлік соғысы кезінде құлдырады, нәтижесінде Венецияға ағылшын саяхатшыларының саны азайды. Смит сонымен қатар "каприччио" (немесе архитектуралық фантазиялар) (итальян тілінде "capriccio" – қиял) сериясының гравюраларын жариялауға көмектесті, оларды vedute ideali деп атады.
Many of his pictures were sold to Englishmen on their Grand Tour, first through the agency of Owen Swiny, and later the banker Joseph Smith. It was Swiny in the late 1720s who encouraged the artist to paint small topographical views of Venice with a commercial appeal for tourists and foreign visitors to the city. Sometime before 1728, Canaletto began his association with Smith, an English businessman and collector living in Venice, who was appointed British Consul in Venice in 1744. Smith later became the artist's principal agent and patron, acquiring nearly fifty paintings, one hundred fifty drawings and fifteen rare etchings from Canaletto, the largest and finest single group of the artist's works, which he sold to King George III in 1763. In the 1740s, Canaletto's market was disrupted when the War of the Austrian Succession led to a reduction in the number of British visitors to Venice. Smith also arranged for the publication of a series of etchings of "capricci" (or architectural phantasies) (capriccio Italian for fancy) in his vedute ideali,
Ол 1755 жылға дейін Англияда болып, Лондонның көріністерін (оның ішінде оның тұру кезінде аяқталған жаңа Вестминстер көпірінің бірнеше суреттерін) және өз клиенттерінің үйлері мен сарайларын салды. Олардың ішінде Сер Хью Смитсонға тиесілі Нортумберленд үйі болды, ол кейін неке арқылы Нортумберлендтің 2-ші графы атанды; және Лорд Брукке тиесілі Уорвик қамалы, кейін Уорвиктің 1-ші графы болды. Смитсон Вестминстер көпірінің комиссарларының бірі болды, және ол Каналеттоны Англияға шақырып, көпірдің құрылысының басталуын бейнелеуге ынталандырған болуы мүмкін. Оның 1754 жылғы "Ескі Уолтон көпірі" суретінде өзінің бейнесі де бар. Одан Англияны туған қаласын салғандай суреттеуі күтілді. Каналеттоның суреттері қайталана бастады, өзінің еркіндігін жоғалтып, механикалық сипатқа ие болды, сондықтан ағылшын өнер сыншысы Джордж Верту "Каналетто" деген атпен сурет салған адам жалғаншы екенін айтты. Бұл, мүмкін, Каналеттоның жүрегі Бернардо Беллотто да өзінің ағасының лақап атын қолданғандықтан болған шығар; немесе, көбінесе, бұл әңгімені Каналеттоның жұмысының көшірмелерін өткізіп, оның Венецияға оралуын қалаған адал емес өнер сатушылар таратыпты. Бұл талапты жоққа шығару үшін суретші газеттегі хабарлама арқылы "кез келген джентльменді" Алтын алаңнан тыс Silver Street (қазіргі Beak Street) -дегі студиясындағы Сент-Джеймс паркінің соңғы суретін қарауға шақырды.
He remained in England until 1755, producing views of London (including several of the new Westminster Bridge, which was completed during his stay) and of his patrons' houses and castles. These included Northumberland House for Sir Hugh Smithson, Bt., who by marriage later became the 2nd Earl of Northumberland; and Warwick Castle for Lord Brooke, later 1st Earl of Warwick. Smithson was one of the commissioners of Westminster Bridge, and it is "not impossible" that he had encouraged Canaletto to come to England and record the beginning of the bridge's life. His 1754 painting of Old Walton Bridge includes an image of Canaletto himself. He was often expected to paint England in the fashion with which he had painted his native city. Canaletto's painting began to suffer from repetitiveness, losing its fluidity, and becoming mechanical to the point that the English art critic George Vertue suggested that the man painting under the name 'Canaletto' was an impostor. This may have been because Canaletto's nephew, Bernardo Bellotto, was also using his uncle's nickname; or more likely because the story had been spread by unscrupulous art dealers who had been passing off copies of Canaletto's own work and were anxious to see him return to Venice. In order to refute this claim the artist, through an advertisement in a newspaper, invited "any Gentleman" to inspect his latest painting of St. James's Park at his studio in Silver Street (now Beak Street) off Golden Square;
Венецияға оралғаннан кейін Каналетто 1763 жылы Венеция академиясына сайланды және Collegio dei Pittori-дің преоры болып тағайындалды. Ол 1768 жылы қайтыс болғанға дейін сурет салуды жалғастырды. Өмірінің соңғы жылдарында ол көбінесе ескі эскиздерінен жұмыс істеді, бірақ кейде таңғажайып жаңа композициялар жасады. Ол көркемдік эффект үшін пейзажға ұсақ өзгерістер енгізуге дайын болды.
After his return to Venice, Canaletto was elected to the Venetian Academy in 1763 and appointed prior of the Collegio dei Pittori. He continued to paint until his death in 1768. In his later years, he often worked from old sketches, but he sometimes produced surprising new compositions. He was willing to make subtle alterations to topography for artistic effect.
Нарық
Оның шәкірттері оның немере інісі Бернардо Беллотто, Франческо Гварди, Микеле Мариески, Габриэле Белла және Джузеппе Моретти болды. Суретші Джузеппе Бернардино Бисон оның стилін ұстанды. Оның туындыларының көптеген мысалдары басқа британдық коллекцияларда сақталған, оның ішінде Уоллес коллекциясында бірнеше (19) жұмыс және Вобурн аббатханасының асханасында 24 туындыдан тұратын жиынтық бар. Каналлеттоның көптеген жұмыстары Карлайл графтарының коллекциясына кірген, бірақ олардың көпшілігі 1940 жылы Ховард замкісінде болған өртте жойылды, ал қалғандары соңғы ғасырда сатылды. Карлайл коллекциясында бұрын болған туындылардың арасында Бостонның Көркем өнер мұражайында сақталатын «Сан-Марко бассейні: шығысқа қарай» (1939 жылы сатылды) және «Венециядағы Молодан Гранд-каналға кіру» мен «Венециядағы Сент-Марк алаңы» (қазір Вашингтонның Ұлттық өнер галереясында, 1938 жылы сатылды) бар. Ховард замкісіндегі соңғы маңызды венециялық ведута – Бернардо Беллоттоның «Фоскари сарайынан оңтүстікке қарай Гранд-канал көрінісі», ол 2015 жылдың шілдесінде Sotheby’s аукционында 2,6 миллион фунт стерлингке сатылды. Каналлеттоның туындылары әрқашан жоғары бағаға сатылып келді, және 18 ғасырда Екатерина II және басқа да еуропалық монархтар оның ең таңдаулы суреттері үшін бәсекелестікке түсті. Каналлетто туындысы үшін аукционда төленген рекордтық баға – 2005 жылдың шілдесінде Лондондағы Sotheby’s аукционында «Палаццо Бальбиден Риальтоға дейінгі Гранд-канал көрінісі» үшін төленген 18,6 миллион фунт стерлинг.
His students included his nephew Bernardo Bellotto, Francesco Guardi, Michele Marieschi, Gabriele Bella and Giuseppe Moretti. The painter, Giuseppe Bernardino Bison, was a follower of his style. There are many examples of his work in other British collections, including several (19) at the Wallace Collection and a set of 24 in the dining room at Woburn Abbey. A large set of Canaletto works was also part of the collection of the Earls of Carlisle, however many were lost at the 1940 fire at Castle Howard and others were sold over the last century. Among those formerly at the Carlisle collection are The Bacino di San Marco: looking East, now at the Museum of Fine Arts, Boston (sold in 1939) and the pair Entrance to the Grand Canal from the Molo, Venice and The Square of Saint Mark's, Venice, now at the National Gallery of Art, Washington DC (sold in 1938). The last important venetian veduta at Castle Howard was by Bernardo Bellotto, A View of the Grand Canal Looking South from the Palazzo Foscari, which was sold at Sotheby's in July 2015 for £2.6 million. Canaletto's views always fetched high prices, and as early as the 18th century Catherine the Great and other European monarchs vied for his grandest paintings. The record price paid at auction for a Canaletto is £18.6 million for View of the Grand Canal from Palazzo Balbi to the Rialto, set at Sotheby's in London in July 2005.