Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық театр продюсері (1911–2000)
American theatre producer (1911–2000)
Дэвид Меррик (шын аты Дэвид Ли Маргулоис; 27 қараша 1911 – 25 сәуір 2000) – бірнеше Тони сыйлығына ие болған американдық театр продюсері.
David Merrick (born David Lee Margulois; November 27, 1911 – April 25, 2000) was an American theatrical producer who won a number of Tony Awards.
Өмір және мансап
Дэвид Ли Маргулоис еврей ата-аналарынан Сент-Луис қаласында дүниеге келді, Меррик Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетін бітірді, содан кейін иезуиттер басқаратын Сент-Луис университетінің құқық мектебінде заң оқыды. 1940 жылы ол заңгерлік мансабын тастап, сәтті театр продюсері болды. Оның алғашқы жеті қойылымы хитке айналды, 1949 жылы Ирвинг Джейкобспен бірлесіп шығарған «Клаттербак» қойылымынан басталып, ал 1958 жылы Бродвейде бір уақытта төрт қойылымды көрсетудің үрдісін қалыптастырды; барлығы хитке айналды: «Ашулы түрде қара», «Романофф және Джульетта», «Ямайка» және «Ойыншы». Ол көбінесе «Тони» сыйлығы үшін өзінің бәсекелесі болды және бір маусымда бірнеше номинацияға ие болды және/немесе жеңіске жетті. Меррик жарнамалық трюктарды ұнататынымен белгілі болды. 1949 жылы оның «Клаттербак» комедиясының қарқыны төмендеді, бірақ жеңілдік билеттерімен қатар, ол Манхэттендегі қонақ үйлер мен мейрамханаларды коктейль сағатында «қазақша мистер Клаттербак» деп шақырды, бұл оның қойылымын танымал етудің бір жолы болды және оның қойылымы тағы бірнеше ай бойы сахнада тұруына көмектесті. Тағы бір танымал трюк 1961 жылы жақсы қаралмаған «Subways Are For Sleeping» мюзиклін жарнамалады. Меррик қаланың жеті жетекші театр сыншыларының аттарымен бірдей атқа ие жеті Нью-Йорктіктерді тапты: Говард Таубман, Уолтер Керр, Джон Чапман, Джон МакКлейн, Ричард Уоттс-кене, Норман Надел және Роберт Коулман. Меррик жеті аттас адамды мюзиклге шақырды және олардың аттары мен суреттерін «Соңғы отыз жылдың бірнеше керемет музыкалық комедияларының бірі» және «Тамаша мюзикл. Мен оны жақсы көремін» сияқты цитаталармен бірге жарнамада пайдалануға рұқсат алды. Меррик газетке «Жетінің жетісі «Subways Are For Sleeping» туралы бір ауыздан мақұлдады» деген тақырыппен жарнама дайындады. Тек «Нью-Йорк Геральд Трибюн» газеті жарнаманы жариялады, және тек бір басылымда; алайда, жарнаманың қамтамасыз еткен жарнамасы мюзиклдің 205 қойылым (шамамен алты ай) бойы ашық болуына көмектесті. Меррик кейіннен жарнаманы бірнеше жыл бұрын ойлап тапқанын, бірақ Брукс Аткинсон 1960 жылы «The New York Times» газетінің театр сыншысы болып зейнеткерлікке шыққанға дейін оны іске асыра алмағанын айтты, өйткені ол сол атқа ие адамды таба алмады. Меррик 1950 жылы «The Lambs» ұйымына қосылды, ал 1968 жылы Гарви Сильберт пен Гарри А. Гудменмен бірге Лас-Вегастағы Лас-Вегас Стриптегі «Riviera» қонақ үйі мен казиноның директорлар кеңесіне қосылды. Ол сондай-ақ 42-ші көшенің Меррик қойылымын қойған режиссер және хореограф Говер Чемпионмен жұмыс істеді. Бірақ 1980 жылдың 25 тамызында таңертең Чемпион сирек кездесетін қан ауруынан қайтыс болды, ал Меррик бұл жаңалықты актерлік құрамға да, көрермендерге де алғашқы түнгі перде көтерілгенде жариялады. 1983 жылы Меррик инсульт алды, содан кейін көп уақытын мүгедектер арбасында өткізді. Ол 1998 жылы американдық мюзиклдердің дамуын қолдау үшін Дэвид Меррик өнер қоры құрды.
Born David Lee Margulois to Jewish parents in St. Louis, Missouri, Merrick graduated from Washington University in St. Louis, then studied law at the Jesuit run Saint Louis University School of Law. In 1940, he left his legal career to become a successful theatrical producer. His first seven productions were hits, starting with Clutterbuck in 1949, which he produced in partnership with Irving Jacobs, and he set a precedent in 1958 of having four productions on Broadway simultaneously; all hits: Look Back in Anger, Romanoff and Juliet, Jamaica and The Entertainer. He often was his own competition for the Tony Award, and he frequently won multiple nominations and/or wins in the same season. Merrick was known for his love of publicity stunts. In 1949, his comedy Clutterbuck was running out of steam, but along with discount tickets, he paged hotel bars and restaurants around Manhattan during cocktail hour for a "fictive Mr. Clutterbuck" as a way of generating name recognition for his production, and it helped his show keep alive for another few months. Another famous stunt promoted the poorly reviewed 1961 musical Subways Are For Sleeping. Merrick found seven New Yorkers who had the same names as the city's seven leading theater critics: Howard Taubman, Walter Kerr, John Chapman, John McClain, Richard Watts Jr., Norman Nadel, and Robert Coleman. Merrick invited the seven namesakes to the musical and secured their permission to use their names and pictures in an advertisement alongside quotes such as "One of the few great musical comedies of the last thirty years" and "A fabulous musical. I love it." Merrick then prepared a newspaper ad featuring the namesakes' rave reviews under the heading "7 Out of 7 Are Ecstatically Unanimous About Subways Are For Sleeping". Only one newspaper, the New York Herald Tribune, published the ad, and only in one edition; however, the publicity that the ad garnered helped the musical remain open for 205 performances (almost six months). Merrick later revealed that he had conceived the ad several years previously, but had not been able to execute it until Brooks Atkinson retired as The New York Times theater critic in 1960 since he could not find anyone with the same name. Merrick joined The Lambs in 1950, and in 1968 he joined the board of directors of the Riviera, a hotel and casino on the Las Vegas Strip in Las Vegas, Nevada, alongside Harvey Silbert and Harry A. Goodman. He also worked with director and choreographer Gower Champion, who directed Merrick's production of 42nd Street. But on the morning of August 25, 1980, Champion died of a rare blood cancer, and Merrick announced the news himself to both the cast and the audience at the opening night curtain call. Merrick suffered a stroke in 1983, after which he spent most of his time in a wheelchair. He established the David Merrick Arts Foundation in 1998 to support the development of American musicals.
Жеке өмір
Меррик бес әйелге алты рет үйленген. Оның алғашқы некесі Сент-Луис қаласының тумасы Леонор Бекпен болды. Олар 1938 жылдың 16 қаңтарында үйленді және 1963 жылдың 11 қаңтарында ажырасты. Оның екінші әйелі, Жанна Гибсон, Кентуккиде туған Бродвейдің баспасөз агенті болды. Олар Гибсон Савой қонақ үйінде баспасөз кеңесшісі болып жұмыс істеген Лондонда кездесті. Гибсон 1962 жылы, Меррик әлі Бекке үйленген кезде жүкті болды. Олардың қызы Сесилия Энн Меррик 1963 жылдың қаңтарында дүниеге келді. Гибсон мен Меррик 1963 жылдың көктемінен 1966 жылдың қазанына дейін некеде тұрды. Ол швед модельі және бұрынғы бортсерік Этан Аронсонға (24 ақпан 1944 – 26 шілде 2023) екі рет үйленді. Олар алғаш рет 1969 жылдың қыркүйегінде үйленді, үш аптадан кейін Мексикада ажырасты, бірақ Америкадағы ажырасу 1976 жылға дейін ресімделмеді. Олардың Маргарита Меррик (1972 жылдың қыркүйегінде туған) атты қызы бар. 1982 жылдың 1 шілдесінде Меррик актриса Карен Прунчикке үйленді, ол Anytime Annie рөлін сомдаған және Мерриктің «42-ші көшесіндегі» басты кейіпкер Пегги Сойер рөлін бір аптаға ауыстырған. Олар 1983 жылы ажырасты. Меррик пен Аронсон 1983 жылдың 30 тамызында Коннектикут штатының Гринвич қаласында екінші рет үйленді. 1980-ші жылдардың соңында олар екі баланы асырап алды: Оливия Меррик (1988 жылдың мамырында туған) және Карл Кристиан Меррик (1987 жылдың шілдесінде туған), бірақ 1994 жылы Меррик сотқа асырап алуды жою туралы өтініш берді. Меррик пен Аронсон ұзақ ажырасу процесінен кейін 1999 жылдың қазан айында қайта ажырасты. Меррик Натали Ллойдпен (туған Natalie Ting Teresa, 1954 жылы Шанхайда туған) 1980-ші жылдардың соңында, ол Мерриктің адвокаты Уильям Гудштейннің кеңсесінде рецепционист болып жұмыс істеген кезде танысты. Олар бірден бірге тұра бастады, Меррик әлі де Аронсонмен үйленген болатын. Меррик пен Ллойд 1999 жылдың қарашасында үйленді, бұл Мерриктің 2000 жылдың 25 сәуірінде қайтыс болуына алты айдан аз уақыт қалғанда болды.
Merrick was married six times to five women. His first marriage was to fellow native St. Louisan Leonore Beck. They married January 16, 1938, and divorced on January 11, 1963. His second wife, Jeanne Gibson, was a Kentucky born Broadway press agent. They met at the Savoy Hotel in London, where Gibson was working as the hotel’s press consultant. She became pregnant in 1962, while Merrick was still married to Beck. Their daughter, Cecilia Ann Merrick, was born January 1963. Gibson and Merrick were married from spring 1963 until October 1966. He married Etan Aronson (February 24, 1944 July 26, 2023), a Swedish model and former flight attendant, twice. They first married in September 1969, and divorced in Mexico three weeks later, but the divorce was not finalized in America until 1976. Together, they had a daughter, Marguerita Merrick (born September 1972). On July 1, 1982, Merrick married actor Karen Prunczik, who originated the role of Anytime Annie and filled in for a week playing the lead character Peggy Sawyer in Merrick’s 42nd Street. They divorced in 1983. Merrick and Aronson married for the second time on Tuesday, August 30, 1983 in Greenwich, Connecticut. In the late 1980s, they adopted two children, Olivia Merrick (born May 1988) and Carl Christian Merrick (born July 1987), although in 1994 Merrick petitioned the court to cancel the adoption. Merrick and Aronson divorced again in October 1999, after lengthy divorce proceedings. Merrick met Natalie Lloyd (born Natalie Ting Teresa in Shanghai in 1954) in the late 1980s when she was working as a receptionist in the office of William Goodstein, Merrick’s lawyer. They started living together almost immediately, while Merrick was still married to Aronson. Merrick and Lloyd married November 1999, less than six months before Merrick’s death on April 25, 2000.
Құрметтер
1965 жылы Меррик Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығымен марапатталды. 2001 жылы Меррик Сент-Луис Даңқ аллеясына енгізілді.
In 1965, Merrick received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. In 2001, Merrick was inducted into the St. Louis Walk of Fame.
Өмірбаян
Говард Кисселдің рұқсатсыз жазған өмірбаяны "Дэвид Меррик: Қорқынышты шоумен" деп аталады.
An unauthorized biography by Howard Kissel is titled David Merrick: The Abominable Showman .
Дәйексөздер
Менің табысқа жетуім ғана жеткіліксіз, басқалардың жеңіліске ұшырауы да керек. (Бұл сөз Франсуа де Ла Рошфуко, Гор Видаль және Шыңғыс ханға да жатқызылады.)
"It's not enough that I should succeed, others should fail." (This statement has also been attributed to François de La Rochefoucauld, Gore Vidal, and Genghis Khan.)