Екінші дүниежүзілік соғыстағы америкалық күрес ұшағы

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыстың американдық күрес ұшағы

Brewster F2A Buffalo – Екінші дүниежүзілік соғыстың басында қолданылған американдық күрес ұшағы. Brewster Aeronautical Corporation компаниясы жобалаған және құрастырған, ол АҚШ-тың алғашқы монопландарының бірі болды. Buffalo 1939 жылы Grumman F4F Wildcat ұшағымен жарыста жеңіске жетіп, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы моноплан күрес ұшағы атанды. Grumman F3F бипланынан және алғашқы F4F ұшақтарынан жақсы болғанымен, АҚШ соғысқа қадам басқан кезде Buffalo көнеріп, тұрақсыз және ауыр болды, әсіресе жапондық Mitsubishi A6M Zero ұшағымен салыстырғанда. Бірнеше ел, оның ішінде Финляндия, Бельгия, Ұлыбритания және Нидерланды, Buffalo ұшағына тапсырыс берді. Финляндиялықтар Buffalo ұшақтарымен ең табысты болды, оларды ертедегі советтік күрес ұшақтарына қарсы ұрыста қолданып, керемет нәтижелерге қол жеткізді. 1941–1944 жылдардағы Ұлттық соғыс кезінде Финляндия әуе күштерімен пайдаланылған B 239 (әскериленбеген F2A 1) Финляндияға қарсы жұмыс істеген советтік күрес ұшақтарының көпшілігімен күресіп, жоюға қабілетті болды. Бұл қақтығыстың алғашқы кезеңінде жоғалған әрбір B 239 үшін 32 советтік ұшақ атып түсірілді, нәтижесінде 36 Buffalo "эйд" ұшқышы пайда болды. 1941 жылдың желтоқсан айында Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Британ Достастығының (B 339E) және голландтық (B 339C/D) әуе күштерімен пайдаланылған Buffalo ұшақтары Жапон Әскери-теңіз күштерінің A6M Zero және Жапон армиясының Nakajima Ki 43 "Oscar" ұшақтарына қарсы ұрыста ауыр залалға ұшырады. Британдықтар Buffalo ұшақтарын жеңілдету үшін оқ-дәрілер мен отынды алып тастап, өнімділігін жақсарту үшін жеңіл қарулар орнатуға тырысты, бірақ бұл аз нәтиже берді. Алғашқы бірнеше шайқастан кейін голландтар қанаттардағы отын мен оқ-дәрілерді екі есеге азайтты, бұл олардың Buffalo ұшақтарына (және Hurricane ұшақтарына) Oscar ұшақтарымен бірге қалуға мүмкіндік берді. Buffalo ұшағы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін үш нұсқада жасалды: F2A 1, F2A 2 және F2A 3. (Шет елдерде, аз ат күші бар қозғалтқыштармен, бұл типтер тиісінше B 239, B 339 және B 339 23 деп аталды.) F2A 3 нұсқасы Мидуэй шайқасында АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің (USMC) эскадрильяларымен қолданылды. Мидуэй шайқасының тәжірибесі көрсеткендей, ол Zero ұшағына тең келмейді. Шындығында, F2A 3 ұшағының өнімділігі айтарлықтай нашар болды. XF2A 1 алғаш рет 1937 жылдың 2 желтоқсанында ұшты және алғашқы сынақ нәтижелері оның Grumman бипланынан әлдеқайда озық екенін көрсетті. XF4F 1 өндіріске енгізілмегенімен, кейінірек ол Wildcat монопланы ретінде қайта пайда болды. Buffalo Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд қаласындағы Brewster ғимаратында құрастырылды. Жаңа Brewster күрес ұшағы қысқа фюзеляжы, ортада орналасқан моноплан қанаттары және бірқатар жетілдірілген мүмкіндіктерімен заманауи көрініске ие болды. Ол толығымен металлдан жасалған, алюминийден жасалған, бірақ басқару беттері әлі де матамен қапталған. XF2A 1 екі бөлінген жапсырмалармен, гидравликалық түрде жұмыс істейтін кері тартылатын негізгі шассимен (және жартылай кері тартылатын артқы дөңгелекпен) және ағымдағы шеңберлі кабинамен жабдықталған. Алайда (осы кезде әлі де кең таралған) ұшақтарда өзін-өзі жабатын жанармай бактері мен ұшқыш бронясы болмады. Жанармай сыйымдылығы тек фюзеляжда сақталған. Бір қатарлы Wright R 1820 22 Cyclone радиалдық қозғалтқышымен жабдықталған, ол жақсы бастапқы көтерілу жылдамдығына және ең жоғары жылдамдыққа ие болды. 1938 жылы ұшақ Лэнгли зерттеу орталығының толық ауқымды жел туннелінде сынақтан өтті, онда кейбір факторлар паразиттік соғуға ықпал ететіні анықталды. Сынақтардың нәтижесінде кавулингтің, карбюратордың және май салқындатқышының кіріс тесіктері оңтайландырылды, ал Buffalo ұшағының жылдамдығы 4876,80 м биіктікте артты. Басқа өндірушілер жылдамдық пен тиімділіктің 10% -ға артуын байқады, ал жел туннеліндегі сынақтар АҚШ-та стандартты процедураға айналды. Тек бір сатылы суперкомпрессормен жоғары биіктіктегі өнімділік тез төмендеді. "алғашқы үлгілер, олар барлық броньды, радионы және басқа да [жабдықтарды] салмақ түсірмей бұрын, өте әдемі кішкентай кемелер болды. Бұл өте жылдам емес, бірақ [алғашқы F2A] телефон кабинасында айналып, дөңгелесе алады". Бұрынғы нұсқалардағы қанаттың төмен жүктемесі Mitsubishi A6M Zero ұшағының фунт/квадрат фут көрсеткішімен салыстыруға болады. F2A 3 – бұл Buffalo ұшағының АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерлері үшін қызмет еткен соңғы нұсқасы. 1941 жылдың қаңтар айында барлығы 108 данаға тапсырыс берілді. Осы уақытқа дейін Әскери-теңіз күштері Buffalo ұшағынан көңілі қалды және Brewster Aeronautical Corporation компаниясының өндірістегі жиі кешігуі мен басқарудағы қиындықтарына ашуланды. Бұл тапсырыс Brewster компаниясының өндіріс желілерін жалғастырудың жолы ретінде қарастырылды; олар ақырында теңіз күштері үшін Corsair күрес ұшақтарын, сондай-ақ Buccaneer/Bermuda секіруші бомбалаушыларын құрастыратын болды. F2A 3 ұшақтары жаңа ылғалды қанаттарымен, өзін-өзі жабатын мүмкіндіктерімен және үлкен фюзеляж бактерілерімен жасалды, бұл жанармай сыйымдылығын арттырды және қорғады, бірақ бұл ұшақтың салмағын артырды. Қанат пен үлкен фюзеляж бакі ылғалды жанармайдың қосымша мөлшерін сақтады, ал жанармайдың өзі шамамен салмақ тартты. Ұшқышқа арналған броньды плиталар мен оқ-дәрілердің сыйымдылығын арттыру ұшақтың салмағын одан әрі арттырды, нәтижесінде ең жоғары жылдамдық пен көтерілу жылдамдығы төмендеді, ал Brewster ұшағының бұрылу және маневрлеу қабілеті айтарлықтай нашарлады. F2A 3 ұшағындағы суперкомпрессорлы Cyclone қозғалтқышы тамаша "круиздік" қозғалтқыш болды, сондықтан F2A 3 ұшағының бірнеше пайдалы қасиеттері болды және алғашқыда Saratoga және Lexington кемелерінде қызмет етті. Ең соңғы 1940 жылдың соңында Buffalo ұшағының көнеріп бара жатқаны анық болды. Оған қуаттырақ қозғалтқыш және үлкен қанат (салмақты өтеу үшін) қажет болды, бірақ ұшақ корпусының шектеріне жетілді, үлкен қозғалтқышты орнату мүмкін болмады. F2A 3 ұшақтарының жеткізілімі басталғаннан кейін Әскери-теңіз күштері осы типті жою туралы шешім қабылдады. Алайда, қанатқа орнатылған .50 M2 пулеметтерін екі M2 20 мм зеңбіректермен алмастыру жобасы басталды. Картада кем дегенде сегіз жиынтық қанаттар аяқталды және кем дегенде бір F2A 3 олармен жабдықталды (фотографияда сақталған). Содан кейін, екінші деңгейдегі ұшақ ретінде қарастырылған, олардың кейбіреулері АҚШ Теңіз жаяу әскерлеріне берілді, олар Тынық мұхитында екі F2A 3 эскадрильясын орналастырды, біреуі Пальмира атоллында, екіншісі Мидуэй аралында. Әлі де әскери кемелерде болғандары Уэйк аралына көмек миссиясын жіберген кезде шайқасқа қатысу мүмкіндігін жіберіп алды, бірақ көмек күштері миссияны аяқтамай қайтарылды. Одан кейін F2A 3 ұшақтары әлі де теңіз күштерінде болса, олар оқу эскадрильяларына жетілдірілген оқушылар үшін пайдаланылды.

The Brewster F2A Buffalo is an American fighter aircraft which saw service early in World War II. Designed and built by the Brewster Aeronautical Corporation, it was one of the first U. S. monoplanes with an arrestor hook and other modifications for aircraft carriers. The Buffalo won a competition against the Grumman F4F Wildcat in 1939 to become the U. S. Navy's first monoplane fighter aircraft. Although superior to the Grumman F3F biplane it replaced, and the early F4Fs, the Buffalo was largely obsolete when the United States entered the war, being unstable and overweight, especially when compared to the Japanese Mitsubishi A6M Zero. Several nations, including Finland, Belgium, Britain and the Netherlands, ordered the Buffalo. The Finns were the most successful with their Buffalos, flying them in combat against early Soviet fighters with excellent results. During the Continuation War of 1941–1944, the B 239s (de navalized F2A 1s) operated by the Finnish Air Force proved capable of engaging and destroying most types of Soviet fighter aircraft operating against Finland at that time, and claimed in the first phase of that conflict 32 Soviet aircraft shot down for every B 239 lost, producing 36 Buffalo "aces". In December 1941, Buffalos operated by both British Commonwealth (B 339E) and Dutch (B 339C/D) air forces in South East Asia suffered severe losses in combat against the Japanese Navy's A6M Zero and the Japanese Army's Nakajima Ki 43 "Oscar". The British attempted to lighten their Buffalos by removing ammunition and fuel and installing lighter guns to improve performance, but it made little difference. After the first few engagements, the Dutch halved the fuel and ammunition load in the wings, which allowed their Buffalos (and their Hurricanes) to stay with the Oscars in turns. The Buffalo was built in three variants for the U. S. Navy: the F2A 1, F2A 2 and F2A 3. (In foreign service, with lower horsepower engines, these types were designated B 239, B 339, and B 339 23 respectively.) The F2A 3 variant saw action with United States Marine Corps (USMC) squadrons at the Battle of Midway. Shown by the experience of Midway to be no match for the Zero, Indeed, the F2A 3s performance was substantially inferior The XF2A 1 first flew on 2 December 1937 and early test results showed it was far in advance of the Grumman biplane entry. While the XF4F 1 did not enter production, it later re emerged as a monoplane, the Wildcat. The Buffalo was manufactured at the Brewster Building in Long Island City, New York. The new Brewster fighter had a modern look with a stubby fuselage, mid set monoplane wings and a host of advanced features. It was all metal, with flush riveted, stressed aluminum construction, although control surfaces were still fabric covered. The XF2A 1 also featured split flaps, a hydraulically operated retractable main undercarriage (and partially retractable tailwheel), and a streamlined framed canopy. However (as was still common at this time), the aircraft lacked self sealing fuel tanks and pilot armor. Fuel capacity was only , stored in the fuselage. Powered by a single row Wright R 1820 22 Cyclone radial engine, it had a good initial climb rate of and a top speed of The aircraft was then tested in 1938 in the Langley Research Center full scale wind tunnel, where it was determined that certain factors were contributing to parasitic drag. Based on the tests, improvements were made to the cowling streamlining and carburetor and oil cooler intakes, and the Buffalo's speed rose to at 4876.80 m without any increase in power. Other manufacturers took notice of this 10% increase in speed and efficiency, and wind tunnel tests became standard procedure in the US. With only a single stage supercharger, high altitude performance fell off rapidly. "the early models, before they weighed it all down with armor plate, radios, and other [equipment] were pretty sweet little ships. Not real fast, but the [early F2As] could turn and roll in a phone booth". This might reasonably have been expected with the low wing loading in earlier variants, which was comparable with the Mitsubishi A6M Zero's lb/sq ft. The F2A 3 was the last version of the Buffalo to enter service with the U. S. Navy and Marine Corps. A total of 108 examples were ordered in January 1941. By this time, the Navy had become disenchanted with the Buffalo, and had become especially annoyed at Brewster Aeronautical Corporation's frequent production delays and its frequent management difficulties. This order was seen more as a way of keeping Brewster's production lines running; they would eventually build Corsair fighters for the Navy as well as Buccaneer/Bermuda dive bombers. The F2A 3s were conceived as long range reconnaissance fighters with new wet wings with self sealing features and larger fuselage tanks which provided increased fuel capacity and protection, but this also increased the aircraft weight by more than The wing and enlarged fuselage tank carried an additional of fuel; at , the fuel alone weighed nearly The addition of armor plating for the pilot and increased ammunition capacity further increased the aircraft's weight, resulting in a reduced top speed and rate of climb, while substantially degrading the Brewster's turning and maneuvering capability. supercharged Cyclone engine in the F2A 3 was an excellent "cruising" engine, and as such the F2A 3 had some value and saw initial service on the carriers Saratoga and Lexington. Even in late 1940 it was apparent that the Buffalo was rapidly becoming obsolete. It badly needed a more powerful engine and an enlarged wing (to offset the increased weight), but the limits of the airframe had been reached, making installation of a larger engine impossible. Soon after deliveries of the F2A 3 began, the Navy decided to eliminate the type altogether. However, a project was begun to replace the wing mounted .50 M2 machine guns with two M2 20mm cannons. At least eight sets of wings were completed, and at least one F2A 3 was fitted with them (preserved photographically). By then, considered a second line aircraft, some were transferred to the U. S. Marine Corps, which deployed two F2A 3 squadrons to the Pacific, one at Palmyra Atoll, and another at Midway Island. Those which still remained on board aircraft carriers narrowly missed a combat opportunity when a relief mission was dispatched to Wake Island, but the relief force was withdrawn before completing the mission. Shortly thereafter, F2A 3s still in naval service were transferred to training squadrons for use as advanced trainers.

Пайдалану тарихы

F2A 1 ұшағымен жабдықталған алғашқы бөлімше – Лейтенант-командир Уоррен Харвидің VF 3 тобы, Саратога әуе тобының құрамында болды. 1939 жылдың 8 желтоқсанында VF 3 АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жеткізілген 11 «Буффалодан» 10-ын алды. Қалған 43 F2A 1 ұшағы артық деп танылды (оларды бірдей санымен жақсартылған F2A 2 ұшақтарымен алмастыру үшін) және Финляндияға сатылды. Ральф Ингерсолл 1940 жылдың соңында Ұлыбританияны аралағаннан кейін, «Буффало» және басқа да американдық ұшақтар «қазіргі ағылшын және неміс истребительдерімен бәсекелесе алмайды» деп жазды, сондықтан Ұлыбритания оларды «көбінесе оқу-жаттығу ұшақтары ретінде немесе Таяу Шығыстағы ескірген итальяндық ұшақтармен күресу үшін пайдаланды. Олардың мүмкіндігі осымен шектелген». Тіпті «Бүркіт» эскадрильясының американдық ұшқыштары да «Буффалоның» орнына «Хокер Харрикейн» ұшақтарын пайдаланды. Соғыстың басында барлық заманауи моноплан истребительдеріне сұраныс жоғары болды. Осыған байланысты Ұлыбритания, Бельгия және Голландия Шығыс Индиясы бірнеше жүз экспорттық модельдерді сатып алды.

Финляндия

1939 жылдың сәуір айында Финляндия үкіметі Рузвельт әкімшілігіне хабарласып, мүмкіндігінше тез заманауи жауынгер ұшақтарын жеткізуді сұрады. 17 қазанда Вашингтондағы Финляндия елшілігі жауынгер ұшақтарын сатып алуға рұқсат беретін телеграмма алды. Финляндия билігінің қойған қатаң талабы – ұшақтардың бұрыннан қолданыста болуы және 87 октанды отынды пайдалана алуы еді. АҚШ Мемлекеттік департаменті бастапқыда АҚШ Әскери-теңіз күштеріне арналған F2A 1 партиясының бір бөлігін Финляндияға бұрды, себебі АҚШ Әскери-теңіз күштері F2A 2 нұсқаларының кейінірек келуіне келісті. 16 желтоқсанда Финляндия үкіметі 44 ұшақ сатып алу туралы келісімге қол қойды: Brewster компаниясының F2A 1 нұсқасы Model B 239E деп аталды. Жаңартылған қозғалтқыш және салмақтың сәл төмендеуі (яғни броняны алып тастау және теңіздік емес жабдықталуы) қуат пен салмақ арақатынасын жақсартты және жалпы өнімділікті арттырды. 1940 жылдың қаңтар және ақпан айларында Нью-Йорк қаласынан Б-239E төрт партиямен Норвегияның Берген қаласына жеткізілді. Содан кейін жауынгерлер теміржол арқылы Швецияға жіберіліп, Гетеборгтың солтүстік-шығысында орналасқан Тролльхеттан қаласында SAAB компаниясы құрастырды. B 239E-ді тапсырғаннан кейін Фин әуе күштері бронеленген арқалықтар, метрикалық ұшу аспаптары, Väisälä T. h. m.40 нысанасы және төрт пулемет қосты. Финляндиялық B 239 ұшақтарының ең жоғары жылдамдығы 4777,74 м биіктікте болды, ал олардың толық салмағы құрады. 1940 жылдың ақпан айында ұшқыш лейтенант Йорма "Йоппе" Кархунен Финляндияда алғашқы B 239 ұшағын сынақтан өткізді. Ұшақпен таныс болмағандықтан, ол өте төмен және жоғары жылдамдықпен ұшып бара жатқанда қозғалтқышты өртеп жіберді; қармен жабылған далаға құлап, винт пен кейбір ішкі панельдерге зақым келтірді. B 239E ұшақтарының ешқайсысы Қысқы соғыста (1939–1940 жж.) жауынгерлік қимылдарға қатыспады. Дегенмен, соғыс кезінде жеткізілген алты ұшақтың бесеуі соғыс аяқталғанға дейін жауынгерлікке дайын болды. B 239E Финляндияда ешқашан "Буффало" деп аталмады; ол жай ғана "Брюстер" немесе "Тайвандық інжу" ("Taivaan helmi") немесе "Солтүстік аспанның інжуі" ("Pohjoisten taivaiden helmi") деген лақап атымен белгілі болды. Басқа лақап есімдері: "Пилли Вальтери" ("Pylly Valtteri"), "Америкалық темір" ("Amerikanrauta") және "Ұшақ сыра бөтелкесі" ("Lentävä kaljapullo"). FAF қолданған B 239E ұшақтарына BW 351-ден BW 394-ке дейін сериялық нөмірлер берілді. Фин ұшқыштары B 239E ұшағын ұшуға оңай деп есептеді, немесе Ильмари Юутилайненнің сөзімен айтқанда, "әдемі саяхаттау [немесе туристік] ұшағы". "Буффало" ұшағы FAF-те де танымал болды, себебі оның ұшу қашықтығы ұзақ және техникалық қызмет көрсету деңгейі жақсы болды. Бұл, негізінен, фин механиктерінің күш-жігеріне байланысты болды, олар Райт Циклон қозғалтқышының сенімділігіне әсер ететін мәселені шешті, әр цилиндрдегі поршень сақиналарының біреуін кері бұрып. Финляндияның салқын ауа райы да көмектесті, өйткені қозғалтқыш тропикалық Тынық мұхитында қолданылған кезде қызып кетуге бейім болды. Brewster Buffalo фин әуе күштерінде Fiat G.50 ұшағымен бірге ең табысты жауынгер ұшақтарының бірі ретінде танылды, ол 33:1 есебімен беспрецедентті жою көрсеткішін иеленді. 1941-1945 жылдары қолданыста болған Лентолайвю 24 (Жауынгерлік эскадрилья 24) "Буффало" ұшақтары 477 совет әскери ұшағын жойды, тек 19 "Буффало" ұшағы жойылды, бұл 26:1 жеңіс қатынасы. Ұстазылар соғысы кезінде 24-ші эскадрилья Б-239 ұшақтарымен 1944 жылдың мамырына дейін жабдықталды, содан кейін "Буффало" ұшақтары 26-шы эскадрильяға берілді. "Лентолайвю 24" эскадрильясының көптеген ұшқыштары Қысқы соғыс ардагерлері болды. Бұл эскадрилья B 239 ұшақтарымен 459 совет ұшағын жойды, ал 15 "Буффало" ұшағы ұрыста жойылды. Көптеген фин ұшқыштары кеңес ұшақтарына қарсы негізгі тактиканы қолдана отырып, үлкен есептер жинады. Стандартты тактика – төрт ұшақтың "парви" (қора) құрамындағы жұп ұшақтың төменде әміре ретінде ұшуы және жоғарыдағы жұптың жаудың ұшақтарына шабуыл жасауы. Кеңес әуе күштері бұл тактикаға қарсы тұра алмады. B 239 ұшағында ең көп ұшақ жойған ұшқыш Ханс Винд болды, ол 39 ұшақты жойды. Лейтенант Ханс Винд 24-ші эскадрильясының тағы алты "Буффало" ұшағымен бірге Кронштадт маңында 60-қа жуық совет ұшағын ұстады. Екі советтік Pe 2 бомбалаушы, бір советтік Hawker Hurricane ұшағы және 12 I 16 ұшағы тек бір B 239 (BW 378) жойылғаны үшін жойылды. Шындықтағы советтік шығындарды бағалаудан кейін, BW 364 ұшағы барлық ұшқыштардың 42½ ұшақты жоюына пайдаланылған, бұл оны әуе соғысы тарихындағы ең көп ұшақ жойған ұшаққа айналдырды. Финляндияның ең үздік ұшқышы Ильмари Юутилайнен B 239 ұшақтарында 34 ұшақты жойды, оның ішінде 28 ұшақты BW 364 ұшағында жойды. Ұстазылар соғысы кезінде, алмастырудың жетіспеушілігі финдерді "Буффало" ұшағының стратегиялық емес материалдардан, мысалы фанерадан жасалған көшірмесін жасауға итерді, бірақ "Хуму" деп аталған бұл ұшақ бұрыннан қарт болды және тек бір прототип салынды. 1943 жылдың соңына қарай, ескіргендік, тозу және жақсырақ совет ұшақтары мен оқыту фин B 239 ұшақтарының тиімділігін азайтып, 1944 жылдың ортасында 26-шы эскадрилья ұшқыштары совет ұшақтарына қарсы 35 жеңіске ие болды. "Буффало" ұшағының совет ұшақтарына қарсы соңғы жеңісі 1944 жылдың 17 маусымында Карелия тас жолында тіркелді. Лапландиядағы соғыс аяқталған кезде тек сегіз B 239 ұшағы қалды. Бес B 239 ұшағы 1948 жылға дейін ұшуын жалғастырды, фин әуе күштерінің "Брюстер" ұшақтары 1948 жылдың 14 қыркүйегінде сақтауға жіберілді, содан кейін 1953 жылы бұзылды.

In April 1939, the Finnish government contacted the Roosevelt administration, requesting the supply of modern combat aircraft as quickly as possible. On 17 October, the Finnish Embassy in Washington, D. C., received a telegram clearing the purchase of fighter aircraft. The only strict requirements laid down by Finnish authorities were that the aircraft be already operational and able to use 87 octane fuel. Part of an F2A 1 shipment – 44 aircraft originally intended for the US Navy – was diverted to Finland, by the US State Department, after the USN agreed to instead accept a later shipment of F2A 2 variants. On 16 December, the Finnish government signed a contract to purchase 44 aircraft: a F2A 1 variant designated Model B 239E by Brewster. The upgraded engine and slightly reduced net weight (i. e. from the omitted armor and de navalization) resulted in an improved power to weight ratio and better general performance. In four batches the B 239E was shipped initially to Bergen, in Norway, in January and February 1940 from New York City. The crated fighters were then sent by railway to Sweden and assembled by SAAB at Trollhättan, northeast of Gothenburg. After delivery of the B 239E, the Finnish Air Force added armored backrests, metric flight instruments, the Väisälä T. h. m.40 gunsight, and four machine guns. The top speed of the Finnish B 239s, as modified, was at 4777.74 m, and their loaded weight was
In February 1940, pilot Lieutenant Jorma "Joppe" Karhunen flight tested the first B 239 to become operational in Finland. Unfamiliar with the aircraft, he burned out the engine while flying very low at high speed; crashing on a snow covered field, damaging the propeller and some belly panels. None of the B 239E fighters saw combat in the Winter War (1939–1940). However, five of the six delivered during the war became combat ready before it ended. The B 239E was never referred to as the name Buffalo in Finland; it was known simply as the Brewster, or by the nicknames Taivaan helmi ("sky pearl") or Pohjoisten taivaiden helmi ("pearl of the northern skies"). Other nicknames were Pylly Valtteri (lit. "butt walter"), Amerikanrauta ("American hardware" or "American car") and Lentävä kaljapullo ("flying beer bottle"). The total of 44 examples of the B 239E fighters used by the FAF received serial numbers BW 351 to BW 394. Finnish pilots regarded the B 239E as being easy to fly, or in the words of ace Ilmari Juutilainen, a "gentlemen's travelling [or touring] plane". The Buffalo was also popular within the FAF because of its relatively long range and good maintenance record. This was in part due to the efforts of the Finnish mechanics, who solved a problem that plagued the Wright Cyclone engine by inverting one of the piston rings in each cylinder, which had a positive effect on reliability. The cooler weather of Finland also helped, because the engine was prone to overheating as noted in tropical Pacific use. The Brewster Buffalo earned a reputation in Finnish Air Force service as one of its more successful fighter aircraft, along with the Fiat G.50, which scored an unprecedented kill loss ratio of 33 1. In service from 1941 to 1945, Buffalos of Lentolaivue 24 (Fighter Squadron 24) claimed 477 Soviet Air Force warplanes destroyed, with the combat loss of just 19 Buffalos, an outstanding victory ratio of 26:1. During the Continuation War, Lentolaivue 24 (Fighter Squadron 24) was equipped with the B 239s until May 1944, when the Buffalos were transferred to Hävittäjälentolaivue 26 (Fighter Squadron 26). Most of the pilots of Lentolaivue 24 were Winter War combat veterans. This squadron claimed a total of 459 Soviet aircraft with B 239s, while losing 15 Buffalos in combat. Many Finnish pilots racked up enormous scores by using basic tactics against Soviet aircraft. The default tactic was the four plane "parvi" (swarm), with a pair flying lower as bait, and a higher pair to dive on enemy interceptors. The Soviet Air Force was never able to counter this tactic. The top scoring B 239 pilot was Hans Wind, with 39 kills. Lt Hans Wind, with six other Buffalos of LeLv 24, intercepted some 60 Soviet aircraft near Kronstad. Two Soviet Pe 2 bombers, one Soviet Hawker Hurricane fighter, and 12 I 16s were claimed for the loss of just one B 239 (BW 378). After evaluation of claims against actual Soviet losses, aircraft BW 364 was found to have been used to achieve 42½ kills in total by all pilots operating it, possibly making it the highest scoring fighter airframe in the history of air warfare. The top scoring Finnish ace, Ilmari Juutilainen, scored 34 of his 94½ kills in B 239s, including 28 in BW 364. During the Continuation War, a lack of replacements led the Finns to develop a copy of the Buffalo built from non strategic materials such as plywood, however the Humu, as they called it, was already obsolete and only a single prototype was built. By late 1943, the lack of spares, wear and tear, and better Soviet fighters and training greatly reduced the effectiveness of Finnish B 239s, though LeLv 26 pilots would still claim some 35 victories against Soviet aircraft in mid 1944. The last victory by a Buffalo against Soviet aircraft was claimed over the Karelian Isthmus on 17 June 1944. By the end of the war in Lapland, only eight B 239s were left. Five B 239s continued to fly until 1948, with last flights of Brewsters by the Finnish Air Force on 14 September 1948, when they were stored until scrapped in 1953.

Бельгия

Соғыс басталғанға дейін Бельгия әуе күшін кеңейту және жаңғырту үшін көбірек заманауи ұшақтар іздеді. Бельгия экспортқа рұқсат етілген Wright R 1820 G 105 қозғалтқышымен жабдықталған 40 Brewster B 339 ұшағын тапсырыс берді, бұл теңіздік емес F2A 2 ұшағының модификациясы болды. G 105 қозғалтқышының қуаты ұшу кезінде (жоғары нүктеде) шамамен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің F2A 2 ұшағына орнатылған қозғалтқыштан кем болды. Ұшақтан тежегіш құрылғысы және құтқару сал контейнері алынып тасталды, сондай-ақ ұшақтың құйрығы сәл ұзартылды. 1940 жылдың 10 мамырында Германия батыста "Блицкриг" бастаған кезде Францияға тек бір ғана ұшақ жетті. Кейіннен "Бюффало" ұшағы немістер тарапынан толықтай қолға түсті және 1945 жылы Дармштадт маңынан жартылай қайта табылды. Алты бельгиялық "Брюстер" ұшағы Френч Кариб аралы Мартиникаға түсірілді және жағалаудағы төбеде ұшпай қалды. Тапсырыстың қалған бөлігі RAF-ке жіберілді.

Британдық одақтастық (малайя)

1940 жылдың қаңтар айында жауынгерлік ұшақтардың жетіспеушілігіне байланысты британдық сатып алу комиссиясы отандық өндірісті толықтыруға көмектесетін АҚШ ұшақтарын сатып алу үшін құрылды. Комиссияның назарына түскен АҚШ ұшақтарының арасында «Брюстер» болды. Бельгиялықтардың тапсырысы бойынша қалған 32 B 339 ұшағы Францияның құлауынан кейін тоқтатылып, Ұлыбританияға берілді. Корольдік әуе күштерінің қабылдау қызметкерлерінің бағалауы оны көптеген мәселелер бойынша сынады, соның ішінде жеткіліксіз қарулану, ұшқыш бронясының болмауы, нашар биіктіктегі көрсеткіштер, қозғалтқыштың қызуы, техникалық қызмет көрсету мәселелері және кабинаның басқару элементтері. Ал оны басқарудың ыңғайлылығы, кең кабинасы және көрінуі үшін мақтады. Ең жоғары жылдамдығы 6400.80 м биіктікте шамамен болды, бірақ 4572.00 м-ден жоғары отын жетіспеушілігіне байланысты Батыс Еуропада қызмет етуге жарамсыз деп есептелді. 1941 жылдың көктемінде Сингапурда «Буффало» ұшақтарын жеткізу және құрастыру жұмыстары жүргізілді. [[Файл:RAF F2A Buffalo.jpg|thumb|left|Brewster B 339E (AN196/WP W) No. 243 эскадрильясы. Бұл ұшақты ұшқан офицер Морис Холдер, ол 8 желтоқсан 1941 жылы Малайя кампаниясында алғашқы «Буффало» рейсін жасады, Келантан өзеніндегі десанттық баржаларды атқылап түсірді. Жерден атылған оқтан зақымданған ол жапондықтардың қолына түспей тұрып, RAF Kota Bharu әуежайында тасталып кеткен. Британдық және Ұлтақтар Достастығының әуе күштеріне жеткізілген «Брюстер» ұшақтары Бельгия мен Франция әскерлеріне сатылған B 339 үлгісінен айтарлықтай өзгеше болды. «Брюстер» зауыты теңіздік құтқару сал контейнерін және тұтқындау құрылғысын алып тастады, сондай-ақ көптеген жаңа жабдықтарды қосты, соның ішінде британдық Mk III рефлекторлы нысананы, тапанша камерасын, үлкен пневматикалық дөңгелектің құйрық тірегін, өрт сөндіргішті, қозғалтқыш жапқыларын, үлкен батареяны және күшейтілген броньды пластиналарды, сондай-ақ кабинаның алдыңғы әйнегінің артындағы броньды шыныны. «Brewster Model B 339E» модификацияланғаннан кейін және Ұлыбританияға жеткізілгеннен кейін бастапқы тапсырыстағы F2A 2 (Model B 339) үлгісінен кемістік танытты. Оның қозғалтқышы F2A 2 «Циклон» қозғалтқышына қарағанда аз қуатты болды, бірақ барлық қосымша модификацияларға байланысты айтарлықтай ауыр болды. Жартылай кері тартылатын құйрық тірегі үлкен, тұрақты үлгімен ауыстырылды, ол да аз аэродинамикалық болды. Ұрыс биіктігіндегі ең жоғары жылдамдық төмендеді. Фюзеляж резервуарлары ең аз отынмен толтырылды және мүмкіндігі болғанда жоғары октанды авиациялық бензинмен жұмыс істеді. Малайзиядағы Алор Стар әуежайында жапондықтар британдық әскерлерден жоғары октанды авиациялық бензиннің көп мөлшерін басып алды және оны өздерінің ұшақтарында пайдаланды. 1941 жылдың соңында Малайядағы «Buffalo Mk I» эскадрильясы. «Буффало» ұшағына тағайындалған көптеген ұшқыштардың бұл типте жеткілікті дайындық пен тәжірибесі болмады. 1941 жылы оқу кезіндегі апаттарда 169 «Буффало» ұшағының 20-сы жойылды. 1941 жылдың желтоқсанына қарай 150-ге жуық «Buffalo B 339E» ұшағы Бирма, Малайя және Сингапурдағы британдық жауынгерлік қорғаныстың басым бөлігін құрады. 1941 жылдың желтоқсаны мен 1942 жылдың қаңтары аралығында екі RAAF, екі RAF және бір RNZAF эскадрильясы нашар салынған және нашар жабдықталған ұшақтар сияқты көптеген мәселелерге тап болды. Жапондық ұшақтар соғыстың алғашқы жылдарында бронь және өздігінен жабылатын отын бактерілеріне ие болмады, бұл сол кездегі одақтастарға белгісіз болды. [[Файл:Buffalo of No. 453 Squadron RAAF lined up at RAF Sembawang in November 1941.jpg|thumb|left|No. 453 эскадрильясының «Буффало» ұшақтары 1941 жылдың қараша айында RAF Sembawang әуежайында тізілген. «Buffalo AN185/TD V» ұшағын флот лейтенанты Даг Вандерфилд ұшқан, ол 1941 жылдың 13 желтоқсанында Буттерворт, Пенанг үстінде үш жапондық бомбалаушыны (екі Ki 48 және бір Ki 51) атып түсірді, ал оның шассисі әлі де төменде болған. 1941 жылдың 8 желтоқсанында жапондықтар Малайяның солтүстігіне шабуыл жасаған кезде «B 339E» бастапқыда жеткілікті жұмыс істеді. «Накадзима Ки 27 «Нейт» ұшағына» қарсы, артық жүктемелі «Брюстерлер» биіктікке көтерілуге уақыт берілсе, өздерін ұстай алатын еді және алдымен құрметке лайық өлтірулерге қол жеткізді. Алайда жапондық ұшақтардың санының артуы, соның ішінде «Накадзима Ки 43 «Оскар» сияқты жоғары типтері көп ұзамай «Буффало» ұшқыштарын әуеде де, жерде де басып қалды. Тағы бір маңызды фактор – «Брюстер» қозғалтқышының тропикалық климатта қызып кетуі, бұл майдың алдыңғы әйнектің үстінен шашылуына әкеліп соқты, көбінесе миссияны тоқтатуға және жау ұшақтарын ұстап алуға тырысуды қиындатты. Нәтижесінде, 60-тан астам «Brewster Mk I» (B 339E) ұшағы ұрыста атып түсірілді, 40-ы жерде жойылды және тағы 20-ға жуығы апаттарда жойылды. Тек 20-ға жуық «Буффало» ғана аман қалды және Үндістанға немесе Голланд Шығыс Индиясына жетті. Сингапурдағы соңғы ұшуға жарамды «Буффало» аралдың құлауынан бес күн бұрын, 10 ақпанда ұшып кетті. «Буффало» эскадрильялары жапондық ұшақтарды қанша атып түсіргені әлі де толық белгілі емес, бірақ RAAF ұшқыштары ғана кемінде 20 ұшақты атып түсірген. Барлығы 80 ұшақ атып түсірілді, бұл 1.3:1 өлтіру және жоғалту қатынасы. Сонымен қатар, «Буффало» ұшақтарымен атып түсірілген жапондық ұшақтардың көпшілігі бомбалаушылар болды. Флот әуе күштері 1941 жылдың басында Крит шайқасында Жерорта теңізінде де «Буффалоны» пайдаланды. «Brewster Mark I» төрт Ұлтақтар Достастығының үздік ұшқышын шығарды: Джефф Фискен, Морис Холдер, А. В. Б. (Альф) Клэр және Р. Д. (Даг) Вандерфилд. Жаңа зеландиялық Фискен, ең көп ұшақты атып түсірген ұшқыш, кейін RNZAF P 40 ұшақтарында ұшып, Тынық мұхиты аймағындағы ең көп ұшақты атып түсірген Ұлтақтар Достастығының ұшқышы болды.

Facing a shortage of combat aircraft in January 1940, the British Purchasing Commission was established to acquire U. S. aircraft that would help supplement domestic production. Among the U. S. fighter aircraft that caught the Commission's attention was the Brewster. The remaining 32 B 339 aircraft ordered by the Belgians, suspended at the fall of France, were passed on to the United Kingdom. Appraisal by Royal Air Force acceptance personnel criticized it on numerous points including inadequate armament and lack of pilot armor, poor high altitude performance, engine overheating, maintenance issues, and cockpit controls, while it was praised for its handling, roomy cockpit, and visibility. With a top speed of about at 6400.80 m, but with fuel starvation issues over 4572.00 m, it was considered unfit for duty in western Europe. Delivery and assembly of the Buffalos in Singapore took place in the spring of 1941. [[File:RAF F2A Buffalo. jpg|thumb|left|Brewster B 339E (AN196/WP W) of No. 243 Squadron RAF. This aircraft was flown by Flying Officer Maurice Holder, who flew the first Buffalo sortie in the Malayan Campaign on 8 December 1941, strafing landing barges on the Kelantan River. Damaged by ground fire, it was abandoned at RAF Kota Bharu before its fall to the Japanese. The Brewster aircraft delivered to British and Commonwealth air forces were significantly altered from the B 339 type sold to the Belgium and French forces in accordance with their purchase order. The Brewster factory removed the Navy life raft container and arrestor hook, while adding many new items of equipment, including a British Mk III reflector gun sight, a gun camera, a larger fixed pneumatic tire tail wheel, fire extinguisher, engine shutters, a larger battery, and reinforced armor plating and armored glass behind the canopy windshield. The Brewster Model B 339E, as modified and supplied to Great Britain was distinctly inferior in performance to the F2A 2 (Model B 339) from the original order. It had a less powerful engine compared to the F2A 2's Cyclone, yet was substantially heavier due to all of the additional modifications by some The semi retractable tail wheel had been exchanged for a larger fixed model, which was also less aerodynamic. Top speed was reduced from at combat altitudes. The fuselage tanks were filled with a minimum of fuel, and run on high octane aviation petrol where available. At Alor Star airfield in Malaya, the Japanese captured over of high octane aviation petrol from British forces, which they promptly used in their own fighter aircraft. thumb|left|Buffalo Mk I formation over Malaya, late 1941. Many of the pilots assigned the Buffalo lacked adequate training and experience in the type. A total of 20 of the original 169 Buffalos were lost in training accidents during 1941. By December 1941, approximately 150 Buffalo B 339E aircraft made up the bulk of the British fighter defenses of Burma, Malaya and Singapore. The two RAAF, two RAF, and one RNZAF squadrons, during December 1941 – January 1942, were beset with numerous problems, including poorly built and ill equipped aircraft. Japanese aircraft lacked armor and self sealing fuel tanks in the early years of the war, a fact unknown to the Allies at the time. thumb|Buffalos of No. 453 Squadron RAAF lined up at RAF Sembawang in November 1941. Buffalo AN185/TD V was flown by Flt Lt Doug Vanderfield, who shot down three Japanese bombers (two Ki 48s and one Ki 51) over Butterworth, Penang on 13 December 1941, while his undercarriage was still down. When the Japanese invaded northern Malaya on 8 December 1941, the B 339E initially performed adequately. Against the Nakajima Ki 27 "Nate", the overloaded Brewsters could at least hold their own if given time to get to altitude, and at first achieved a respectable number of kills. However, the appearance of ever greater numbers of Japanese fighters, including markedly superior types such as the Nakajima Ki 43 "Oscar" soon overwhelmed the Buffalo pilots, both in the air and on the ground. Another significant factor was the Brewster engine's tendency to overheat in the tropical climate, which caused oil to spray over the windscreen, usually forcing an aborted mission and greatly complicating attempts to intercept and destroy enemy aircraft. In the end, more than 60 Brewster Mk I (B 339E) aircraft were shot down in combat, 40 destroyed on the ground, and approximately 20 more destroyed in accidents. Only about 20 Buffalos survived to reach India or the Dutch East Indies. The last airworthy Buffalo in Singapore flew out on 10 February, five days before the island fell. It is not entirely clear how many Japanese aircraft the Buffalo squadrons shot down, although RAAF pilots alone managed to shoot down at least 20. Eighty were claimed in total, a ratio of kills to losses of just 1.3 to 1. Additionally, most of the Japanese aircraft shot down by the Buffalos were bombers. The Fleet Air Arm also used the Buffalo in the Mediterranean in the Battle of Crete in early 1941. The Brewster Mark I produced four Commonwealth aces: Geoff Fisken, Maurice Holder, A. W. B. (Alf) Clare and R. D. (Doug) Vanderfield. New Zealander Fisken, the top scoring pilot, later flew RNZAF P 40s and became the highest scoring Commonwealth pilot within the Pacific theatre.