Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конго Республикасының тарихы әртүрлі мәдениеттермен – ежелгі, француз және тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезеңдермен байланысты.
none
The history of the Republic of the Congo has been marked by diverse civilisations: Indigenous, French and post independence.
Бантулар мен орман халықтары
Қазіргі Конго аумағын қамтитын аймақтың ең алғашқы тұрғындары – тас дәуірі мәдениеті баяу баңту тайпаларымен ығыстырылған Орман халықтары болды. Аймақтағы ең ірі баңту тайпасы Конго, сондай-ақ Баконго тайпасы еді, олар Конго өзенінің сағасында, солтүстік және оңтүстік жағалауларында көбінесе тұрақсыз патшалықтар құрды. Бұл Конго патшалығының астанасы Мбанза Конго, кейін португалдықтар оны Сао Сальвадор деп атады, ол Анголаның солтүстігінде, Конго Демократиялық Республикасымен шекараға жақын орналасқан қала. Олар астанасынан қазіргі Ангола, Конго Республикасы және Конго Демократиялық Республикасының ірі бөліктерін қамтитын империяны басқарды. Жақын орналасқан қарастырылатын мемлекеттерді басқарды, көбінесе Конго патшаларының ұлдарын осы мемлекеттердің басшылары етіп тағайындайтын. Онда Мпемба, Сойо, Мбамба, Мбата, Нсунди және Мпангу деп аталатын алты провинция болды. Солтүстікте Луанго патшалығы, ал оңтүстікте Мбунду патшалығы қарастырылатын мемлекеттер еді. Шығыс жағынан Конго өзенінің саласы – Кванго өзенімен шектесетін. Патшалықтың халқы шамамен 3-4 миллион адамды құрады және аумағы 300 000 км² шамасында болды. Ауызша дәстүрлерге сәйкес, ол шамамен 1400 жылы патша Лукени луа Ними Кабунга патшалығын жаулап алып, Мбанза Конгоны астана еткен кезде құрылды.
The earliest inhabitants of the region comprising present day Congo were the Forest peoples whose Stone Age culture was slowly replaced by Bantu tribes. The main Bantu tribe living in the region were the Kongo, also known as Bakongo, who established mostly unstable kingdoms along the mouth, north and south of the Congo River. The capital of this Kongolese kingdom, Mbanza Kongo, later baptized as São Salvador by the Portuguese, is a town in northern Angola near the border with the DRC. From the capital they ruled over an empire encompassing large parts of present day Angola, the Republic of the Congo and the Democratic Republic of the Congo. They ruled over nearby tributary states, often by appointing sons of the Kongo kings to head these states. It had six so called provinces called Mpemba, Soyo, Mbamba, Mbata, Nsundi and Mpangu. With the Kingdom of Loango in the north and the Kingdom of Mbundu in the south being tributary states. In the East it bordered on the Kwango river, a tributary of the Congo River. In total the kingdom is said to have had 3 to 4 million inhabitants and a surface of about 300,000 km2. According to oral traditions it was established in around 1400 when King Lukeni lua Nimi conquered the kingdom of Kabunga and established Mbanza Kongo as its capital.
Португалиялық барлау
Африканың темір дәуірі мәдениеті алғашқы еуропалықтардың, атап айтқанда португалдық зерттеушілердің келуімен зор қысымға ұшырады. Португалия королі Жоао II, Венеция мен Осман империясының Шығыспен сауданы бақылауын бұзу мақсатында, Азиямен тікелей байланыс орнату үшін Африка жағалауының оңтүстігіне экспедициялар сериясын ұйымдастыруға тырысты. 1482–1483 жылдары капитан Диого Као, белгісіз Конго өзенімен оңтүстікке қарай жүзіп келе жатып, өзеннің сағасын ашты және Конго Корольдігімен кездескен алғашқы еуропалық болды. Алғашқыда қарым-қатынас шектеулі болды және екі тарапқа да тиімді деп есептелді. Жергілікті ақсүйектер христиан дінін оңай қабылдады, нәтижесінде 1491 жылдың 3 мамырында Нзинга а Нкуву патша алғашқы христиан конголық королі Жоао I ретінде крещениеден өтті. Ол 1506 жылы қайтыс болғаннан кейін, 1543 жылға дейін король Афонсо I ретінде билік еткен ұлы Нзинга Мбенба оның орнын басты. Оның билігі тұсында елде христиан діні нығайып, кеңінен тарады. Мбанзада көптеген шіркеулер салынды, олардың ішінде 1491 және 1534 жылдар аралығында салынған Кулумбимби соборы ең әсерлісі болды. Теория бойынша, Португалия мен Конго патшалары тең дәрежеде болды және олар хат алмасты. Конго тіпті Ватиканмен дипломатиялық қарым-қатынас орнатты, ал Папа аймақтың епископы ретінде жергілікті дін қызметкерін тағайындады.
This African Iron Age culture came under great pressure with the arrival of the first Europeans, in this case Portuguese explorers. King John II of Portugal sought, in order to break Venetian and Ottoman control over trade with the East, to organize a series of expeditions south along the African coast with the goal of establishing direct contact with Asia. In 1482–1483, Captain Diogo Cão, sailing southwards on the uncharted Congo River, discovered the mouth of the river, and became the first European to encounter the Kingdom of Kongo. Initially relations were limited and considered beneficial to both sides. With Christianity easily accepted by the local nobility, leading on 3 May 1491 to the baptism of king Nzinga a Nkuwu as the first Christian Kongolese king João I. He was succeeded after his death in 1506 by his son Nzinga Mbemba, who ruled as King Afonso I until 1543. Under his reign Christianity gained a strong foothold in the country. Many churches were built in Mbanza, of which the Kulumbimbi Cathedral (erected between 1491 and 1534) was the most impressive. In theory the kings of Portugal and Kongo were equals and they exchanged letters as such. Kongo at some point even established diplomatic relations with the Vatican, and the Pope appointed a local priest as bishop for the region.
Көтерілістер
Нәтижесінде португалдық билікке қарсы көтерілістер болды, олардың ішінде Мбила шайқасы және Кимпа Вита (Чимпа Вита) бастаған көтеріліс ең маңыздылары болды. Мбуила шайқасы (немесе Амбуила шайқасы немесе Уланга шайқасы) португал губернаторы Андре Видал де Негрейрос пен Конго патшасы Антонио I арасындағы кен байлықтарына қатысты жанжалдың нәтижесі болды. Конголықтар португалдарға қосымша аумақтық құқықтар беруден бас тартты, ал португалдар конголықтардың бұрынғы голланд шабуылдарын қолдауына ашуланды. 1665 жылғы 25 қазандағы шайқаста шамамен 20 000 конголық португалдарға қарсы күресті, бірақ Конго королі Афонсо I шайқаста ерте қаза тапқандықтан португалдар жеңіске жетті. Кимпа Витаның көтерілісі португалдардан тәуелсіздік алуға жасалған тағы бір әрекет болды. Шамамен 1684 жылы Дона Беатриче болып суға батырылған Кимпа Вита католик дінінде тәрбиеленді және өте ізгі ниетті болғандықтан, Падуандық Әулие Антонийдің көрінетін аяндарын көріп, оның бұйрығымен Конго патшалығын бұрынғы мәртебесіне қайтару үшін монах болды. Антониялық пайғамбарлық қозғалысты құрған ол, Конго тағына таласқан жергілікті аристократияның үш өкілі – Жоао II, Педро IV және Педро Кибенга арасындағы азаматтық соғысқа тікелей араласты. Ол португалдардың үміткері саналған Педро IV-ке қарсы тұрды. Оның көтерілісі, оның барысында ол астана Мбанза Конгоны басып алды, қысқа ғана уақытқа созылды. Ол Педро IV-нің әскерлерімен тұтқындалды және португал капуцин монахтарының бұйрығымен әйел-құдия және дінге қарсы шығушы деп айыпталып, отқа жағылды. Көптеген адамдар үшін ол Африкалық Жанна д'Арк және колониализмге қарсы африкалық қарсылықтың ерте нышаны, өйткені ол айқын сөйлегені үшін тірідей өртеліп өлтірілді.
The result was a series of revolts against Portuguese rule of which the battle of Mbwila and the revolt led by Kimpa Vita (Tchimpa Vita) were the most important. The battle of Mbwila (or battle of Ambouilla or battle of Ulanga) was the result of a conflict between the Portuguese, led by governor André Vidal de Negreiros, and the Kongolese king António I concerning mining rights. The Kongolese refused to give the Portuguese extra territorial rights and the Portuguese were angry because of Kongolese support for previous Dutch invasions of the region. During a battle on 25 October 1665 an estimated 20,000 Kongolese fought against the Portuguese, who won the battle thanks to the early death in battle of Kongolese King Afonso I of Kongo. The revolt of Kimpa Vita was another attempt to regain independence from the Portuguese. Baptised around 1684 as Dona Béatrice, Kimpa Vita was raised Catholic and being very pious she became a nun seeing visions of St. Anthony of Padua ordering her to restore the kingdom of Kongo to its former glory. Creating the Anthonian prophetic movement she interfered directly in the then civil war between the three members of the local nobility claiming the Kongolese throne, João II, Pedro IV and Pedro Kibenga. In it she took sides against Pedro IV, considered the favorite of the Portuguese. Her revolt, during which she captured the capital Mbanza Kongo, was short lived. She was captured by the forces of Pedro IV and under orders of Portuguese Capuchin Friars condemned for being a witch and a heretic and consequently burned to death. For many, she is the African version of Joan of Arc and an early symbol of African resistance against colonialism because, for her outspokenness, she was burned alive on a pyre.
Конгоның ыдырауы
Осы соғыстардың нәтижесінде солтүстіктегі Лоанго патшалығы Конгодан тәуелсіздік алды. Сонымен қатар, жаңа патшалықтар құрылды, олардың ішіндегі ең маңыздысы Теке патшалығы болды, ол қазіргі Бразавилль және Киншасаны қамтитын кең аумақты басқарды. 1580 жылы Испания мен Португалия корольдіктері король Филипп басшылығымен жеке одақ құрып біріккенде Португалияның Еуропадағы беделі күрт өзгерді, нәтижесінде 1640 жылға дейін сақталған Иберия одағы пайда болды. Бұл Португалияның Африка ісіндегі рөлінің әлсіреуіне, соның ішінде Конго өзенінің төңірегіндегі аймақтардағы ықпалының төмендеуіне әкелді. Конго Корольдігі Анголаның солтүстігіндегі шағын анклавқа дейін тарылды, ал 1888 жылы король Педро V португалдардың қарауындағы вассал болуға мәжбүр болды. Португалдар 1914 жылы конголықтардың көтерілісінен кейін патшалықты таратып жіберді.
As a result of all these wars the kingdom of the Loango in the north gained independence from Kongo. Also new kingdoms came to existence of which the Téké was the most important, ruling over a large area encompassing present day Brazzaville and Kinshasa. Portugal's position in Europe suffered a major change in 1580 when the Kingdoms of Spain and Portugal were united by a personal union under King Philip, creating the Iberian Union which lasted until 1640. This resulted in a diminished role for Portugal in African affairs, including the area around the mouth of the Congo River. The Kingdom of Kongo was reduced to a small enclave in the north of Angola with King Pedro V in 1888 finally accepting to become a vassal of the Portuguese. The Portuguese abolished the kingdom after the revolt of the Kongolese in 1914.
Шикізат үшін күресу
Африка туралы Берлин конференциясына дейінгі кезеңде Еуропаның ірі державалары Африка құрлығын бақылауға алуды күшейтуге асықты. Батыс Еуропадағы капитализмнің дамуы және оның нәтижесіндегі индустрияландыру резеңке, пальма майы және мақта сияқты африкалық шикізатқа сұраныстың жылдам өсуіне алып келді. Осы шикізатқа ие болғандар экономикасын нығайта алды, ал қалғандары мүмкіндіктерін жоғалтты. Бұл Африка үшін жаңа және күшейтілген бәсекелестікке әкелді. Конго өзені осы жаңа жаулап алудың басты мақсатына айналды. Француздар, Бельгия королі Леопольд II және португалдар британдықтармен тығыз ынтымақтастықта осы аймақты бақылау үшін күресті. Нәтижесінде Конго өзенінің сағасы Португалияға, Атлант мұхитының жағалауында орналасқан Конго өзенінің солтүстігіндегі Кабинда анклавын алған Португалияға, өзеннің солтүстігіндегі кең аумақты басып алған француздерге және Конго өзенінің сағасында шағын бекініс алған, бірақ қазіргі Конго Демократиялық Республикасының (бұрынғы Заир) ішкі аймақтарын иеленген король Леопольд II арасында бөлісті. Леопольд II өзінің Халықаралық Африка қоғамы, кейіннен Халықаралық Конго қоғамы арқылы билікті алды. Бұл британдық саяхатшы Генри Мортон Стэнлиді өкіметін орнату үшін жалдаған, қайырымдылық ұйымдары деп танымал болды. Бұл Конго еркін мемлекетінің құрылуына әкелді, Леопольд II-нің жеке империясы. 1908 жылдың 15 қарашасында Бельгия парламенті колонияны аннексиялады, Леопольд II-нің Конгодағы билігі дискредитацияланды.
The period leading up to the Berlin Conference on Africa saw a rush by the major European powers to increase their control of the African continent. The rise in Western Europe of capitalism and the consequent industrialization led to a fast growing demand for African raw materials like rubber, palm oil and cotton. Those who had these raw materials could have their economy grow strong. Others would lose out. This resulted in a new and more intensified scramble for Africa. The Congo River hereby was a prime target for this new conquest by the European nations. Here the French, the Belgian King Leopold II and the Portuguese, in close cooperation with the British, fought for control of this area. Resulting in the division of the mouth of the Congo River between Portugal, who obtained Cabinda, an enclave north of the Congo River situated on the Atlantic Coast, the French who seized the large area north of the River, and king Leopold II gaining only a small foothold at the mouth of the Congo River but obtaining the huge hinterland, the present day Democratic Republic of the Congo (formerly Zaïre). Hereby Leopold II obtained control via his International African Society and later the International Congolese Society, so called philanthropic organizations who hired the British explorer Henry Morton Stanley to establish its authority. This resulted in the creation of the Congo Free State, the private empire of Leopold II. On November 15, 1908, the Belgian parliament annexed the colony, the reign of Leopold II over the Congo being discredited.
Пьер Саворгнан де Брацца
Өзеннің солтүстік жағалауына 1852 жылы Италияның Рим қаласында туған француз саяхатшысы Пьер Саворгнан де Бразза келді. Француз теңіз офицері ретінде ол Халықаралық Африка қоғамында жұмыс істеуден бас тартты және оның орнына Конго өзенінің солтүстігіндегі аймақты жаулауда француздарға көмектесті. Атлант мұхитының жағалауынан, қазіргі Габон арқылы Огуэ және Лефини өзендерімен саяхаттап, 1880 жылы Теке патшалығына жетті, онда 10 қыркүйекте король Макокомен аймаққа француз үстемдігін орнату туралы шартқа қол қойды және көп ұзамай Мфоа деп аталған шағын ауылды өзінің астанасы етіп белгіледі, ол кейін Бразавиль деп аталды.
On the north bank of the river arrived the French explorer Pierre Savorgnan de Brazza, born in the Italian city of Rome in 1852. As a French naval officer he refused to work for the International African Society and instead helped the French in their conquest of the area north of the Congo River. Traveling from the Atlantic Ocean coast in present day Gabon via the rivers Ogooué and Lefini he arrived in 1880 in the kingdom of the Téké where on 10 September 1880 he signed the treaty with King Makoko establishing French control over the region and making his capital soon afterwards at the small village named Mfoa later to be called Brazzaville.
Бақылауды орнату
Француздық үстемдік орнату қиын болды. Бельгия королі Леопольд II да Конго өзенінің солтүстік жағалауында бекініп қалуға тырысты және Стэнлиді Бразавиль маңына жіберді. Одан кейін француздарға қарсы көтерілістер болды, олардың ішінде Мабиала Ма Нганга басқарған Бахангала көтерілісі ең маңыздысы болды. Ол 1892 жылы француз әкімшісі Лавальдың өлтірілуімен басталды және 1896 жылы француздардың оның көшбасшысын өлтіруімен аяқталды. Көтерілістердің көптегені француз үкіметінің жергілікті халыққа қатыгездікпен қарауының, ауыр мәжбүрлі еңбекке тартуының салдары болды. Жергілікті тұрғындарды Code de l'indigénat заңы арқылы басқарды. Бұл заң мәжбүрлі еңбекті енгізіп, жергілікті халықтың өз наразылықтарын ашық білдіруіне тыйым салып, оларды барлық маңызды лауазымдардан шеттетуге мүмкіндік берді. Француз үкіметі 1889 жылы Берлин шартының экономикалық кемсітушілікке жол бермеу қағидаларын айналып өту және өз бақылауындағы сирек қоныстанған және дамылмаған аймақтардан түсетін кірісті барынша арттыру мақсатымен концессиялық компаниялар деп аталатын компаниялар құруға рұқсат берді. Шамамен 59,5 миллион франк капиталға ие болған қырық компанияға колонияның ресурстарын дербес монополиялық жағдайда пайдалануға еркін рұқсат берілді. Конго өзені маңындағы стратегиялық маңызға ие бірнеше орнынан басқа, 650 000 шаршы километр жер тридцать жылға концессия ретінде жалға берілді. Пайда-зардап есебі ең бастысы болды, сондықтан көбінесе жеткіліксіз қаржыланған компаниялар білікті емес қызметкерлерді және/немесе жерді тоналғаннан кейін қашқан авантюристтерді жұмысқа алды. Ақ сүйек және резеңке концессиялық аймақтардан жоғалып кетті; жергілікті халық қатыгездікпен мәжбүрлі еңбек, аурулар және дұрыс басқарудың нәтижесінде қырылды, ал кейбіреулері көршілес колонияларға қашты. Француз үкіметінің билігі қатыгездікке толы болды және мыңдаған адамның өліміне әкелді. Мысалы, 1921 және 1934 жылдар аралығында Бразавиль мен Пуант-Нуар қалаларын байланыстырған 511 километрлік Chemin de Fer Congo Océan темір жолының құрылысы шамамен 23 000 жергілікті тұрғын мен бірнеше жүз еуропалықтың өмірін қиды. Француз отаршылдығына қарсы кез келген қарсылық, оның көлеміне қарамастан, қатыгездікпен басып тасталды. Ақырында француз үкіметі колонияның тәуелділігіне айналған концессиялық жүйеден түскен жалдамалы ақы мен салықтан көріне көп шығынға батты, ал француз қоғамшылығы жүйенің тудырған кең ауқымды қатыгездіктері туралы хабарлардан дүрсілдеді. 1930 жылға қарай көптеген концессиялық компаниялар банкротқа ұшырады және бұл практика көбінесе тоқтатылды. 1911 жылы колонияның бір бөлігі (жаңа Камерун аумақтары деп аталатын) Германия империясына Францияның Мароккоға құқығын мойындауының орнына берілді. Бұл аймақтардағы неміс үкіметі бес жыл ғана сақталды, ал 1916 жылы Камерундағы неміс күштерінің жеңіліске ұшырауынан кейін Жаңа Камерун аумақтары Францияға қайтарылды.
Establishing French control was difficult. Belgian King Leopold II also tried to gain a foothold on the northern bank of the Congo River and sent Stanley to the area around Brazzaville. Following this was a series of revolts against the French of which the Bahangala Revolt led by Mabiala Ma Nganga was the first important one. It started in 1892 with the murder of the French administrator Laval and ended with the killing by the French of its leader in 1896. Many of the revolts were the result of French policy of maltreating the local population through the use of harsh forced labor. The locals were governed through the use of the repressive Code de l'indigénat Act. A law, which introduced forced labor, made it illegal for the local population to publicly air its grievances and excluded them from all the important jobs. The French government allowed for the establishment of the so called Concessionary Companies in 1889 so as to circumvent the economic non discrimination provisions of the Treaty of Berlin and maximize the revenue drawn from underpopulated and undeveloped regions under their control. Roughly forty companies with a capital of roughly 59.5 million francs were given a free hand to exploit the colony's resources under virtual monopoly conditions. 650,000 square miles of land, except for a few strategic locations mainly around the Congo River, were leased as concessions for a thirty year period. Cost benefit considerations reigned supreme as often undercapitalized companies employed unqualified personnel and/or adventurers who lived off the land while stripping their concessions of all possible riches. Ivory and rubber virtually disappeared from the concessionary areas; indigenous populations were decimated by brutal forced labor, disease, and maladministration, and some fled to neighboring colonies. French rule was brutal and led to many thousands of deaths. The construction between 1921 and 1934 of the 511 km long railway, the Chemin de Fer Congo Océan between Brazzaville and Pointe Noire is for example said to have cost the lives of around 23,000 locals and a few hundred Europeans. Any resistance against French colonial rule, however small, was brutally repressed. Ultimately the French government lost more money than it gained in rents and taxes from the Concessionary system upon which the colony had become reliant, and French public opinion was shocked by reports of the wide scale brutalities which the system had given rise to. By 1930 most of the Concessionary companies had gone bankrupt and the practice had largely ceased. In 1911 parts of the colony (the so called New Cameroon territories) were ceded to the German Empire in exchange for German recognition of France's rights to Morocco. German rule in these regions lasted only five years, and ultimately the New Cameroon territories were seized back by France in 1916, after the fall of German forces in Kamerun.
Француздық әкімшілік
1886 жылғы 1 тамызда жаңа колонияға ресми түрде берілген алғашқы атау – Габон және Конго колониясы болды. 1891 жылғы 30 сәуірде ол Габон мен Орта Конгодан тұратын Француз Конгосы колониясы болып қайта аталды, бұл атау француздардың сол кезде Конго Бразавиллге берген аты еді. 1910 жылғы 15 қаңтарда колония тағы да Француз Экваторлық Африкасы (Afrique Equatoriale Française немесе AEF) деп аталды, бұл жолы оған Чад пен Убанги-Шари (қазіргі Орталық Африка Республикасы) да қосылды. Конго Бразавиль 1958 жылғы 28 қарашада автономияға қол жеткізіп, 1960 жылғы 15 тамызда Франциядан тәуелсіздік алды. AEF-тің астанасы Бразавиль, ал Орта Конго үшін – Пойнт-Нуар болды. Федерация тез арада Орта Конгоға орталықтанды, себебі Бразавильде генерал-губернатордың орналасқандығы, сондықтан әр колония теориялық тұрғыдан автономды болғанымен, биліктің орталықтануы генерал-губернатордың өзі тұратын аймаққа басымдық беруіне әкелді. Білім беру, денсаулық сақтау, сот жүйесі және коммуналдық қызметтер Бразавильдегі билік органдарының бақылауында болды, олар аумақтық губернаторлардың шешімдерін жоққа шығара алатын. Орта Конгоға Пойнт-Нуардағы Федерацияның жалғыз терең су порты және теміржол берілді. Бразавильдің қоғамдық ғимараттары, мектептері, соттары, сауда фирмалары, телекоммуникациялар және медициналық қызметтері көп ұзамай Федерациядағы басқа аймақтардағы ұқсас нысандардан басып өтті. AEF-тің Чад сияқты шеткері аймақтарының халқы Орта Конгода жұмыс істеуге мәжбүр болды, ал қаржылар негізінен осы аймаққа бағытталды, бұл үлкен наразылық тудырды. Нәтижесінде, Орта Конгоның мемлекеттік қызметінің үлкен кеңеюі ауылдық халқының қалаларға қоныс аударуына себеп болды және тәуелсіздік алғаннан кейін мемлекеттік тұрақтылыққа кедері келтіретін мықты бюрократиялық және кәсіби одақтар желісін құрды. Француз үкіметі 1957 жылғы сайлауларға дейін генерал-губернатор арқылы билік етуді жалғастырды, содан кейін Республиканың Жоғарғы комиссары тағайындалды. 1950 жылы AEF-тің жалпы халқы 4 143 922 адамды құрады, оның ішінде шамамен 15 000-ы африкалық емес халықтардан тұрды.
The first name given officially on 1 August 1886 for the new colony was Colony of Gabon and Congo. On 30 April 1891 this was renamed Colony of French Congo, consisting of Gabon and Middle Congo, the name the French gave to Congo Brazzaville at that time. On 15 January 1910 the colony again was renamed to French Equatorial Africa (Afrique Equatoriale Française or AEF), this time it also included Chad and Oubangui Chari, nowadays the Central African Republic. Congo Brazzaville gained autonomy on the November 28, 1958 and independence from France on the August 15, 1960. The capital of the AEF was Brazzaville, for Middle Congo the capital was Pointe Noire. The Federation quickly became centered on Middle Congo due to the presence of the Governor General in Brazzaville, so while each colony was theoretically fairly autonomous the centralization of powers meant that the Governor General gave preferential treatment to the region in which he resided. Education, health services, judicial systems, and public works were all under the control of Brazzaville based authorities who could overrule the territorial governors. Middle Congo was provided with the only deep water port in the Federation at Pointe Noire as well as the railway. Brazzaville's public buildings, schools, law courts, trading firms, telecommunications and medical services soon surpassed by far their counterparts elsewhere in the Federation. Peoples from more marginal areas of AEF such as Chad were forced to work in Middle Congo, and funds were funneled primarily into the region, causing a great sense of resentment. Ultimately the massive expansion of Middle Congo's civil service contributed to a drain of the rural population into the cities, and created an entrenched bureaucracy and trade union network that would prove to be a burden on state stability following independence. The French government continued to rule through a Governor General until the elections of 1957 when a High Commissioner of the République was established. The total population in 1950 for the whole AEF was 4,143,922, with only around 15,000 non Africans present.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Португалиялықтардың Еуропаға келуі Конго-Браззавильдің және жалпы Африканың істеріне терең әсер етті. Маршал Филипп Петен 1940 жылдың 22 маусымында Германияға бас иді, осымен Виши Франция республикасы құрылды. Петен бұрын Ұлыбританиямен бірлесіп Африка аумағынан Германияға қарсы соғысты жалғастырудан бас тарған еді. Шамалы жергілікті француз әкімшілері мен офицерлерінің көмегімен, британдықтар мен бельгиялық эмигрант үкіметі Шарль де Голльдің «Еркін Франция» қозғалысы Франция империясының көп бөлігін бағындырды. Кейін премьер-министр болған Рене Плевен сияқты саясаткерлер, сондай-ақ генерал Филипп Леклерк де Готьє, лейтенант Рене Амио, капитан Раймонд Деланг, полковник Эдгар Де Ларминат және Адольф Сисе оған АЭФ аумағын бақылауға көмектесті. Үш күн ішінде де Голльге адал әскерлер Чадты (1940 жылдың 26 тамызында), Камерунды (27 тамызда) және Орта Конгоны (28 тамызда) бағындырды. Осылайша Браззавиль Африкадағы «Еркін Франция»ның астанасы болды, теория бойынша 1940 жылдың 27 қазанында де Голль құрған Империяны қорғау кеңесімен басқарылды. Орта Конгоға бағытталған «Еркін Франция» күштері бір түндік шегінде Африкадағы «Еркін Франция» күштерінің маңызды орталығына айналды. Point Noire әсіресе маңызды транзиттік аймаққа айналды және ішкі аймақтан жағалауға, сондай-ақ кері бағытта жабдықтау, әскерлер мен жұмыс күшін жеткізу үшін база ретінде қызмет етті. Темір жолды белсенді пайдалану жаңа қалалық жұмысшы табының қалыптасуына және колонияның инфрақұрылымын жақсартуға ықпал етті. 1956 жылға дейін Конгоның ең танымал саясаткері Жан Феликс Чикая болды, ол 1903 жылдың 9 қарашасында Либревильде дүниеге келді және Луанго Корольдығының патшалық отбасының мүшесі еді. Ол Кот-д’Ивуардың көшбасшысы Феликс Уфуэ-Буаньи және басқалармен бірге 1946 жылы Африкалық Демократиялық Жиналысын (АДЖ) және 1947 жылы Африкалық Прогрессивті Партиясын құрды. 1945 жылдың 21 қарашасында Чикая француз парламентіне сайланған алғашқы африкалық көшбасшылардың бірі болды, бұл оған туған елінде зор бедел әкелді. Чикая француз саяси спектрінің сол жағында болғанымен, француз отаршылдық билігін күмәнге түсірген емес. Бұл Конгоның тәуелсіздікке дайындалуына әсер етті, Ганадан Куаме Нкрума және Египет президенті Гамель Абдель Насер сияқты ұлтшыл отаршылдыққа қарсы көшбасшылардың ықпалы арта түсті. Ол 1957 жылдың 31 наурызындағы парламенттік сайлауда бұрынғы қарсыласы, радикалды Жак Опангомен одақтасқан ғана конголық саяси өмірде жетекші рөлді сақтай алды. Тәуелсіздікке дейін француз билігі мен католик шіркеуі Опангоның радикализмінен қорқып, бұрынғы дін қызметкері Фулберт Юлудың өрлеуіне қолдау көрсетті. Жорж Ямбоның Африкалық Социалистік Қозғалыстан (АСҚ) Юлудың Африка мүдделерін қорғау демократиялық одағына (АМДО) өтуі Юлудың 1958 жылы премьер-министр болуына көмектесті. Бұл 1958 жылдың 28 қарашасында Конго Республикасының құрылуына әкелді (Браззавиль елдің астанасы ретінде Point Noire-ді алмастырды). 1959 жылдың 16 ақпанында Опанго мен оның АСҚ ұйымдастырған көтеріліс Юлуды қолдаған оңтүстік және АСҚ-ға адал солтүстік тұрғындары арасындағы тайпалық қақтығыстарға ұласты. Француз армиясы көтерілісті басып тастады, ал Опанго тұтқындалды. Барлығы шамамен 200 адам қаза тапты. Премьер-министр Юлу кейін Опанго бұрын сұраған сайлауды өткізді. 9 мамырда бірнеше саясаткерлер, соның ішінде тәжірибелі саясаткер Саймон Кикхунга Нгот коммунистік қастандық деп айыпталып тұтқындалғаннан кейін, парламент сайлауында Юлу сенімді жеңіске жетті. 1960 жылдың 12 шілдесінде Франция Конгоның толық тәуелсіздігіне келісті. 1960 жылдың 15 тамызында Конго Республикасы тәуелсіз мемлекетке айналды және Фулберт Юлу оның алғашқы президенті болды. Сол жылдың қараша айында Юлу амнистия аясында Опанго, Нгот және басқа да қарсыластарын босатты. Олардың өзі Юлу үкіметіне қосылып, министрлік лауазымдар алды, бұл кез келген ұйымдасқан саяси оппозицияны жоюға мүмкіндік берді.
As with the arrival of the Portuguese events in Europe again had a deep impact on the affairs of Congo Brazzaville, and Africa in general. Marshal Philippe Pétain surrendered to Germany on 22 June 1940, and this gave birth to the so called Vichy France republic. Pétain had earlier refused to continue the war against Germany from African territory alongside Great Britain. With the help of a handful of local French administrators and officers, the British, and the Belgian government in exile Charles de Gaulle's Free French won over large parts of the French Empire. Politicians such as René Pleven, who later became prime minister, and officers as General Philippe Leclerc de Hauteclocque, Lieutenant René Amiot, Captain Raymond Delange, Colonel Edgar De Larminat and Adolphe Sicé helped him to gain control of the AEF territory. In three days troops loyal to De Gaulle took control of Chad (26 August 1940), Cameroon (27 August) and of Middle Congo (the 28th of August). Brazzaville hereby became the capital of the so called Free French in Africa, ruled in theory by a Conseil de défense de l'Empire set up by De Gaulle on 27 October 1940. The FEA centred on Middle Congo went overnight from a backwater to a linchpin of Free French forces in Africa. Point Noire in particular became a vital transit area and base for bringing supplies, soldiers and labor from the interior to the coast and back again. The intense use of the railway led to the rise of a new urban labor class and improved the infrastructure of the colony. The most prominent Congolese politician until 1956 was Jean Félix Tchicaya, born in Libreville on 9 November 1903 and a member of the royal family of the Kingdom of Loango. Together with Ivorian leader Félix Houphouët Boigny and others, he formed the Rassemblement Démocratique Africain (RDA) in 1946 and, in 1947, the Parti Progressiste Africain. On 21 November 1945, Tchicaya became one of the first African leaders elected to the French parliament, giving him great prestige in his native country. Although Tchicaya was on the left of the French political spectrum, he never strongly questioned French colonial rule. This resulted in a loss of influence as the Congo prepared for independence, influenced by nationalist anti colonial leaders as Kwame Nkrumah from Ghana and Egyptian President Gamel Abdel Nasser. Only by aligning himself with his erstwhile enemy, the more radical Jacques Opangault in the parliamentary elections of March 31, 1957 could he continue to play a leading role in Congolese political life. Prior to independence, the French establishment and Catholic Church feared Opangault's radicalism and favored the rise of Fulbert Youlou, a former priest. The defection of Georges Yambot from the African Socialist Movement (MSA) to Youlou's Union Démocratique pour la Défense d'Intérêts Africains (UDDIA) helped Youlou become prime minister in 1958. This led to the establishment of the Republic of the Congo on 28 November 1958 (with Brazzaville replacing Point Noire as the country's capital). On 16 February 1959, a revolt organized by Opangault and his MSA erupted in clashes along tribal lines between Southerners, supporting Youlou, and people from the North, loyal to the MSA. The riots were suppressed by French army and Opangault was arrested. In total about 200 people died. Prime Minister Youlou then held the elections for which Opangault had previously asked in vain. After the May 9 arrest of several politicians, including veteran politician Simon Kikhounga Ngot, because of an alleged communist plot, parliamentary elections were convincingly won by Youlou. On 12 July 1960 France agreed to Congo becoming fully independent. On 15 August 1960, the Republic of the Congo became an independent country and Fulbert Youlou became its first President. In November that year, Youlou released Opangault, Ngot and other adversaries, as part of an amnesty. In return both politicians, as well as Germain Bicoumat, joined Youlou's government and received ministerial posts, effectively destroying any organized political opposition.
Мұнай
Тәуелсіздікке қол жеткізер алдында болған оқиға алдағы жылдары елге және оның сыртқы әлеммен, әсіресе Франциямен қарым-қатынасына терең ықпал етті. Француз геологтары 1926 жылы елде мұнай мен газдың бар екенін анықтағанмен, 1957 жылы Pointe Indienne маңында француз Societé des Pétroles de l'Afrique Equatoriale Françaises (SPAEF) компаниясы жеткілікті мөлшерде пайдалануға жарамды мұнай және газ қорларын тапты. Содан кейін ғана Франция осы қорларды игеруге кірісті. Мұның себебі Алжирде тәуелсіздік үшін соғыс жүріп, француздар жеңіліс тауып жатқан еді. Осыған дейін Алжир Франция нарығына мұнай мен газдың басты жеткізушісі болып келді. Америка және Ұлыбританияның ірі мұнай компанияларына тәуелділіктен құтылу үшін Франция басқа да көздер іздеуге мәжбүр болды. Конго жағалауында мұнайдың табылуы біреулер үшін құт-береке болса, жергілікті халықтың көпшілігі үшін керісінше, қарғысқа айналды, бұл туралы Халықаралық валюта қоры бірнеше жыл бұрын ел туралы жылдық есептерінде қайғымен атап өткен. 1970 жылдары мұнай Конгоның ең ірі экспорты болды, бірақ әлемдік нарықтағы бағаның өзгеруі, сонымен қатар елдің үлкен мемлекеттік аппаратты және тиімсіз мемлекеттік секторды ұстап тұру үшін болашақ кірістерді шамадан тыс оптимистікпен бағалау бейімділігі, жиі күрделі қаржылық теңсіздіктерге алып келді. Сектордың дамуына елдің дәстүрлі түрде күшті кәсіподақ қозғалысы, саяси белгісіздік және нашар көлік инфрақұрылымы бар елдегі игерудің жоғары құны кедергі келтірді.
Shortly before gaining independence an event occurred that in the years to come would have deep influence on the country and its relations with the outside world, mainly France. Although French geologists had already established for certain in 1926 the presence of oil and gas in the country, in 1957 near Pointe Indienne the French Societé des Pétroles de l'Afrique Equatoriale Françaises (SPAEF) found oil and gas reserves offshore in sufficient exploitable quantities. Only then did France start exploiting these reserves. The reason was that in Algeria a war of independence was fought, and the French were losing. Until then Algeria was the main source of oil and gas destined for the French market. To remain independent of the American and British oil majors France had to look elsewhere for its supply. For some the discovery of oil off the Congolese coast was a blessing. For the majority of the local population it rather proved to be a curse as the International Monetary Fund in its yearly reports on the country a few years ago sadly observed. By the 1970s oil was Congo's largest export, however global market price vicissitudes together with Congo's tendency to rely on overly optimistic projections of future revenues for the political purposes of sustaining a large civil service and a highly inefficient State sector, have regularly caused serious fiscal imbalances. Development of the sector has been hampered by the nation's traditionally powerful trade unionist movement, political uncertainties, as well as the costs of exploitation in a country with poor transport infrastructure.
"Үш даңқты қыз" және 1968 жылғы төңкеріс
Браззавиль Француздық Экваторлық Африканың ірі федерациясының астанасы болғандықтан, онда маңызды жұмыс күші және көптеген кәсіподақтар болды. Африкадағы деколонизация салдарынан болған радикалды жағдайлар Юлудың диктаторлық үкіметіне қарсы көтеріліске әкелді. 1963 жылғы 6 тамызда Юлу бір ғана заңды кәсіподақпен бір партиялық мемлекет құратынын жариялағаннан кейін, кәсіподақтар 13 тамызда көтеріліс бастады. Тамыз айында ашулы жұмысшылар Юлудың сарайын қоршады, ал француздар әскери араласудан бас тартты, нәтижесінде ол отставкаға кетті. Бұл көтеріліс 1830 жылы король Карл X-ке қарсы француз шілде революциясының құрметіне «Les Trois Glorieuses» (Үш даңқты күн) деп аталды. Фулберт Юлу және оның жақтастары әскерилер тарапынан қамауға алынып, конголық саяси өмірдегі рөлі тоқтатылды. Конго әскері елді уақытша басқарып, Альфонс Массамба Дебат басқаратын уақытша үкімет құрды. 1963 жылғы конституцияға сәйкес, Массамба Дебат бес жылға президент болып сайланды және Паскаль Лисубаны премьер-министр етіп тағайындады. Президент Массамба Дебаттың қызмет мерзімі саяси сол қанатқа қарай бұрылыс жасауымен сипатталды, оған ұлттандырулар және КСРО мен коммунистік Қытаймен саяси байланыстарды күшейту кірді. Массамба Дебат үкіметі 1968 жылдың тамызында капитан Мариен Нгуаби және басқа да әскери шенеуніктердің қан төгілмейтін төңкеріс жасауымен аяқталды. Жаңа құрылған Ұлттық революциялық кеңесте бекітілгеннен кейін, Нгуаби 1968 жылғы 31 желтоқсанда президенттік лауазымға келді. Бір жыл өткен соң, президент Нгуаби Конго Халық Республикасын жариялады, бұл Африкадағы алғашқы Халық Республикасы болды, және Ұлттық революциялық қозғалыстың атын Конго Еңбек партиясына (КЕП) өзгерту туралы шешім қабылдады.
As Brazzaville had been the capital of the large federation of French Equatorial Africa, it had an important workforce and many trade unions. Further radicalization elsewhere in Africa as a result of the decolonization led to revolt against the dictatorial rule of Youlou. Following Youlou's 6 August 1963 announcement of the formation of a one party state with only one legal trade union, trade unions started their revolt on 13 August. Youlou's palace was besieged in August by angry workers and the French refused to intervene militarily, and he was forced to resign. This uprising is known as Les Trois Glorieuses (the Three Glorious Days), named after the French July Revolution against King Charles X in 1830. Fulbert Youlou and his main supporters were arrested by the military and ceased to play any further role in Congolese political life. The Congolese military took charge of the country briefly and installed a civilian provisional government headed by Alphonse Massamba Débat. Under the 1963 constitution, Massamba Débat was elected president for a five year term and named Pascal Lissouba to serve as prime minister. President Massamba Débat's term in office was characterized by a shift to the political left which included nationalizations and increased political ties to the USSR and communist China. Massamba Débat's government ended in August 1968 when Captain Marien Ngouabi and other army officers toppled the government in a bloodless coup. After a period of consolidation under the newly formed National Revolutionary Council, Ngouabi assumed the presidency on December 31, 1968. One year later, President Ngouabi proclaimed the People's Republic of the Congo, Africa's first People's Republic and announced the decision of the National Revolutionary Movement to change its name to the Congolese Party of Labour (PCT).
Нгуабидің өлтірілуі және Сассу-Нгуессоның сайлануы
1977 жылы 18 наурызда президент Нгуаби қаза болды. Нгуабиді атқан деген айыппен бірнеше адам сотталды, олардың кейбіреулері, соның ішінде бұрынғы президент Альфонс Масемба Дебат және балықшы Чанрити Мукоко өлім жазасына кесілді, бірақ олардың кінәлі екенін дәлелдейтін жеткілікті айғақ болған жоқ, ал қазаның себебі әлі анықталған жоқ. Партияның 11 мүшеден тұратын Әскери Комитеті (CMP) полковник (кейін генерал) Жоахим Йомби Опанго Республика Президенті қызметін атқаруымен бірге уақытша үкіметті басқарды. Екі жыл билікте болғаннан кейін Йомби Опанго жемқорлық пен партиялық директивалардан ауытқуы үшін айыпталды және 1979 жылдың 5 ақпанында ПКТ Орталық Комитеті оны қызметтен босатып, бірден вице-президент және қорғаныс министрі полковник Дени Сассу Нгессоны уақытша президент етіп тағайындады. Орталық Комитет Сассу Нгессоға ПКТ-ның үшінші кезектен тыс съезін дайындауды тапсырды, ол оны Орталық Комитет төрағасы және Республика Президенті етіп сайлады. Съезд шешімімен Йомби Опанго барлық өкілеттіктерден, шендерден және мүліктен айырылып, мемлекеттік қасаққа дейін сотталуын күту үшін қамауға алынды. 1984 жылдың соңында үй қамауынан босатылып, туған ауылы Овандоға қайтуға бұйрық берілді.
On March 18, 1977, President Ngouabi was assassinated. A number of people were accused of shooting Ngouabi were tried and some of them executed, including former President Alphonse Massemba Débat and a fisherman, Chanrithy Moukoko, but there was little evidence to prove their involvement, and the motive behind the assassination remains unclear. An 11 member Military Committee of the Party (CMP) was named to head an interim government with Col. (later Gen.) Joachim Yhombi Opango to serve as President of the Republic. After two years in power, Yhombi Opango was accused of corruption and deviation from party directives, and removed from office on February 5, 1979, by the Central Committee of the PCT, which then simultaneously designated Vice President and Defense Minister Col. Denis Sassou Nguesso as interim President. The Central Committee directed Sassou Nguesso to take charge of preparations for the Third Extraordinary Congress of the PCT, which proceeded to elect him President of the Central Committee and President of the Republic. Under a congressional resolution, Yhombi Opango was stripped of all powers, rank, and possessions and placed under arrest to await trial for high treason. He was released from house arrest in late 1984 and ordered back to his native village of Owando.
Демократия және азаматтық соғыс
Марксистік-лениндік риторикамен нығайтылған ондаған жылдар бойы даулы саясаттан кейін және Кеңес Одағының құлауымен бірге, конголықтар экономикалық және саяси көзқарастарын бірте-бірте жаңартты, нәтижесінде 1992 жылы Конго көппартиялық демократияға өтті. Бірпартиялық марксистік үкіметтің ұзақ тарихына нүкте қойылып, осы өтуге қатысты нақты жоспар 1991 жылғы Конгоның ұлттық конференциясында белгіленді және 1992 жылдың тамызында көппартиялық парламенттік және президенттік сайлаулармен аяқталды. Сассу Нгуессо жеңілісін мойындады, ал Конгоның жаңа президенті, профессор Паскаль Лисуба 1992 жылдың 31 тамызында қызметке кірді. Конго демократиясы 1993 жылы және 1994 жылдың басында ауыр сынақтарға тап болды. Президент 1992 жылдың қарашасында Ұлттық Ассамблеяны таратып, 1993 жылдың мамырында жаңа сайлау шақырып, оның нәтижелері даулы болды, маусым және қараша айларында зорлық-зомбылық пен азаматтық наразылықтарға әкелді. 1994 жылдың ақпанында халықаралық төрешілер кеңесінің шешімдері барлық тараптардан қабылданды, кең ауқымды көтеріліс қаупі азайды. Лисуба президенттік мерзімінің басында америкалық Occidental Petroleum компаниясынан болашақта мұнай өндірісін уәде етіп, үкіметіне қаржылық қолдау көрсетуді сұрағандықтан француз үкіметінің құрметін жоғалтты. Француз компаниясы Elf Aquitaine (Конго Республикасынан көп пайда тапқан) жақында Пуанте-Нуар жағалауында үлкен терең су мұнай платформасын ашқандықтан, Лисубаға Occidental Petroleum компаниясымен барлық келісімдерді тоқтатуға қысым көрсетілді, бірақ Лисубаға деген күдік сақталды. Алайда Конгоның демократиялық прогресі 1997 жылы тоқтап қалды. 1997 жылдың шілдесіне жоспарланған президенттік сайлауға жақындаған сайын Лисуба мен Сассу Нгуессо лагерьлері арасындағы шиеленіс күшейді. Мамыр айында Сассу Нгуессо Йоахим Йомби Опангоның саяси бекінісі Овандоға барған кезде олардың жақтастары арасында зорлық-зомбылық орын алды. 1997 жылдың 5 маусымында үкімет күштері Бразавильдің Мпила ауданындағы Сассу Нгуессоның үйін қоршап алып, бұрынғы зорлық-зомбылыққа қатысы бар деп күдіктелген Пьер Абоя мен Энгобо Бонавентурді қамауға тырысты. Үкімет күштері мен Сассу Нгуессоның "Кобралар" деп аталған жауынгерлері арасында қақтығыс басталды, нәтижесінде Бразавильдің көп бөлігі қирады немесе зақымдалды, соның салдарынан 4 айлық соғыс болды. Президенттік көпшіліктің жетекшісі болғаннан кейін, Сассу Нгуессо жеңіске жеткен соң эмиграцияға кетті.
After decades of turbulent politics bolstered by Marxist Leninist rhetoric, and with the collapse of the Soviet Union, the Congolese gradually moderated their economic and political views to the point that, in 1992, Congo completed a transition to multi party democracy. Ending a long history of one party Marxist rule, a specific agenda for this transition was laid out during Congo's national conference of 1991 and culminated in August 1992 with multi party parliamentary and presidential elections. Sassou Nguesso conceded defeat and Congo's new president, Professor Pascal Lissouba, was inaugurated on August 31, 1992. Congolese democracy experienced severe trials in 1993 and early 1994. The President dissolved the National Assembly in November 1992, calling for new elections in May 1993. The results of those elections were disputed, touching off violent civil unrest in June and again in November. In February 1994 the decisions of an international board of arbiters were accepted by all parties, and the risk of large scale insurrection subsided. Lissouba lost favour with the French government early in his presidency by asking the American owned Occidental Petroleum company to provide financial support for his Government in exchange for promises of future oil production. As the French company Elf Aquitaine (which reaped much of its profits from the Republic of the Congo) had only just recently opened a large deep water oil platform off the coast of Pointe Noire, Mr. Lissouba was pressured by the French into canceling all contracts with Occidental Petroleum, but suspicions of Lissouba remained. However, Congo's democratic progress derailed in 1997. As presidential elections scheduled for July 1997 approached, tensions between the Lissouba and Sassou Nguesso camps mounted. In May, a visit by Sassou Nguesso to Owando, Joachim Yhombi Opango's political stronghold, led to the outbreak of violence between their supporters. On June 5, 1997, government forces surrounded Sassou Nguesso's home in the Mpila section of Brazzaville, attempting to arrest two men, Pierre Aboya and Engobo Bonaventure, who had been implicated in the earlier violence. Fighting broke out between the government forces and Sassou Nguesso's fighters, called Cobras, igniting a 4 month conflict that destroyed or damaged much of Brazzaville. serving as leader of the Presidential Majority, and after Sassou Nguesso's victory he fled into exile
1998 жылдың қаңтарында Сассу Нгуессо режимі өтпелі кезеңнің сипаты мен ұзақтығын анықтау үшін Ұлттық келісім форумын өткізді. Үкімет тарапынан қатаң бақыланатын форум сайлауды шамамен үш жылдан кейін өткізуді, өтпелі кеңес беруші заң шығарушы орган сайлауды және конституциялық конвенция конституция жобасын аяқтауды ұсынды. Алайда 1998 жылдың соңында Сассу Нгуессоның үкіметтік күштері мен қарулы оппозиция арасындағы шайқас демократияға қайта оралу жолына кедергі келтірді. Бұл жаңа зорлық-зомбылық экономикалық маңызды Конго мұхиты теміржолын жапты, оңтүстік Бразавильде және Пул, Буэнза және Ниари аймақтарында үлкен қираулар мен адам өліміне әкелді, сондай-ақ жүздеген мың адамды қоныстандырды. 1999 жылдың қараша және желтоқсан айларында үкімет бүлікші топтардың көпшілігімен, бірақ барлығымен емес, келісімдерге қол қойды. Габон президенті Омар Бонгоның делдалдығымен жасалған желтоқсан айындағы келісімде үкімет пен оппозиция арасындағы келешектегі, жан-жақты саяси келіссөздерді жалғастыру туралы айтылды.
In January 1998 the Sassou Nguesso regime held a National Forum for Reconciliation to determine the nature and duration of the transition period. The Forum, tightly controlled by the government, decided elections should be held in about three years, elected a transition advisory legislature, and announced that a constitutional convention will finalize a draft constitution. However, the eruption in late 1998 of fighting between Sassou Nguesso's government forces and an armed opposition disrupted the transitional return to democracy. This new violence also closed the economically vital Congo Ocean Railway, caused great destruction and loss of life in southern Brazzaville and in the Pool, Bouenza, and Niari regions, and displaced hundreds of thousands of persons. In November and December 1999, the government signed agreements with representatives of many, though not all, of the rebel groups. The December accord, mediated by President Omar Bongo of Gabon, called for follow on, inclusive political negotiations between the government and the opposition.
Сассоудың екінші президенті
Сассу 2002 жылы сайлауда шамамен 90% дауыс жинап жеңіске жетті. Оның екі негізгі қарсыласы Лисуба мен Бернард Колелас сайлауға қатысуына рұқсат берілмеді, ал жалғыз сенімді қарсыласы Андре Милонго сайлауға бойкот жариялап, Сассудың сайлауда алаяқтық жасады деген себептердің бірінен бас тартты. 2002 жылдың қаңтар айында жаңа конституция қабылданды, ол президентке жаңа өкілеттіктер берді, оның мерзімін жеті жылға ұзартты және жаңа екі палаталы парламент құрылды. 30 желтоқсанда жиырма оппозициялық саяси партияның өкілі Чистоп Нгокака Сассу үкіметінің "Браззавиль мен Бейжің арасындағы келісімдер бойынша қару-жарақ және әскери техника сатып алғанын" мәлімдеді. Сассу 2009 жылдың шілдесінде өткен келесі президенттік сайлауда тағы жеті жылға қайта сайланды. 2015 жылы Сассу 2016 жылғы сайлауға қатысу үшін конституцияны өзгертті. Ол көптеген адамдардың пікірінше, алаяқтықпен өткен сайлауда жеңіске жетті. Елордадағы зорлық көтерілісінен кейін Сассу азамат соғысындағы Ниндзя көтерілісшілерінің бұрынғы ордасы болған Пул аймағына шабуыл жасады, бұл назарды аудару мақсатында жасалған деп саналды. Бұл 2016 жылдың сәуірінде армияға шабуыл жасаған Ниндзя көтерілісшілерінің қайта жандануына әкелді, нәтижесінде 80 000 адам үйлерін тастап кетуге мәжбүр болды. 2017 жылдың желтоқсан айында атысты тоқтату келісіміне қол қойылды.
Sassou won elections in 2002 with an implausible 90% or so of the votes. His two main rivals, Lissouba and Bernard Kolelas, were prevented from competing and the only remaining credible rival, André Milongo, boycotted the elections and withdrew from the race due to, among other reasons, perceived voter fraud on the part of Sassou. A new constitution was agreed upon in January 2002, granting the president new powers and extending his term to seven years as well as introducing a new bicameral assembly. On December 30, twenty opposition political parties issued a statement through spokesman Chistope Ngokaka, saying Sassou's government had purchased "weapons and military craft under contracts signed between the officials in Brazzaville and the government in Beijing." Sassou was re elected for a further seven year term at the next presidential election in July 2009. In 2015, Sassou changed the constitution to run in the 2016 election. He won the election believed by many to be fraudulent. After violent protests in the capital, Sassou attacked the Pool region, where the Ninja rebels of the civil war used to be based, in what was believed to be a distraction. This led to a revival of the Ninja rebels who launched attacks against the army in April 2016, leading 80,000 people to flee their homes. A ceasefire deal was signed in December 2017.