Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Горинг, лорд Горинг (14 шілде 1608 – 1657) – ағылшын роялистік әскерінің сарбазы. Ол Норвичтің бірінші графының үлкен ұлы болғандықтан, лорд Горинг атағымен белгілі болды.
English Royalist soldier
George Goring, Lord Goring (14 July 1608 – 1657) was an English Royalist soldier. He was known by the courtesy title Lord Goring as the eldest son of the first Earl of Norwich.
Ерте өмір
Геринг, Джордж Герингтің үлкен ұлы, 1-ші Норвич графы, 1608 жылдың 14 шілдесінде дүниеге келді. Ол Ричард Бойлдың қызы Леттис Бойлға үйленді.
Goring, the eldest son of George Goring, 1st Earl of Norwich, was born on 14 July 1608. He married Lettice Boyle, the daughter of Richard Boyle, 1st Earl of Cork.
Азамат соғыстарынан бұрынғы тәжірибе
Оның қайын атасы, Ричард Бойл, Корк графының 1-ші графы, оған голландия армиясында полковник шенімен қызмет атқаруға мүмкіндік берді. 1637 жылы Бреда қамалында алған жарақатынан ол мүгедек болып қалды және 1639 жылдың басында Англияға оралды, онда Портсмут губернаторы болып тағайындалды. Ол Епископтар соғыстарында қызмет етті және "Армиялық қастандыққа" (1641) қатысқан кезде үлкен беделге ие болды. Йорк қаласында дислокацияланған армия офицерлері патша мен парламенттен патшалық билікті сақтау үшін петиция беруді ұсынды. Екінші топ одан да қатаң шараларды қолдады, ал Горинг генерал-лейтенант болып тағайындалу үмітімен армияны Лондонға жорықтап, Страффордтың (1641) соты кезінде парламентті басып тастауды ұсынды. Бұл ұсынысты әріптестері қабылдамағандықтан, ол ақпаратты Ньюпорттың 1-ші графы Маунтджой Блоунтқа жеткізді, ол сәуір айында ақпаратты Джон Пимге тікелей жеткізбей, жасырын түрде берді.
His father in law, Richard Boyle, 1st Earl of Cork, procured for him a post in the Dutch Army with the rank of colonel. He was permanently lamed by a wound received at the Siege of Breda in 1637, and returned to England early in 1639, when he was made governor of Portsmouth. He served in the Bishops' Wars, and already had a considerable reputation when he was involved in the "Army Plot" (1641). Officers of the army stationed at York proposed to petition the king and parliament for the maintenance of the royal authority. A second party was in favour of more violent measures, and Goring, in the hope of being appointed lieutenant general, proposed to march the army on London and overawe the Parliament during Strafford's trial (1641). This proposition being rejected by his fellow officers, he betrayed the proceedings to Mountjoy Blount, 1st Earl of Newport, who passed on the information indirectly to John Pym in April.
Ат әскерінің генерал-лейтенанты
Полковник Горинг сол кезде Төменгі палата алдында куәлік беруге шақырылды, оған қызметтері үшін мақтау айтылды. Бұл жолдастарына жасаған сатқындығы парламенттік басшылардың сенімін арттырды, олар оны Портсмутқа қайтарып жіберді. Дегенмен, ол тамыз айында патша жағына өткенін мәлімдеді. 1642 жылдың қыркүйегінде Портсмутты қоршаудан кейін парламентке тапсырды және корольдік армияға сарбаздар жинау үшін Нидерландыға кетіп, желтоқсанда Англияға оралды. Ньюкасл графы оны атты әскерге тағайындады, ол 1643 жылдың наурызында Лидс қаласының жанындағы Сикрофт Мурда Фэрфаксты жеңді, бірақ мамыр айында Фэрфакс қаланы басып алғанда Уэйкфилдте тұтқынға алынды. 1644 жылдың сәуір айында ол тұтқындарды алмастыруға келісті. Марстон Мур шайқасында Горинг корольдік әскердің сол жағына басшылық етті және үлкен жетістікке жетті, бірақ әскерлеріне олжа іздеуге рұқсат бергендіктен Оливер Кромвель шайқастың соңында оларды жеңді. 1644 жылдың қарашасында әкесі Норвич графы атағын алғанда, ол лорд Горинг атанды. Бірақ парламент графтық атақты мойындамады және әкесін "Лорд Горинг", ал ұлын "Генерал Горинг" деп атады. Тамыз айында Рейн князі Руперт Горингтің қабілетін мойындап, оны оңтүстіктегі Чарльз I-ге қосылуға жіберді. Оның тәртіпсіз және бағынбас сипатына қарамастан, ол Генри лорд Уилмотты корольдік атты әскердің генерал-лейтенанты қызметінен алмастырды. Ол батыста бірнеше жеңіске жетті және 1645 жылдың қаңтарында Гэмпшир арқылы өтіп, Фарнхэмді басып алды, бірақ ақша жетіспеушілігі салдарынан Солсбериге, содан кейін Эксетерге шегінуге мәжбүр болды. Оның әскерлерінің жасаған зәбірлері корольдік іске зиян келтірді, ал оның талаптары оның есімін батыста жек көруге себеп болды. 1645 жылдың наурызында Таунтонды қоршауға дайындалды, бірақ келесі айда Бристольде болған принц Чарльз одан Таунтонды қоршауға алу үшін сэр Ричард Гренвиллге күш жіберуді сұрағанда, ол бұйрықты наразылықпен орындады. Кейін 1645 жылдың сәуір айында ол әскерімен бірге Оксфордта патшаға көмектесуге шақырылды. Лорд Горинг ұзақ уақыттан бері тәуелсіз қолбасшылыққа ұмтылып келді және енді патшадан батыстағы жоғары билікті алды. Ньюпорт графы оның қайтадан парламентке адал болуға дайын екенін айтты. Ол ашық түрде сатқындық жасауға ниеттенбегенімен, кінәлі түрде немқұрайлы болды және жеке амбициялары мен қызғаныштарымен айналысты. 1645 жылдың негізгі науқаны басталғанда ол әлі де Таунтонға қарсы шабуылдар жасап жатты. Насеби науқанында Горинг әскерінің рөлі туралы мәліметтер үшін Бірінші ағылшын азаматтық соғысы: Насеби науқанына қараңыз. Патша жеңілгеннен кейін Фэрфакстың әскері батысқа басып кірді және 10 шілдеде Лангпортта өткен шайқаста Горингті жеңді. Ол парламенттік генералға қарсылық көрсетпеді, бірақ уақытын бекерлікке жұмсады.
Colonel Goring was there upon called on to give evidence before the Commons, who commended him for his services to the Commonwealth. This betrayal of his comrades induced confidence in the minds of the parliamentary leaders, who sent him back to his Portsmouth command. Nevertheless he declared for the king in August. He surrendered Portsmouth to the parliament in September 1642 after the Siege of Portsmouth and went to the Netherlands to recruit for the Royalist army, returning to England in December. Appointed to a cavalry command by the Earl of Newcastle, he defeated Fairfax at Seacroft Moor near Leeds in March 1643, but in May he was taken prisoner at Wakefield on the capture of the town by Fairfax. In April 1644 he effected an exchange. At the Battle of Marston Moor, Goring commanded the Royalist left, and charged with great success, but, allowing his troopers to disperse in search of plunder, was routed by Oliver Cromwell at the close of the battle. In November 1644, on his father's elevation to the earldom of Norwich, he became Lord Goring. The parliamentary authorities, however, refused to recognise the creation of the earldom, and continued to speak of the father as "Lord Goring" and the son as "General Goring". In August Goring had been dispatched by Prince Rupert of the Rhine, who recognised his ability, to join Charles I in the south, and in spite of his dissolute and insubordinate character he was appointed to supersede Henry, Lord Wilmot, as lieutenant general of the Royalist horse. He secured some successes in the west, and in January 1645 advanced through Hampshire and occupied Farnham; but want of money compelled him to retreat to Salisbury and thence to Exeter. The excesses committed by his troops seriously injured the Royalist cause, and his exactions made his name hated throughout the west. He had himself prepared to besiege Taunton in March 1645, yet when in the next month he was desired by Prince Charles, who was at Bristol, to send reinforcements to Sir Richard Grenville for the siege of Taunton, he obeyed the order only with ill humour. Later in April 1645 he was summoned with his troops to the relief of the king at Oxford. Lord Goring had long been intriguing for an independent command, and he now secured from the king what was practically supreme authority in the west. It was alleged by the Earl of Newport that he was willing to transfer his allegiance once more to the parliament. It is not likely that he meditated open treason, but he was culpably negligent and occupied with private ambitions and jealousies. He was still engaged in desultory operations against Taunton when the main campaign of 1645 opened. For the part taken by Goring's army in the operations of the Naseby campaign see First English Civil War: Naseby Campaign. After the decisive defeat of the king, the army of Fairfax marched into the west and defeated Goring in a disastrous fight at Langport on 10 July 1645. He made no further serious resistance to the parliamentary general, but wasted his time in frivolous amusements.
Испаниядағы жер аударылу және командалық
1645 жылы қарашада ол денсаулығына байланысты ұйымдаспаған әскерін тастап, Францияға кетуге рұқсат алды. Әкесінің еңбегі оған испан қызметіндегі бірнеше ағылшын полктеріне басшылық етуге мүмкіндік берді. Ол 1657 жылдың шілдесі немесе тамызында католик дініне кіргеннен кейін (иезуиттердің күтімінде) Мадридте қайтыс болды.
In November 1645 he obtained leave to quit his disorganised forces and retire to France on the ground of health. His father's services secured him the command of some English regiments in the Spanish service. He died in Madrid after converting to Catholicism (in the care of the Jesuits) in July or August 1657.
Қасиетті бағалау
Кларендон Горинг туралы былай дейді: "Ол кез келген сенімді бұзуға, немесе қарапайым құштарлықты немесе қажеттілікті қанағаттандыру үшін кез келген сатқындық әрекетке баруға еш ойланбастан келісер еді; шындығында, оған еңбекқорлықтан басқа ештеңе жетіспейтін еді (өйткені ол зиялылыққа, батылдыққа, түсінікке және құштарлыққа ие болды, оның Құдайдан немесе адамнан қорқуы болмады), ол өмір сүрген немесе бұрын өмір сүрген кез келген адам сияқты зұлымдықтардың ең жоғары деңгейінде көзге түсіп, табысқа жетер еді. Оның барлық қасиеттерінің ішінде ең бағалысы – жалғандық болды; ол осы өнерде осыншалықты шебер болғандықтан, адамдар одан екі рет алданғаны үшін әдетте ұялмайтын немесе қызармайтын еді". Флорен Мемегалостың пікірінше, Кларендонның бағасы сенімді емес, себебі ол жеке мүдделері үшін сарайда оның атын жамалағанға ұқсайды. Мемегалос сонымен қатар Венеция мемлекеттік архивіндегі және басқа да көздердегі архивтік материалдарға сүйене отырып, Горингтің беделі негізінен оның әскери қабілеттеріне, ал емес Кларендонның оны жамандауына байланысты болғанын мәлімдейді.
Clarendon says of Goring that he "would, without hesitation, have broken any trust, or done any act of treachery to have satisfied an ordinary passion or appetite; and in truth wanted nothing but industry (for he had wit, and courage, and understanding and ambition, uncontrolled by any fear of God or man) to have been as eminent and successful in the highest attempt of wickedness as any man in the age he lived in or before. Of all his qualifications dissimulation was his masterpiece; in which he so much excelled, that men were not ordinarily ashamed, or out of countenance, with being deceived but twice by him". Clarendon's assessment, according to Florene Memegalos is untrustworthy as he appears to have blackened his name at court for personal reasons. Memegalos also asserts from archive material in the Venice State records and other sources, that Goring's reputation stood mainly on his military abilities as a Royalist general and not just on Clarendon's all too obvious character assassination of him.