Уильям Хоу: Британдық генерал және Америка Тәуелсіздік соғысының бас қолбасшысы

Кіріспе

Британдық генерал (1729–1814)

Уильям Хоу, 5-ші виконт Хоу, (10 тамыз 1729 – 12 шілде 1814), американдық Тәуелсіздік соғысы кезінде Америкадағы британдық құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы болды. Хоу – әскери мансабында ерекше көзге түскен үш бауырдың бірі. Америка соғысы тарихында оны көбінесе ағасы Ричардтан ажырату үшін сэр Уильям Хоу деп атайды, ол сол кезде 4-ші виконт Хоу еді. 1746 жылы әскерге қадам басқан Хоу Австрия мұрагерлік соғысы мен Жеті жылдық соғыста кең ауқымда қызмет етті. Ол 1759 жылы Квебектің басып алынуындағы рөлімен танымал болды, ол британдық күштерді Анс-о-Фулон шатқалына шабуыл жасауға жетекшілік етті, бұл Джеймс Вулфқа әскерін түсіріп, француз әскерімен Ыбырайым жазықтары шайқасында күш сынасуға мүмкіндік берді. Хоу Луисбург, Белль-Иль және Гавананы алу науқандарына да қатысты. 1795 жылға дейін Уайт аралының лейтенант-губернаторы болып тағайындалды. 1775 жылдың наурыз айында Хоу Солтүстік Америкаға жіберілді және американдық Тәуелсіздік соғысы басталғаннан кейін мамыр айында келді. Бункер-Хилл шайқасындағы қымбатқа түскен жеңістен кейін Хоу сол жылдың қыркүйек айында Томас Гейджден Америкадағы барлық британдық күштердің басшылығын өз қолына алды. Хоудың Солтүстік Америкадағы жетістіктері Нью-Йорк пен Филадельфия қалаларын табысты басып алумен ерекшеленді. Алайда, 1777 жылғы науқанды нашар жоспарлау Джон Бургойннің Саратога науқанының сәтсіздігіне себеп болды, бұл Францияның соғысқа араласуында маңызды рөл атқарды. Хоудың осы жоспарларды жасаудағы рөлі және сол жылы британдықтардың сәтсіздіктеріне қаншалықты жауапты болғаны (Филадельфиядағы жеке жетістіктеріне қарамастан) қазіргі және тарихи пікірталастың нысаны болып табылады. 1776 жылы жетістіктері үшін ол рыцарь атағын алды. 1777 жылы Америкадағы британдық құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы лауазымынан кетіп, келесі жылы Англияға оралды, онда ол кейде Британ аралдарын қорғау ісіне қатысты. Ол 1758 жылдан 1780 жылға дейін Нотингем округінен Парламентке депутат болып сайланды. 1799 жылы ағасы Ричардтың қайтысынан кейін Хоу виконттығын мұрагерлік етті. Ол үйленді, бірақ балалары болмады, ал виконттық 1814 жылы оның қайтысымен тоқтатылды.

William Howe, 5th Viscount Howe, (10 August 1729 – 12 July 1814), was a British Army officer who rose to become Commander in Chief of British land forces in the Colonies during the American War of Independence. Howe was one of three brothers who had distinguished military careers. In historiography of the American war he is usually referred to as Sir William Howe to distinguish him from his brother Richard, who was 4th Viscount Howe at that time. Having joined the army in 1746, Howe saw extensive service in the War of the Austrian Succession and Seven Years' War. He became known for his role in the capture of Quebec in 1759 when he led a British force to capture the cliffs at Anse au Foulon, allowing James Wolfe to land his army and engage the French in the Battle of the Plains of Abraham. Howe also participated in the campaigns to take Louisbourg, Belle Île and Havana. He was appointed Lieutenant Governor of the Isle of Wight, a post he held until 1795. Howe was sent to North America in March 1775, arriving in May after the American War of Independence broke out. After leading British troops to a costly victory in the Battle of Bunker Hill, Howe took command of all British forces in America from Thomas Gage in September of that year. Howe's record in North America was marked by the successful capture of both New York City and Philadelphia. However, poor campaign planning for 1777 contributed to the failure of John Burgoyne's Saratoga campaign, which played a major role in the entry of France into the war. Howe's role in developing those plans and the degree to which he was responsible for British failures that year (despite his personal success at Philadelphia) have both been subjects of contemporary and historic debate. He was knighted after his successes in 1776. He resigned his post as Commander in Chief, British land forces in America, in 1777, and the next year returned to England, where he was at times active in the defence of the British Isles. He sat in the House of Commons from 1758 to 1780 for Nottingham. He inherited the Viscountcy of Howe upon the death of his brother Richard in 1799. He married, but had no children, and the viscountcy became extinct with his death in 1814.

Ерте өмір және мансап

Уильям Хоу Англияда, Хоудың 2-ші виконты Эммануэль Хоу мен король Георг I-нің мойықталған заңды емес жарты қарындасы, Лайнстер және Дарлингтон графесі София фон Кильмансеггтің қызы Шарлоттаның үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Мұндай патшалық байланыс төрт ұлының мансабына көмектескен болуы мүмкін, бірақ олардың барлығы да өте қабілетті офицерлер болды. Оның әкесі Барбадос губернаторы қызметін атқарған саясаткер болды және 1735 жылы қайтыс болды. Үшінші ағасы Томас Шығыс Үндістан компаниясы үшін 1762-1764 жылдары «Винчелсия» және 1766 жылы «Ноттингем» кемелеріне қолбасшылық етіп, Мадейра және Комор аралдарында зерттеулер жүргізді. Уильям 17 жасында 1746 жылы Камберленд герцогының драгун полкіне корнет шеніне комиссия сатып алып, келесі жылы лейтенант болды. Одан кейін ол Австрия мұрагерлік соғысы кезінде Фландрияда екі жыл қызмет етті. Соғыстан кейін ол 20-шы жаяу әскер полкіне ауыстырылды, онда ол Джеймс Вулфпен дос болды.

Жеті жылдық соғыс

Жеті жылдық соғыс кезінде Хоудың қызметі оны алғаш рет Америкаға жеткізді және оның беделін арттыруға үлкен үлес қосты. 1756 жылы майор шеніне көтеріліп, 1757 жылдың ақпан айында жаңа құрылған 58-ші (Рутлендшир) жаяу әскер полкіне қосылды және сол жылдың желтоқсан айында подполковник болды. 1758 жылы Луисбургті қоршау кезінде ол полкке қолбасшылық етті, жаудың қатты отына түскен десантты басқарды. Бұл әрекет шабуылдаушыларға қанаттасқан позицияны бағындырды және Хоу Вулфтан мақтау алды. 1759 жылы Квебекті қоршау кезінде Хоу генерал Вулфтың жеңіл жаяу әскер батальонына басшылық етті. Ол Бопорт шайқасына қатысты және Вулф оны Сент-Лоуренс өзенінен Абрахам жазығына дейін шабуылды басқаруға таңдады, бұл 1759 жылдың 13 қыркүйегінде Абрахам жазығындағы шайқаста британдықтардың жеңісіне әкелді. 1762 жылы Гавананы басып алған күштердің генерал-адъютанты ретінде қызмет етті, Гуанабакоадағы қақтығысқа қатысты. 1758 жылы Хоу Ноттингемнен парламент депутаты болып сайланды, оның ағасы Джордждың қайтысынан бос орынды иеленді. Оның сайлануына анасының ықпалы көмектесті, ол ұлы соғыста болғанда оның үгілгенімен айналысты. 1764 жылы ол 46-шы (Оңтүстік Девоншир) жаяу әскер полкінің полковнигі болып тағайындалды, ал 1768 жылы Уайт аралының лейтенант-губернаторы болып тағайындалды. Ол сондай-ақ үкімет министрлеріне жеке түрде Америкада Томас Гейдждің оң қолға қарамастан қызмет етуге дайын екенін хабарлады, оның үкімет даражайларында танымал еместігін білді. 1775 жылдың басында король Георг оны қызметке шақырғанда, ол келісті, егер ол бас тартса, "елге қиын жағдайда көмектесуге немқұрайлылық танытқандық үшін ұятты атаққа" ие болатынын мәлімдеді. 1775 жылдың наурыз айында генерал-майорлар Генри Клинтон мен Джон Бургойнмен бірге Америкаға жол тартты. 1775 жылдың мамыр айында оның полковник шені 23-ші фузилер полкіне берілді.

Американың Тәуелсіздік соғысы

Хау алғаш Бостонға жіберілді. Жеке өмірінде ол үкіметтің отаршылдарға қатысты саясатымен келіспеді және әсіресе Бостонға жіберілгеніне өкінді, себебі сол жерде оның ағасы Джорджты тұрғындар әлі де құрметпен еске алатын, ал оған сенімсіздік білдірген генерал Гейдж бас қолбасшы болып тағайындалған еді. Хоу британдық генералдар Клинтон мен Бургойнмен бірге 1775 жылдың 25 мамырында кемемен келді, жол жүрісінде сәуір айында Лексингтон мен Конкордқа жасалған шабуылдардан соң соғыс басталғанын білді. "Кербер" кемесі Бункер-Хилл шайқасында теңіз күштерін нығайтты. Бірақ отаршылар жоспарды біліп алып, 16-17 маусым түнінде Бостоннан Чарльз өзені арқылы Чарльзтаун түбегіндегі Бридс Хилл мен Банкер Хилл биіктіктерін бекітті, бұл британдық басшылықты стратегияларын қайта қарауға мәжбүр етті.

Бункер Хилл мен Бостон

17 маусымда ерте өткен соғыс кеңесінде генералдар отарлық бекіністерге тікелей шабуыл жасауды көздейтін жоспар жасады, ал Гейдж Хоуға операцияны басқаруды тапсырды. Шұғыл қажеттілік болғанына қарамастан (кеңес кезінде отаршылар бекіністерді салу жұмысын жалғастырып жатқан), қазір Банкер-Хилл шайқасы деп аталатын шабуыл сол күні түстен кейін ғана басталды. Хоу шабуылдың оң жақ қанатын жеке басқарып, алғашқы екі шабуылды отаршыл қорғаушылар нық теріске шығарды. Хоудың үшінші шабуылы мақсатына жетті, бірақ күні бойы болған шайқастың құны қорқынышты болды. Британдықтардың 1000-нан астам қаза тапқан немесе жараланған әскері соғыстағы кез келген шайқастағы ең көп шығын еді. Хоу оны "құны тым жоғары төленген жеңіс" деп сипаттады. Хоу майданда батылдық көрсеткенімен, оның тактикасы мен өте жоғары сенімділігі сынға ұшырады. Бір бағынышты офицер Хоудың "абсурдты және зиянды сенімділігі" қаза болғандардың көптігіне себеп болғанын жазды. Әскерлері арасында сенім мен танымалдылықтың сыртқы көрінісіне қарамастан, "кейбір адамдар "қаба" деп сипаттаған, жеке жүзінде кейде өзіне сенімсіздік танытқан, ал кейінгі науқандарда кеңес алу және мақұлдау үшін үлкен ағасы Ричардқа (Корольдік теңіз күштерінің адмиралы, сондай-ақ колонияларда орналасқан) тәуелді болды. 1775 жылдың 11 қазанында генерал Гейдж Англияға аттанды, ал Хоу Америкадағы британдық құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы болды. Лондондағы британдық әскери жоспарлаушылар жаулық басталған кезде Солтүстік Америкадағы әскерлерді жаппай күшейтуді жоспарлай бастады. Хоудың ұсыныстары негізінде жасалған олардың жоспарлары Бостонды тастап, Нью-Йорк және Род-Айленд штатындағы Ньюпортта базалар құруды көздеді, бұл көтерілісті Жаңа Англиямен шектеу мақсатында жасалған. Қараша айында осы жоспарларды орындау туралы бұйрық келгенде, Хоу қыста Бостонда қалып, 1776 жылы науқанды бастауды жөн көрді. Алайда, ол ойын үстелінде көп уақыт өткізді және лоялист Джошуа Лорингтің әйелі Элизабет Ллойд Лорингпен қарым-қатынас орнатқаны айтылды. Лоринг бұл келісімге келіскен сияқты, ал Хоу оны тұтқындардың комиссары лауазымымен марапаттады. Замандастары мен тарихшылар Хоуды құмар ойындар ойнағаны және Лоринг ханыммен өткізген уақыты үшін сынады, кейбіреулері осы мінез-құлқының оның әскери іс-қимылдарына кедергі келтіргені туралы айыптауларға дейін барды; тарихшы Джон Олден бұл идеяларға сенімділік танытпады. Бұл қарым-қатынас туралы Фрэнсис Хопкинсонның "Кегтер шайқасы" атты американдық пропагандалық балладасында да айтылған. 1776 жылдың қаңтар айында Хоудың бас қолбасшы рөлі Солтүстік Америкада толық генерал дәрежесіне көтерілуімен бекітілді. Қоршау наурыз айында бұзылды, өйткені Континентальдық армияның полковнигі Генри Нокс қыста Тикондерога фортынан Бостонға ауыр артиллерия әкелді, ал генерал Вашингтон оларды Бостон мен оның портына қарап тұрған Дорчестер биіктігін нығайту үшін пайдаланды. Хоу бастапқыда осы позицияға шабуыл жасауды жоспарлаған, бірақ қарлы боран кедергі келтірді, нәтижесінде ол Бостоннан кетуге шешім қабылдады. 17 наурызда британдық әскерлер мен лоялистер қаладан шығып, Галифаксқа (Жаңа Шотландия) бағыт алды. Хоудың Лорд Джордж Жерменнен, Вестминстерден соғысты басқаруға жауапты Мемлекеттік хатшыдан, күш-жабдықтар келгенге дейін қақтығыстан аулақ болу керектігі туралы бұйрықтары айқын болды, содан кейін күш-жабдықтар тамыздың ортасында келгенше күтті, теңіз командирі, оның ағасы Ричардпен бірге. Бұл кешіктіру біршама қымбатқа түсті, өйткені американдықтар бұл уақытты Лонг-Айлендтің солтүстік-батысындағы бекіністерді жақсартуға (Ист-Ривердің жағалауындағы Бруклин биіктіктерінде) және Континенттік армияның санын қосымша отаршылдармен арттыруға пайдаланды. Бұл шешім генерал Вашингтонға 29-30 тамыздағы түнде Ист-Ривер арқылы түнгі стратегиялық шегінуді табысты ұйымдастыруға мүмкіндік берді. Тарихшы Джордж Билиас Хоу Бруклин биіктігіне шабуыл жасаса, Вашингтонның жартысын тұтқындауы, мүмкін, Вашингтонның өзі де көтеріліске елеулі әсер еткен болар еді деп атап өтті. Кейбір офицерлер, әсіресе генерал Клинтон, Хоудың американдық бекіністеріне шабуыл жасамау шешіміне сын пікір білдірді. Хоу Лонг-Айлендтегі жеңісі үшін марапатталып, рыцарь атағына ие болды. Ол алғаш рет 15 қыркүйекте Манхэттенге әскерлерін түсіріп, Нью-Йорк қаласын басып алды (ол кезде тек төменгі Манхэттенді қамтыды), бірақ оның жоғарғы Манхэттендегі солтүстікке қарай алға жылжуы келесі күні Харлем-Хайтста тоқтатылды. Ол Нью-Йорк қаласын бақылауды нығайтуға бір айға жуық уақыт жұмсады және күш-жабдық күтіп отырды. Осы уақытта ол Натаниэль Хейлді тыңшылық еткені үшін өлім жазасына кесті және қаладағы ірі өрттің салдарымен күресуге тура келді. Содан кейін ол Харлем-Хайтстағы Вашингтонның позициясын айналып өту мақсатымен Трогс-Некке десант жасауға тырысты. Алайда, жағажай мен құрлық арасындағы тар жол жақсы қорғалған еді, нәтижесінде ол әскерлерді кері қайтаруға мәжбүр болды. Ол Вестчестер округіндегі Пеллс-Пойнтке әскерлерді сәтті түсірді, бірақ Вашингтон айналып өтуден қашып, Уайт-Плейнсқа шегінді. Хоу сәтті түрде Вашингтонды 28 қазан күні Уайт-Плейнс шайқасында Нью-Йорк аймағынан ығыстырып шығарды, содан кейін британдықтардың Манхэттендегі бақылауын нығайтуға көшті. Қараша айында ол Форт-Вашингтон шайқасында Континентальдық армияның соңғы бекінісіне шабуыл жасап, бірнеше мың тұтқынға алды. Вашингтон содан кейін Нью-Джерси арқылы шегінді, Хоудың Чарльз Корнуоллис басқаратын алдыңғы күштері оны қуды. Осы кезде Хоу генерал Клинтон басқаратын әскерлерді Ньюпортты басып алу үшін кемеге мінгізуге дайындады. Клинтон бұл әскерлерді Нью-Джерсиде, Статен-Айлендтің қарсы жағында немесе Делавэр өзенінде орналастыруды ұсынды, Вашингтонды тұтқындау немесе Континентальдық Конгрестің орны, Филадельфияны басып алу мақсатында. Хоу осы ұсыныстарды қабылдамады, Клинтон мен Хью, Перси графына, оның басшылығына қарсы шыққан екі белді офицерді Ньюпортқа жіберді. Желіаралық айдың басында Хоу қысқа дайындық үшін Нью-Джерсидегі Трентонға келді. Вашингтон Делавэр арқылы толығымен шегінді, ал Хоу маусым үшін науқан аяқталды деп ойлап Нью-Йоркқа оралды. 26 желтоқсан күні 1776 жылы Вашингтон Трентондағы гессендік гарнизонға шабуыл жасағанда, Хоу Корнуоллиске Нью-Джерсидегі армияны қайта құруды және Вашингтонды қууды бұйырды. Корнуоллис бұл жолда сәтсіздікке ұшырады, Вашингтон Трентонда екінші жеңіске жетті және Принстонда үшінші жеңіске жетті. Хоу армияны қысқа Нью-Йоркқа жақын жерлерге қайта шақырды. Хоу замандастары мен тарихшылар тарапынан Нью-Йорк науқаны кезінде Континентальдық армияны шешуші түрде жеңілмегені үшін сынға ұшырады. Замандастары Хоудың Вестчестердегі десанты Вашингтонды тұтқындауға жетпегеніне шағымданды, бірақ оның науқандағы мақсаты Манхэттенді қамтамасыз ету болғанын түсінбеді, Вашингтонды жеңу емес. Алайда, тарихшы Джордж Билиас Хоудың жоспарларына тым қатаң ұстануы оған науқан кезінде туындаған мүмкіндіктерді пайдалануға мүмкіндік бермегенін атап өтті.

In a war council held early on 17 June, the generals developed a plan calling for a direct assault on the colonial fortification, and Gage gave Howe command of the operation. Despite a sense of urgency (the colonists were still working on the fortifications at the time of the council), the attack, now known as the Battle of Bunker Hill, did not begin until that afternoon. With Howe personally leading the right wing of the attack, the first two assaults were firmly repulsed by the colonial defenders. Howe's third assault gained the objective, but the cost of the day's battle was appallingly heavy. The British casualties, more than 1,000 killed or wounded, were the highest of any engagement in the war. Howe described it as a "success too dearly bought." Although Howe exhibited courage on the battlefield, his tactics and overwhelming confidence were criticised. One subordinate wrote that Howe's "absurd and destructive confidence" played a role in the number of casualties incurred. Despite an outward appearance of confidence and popularity with his troops, the "genial six footer with a face some people described as 'coarse, privately often exhibited a lack of self confidence, and in later campaigns became somewhat dependent on his older brother Richard (the admiral in the Royal Navy, also on station in the Colonies) for advice and approval. On 11 October 1775, General Gage sailed for England, and Howe took over as Commander in Chief of British land forces in America. British military planners in London had, with the outbreak of hostilities, begun planning a massive reinforcement of the troops in North America. Their plans, made with recommendations from Howe, called for the abandonment of Boston and the establishment of bases in New York and Newport, Rhode Island in an attempt to isolate the rebellion to New England. When orders arrived in November to execute these plans, Howe opted to remain in Boston for the winter and begin the campaign in 1776. He did, however, spend a fair amount of time at the gambling tables, and allegedly established a relationship with Elizabeth Lloyd Loring, the wife of Loyalist Joshua Loring, Jr. Loring apparently acquiesced to this arrangement, and was rewarded by Howe with the position of commissary of prisoners. Contemporaries and historians have criticised Howe for both his gambling and the amount of time he supposedly spent with Mrs. Loring, with some going so far as to level accusations that this behaviour interfered with his military activities; historian John Alden does not give these ideas credence. The alleged relationship is also mentioned in The Battle of the Kegs, an American propaganda ballad written by Francis Hopkinson. In January 1776 Howe's role as commander in chief was cemented with a promotion to full general in North America. The siege was broken in March 1776 when Continental Army Colonel Henry Knox brought heavy artillery from Fort Ticonderoga to Boston during the winter, and General Washington used them to fortify Dorchester Heights, overlooking Boston and its harbour. Howe at first planned an assault on this position, but a snowstorm interfered, and he eventually decided to withdraw from Boston. On 17 March, British troops and Loyalists evacuated the city, and sailed for Halifax, Nova Scotia. Howe, whose orders from Lord George Germain, the Secretary of State responsible for directing the war from Westminster, were fairly clear that he should avoid conflict before the arrival of reinforcements, then waited until those reinforcements arrived in mid August, along with the naval commander, his brother Richard. This delay proved to be somewhat costly, since the Americans used this time to improve fortifications on northwestern Long Island (at Brooklyn Heights along the East River shoreline) and increased the size of their Continental Army with additional militia. This decision allowed General Washington to successfully orchestrate a nighttime strategic withdrawal across the East River on the night of 29–30 August, aided by a thick morning fog. Historian George Bilias notes that had Howe attacked Brooklyn Heights, the capture of even half of Washington's army, and possibly Washington himself, might have had a significant effect on the rebellion. Some officers, notably General Clinton, were critical of Howe's decision not to storm the American works. Howe was knighted as a reward for his victory on Long Island. He first landed troops on Manhattan on 15 September and occupied New York City (which then covered only Lower Manhattan), although his advance northward on Upper Manhattan was checked the next day at Harlem Heights. He paused, spending nearly one month consolidating control of New York City and awaiting reinforcements. During this time he ordered the execution of Nathan Hale for espionage and had to deal with the effects of a major fire in the city. He then attempted a landing on the mainland at Throgs Neck, intending to flank Washington's position at Harlem Heights. However, the narrow causeway between the beach and the mainland was well defended, and he ended up withdrawing the troops. He made a successful landing of troops at Pell's Point in Westchester County, but Washington managed to avoid being flanked, retreating to White Plains. Howe successfully forced Washington out of the New York area in the 28 October Battle of White Plains, and then turned his attention to consolidate British hold on Manhattan. In November he attacked the remaining Continental Army stronghold in the Battle of Fort Washington, taking several thousand prisoners. Washington then retreated across New Jersey, followed by Howe's advance forces under Charles Cornwallis. At this point, Howe prepared troops under the command of General Clinton for embarkation to occupy Newport, the other major goal of his plan. Clinton proposed that these troops instead be landed in New Jersey, either opposite Staten Island or on the Delaware River, trapping Washington or even capturing the seat of the Continental Congress, Philadelphia. Howe rejected these proposals, despatching Clinton and General Hugh, Earl Percy, two vocal critics of his leadership, to take Newport. In early December, Howe came to Trenton, New Jersey to arrange the disposition of his troops for the winter. Washington had retreated all the way across the Delaware, and Howe returned to New York, believing the campaign to be ended for the season. When Washington attacked the Hessian quarters at Trenton on 26 December 1776, Howe sent Cornwallis to reform the army in New Jersey and chase after Washington. Cornwallis was frustrated in this, with Washington gaining a second victory at Trenton and a third at Princeton. Howe recalled the army to positions much closer to New York for the winter. Howe has been criticised by contemporaries and historians for failing to decisively defeat the Continental Army during the New York campaign. Contemporaries complained that his landing in Westchester failed to trap Washington, but failed to understand that his goal in the campaign was to secure Manhattan, and not necessarily to defeat Washington. However, historian George Billias observes that Howe's overly rigid adherence to his plans meant that he was unable to capitalise on the opportunities that arose during the campaign for a decisive action.

Филадельфия науқаны

30 қарашада 1776 жылы Вашингтон Нью-Джерсиде шегініп жатқанда, Хоу 1777 жылғы науқан маусымының жоспарларымен бірге Джерменге хат жазды. Ол Нью-Йорк штатының Олбани қаласын басып алу үшін Хадсон өзені бойымен 10 000 сарбаздық күш жіберуді ұсынды, бұл Провинция Квебектен оңтүстікке қарай жіберілген экспедициямен үйлестірілуі керек еді. Хоу 20 желтоқсанда 1776 жылы 1777 жылға арналған толыққанды ұсыныстармен тағы да Джерменге жазды. Бұл Гудзон өзенін бақылауға алу операцияларын, Ньюпорттағы базадан кеңейтілген операцияларды және Филадельфияны басып алу экспедициясын қамтыды. Хоу соңғысын өте тартымды деп санады, өйткені Вашингтон сол кезде қаланың солтүстігінде орналасқан еді: Хоу «негізгі армия жаудың күші шоғырланған Филадельфияға қарсы шабуылға түсуі керек» деп жазды. Джермен бұл жоспардың «жақсы ойластырылғанын» мойындады, бірақ ол Джермен қамтамасыз етуге дайын болған күштен көп сарбазды талап етті. Нью-Джерсидегі сәтсіздіктерден кейін Хоу 1777 жылдың қаңтар айының ортасында Филадельфияға қарсы операцияларды ұсынды, оған құрлықтағы экспедиция және теңізден шабуыл кірді, бұл Континенттік армияны жеңуге мүмкіндік береді деп ойлады. Бұл жоспар сәуір айына дейін дамыды, Хоу әскері понтондық көпірлер салып жатқаны байқалды; Мористоунда қыстаған Вашингтон оларды Делавэр өзенінде пайдалану үшін салғанын ойлады. Алайда, мамыр айының ортасына қарай Хоу құрлықтағы экспедициядан бас тартты: «Мен Пенсильванияға теңіз арқылы шабуыл жасауды жоспарлап отырмын, біз Джерсині тастауымыз мүмкін». 1777 жылдың мамыр айында науқан басталғанда, генерал Вашингтон әскерінің көп бөлігін Мористоундағы қысқы тұрағынан Уочунг тауларындағы мықты бекітілген позицияға көшірді. 1777 жылдың маусым айында Хоу Нью-Джерсиде бірқатар түсініксіз қимылдар жасады, бұл Вашингтонды және оның әскерін сол позициядан жалпы шайқасқа қолайлы жерге шығаруға тырысқан сияқты болды. Оның бұл әрекеттерінің себептері белгісіз; тарихшы Джон Бьюкенен Хоу екеуі де Нью-Джерсидің солтүстігінде болғанда Вашингтонды үлкен шайқасқа тартуға ниеттенгенін айтады, «Вашингтонның позициясын өзгерту Хоудың үлкен шайқасқа деген құштарлығын оятты, егер бәрі жақсы болса, ол өзінің және ағасының саясаты өткен жылы оған мүмкіндік бермеген нәрсені – Континенттік армияны жоюды аяқтайтын еді», бірақ Хоудың осы маусымдағы негізгі мақсаты Филадельфия болды. Бір британдық майор «биліктегілердің хабарлауынша, Вашингтонға шайқас ұсыну үшін Хилсбороға аттанған жөн болды» деп жазды. Генри Нокс сияқты американдықтар одан қызығушылық танытты, бірақ оның мақсаты да сондай деп түсінді: «Британиялықтар тоғыз миль ғана жүргенде тоқтағаны түсініксіз болды. Бір-екі күннен кейін біз олардың бізді жазыққа тарту ниетімен келгенін анықтадық». Вашингтон олардың қаптамасын жеуден бас тартқаннан кейін, Хоу армияны Перт-Амбойға қайтарды, олар полковник Дэниел Морганның шабуылдаушы тобы, Морганның атыскерлері тарапынан қысымға ұшырады, олар өздерінің жоғары сапалы қаруларын қолданып, олардың күштерін қозғалғанда шабуылдады. Вашингтон Хоу әскерін кемелерге отырғызады деп есептегеннен кейін, ашық жерге көшті. Содан кейін Хоу Вашингтонның шегінуін кесіп тастауға бағытталған жылдам шабуыл жасады. Бұл әрекет Шорт-Хиллз шайқасымен тоқтатылды, бұл Вашингтонға қауіпсіз позицияға шегінуге уақыт берді. Содан кейін Хоу әскерін жинап, ағасының флотымен бірге оңтүстікке қарай жүзіп кетті. Хоу флоттың бағытын тиімді түрде жасырды: Вашингтон оның қайда бара жатқанын білмеді, сонымен қатар көптеген британдық офицерлер де білмеді. Хоудың Филадельфияға жасаған жорығы тамыз айының соңында қаланың оңтүстік-батысындағы Мэриленд штатындағы Элк баспасына десантпен басталды. Хоу Филадельфиядан төменгі Делавэр өзеніне десант жасауды қалаған болса да, жақсы дайындалған қорғаныс туралы хабарлар оны одан қайтарды, ал флот Элкке жету үшін теңізде шамамен бір айдан астам уақыт өткізді. Хоу әскері 3 қыркүйекте 1777 жылы Элк баспасын тастап, Куч көпірінде американдық жеңіл жаяу әскерінің алдын ала қарауылдарын кері тартты. 11 қыркүйекте 1777 жылы Хоу әскері Брэндивайн шайқасында Брэндивайн сағасы бойында Чаддс Фордтың жанында Вашингтон әскерімен кездесті. Хоу штаб-пәтерін Гилпин үйінде орнатты, ол 16 қыркүйектің таңға дейін сонда қалды. Бұрынғы шайқастардың қайталануында Хоу қайтадан Континенттік армияның позициясын айналып өтіп, ауыр зардаптар келтіргеннен кейін Вашингтонды шегінуге мәжбүр етті. Екі апталық маневрлер мен шайқастардан кейін (Облачное сражение, Паоли шайқасы және Валли Фордж маңындағы шайқас, онда Александр Гамильтон жарақаттанды), Хоу 26 қыркүйекте жеңіспен қалаға кірді. Бірақ Хоу күткендей қарсы алу болмады. Оған «орманнан гүлірек достар» қарсы алады деп сендірген еді, бірақ оның орнына әйелдер, балалар және көптеген тастап кетілген үйлерді көрді. Хоу әскерінің тәртібін сақтауға бар күшін салғанына қарамастан (өкімдерін бұзғандарды жазалауға рұқсат берді), сарбаздардың тоналауы қалың халықтың армияға деген пікірін нашарлатты. Хоу Филадельфияға кіргеннен бір апта өткен соң, 4 қазан күні Вашингтон Германтаундағы британдық гарнизонға таңғы шабуыл жасады. Ол шайқасты жеңіске жеткізуге жақын болды, бірақ қаладан келген кешіккен күштер оны кері шегінуге мәжбүр етті. Бұл Хоуды әскерін қалаға жақындатуға мәжбүр етті, онда олар американдық Делавэр өзенінің қорғанысын жоюға да қатысты, бұл флоттың армияны жабдықтауын тоқтатып тұрды. Бұл міндетті орындау үшін қараша айының соңына дейін күш жұмсалды, оған полковник фон Доноп басқаратын гессен дивизиясының нашар орындалған шабуылы және адмирал Фрэнсис Рейнольдс басқаратын эскадра кірді.

On 30 November 1776, as Washington was retreating across New Jersey, Howe had written to Germain with plans for the 1777 campaign season. He proposed to send a 10,000 man force up the Hudson River to capture Albany, New York, in conjunction with an expedition sent south from Province of Quebec. He again wrote to Germain on 20 December 1776 with more elaborate proposals for 1777. These again included operations to gain control of the Hudson River, and included expanded operations from the base at Newport, and an expedition to take Philadelphia. The latter Howe saw as attractive, since Washington was then just north of the city: Howe wrote that he was "persuaded the Principal Army should act offensively [against Philadelphia], where the enemy's chief strength lies." Germain acknowledged that this plan was particularly "well digested", but it called for more men that Germain was prepared to provide. After the setbacks in New Jersey, Howe in mid January 1777 proposed operations against Philadelphia that included an overland expedition and a sea based attack, thinking this might lead to a decisive victory over the Continental Army. This plan was developed to the extent that in April, Howe's army was seen constructing pontoon bridges; Washington, lodged in his winter quarters at Morristown, New Jersey, thought they were for eventual use on the Delaware River. However, by mid May Howe had apparently abandoned the idea of an overland expedition: "I propose to invade Pennsylvania by sea we must probably abandon the Jersies." When the campaign season opened in May 1777, General Washington moved most of his army from its winter quarters in Morristown, New Jersey to a strongly fortified position in the Watchung Mountains. In June 1777, Howe began a series of odd moves in New Jersey, apparently in an attempt to draw Washington and his army out of that position onto terrain more favourable for a general engagement. His motives for this are uncertain; historian John Buchanan argues that Howe was determined to attempt to draw Washington into a major engagement while both were in northern New Jersey, writing that "Washington's shift in position had whetted Howe's appetite for a major action when, if everything went right, he would finally accomplish what he and his brother's policies had denied him the previous year: the destruction of the Continental Army", but that Howe's underlying campaign goal for the season was Philadelphia. One British major wrote that "[t]he report circulated by those in power is that it was thought necessary to march to Hilsborough to offer Washington battle." Americans like Henry Knox were perplexed but also concluded that was its purpose: "It was unaccountable that [the British] should stop short when they had gone only nine miles In the course of a day or two [we] discovered that they had come out with an intention of drawing us into the plain." When Washington refused to take the bait, Howe withdrew the army to Perth Amboy, under harassment by Colonel Daniel Morgan's skirmisher unit, Morgan's Riflemen, who used their superior weapons to snipe at and harry his forces as they moved. Washington moved down to a more exposed position, assuming Howe was going to embark his army on ships. Howe then launched a lightning strike designed to cut Washington's retreat off. This attempt was foiled by the Battle of Short Hills, which gave Washington time to retreat to a more secure position. Howe then did in fact embark his army and sailed south with his brother's fleet. Howe maintained an effective secrecy surrounding the fleet's destination: not only did Washington not know where it was going, neither did many British rank and file. Howe's campaign for Philadelphia began with an amphibious landing at Head of Elk, Maryland, southwest of the city in late August. Although Howe would have preferred to make a landing on the Delaware River below Philadelphia, reports of well prepared defences dissuaded him, and the fleet spent almost an entire extra month at sea to reach Head of Elk. Howe's army left Head of Elk early on 3 September 1777 and pushed back an advance guard of American light infantry at Cooch's Bridge. On 11 September 1777, Howe's army met Washington's near Chadds Ford along the Brandywine Creek in the Battle of Brandywine. Howe established his headquarters at the Gilpin Homestead, where it stayed until the morning of 16 September. In a reprise of earlier battles, Howe once again flanked the Continental Army position and forced Washington to retreat after inflicting heavy casualties. After two weeks of manoeuvre and engagements (including The Battle of the Clouds, The Battle of Paoli, and an engagement at Valley Forge where Alexander Hamilton was nearly killed in action), Howe triumphantly entered the city on 26 September. The reception Howe received was not quite what he had expected, however. He had been led to believe that "Friends thicker than Woods" would greet him upon his arrival; he instead was greeted by women, children, and many deserted houses. Despite Howe's best attempts to minimise any misconduct by his troops (he authorised the execution of violators of his orders against it), marauding soldiers greatly impacted the public opinion of his army. One week after Howe entered Philadelphia, on 4 October, Washington made a dawn attack on the British garrison at Germantown. He came close to winning the battle before being repulsed by belated reinforcements sent from the city. This forced Howe to withdraw his troops a little closer to the city, where they were also needed to help clear the American Delaware River defences, which were preventing the navy from resupplying the army. It was late November before this task was accomplished, which included a poorly executed attack on Fort Mercer by a division of Hessians commanded by Colonel von Donop and an advance fleet commanded by Admiral Francis Reynolds.

Бургойннің сайлау науқанына әсері

Хоудың жорығымен бірге генерал Бургойн Монреальден оңтүстікке қарай Албаниді басып алу үшін экспедиция ұйымдастырды. Филадельфияны Хоудың сәтті басып алуынан зардап шеккен Континенттік Конгресске қолдау күшейді, ал бұл жеңіс Францияны Ұлыбританияға қарсы соғысқа түсуге ынталандырды. Бургойнның жеңілісі Лорд Норттың үкіметін одан әрі әлсіретті. Бургойн Албаниде Хоу немесе Хоу жіберген әскерлер оны күтіп алады деген болжаммен жорыққа шықты. Бірақ кейбір деректер бойынша, науқан басталғаннан кейін ғана ол өзгерістер туралы хабардар болды. Гермен, Хоу және Бургойн Хоудың Квебектен басып кіруді қаншалықты қолдауы керек екендігі туралы бірдей түсінікке келгені әлі де белгісіз. Кейбір тарихшылар Хоудың нұсқауларды орындамағанын және Бургойнның әскерін тастап кеткенін алға тартады, ал басқалары Бургойнның өзі сәтсіздікке ұшырап, кейін кінәны Хоу мен Клинтонға таңуға тырысқанын айтады. Хоудың Филадельфияға экспедицияға ден қою шешімі генерал Бургойнмен бәсекелестікке байланысты болуы мүмкін, өйткені Хоу солтүстік күштерге қолбасшылық ету үшін Клинтонға лобби жасады. Джон Алден британдық көшбасшылар арасындағы қызғанышқа тоқталып: «Хоу Бургойнды Бургойн сияқты қызғанған болуы мүмкін және ол әскери даңққа бір қадам жақындауына көмектесетін ештеңе жасауға құштар болмаған». Осыған ұқсас, тарихшы Дон Хиггинботам Хоудың пікірінше, «Бұл [солтүстік науқан] Бургойннің толыққанды шоуы болды, сондықтан Хоу оған көп қатысқысы келмеді. Бургойнның әскеріне қатысты ол өзінен талап етілгенді ғана істеді (көбінесе ештеңе де)». Хоу өзі 17 шілдеде Бургойнға Вашингтонға жақын болу ниетін жеткізді: «Менің ниетім Пенсильванияға бару, онда Вашингтонмен кездесемін деп ойлаймын, бірақ егер ол мен күткендей солтүстікке кетсе, және сіз оны тоқтатып тұра алсаңыз, сізді құтқару үшін оның артынан дереу шығамын». Бұл Хоудың Вашингтонға ілесіп, Хадсонды қорғауға көмектесетінін білдірді. Алайда Хоу 23 шілдеде Нью-Йорктен кемемен жолға шықты. 30 тамызда, Елк Басына келгеннен кейін көп ұзамай, Хоу Герменге Филадельфия аймағында лоялистердің қолдауының жетіспеуін айтып, Бургойнға көмектесе алмайтынын хабарлады. Қазан айының басында генерал Клинтон Нью-Йорктен солтүстікке жіберген шағын күш те Бургойнға көмектесе алмады.

Concomitant with Howe's campaign, General Burgoyne led his expedition south from Montreal to capture Albany. Support for the Continental Congress, suffering from Howe's successful occupation of Philadelphia, was strengthened, and the victory encouraged France to enter the war against Britain. Burgoyne's loss also further weakened the British government of Lord North. Burgoyne made his advance under the assumption that he would be met in Albany by Howe or troops sent by Howe. while others state that Burgoyne was not notified of the changes until the campaign was well underway. Whether Germain, Howe and Burgoyne had the same expectations about the degree to which Howe was supposed to support the invasion from Quebec is also unclear. Some historians argue that Howe failed to follow instructions and essentially abandoned Burgoyne's army, while others suggest that Burgoyne failed on his own and then tried to shift the blame to Howe and Clinton. Howe's decision to focus his own activity on an expedition to Philadelphia may have been motivated by competition with General Burgoyne, who was given command of the northern force despite lobbying by Howe for its command to be given to Clinton. John Alden notes the jealousies among the British leaders, saying, "It is likely that [Howe] was as jealous of Burgoyne as Burgoyne was of him and that he was not eager to do anything which might assist his junior up the ladder of military renown." Along the same lines historian Don Higginbotham concludes that in Howe's view, "It [the northern campaign] was Burgoyne's whole show, and consequently he [Howe] wanted little to do with it. With regard to Burgoyne's army, he would do only what was required of him (virtually nothing)." Howe himself wrote to Burgoyne on 17 July that he intended to stay close to Washington: "My intention is for Pennsylvania, where I expect to meet Washington, but if he goes to the northward contrary to my expectations, and you can keep him at bay, be assured I shall soon be after him to relieve you." This suggested that Howe would follow Washington if he went north to assist in the defence of the Hudson. Howe, however, sailed from New York on 23 July. On 30 August, shortly after his arrival at Head of Elk, Howe wrote to Germain that he would be unable to assist Burgoyne, citing a lack of Loyalist support in the Philadelphia area. A small force sent north from New York by General Clinton in early October was also unable to assist Burgoyne.

Отставка

1777 жылдың қазан айында Хоу Лондонға өзінің отставкаға кету туралы хатын жіберіп, сол жылғы әскери науқандарда оған жеткіліксіз қолдау көрсетілгеніне шағымданды. Британдықтардың Филадельфияны эвакуациялауды жоспарлап отырғанын білген Вашингтон, британдықтардың қимылын анықтау үшін сол түні маркиз де Лафайетті аз ғана әскермен жіберді. Бұл қимылды британдық әскерлер байқап, Хоу маркизге тұзақ құрып, оны ұстауға бұйрық берді. Баррен-Хилл шайқасында Лафайет аз шығынмен тұзақтан қашып құтылды. 24 мамырда, Хоу Англияға аттанған күні, генерал Клинтон Америкадағы британдық әскерлердің бас қолбасшысы болып тағайындалды және Нью-Йоркке құрлықпен жүріс жасауға дайындық бастады. Хоу 1 шілдеде Англияға оралды, онда ол және оның бауыры Солтүстік Америкадағы іс-әрекеттері үшін сынауға ұшырады. Вильям мен оның інісі Ричардтың екеуінің де отставкаға кетуі, науқан кезіндегі өздерінің іс-әрекеттерін қорғау үшін үйге асығыс оралу ниеттерінен туындаған болуы мүмкін. 1779 жылы Хоу мен оның бауыры өздерінің іс-әрекеттеріне қатысты парламенттік тергеу талап етті. Одан кейін өткен тергеу барысында олардың ешқайсысына да заңсыздық немесе басқарудағы кінәраттар расталмады. Ол генералдың іс-әрекеттерін қатаң сынап, оны парламенттегі соғысқа қарсы виг фракциясының пайдасына соғыс күшін әдейі әлсіретуде деп айыптады.

Кейінгі өмірі

1780 жылы Хоу Ұлыбритания парламентінің Палаталар палатасына қайта сайлануға тырысып, жеңіліске ұшырады. 1782 жылы ол артиллерия генерал-лейтенанты болып тағайындалды және Ұлыбританияның Жеке кеңесіне енгізілді. 1786 жылы оның полковниктік шені 23-ші фузилер полкінен 19-шы жеңіл атқыштар полкіне ауыстырылды. 1789 жылы Солтүстік Американың солтүстік-батысындағы аумақтық дауларға байланысты Испаниямен туған дағдарыс соғысқа ұласу қаупі туғанда, ол қайтадан активті қызметке кірісті. Ол Испанияға қарсы күштерге қолбасшылық етті, бірақ дағдарыс шешілді және Хоу 1793 жылға дейін, Франция революциялық соғыстары Ұлыбританияны қамтығанша, басқа да әрекеттер жасаған жоқ. 1793 жылы ол толық генерал шеніне көтерілді және 1793 жылдан бастап Солтүстік округке, ал 1795 жылдан бастап Шығыс округке қолбасшылық етті. 1803 жылы денсаулығының нашарлауын себеп көрсетіп, артиллерия генерал-лейтенанты лауазымынан кетті. 1808 жылы Плимут қаласының губернаторы болып тағайындалды. Ұзақ аурудан кейін 1814 жылы Твикенхемде қайтыс болды. 1765 жылы үйленді. Олардың некесінен балалары болған жоқ. Сондықтан оның лауазымдары онымен бірге тоқтатылды.

Танымал мәдениетте

Хоу "Ұйықтайтын ойпаң" телесериалында басты жаман кейіпкер ретінде көрінеді, оны флэшбектерде Николас Гест сомдайды. Ол Икабод Крейнмен (Том Мисон) таныс, бірақ Тәуелсіздік соғысы кезінде Крейн АҚШ-қа қашқаннан кейін одан аяусыз, қатыгез көшбасшы ретінде суреттеледі. Кейін ол қазіргі заманда зомби ретінде қайта тіріледі, бірақ Крейн оны грек отымен жояды. Хоудың қалдықтары "The Resurrection in the Remains" эпизодындағы маңызды сюжеттік элемент болып табылады, бұл "Ұйықтайтын ойпаңмен" байланысты эпизод, онда Хоудың кесілген басы кісі өлтіру құралы ретінде қолданылады. Сериал сонымен қатар ол Твикенхемнің орнына американдық шіркеудің астына жерленгенін көрсетеді. Хоу сонымен қатар Натаниел Хоторнның "Провинциялық үйдің аңыздары" жинағына кіретін "Хоудың маскарады" және "Ескі Эстер Дадли" әңгімелерінде де кездеседі, бұл алғаш рет 1838-1839 жылдары жарық көрген төрт әңгімеден тұрады.