Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әскери офицер және саясаткер (1730–1795)
British army officer and politician (1730–1795)
Генерал сэр Генри Клинтон, КБ (16 сәуір 1730 – 23 желтоқсан 1795) – британдық әскери офицер және саясаткер, 1772 жылдан 1795 жылға дейін Парламенттің Төменгі палатасында отырған. Ол Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде генерал ретінде қызмет еткенімен әйгілі. Ол 1775 жылдың мамыр айында Бостонға келді және 1778 жылдан 1782 жылға дейін Америкадағы британдық бас қолбасшы болды. Ол көп жылдар бойы кузені Генри Пелхэм Клинтонның, 2-ші Ньюкасл герцогының ықпалымен Парламент мүшесі болды. Өмірінің соңында Гибралтар губернаторы болып тағайындалды, бірақ лауазымға кіріспес бұрын қайтыс болды.
General Sir Henry Clinton, KB (16 April 1730 – 23 December 1795) was a British Army officer and politician who sat in the House of Commons between 1772 and 1795. He is best known for his service as a general during the American War of Independence. He arrived in Boston in May 1775 and was the British Commander in Chief in America from 1778 to 1782. He was a Member of Parliament for many years due to the influence of his cousin Henry Pelham Clinton, 2nd Duke of Newcastle. Late in life, he was named Governor of Gibraltar, but he died before assuming the post.
Жеті жылдық соғыс
1758 жылы Клинтон 1-ші Foot Guard-тың подполковнигі болды, кейіннен ол Гренадерлер гвардиясы деп аталды, сондай-ақ 2-ші батальонның желілік рота командирі болып, Лондонда дислокацияланды. 2-ші батальон, 1-ші жаяу қарауыл, Жеті жылдық соғысқа қатысу үшін Германияға жіберілді, 30 шілдеде Бременге жетіп, кейін Варберг маңында Конвей корпусының басшылығымен негізгі армияға қосылды. Джордж II 1760 жылдың 25 қазанында қайтыс болды, ал Клинтон, полктің барлық офицерлерімен бірге, 1760 жылдың 27 қазанында Лондонда Джордж III-ге комиссияларды жаңару тізіміне енді. Клинтон 1761 жылдың ақпан айында Падерборндағы қысқы жағдайынан шығып, 2-ші батальонмен бірге болды, 16 шілдеде Виллингхаузен шайқасында, содан кейін тамыз айында Варбургқа жақын Димельді кешіп өту кезінде, Варидиттік мұрагер ханзада Фердинандтың басшылығымен қатысты. Осы жылы оның әкесі қайтыс болды, нәтижесінде отбасылық мәселелерді шешу үшін Англияға оралуға мәжбүр болды. 1762 жылы принц Фердинанд басқарған күштердің бір бөлігі болған бөлім 24 маусымда Вильгельмсталь шайқасында қатысты. Осыдан кейін олар 24 шілдеде Хомберг биіктігінде француздық жабдықтау желілерін кесіп, артиллерияны орналастыруға көмектесті. Осы ұрыстан кейін бөлім өзінің қолбасшысы генерал-майор Юлий Цезарды жоғалтты, ол Эльфферсхаузенде қайтыс болып, сол жерге жерленді. Клинтон, енді полковник (дәрежесі 1762 жылдың 24 маусымынан бастап), 1762 жылдың басында принц Фердинандтың лагерь көмекшісі болып тағайындалды және 30 тамызда 1762 жылы Наухайм шайқасында Конде принсі Людовик Жозефке шабуыл жасаған кезде онымен бірге болды. Бұл шайқаста князь Фердинанд жараланды, ал Клинтон ауыр жарақат алып, шайқас алаңынан кетуге мәжбүр болды. Бұл және Кассель қоршауы – 1-ші жаяу гвардияның Жеті жылдық соғыстағы соңғы қатысулары болды, содан кейін Клинтон Англияға оралды. Клинтон Брансуиктің көмекшісі ретінде өзін көрсетіп, онымен берік достық қарым-қатынас орнатты. Осы жылдары ол көптеген достар мен таныстар тапты, көбінесе Брансуик лагерінде қызмет ететін басқа офицерлермен. Олардың арасында Чарльз Ли және Уильям Александр болды, ол өзін «Лорд Стирлинг» деп атады; бұл екеуі де Солтүстік Америкада Клинтонға қарсыластар ретінде шықты. Ол Джон Джервис және Уильям Филлипспен ұзақ және терең достық қарым-қатынас орнатты; Филлипс кейін Солтүстік Америкада Клинтонның қол астында қызмет етті, ал Джервис Корольдік теңіз флотында танымал болды. Ол сондай-ақ өзінің қол астында қызмет ететін Чарльз Корнуоллиспен танысты.
By 1758 Clinton had risen to be a lieutenant colonel in the 1st Foot Guards, which was later renamed the Grenadier Guards, and was a line company commander in the 2nd Battalion and was based in London. The 2nd Battalion, 1st Foot Guards, was deployed to Germany to participate in the Seven Years' War, arriving at Bremen on 30 July 1760 then joining the main Army, operating under Conway's Corps near Warberg. George II died on 25 October 1760 and Clinton, along with all Officers of the Regiment, was amongst those listed in the renewal of commissions to George III, in London, on 27 October 1760. Clinton was back with the 2nd Battalion coming out of winter quarters, at Paderborn in February 1761 and with the unit at the Battle of Villinghausen on 16 July 1761, then under Prince Ferdinand, the Hereditary Crown Prince, at the crossing of the Diemel, near Warburg, in August, before wintering near Bielefeld. His father died this year necessitating a return to England to resolve family affairs. In 1762 the unit, part of the force led by Prince Ferdinand, was in action at the Battle of Wilhelmsthal on 24 June 1762. After this action they participated in cutting the French supply lines at the heights of Homberg on 24 July 1762 and secured artillery into position. It was after this engagement that the unit lost its commanding officer, Major General Julius Caesar who died at Elfershausen and is buried there. Clinton, now a colonel (seniority dated to 24 June 1762), was appointed as aide de camp to Prince Ferdinand by the start of 1762 and was with him when he attacked Louis Joseph, Prince of Condé at the Battle of Nauheim on 30 August 1762. Prince Ferdinand was wounded during this engagement and Clinton severely wounded forcing him to quit the field. This and the consequent siege of Cassel, were the last actions of the 1st Foot Guards in the Seven Years' War and Clinton returned to England. Clinton had distinguished himself as an aide de camp to Brunswick, with whom he established an enduring friendship. During these early years, he formed a number of friendships and acquaintances, mostly with other officers serving in Brunswick's camp. These included Charles Lee and William Alexander, who styled himself "Lord Stirling"; both of these men would face Clinton as enemies in North America. He formed long lasting and deep friendships with John Jervis, and William Phillips; Phillips later served under Clinton in North America, and Jervis rose to prominence in the Royal Navy. He also made the acquaintance of Charles Cornwallis, who would famously serve under him as well.
Отбасы және неке
1761 жылы Клинтон әскермен бірге науқанда болғанда, оның әкесі қайтыс болды. Отбасының жаңа басшысы ретінде ол әкесінің істерін реттеуге міндетті болды, оған үлкен қарыздар мен төленбеген жалақы да кірді. Ол Сауда кеңесімен әкесінің төленбеген жалақысы үшін жылдар бойы таласты, ал отарлардағы жерлерді сатуға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды; осы жерлер Америка революциясы кезінде тартылып алынды, тіпті оның мұрагерлері де олар үшін ешқандай өтемақы ала алмады. 1767 жылдың тамыз айында психикалық тұрақсыздығымен белгілі және оның өмірінде аз ғана рөл атқарған анасы қайтыс болды. 1767 жылдың 12 ақпанында Клинтон жер иелерінің қызы Харриет Картерге үйленді және жұбайлар Суррейдегі үйге қоныс аударды. Неке асығыс жасалғанына куәліктер бар; алты айдан кейін үй шаруашылығының есебінде Фредерик есімді ұлының туғаны туралы мәліметтер кездеседі. Фредерик анасынан екі жыл өткен соң, 1774 жылы аурудан қайтыс болды. Клинтон некесі туралы жазбамаса да, ол бақытты болған сияқты. Олар бес бала өрбіткен: Фредерик, Огуста (1768), Уильям Генри (1769), Генри кіші (1771) және Харриет (1772). Клинтонның әйелі 1772 жылдың 29 тамызында Харриетті дүниеге келтіргеннен кейін сегіз күн өткен соң қайтыс болды. Ол қайғыдан айығуға бір жылдан астам уақыт жұмсады. Ол қарындастарымен бірге әйелінің туыстарын үйіне алды, ал әйелінің әпкелері оның балаларын тәрбиелеуді өз мойнына алды. Оның екінші және үшінші ұлдары кейіннен отбасының жоғары сатыдағы қызмет ететін дәстүрін жалғастырды.
While Clinton was campaigning with the army in 1761, his father died. As the new head of the family, he had to unwind his father's affairs, which included sizable debts as well as arrears in pay. Battles he had with the Board of Trade over his father's unpaid salary lasted for years, and attempts to sell the land in the colonies went nowhere; these lands were confiscated during the American Revolution, and even his heirs were unable to recover any kind of compensation for them. His mother, who had a history of mental instability and played only a small part in his life, died in August 1767. On 12 February 1767, Clinton married Harriet Carter, the daughter of landed gentry, and the couple settled into a house in Surrey. There is some evidence that the marriage was performed in haste; six months later, the household accounts contain evidence of a son, Frederick. Frederick died of an illness in 1774, two years after his mother. Although Clinton did not write of his marriage, it was apparently happy. The couple produced five children: Frederick, Augusta (1768), William Henry (1769), Henry Jr. (1771), and Harriet (1772). Clinton's wife died on 29 August 1772, eight days after giving birth to Harriet. It took him over a year to recover from the grief. He took his in laws into his house, and his wife's sisters took over the care of his children. His second and third sons later continued the family tradition of high command.
Қамқорлық
Ньюкасл герцогы қайтыс болғаннан кейін, оның қолдауын оның немере інісі және мұрагері Генри Пелхэм Клинтон қабылдады. Клинтонның мансабын ілгерілетуде кейде құрал болғанымен, жаңа герцогтың саясатқа деген назарының жетіспеуі және қызығушылық танытпауы Клинтонға қарсы әрекет еткен кездер де болды. Клинтон олардың қарым-қатынасын одан әрі қиындатты, өйткені жас герцогты құрмет көрсетуге тиіс ақсүйек ретінде емес, теңдес ретінде қарады. Тағы бір қолдаушы – король Георг III-нің інісі Глостер герцогы. Клинтон 1764 жылы Глостердің жатын бөлмесінің күзетшісі болып тағайындалды және көп жылдар бойы осы лауазымды сақтап қалды. Дегенмен, Глостердің кейбір жасаған қателіктері оның сарайдағы беделін түсірді, сондықтан ол Клинтонды тиімді қолдауға шамасы келмеді.
Upon the death of the Duke of Newcastle, his patronage was taken up by the latter's nephew and successor Henry Pelham Clinton. Although he was sometimes instrumental in advancing Clinton's career, the new duke's lack of attention and interest in politics would at times work against Clinton. Clinton also complicated their relationship by treating the young duke more as an equal than as a noble who should be respected. A second patron was King George III's brother the Duke of Gloucester. Clinton was appointed Gloucester's Groom of the Bedchamber in 1764, a position he continued to hold for many years. However, some of Gloucester's indiscretions left him out of favour at court, and he was thus not an effective supporter of Clinton.
Бейбіт уақыттағы қызмет
1769 жылы Клинтонның полкі Гибралтарға жіберілді, ал Клинтон Эдвард Корнуоллистің орынбасары болды. Осы кезеңде Ньюкасл одан гарнизонда қызмет ететін ұлының қамын қарауды өтінді. Әкесі оны "салғырт, жалқау" және "надан" деп сипаттаған жас жігітті басқару өте қиын болды, сондықтан Клинтон герцогты оны француз академиясына орналастыруға көндірді. 1772 жылы Клинтон генерал-майор шеніне көтерілді, сондай-ақ сол жылы Ньюкаслдың ықпалымен парламентке өкіл болып сайланды. Ол 1784 жылға дейін парламент мүшесі болды, бастапқыда Боробриджтен, кейін Тренттегі Ньюарктан. 1774 жылдың сәуір айында ол Балқандағы Ресей армиясын тексеру үшін сапарға шықты. Орыс армиясының генералы Генри Ллойдпен бірге орыс-түрік соғысының бірнеше шайқас алаңдарын қарады және Венада Иосиф II-ге қабылдауға барды. Ол артиллериялық оқшашуды көруге аздап қалды, бірақ бейбіт келіссөздер басталғандықтан ол тоқтатылды. Бір кезде Клинтон түрік келіссөзшілерімен танысты, олар туралы "сәл тоқтап қарады, бірақ өте әдепті болды" деп жазды. Ол 1774 жылдың қазан айында Англияға оралды, ал 1775 жылдың ақпан айында король Георг оған Солтүстік Америкада қызмет етуге дайындалуды бұйырды.
In 1769, Clinton's regiment was assigned to Gibraltar, and Clinton served as second in command to Edward Cornwallis. During this time, Newcastle asked him to see after one of his (Newcastle's) sons who was serving in the garrison. The young man, described by his father as having "sloth and laziness" and "despicable behavior", was virtually unmanageable, and Clinton convinced the duke to put him into a French academy. Clinton was promoted to major general in 1772, and in the same year he obtained a seat in Parliament through Newcastle's influence. He remained a Member of Parliament until 1784, first for Boroughbridge and subsequently for Newark on Trent. In April 1774 he went on a military inspection tour of the Russian army in the Balkans. He inspected some of the battlefields of the Russo Turkish War with his friend Henry Lloyd, a general in the Russian army, and had an audience with Joseph II in Vienna. He very nearly had the chance to watch an artillery bombardment, but it was called off by the onset of peace negotiations. Clinton was at one point introduced to the Turkish negotiators, of whom he wrote that "they stared a little, but were very civil." He returned to England in October 1774, and in February 1775 was ordered by King George to prepare for service in North America.
Бостон
Клинтон генерал-майор Уильям Хоу және Джон Бургойнмен бірге Бостондағы генерал Томас Гейдждің позициясын нығайту үшін күшейтумен жіберілді. Олар 25 мамырда келді, жол жүрісінде Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанын және Бостон қоршауда екенін білді. Гейдж Клинтонмен және генералдар Хоу мен Бургойнмен бірге қоршауды бұзу жоспарларын талқылады. Клинтон Бостонды қоршаған жоғары жерлерді нығайтуды жақтады, ал 18 маусымда оларды басып алу жоспарлары жасалды. Бірақ отаршылар жоспарды біліп, 16-17 маусым түнінде Чарльзтаун түбегіндегі биіктіктерді нығайтып, британдық басшыларды стратегияларын қайта қарастыруға мәжбүр етті. 17 маусымдағы соғыс кеңесінде генералдар отарлау бекінісіне тікелей шабуыл жасау жоспарын жасады, ал Гейдж Хоуға операцияны басқаруды тапсырды. Шұғыл қажеттілік болғанына қарамастан (кеңес кезінде отаршылар бекіністерді салу жұмысын жалғастырып жатқан), шабуыл сол күні түстен кейін ғана басталды. Клинтон Хоудың сұрауы бойынша резервтік күштерді ұсыну міндетін алды. Екі шабуыл сәтсіз аяқталғаннан кейін, Клинтон генерал Гейджтің бұйрығына қарсы Чарльзтаунға өтіп, десант алаңында адасқан және рухы құлаған жарақат алған әскерлерді ұйымдастырды. Шайқаста британдықтар жеңіске жетті, бірақ 1000-нан астам адамның қаза болуымен ауыр құнға түсті. Клинтон бұл шайқас туралы: "Қымбатқа түскен жеңіс, тағы бірдейі бізді жоқ етер еді" деп жазды. 1775 жылдың қалған бөлігінде қоршау тоқтап қалды, екі тараптың да бір-біріне тиімді шабуыл жасауға ниеті немесе мүмкіндігі болмады. Қыркүйекте генерал Гейджтің шақырылуынан кейін Хоу күштерге басшылық еткеннен бастап, олардың қарым-қатынасы жақсы басталды, бірақ көп ұзамай бұзыла бастады. Хоу Клинтонға Чарльзтаунға қолбасшылық етуді тапсырды, бірақ Клинтон уақытының көп бөлігін Бостонда өткізді. Ол Джон Хэнкоктың үйін иемденіп, оны ұқыптап күтіммен қарады. Ол Мэри Баддли атты үй шаруасын жүргізетін әйелді жалдады, оның күйеуі бір офицердің ұсынысын қабылдамағандықтан қызметтен шеттетілген екенін айтады. Клинтон Томас Баддлиді де ағаш шебер ретінде жалдады; Клинтонның Мэримен құрған қарым-қатынасы өмірінің соңына дейін сақталды, бірақ Бостонда болған кезінде ғана достық болды. Оңтүстік колонияларына экспедиция жоспарлары жасалғанда, оның Хоумен қарым-қатынасында керісіншелік пайда бола бастады. Ол Хоудан онымен бірге жүретін белгілі офицерлерді және тәуелсіз қолбасшының әдеттегі билігін беруді сұрады, бірақ Хоу барлық талаптарын қабылдамады. 1776 жылдың қаңтарында Клинтон шағын флот пен 1500 әскермен Каролинадағы әскери мүмкіндіктерді бағалау үшін оңтүстікке қарай аттанды. Оның болмаған кезінде Бостон жағдайына қатысты қорқыныштары шілде айының басында бүлікшілердің Дорчестер биіктіктерін басып алып, нығайтуымен расталды, бұл британдықтарды Бостонды эвакуациялап, Нова-Шотландияның Галифакс қаласына шегінуге мәжбүр етті.
Clinton, along with Major Generals William Howe and John Burgoyne, was sent with reinforcements to strengthen the position of General Thomas Gage in Boston. They arrived on 25 May, having learned en route that the American War of Independence had broken out, and that Boston was under siege. Gage, along with Clinton and Generals Howe and Burgoyne discussed plans to break the siege. Clinton was an advocate for fortifying currently unoccupied high ground surrounding Boston, and plans were laid to occupy those spots on 18 June. However, the colonists learned of the plan and fortified the heights of the Charlestown peninsula on the night of 16–17 June, forcing the British leadership to rethink their strategy. In a war council held early on 17 June, the generals developed a plan calling for a direct assault on the colonial fortification, and Gage gave Howe command of the operation. Despite a sense of urgency (the colonists were still working on the fortifications at the time of the council), the attack did not begin until that afternoon. Clinton was assigned the role of providing reserve forces when requested by Howe. After two assaults failed, Clinton, operating against his orders from General Gage, crossed over to Charlestown to organize wounded and dispirited troops milling around the landing area. The battle was a victory for the British, but only at the heavy cost of over 1,000 casualties. Clinton famously wrote of the battle that it was "A dear bought victory, another such would have ruined us." For the remainder of 1775 the siege became little more than a standoff, with the sides either unwilling or unable to mount an effective attack on the other. After Howe took command of the forces following General Gage's recall in September, the two of them established a working relationship that started out well, but did not take long to begin breaking down. Howe gave Clinton the command of Charlestown, but Clinton spent most of his time in Boston. He occupied the house of John Hancock, which he scrupulously cared for. He hired a housekeeper named Mary Baddeley, the wife of a man who had supposedly been demoted because she refused an officer's advances. Clinton also hired Thomas Baddeley as a carpenter; the relationship Clinton established with Mary lasted the rest of his life, although it was only platonic during his time in Boston. Cracks had already begun to form in his relationship with Howe when plans were developed for an expedition to the southern colonies, command of which went to Clinton. He asked Howe for specific officers to accompany him and authority that an independent commander might normally have, but Howe rebuffed him on all such requests. In January 1776, Clinton sailed south with a small fleet and 1,500 men to assess military opportunities in the Carolinas. During his absence his fears about the situation in Boston were realized when the Dorchester Heights were occupied and fortified by the rebels in early March, causing the British to evacuate Boston and retreat to Halifax, Nova Scotia.
1776 жылғы жорықтар
Клинтонның Каролинаға жасаған экспедициясы 1776 жылдың ақпан айында Еуропадан операция үшін қосымша әскерлермен жіберілген флотпен кездесуі күтілді. Логистикалық қиындықтар мен ауа райының салдарынан кешіккен бұл күш, ішінде Клинтонның оң қолбасшысы генерал-майор Чарльз Корнуоллис және адмирал сэр Питер Паркер болды, Солтүстік Каролина жағалауына тек мамыр айында жетті. Солтүстік Каролина операциялар үшін қолайлы база емес деген шешімге келген соң, олар қорғанысы толыққанды емес Чарльстонға (Оңтүстік Каролина) шабуыл жасауға бекінді. Маусымның соңында бастаған шабуылдары күткен нәтижені бермеді. Клинтонның әскері Салливан аралының жанындағы аралға түсірілді, онда көтерілісшілердің негізгі қорғаныстары орналасқан еді. Екі аралдың арасындағы арнаны төмен суда кешіп өтуге болатыны есептелді. Бірақ бұл мүмкін емес болып шықты, сондықтан шабуыл теңізден артиллериялық оққа бомбалауға дейін төмендетілді. Бомбалау да сәтсіз аяқталды, себебі фортты салу үшін қолданылған серпімді пальметто ағаштары зеңбірек доптарының күшін сіңіріп алып, сынып немесе жарылмады. Клинтон мен Паркер 1776 жылдың тамызында генерал Хаудың Нью-Йорк қаласына жасаған шабуылына қатысу үшін негізгі флотқа қосылды. Клинтон Хауды шабуылға қатысты идеялармен мазалады, бұл бас қолбасшыны ашуландырды. Дегенмен, Хау Джордж Вашингтонның Бруклиндегі орнына шабуыл жасау жоспарын Клинтоннан қабылдады. 27 тамыздағы Лонг-Айленд шайқасында Хау мен Клинтон басқарған британдық әскерлер, соңғысының жоспарына сәйкес, американдық алдыңғы бекіністерін сәтті айналып өтіп, оларды Бруклин биіктігіндегі бекіністеріне кері шегіндірді. Алайда, Хау Клинтонның жеңіске жеткен соң американдықтарға шабуыл жасау туралы ұсынысын қабылдамады, себебі олардың күші туралы жеткілікті мәлімет болмады және қаза-қорлықты азайтуға ниеттенді. Оның орнына Хау бекіністі қоршап алды, американдықтар 29 тамызда ешқандай шығынсыз тастап кетті. Генерал Хау жетістіктері үшін рыцарь атағымен марапатталды. Содан кейін Хау Нью-Йорк қаласын бақылауға көшті, Манхэттендегі Кип шығанағына түсірілді, ал Клинтон қайтадан басшылық етті. Клинтон тағы да Вашингтон әскерін қиып тастауды ұсынды, бірақ Хау оған келіспеді. Қазан айында Клинтон армияны Вестчестер округіне алып келіп, Вашингтонды Хадсон және Бронкс өзендері арасында қоршауға тырысты. Бірақ Вашингтон Клинтоннан бұрын Уайт-Плейнсқа жетті. Ұзаққа соқпаған шайқастан кейін Вашингтон солтүстікке шегінді, ал Хау оңтүстікке бұрылып, Манхэттенді бақылауға алды. Осы кезде екі адам арасындағы қарым-қатынас толығымен нашарлады, Хау Клинтонның үнемі сын-ескертпелері мен ұсыныстарына шыдамы жетпей, әскердің жолын тіпті ең кішкентай өзгертуге де рұқсат бермеді. Қарашада Хау Клинтонға Корольдік теңіз флоты үшін маңызды порт болған Род-Айленд штатындағы Ньюпортты басып алуға экспедиция дайындауды бұйырды. Хау генерал Корнуоллисті Вашингтонды қуып жету үшін Нью-Джерсиге жібергенде, Клинтон Ньюпортты алудың орнына, күштерін Нью-Джерсиге түсіріп, Вашингтон әскерін қоршауға алуды ұсынды. Хау бұл кеңеске келіспеді, ал Клинтон желтоқсанның басында Ньюпортқа барып, минимал қарсылықпен басып алды.
Clinton's expedition to the Carolinas was expected to meet a fleet sent from Europe with more troops for operations in February 1776. Delayed by logistics and weather, this force, which included Major General Charles Cornwallis as Clinton's second in command and Admiral Sir Peter Parker did not arrive off the North Carolina coast until May. Concluding that North Carolina was not a good base for operations, they decided to assault Charleston, South Carolina, whose defenses were reported to be unfinished. Their assault, launched in late June, was a dismal failure. Clinton's troops were landed on an island near Sullivan's Island, where the rebel colonists had their main defenses, with the expectation that the channel between the two could be waded at low tide. This turned out not to be the case, and the attack was reduced to a naval bombardment. The bombardment in its turn failed because the spongy palmetto logs used to construct the fort absorbed the force of the cannonballs without splintering and breaking. Clinton and Parker rejoined the main fleet to participate in General Howe's August 1776 assault on New York City. Clinton pestered Howe with a constant stream of ideas for the assault, which the commander in chief came to resent. Howe did however adopt Clinton's plan for attacking George Washington's position in Brooklyn. At the 27 August Battle of Long Island, British forces led by Howe and Clinton, following the latter's plan, successfully flanked the American forward positions, driving them back into their fortifications on Brooklyn Heights. However, Howe refused Clinton's recommendation that they follow up the overwhelming victory with an assault on the entrenched Americans, due to a lack of intelligence as to their strength and a desire to minimize casualties. Instead, Howe besieged the position, which the Americans abandoned without loss on 29 August. General Howe was rewarded with a knighthood for his success. Howe then proceeded to take control of New York City, landing at Kip's Bay on Manhattan, with Clinton again in the lead. Although Clinton again suggested moves to cut Washington's army off, Howe rejected them. In October Clinton led the army ashore in Westchester County in a bid to trap Washington between the Hudson and Bronx Rivers. However, Washington reached White Plains before Clinton did. After a brief battle in which Washington was pushed further north, Howe turned south to consolidate control of Manhattan. By this time the relationship between the two men had broken down almost completely, with Howe, apparently fed up with Clinton's constant stream of criticisms and suggestions, refusing to allow Clinton even minor deviations in the army's marching route. In November Howe ordered Clinton to begin preparing an expedition to occupy Newport, Rhode Island, desired as a port by the Royal Navy. When Howe sent General Cornwallis into New Jersey to chase after Washington, Clinton proposed that, rather than taking Newport, his force should be landed in New Jersey in an attempt to envelop Washington's army. Howe rejected this advice, and Clinton sailed for Newport in early December, occupying it in the face of minimal opposition.
1777 жылғы жорықтар
1777 жылдың қаңтар айында Клинтонға Англияға оралуға рұқсат берілді. 1777 жылғы науқан маусымын жоспарлау екі науқанды қамтыды: біреуі Филадельфияға қарсы, екіншісі Монреальден Шамплейн көлі арқылы Нью-Йорк штатының Албани қаласына қарай, Жаңа Англия колонияларын бөліп тұру. Генерал Хау Филадельфия науқанының басшылығын алғандықтан, Клинтон солтүстік науқанды басқару үшін Бургойнмен күресті. Хау оны осы мәселеде қолдады, бірақ Бургойн король Георг пен лорд Саквиллді оған қолбасшылық беруге көндірді. Король Клинтонның отставкаға кету туралы өтінішін қабылдамады және оны Нью-Йоркке қайта шақырып, Хаудың оң қолға қарамағында қызмет етуге бұйырды. Ол рыцарлық атаққа ие болды, бірақ Чарльстон оқиғасының апатты жағдайларын жариялауға тыйым салынды. 11 сәуірде ол Бат орденімен марапатталды және 29 сәуірде Нью-Йоркке аттанды. Клинтон шілдеде Нью-Йоркке келгенде, Хау әлі Филадельфияға жол тартпаған еді. Клинтон 7000 әскермен, лоялист формациялары мен гессендер басымдығымен Нью-Йоркті қорғауға қалдырылуына таң қалды және ашуланды, бұл міндетке жеткіліксіз деп санады. Ол сондай-ақ Хаудың жоспарындағы кемшіліктер туралы Хауға тікелей айтты, бұл Бургойнды Хау немесе Клинтоннан қолдаусыз қалдырады. Вашингтон күштерінің көп бөлігі Нью-Йорк аймағынан кеткенін білгеннен кейін, ол: «Егер осы науқан соғысты аяқтамаса, Америкадағы британдық үстемдік аяқталатынын болжаймын», - деп жазды. Бургойннің науқаны апатқа ұшырады; Бургойн Саратогада жеңіліске ұшырады және көп ұзамай басылды. Клинтон Бургойнды қолдауға тырысты, бірақ күштердің кешігуі бұл әрекетті тоқтатты. Қазан айының басында Клинтон Гудзон өзенінің жотасындағы екі бекіністі басып алды және Албаниге қарай өзен бойымен әскер жіберді. Бұл тым кеш болды және Хаудан күштерді нығайту туралы бұйрық алғаннан кейін тоқтатылды. Хаудың Филадельфиядағы науқаны сәтті аяқталды, бірақ ол Германтаун шайқасында жеңіліске жақын болды. Нью-Йорктегі қолбасшы ретінде Клинтон Боулинг Гриндегі №1 Бродвейде орналасқан үйді, кейінірек генерал Робертсон мен генерал Паттисон тұрған үйді пайдаланды. Ол белгілі бір деңгейде той-думан ұйымдастыруға міндетті болды. Ол мұны істеді, бірақ оған кеткен шығындарды ұнатпады. Ақырында оған Бэдлилер қосылды. Мэри Бэдли үй шаруасын басқаруды қайтадан қолға алды, ол оның басқару қабілеттерін бағалады. Ол күйеуінің өзіне опасыздық жасағанын білгенше Клинтонның романдық ұсыныстарын қабылдамады. Клинтон оның күйеуі үшін лоялист полкінің бірінде лауазым алды және оны Нью-Йорктан ауыстыруға тырысты.
In January 1777 Clinton was given leave to return to England. Planning for the 1777 campaign season called for two campaigns, one against Philadelphia, and a second that would descend from Montreal on Lake Champlain to Albany, New York, separating the New England colonies. Since General Howe was taking leadership of the Philadelphia campaign, Clinton contested for command of the northern campaign with Burgoyne. Howe supported him in this effort, but Burgoyne convinced King George and Lord Sackville to give him the command. The king refused Clinton's request to resign, and ordered him back to New York to serve again as Howe's second in command. He was placated with a knighthood, but was also forbidden to publish accounts of the disastrous Charleston affair. He was formally invested with the Order of the Bath on 11 April, and sailed for New York on the 29th. When Clinton arrived in New York in July, Howe had not yet sailed for Philadelphia. Clinton was surprised and upset that he would be left to hold New York with 7,000 troops, dominated by Loyalist formations and Hessians, an arrangement he saw as inadequate to the task. He also quite bluntly informed Howe of the defects he saw in Howe's plan, which would isolate Burgoyne from any reasonable chance of support by either Howe or Clinton. He presciently wrote after learning that much of Washington's force had left the New York area, "I fear it bears heavy on Burgoyne If this campaign does not finish the war, I prophesy that there is an end of British dominion in America." Burgoyne's campaign ended in disaster; Burgoyne was defeated at Saratoga and surrendered shortly after. Clinton attempted to support Burgoyne, but the delay in arrival of reinforcements put off the effort. In early October, Clinton captured two forts in the Hudson River highlands, and sent troops up the river toward Albany. The effort was too little and too late, and was cut off when he received orders from Howe requesting reinforcements. Howe's campaign for Philadelphia had been a success, but he had very nearly suffered a defeat in the Battle of Germantown. As the commander in New York, Clinton lived at No. 1 Broadway, on Bowling Green, a house occupied by later commandants General Robertson and General Pattison. He was obligated to do a certain amount of entertaining. This he did, although he chafed at the costs involved. He was eventually joined by the Baddeleys. Mary Baddeley resumed her role as housekeeper, which he appreciated in part because of her excellent managerial skills. She apparently rebuffed Clinton's romantic overtures until she discovered her husband had been cheating on her. Clinton procured a position in one of the Loyalist regiments for her husband, and tried without success to get him transferred out of New York.
Бас қолбасшы
Генерал Хау 1777 жылғы науқаннан кейін Америкадағы Бас қолбасшы лауазымынан қанағаттама жасады, ал Клинтон премьер-министр Норттың сенімсіздігіне қарамастан, оны алмастыруға ұсынылған кандидаттардың тізімінде болды, әсіресе оның көптеген шағымдары мен отставкаға кету туралы өтініштеріне байланысты. Клинтон 1778 жылдың 4 ақпанында бұл лауазымға ресми түрде тағайындалды. Бұл туралы хабар сәуір айында ғана жетті, ал Клинтон 1778 жылдың мамыр айында Филадельфияда қолбасшылық міндетін атқарды. Осы кезде Франция ресми түрде Америка тарапынан соғысқа қатысты. Осыдан кейін Клинтонға Филадельфиядан шегінуге және 5000 әскерін экономикалық маңызы бар Кариб теңізіне жіберуге бұйрық берілді. Соғыстың қалған бөлігінде Франциямен болған қақтығыстың жаһандануының салдарынан Клинтон аз күшейте түсті. Оның міндеті – британдықтардың толық бақылауындағы Америка аумақтарын нығайту және американдықтар бақылап отырған аймақтарда шабуылдық әрекеттер жүргізу болды. Филадельфиядан қашып бара жатқан лоялистерді тасымалдауға жеткілікті көлік болмағандықтан, Клинтон тікелей бұйрыққа бағынбай, әскерді теңіз арқылы емес, құрлық жолымен Нью-Йоркке көшіруге шешім қабылдады. Ол Нью-Йоркке аттанды және 28 маусымда Монмут сотында Вашингтон армиясымен шайқасты. Клинтон үйдегі беделін арттыру үшін Вашингтонның Континенталдық армиясының санын әлдеқайда үлкейтіп көрсеткен және Монмут шайқасындағы британдықтардың шығындарын азайтып көрсеткен есеп дайындады. Нью-Йоркке келгеннен кейін ол және адмирал Хау порттың сыртында француз флотын көрді. Әйгілі адмирал д’Эстен портқа кірмей, Ньюпортқа бет бұрды. Клинтон оның бағытын білгеннен кейін Ньюпорт гарнизонын күшейту үшін әскер жинады, ал Лорд Хау д’Эстенге қарсы жүзіп кетті. Дауыл екі флотты шашыратты, ал американдықтар Клинтон келгенге дейін Ньюпортты басып ала алмады. Клинтон жақын маңайдағы елді мекендерге шабуыл жасау үшін көмекші күштерді жіберді, ал ол оңтүстікке жіберілетін әскерлерді ұйымдастыру үшін Нью-Йоркке оралды. Клинтон Грузияға шабуыл жасау үшін жасақ жіберді, ол желтоқсанда Саваннаны басып алды, ал 1779 жылдың қаңтарында Аугустада бекініп алды. Ол сондай-ақ Сент-Люсияны басып алу жоспары бойынша Батыс Үндістандағы қызметке әскерлерді бөлді; экспедиция сәтті аяқталды, француз флоты келгенге дейін көп ұзамай француздарды капитуляцияға мәжбүр етті. Клинтон Карлайл бейбітшілік комиссиясының мүшесі Уильям Иденмен жақсы қарым-қатынас орнатуға қол жеткізді. Бұл комиссия Америка Конгресімен келісуге жасалған сәтсіз әрекет болды. Сәтсіздікке ұшырағанына қарамастан, Иден мен Клинтон жақсы тіл табысты, Иден Клинтонның хабарлары Англияда жақсы таратылуын қамтамасыз етуге уәде берді. Клинтон патриоттар мен лоялистер арасындағы өзара өлтірістермен айналысты, және капитан Хадди өлтірілген кезде ол лауазымда болды, бұл әрине Ассилл ісіне әкелді. Оның лоялистер кеңесімен және олардың президенті, губернатор Уильям Франклинмен байланысы оның кетуіне дейінгі апталардағы басымдығы болды. 1782 жылдың мамыр айының ортасында Клинтон Уайтхоллдағы Отарлар хатшысына Хаддидің өлтірілуіне қатысты жағдай туралы хабарлады. Ол 1782 жылдың 11 мамырында Құрметті Уэллбор Эллиске жазған хатында:
General Howe submitted his resignation as Commander in Chief in America in the wake of the 1777 campaigns, and Clinton was on the short list of nominees to replace him—despite being mistrusted by Prime Minister North, principally over his many complaints and requests to resign. Clinton was formally appointed to the post on 4 February 1778. Word of this did not arrive until April, and Clinton assumed command in Philadelphia in May 1778. France had formally entered the war on the American side by this time. Clinton was consequently ordered to withdraw from Philadelphia and send 5,000 of his troops to the economically important Caribbean. For the rest of the war, Clinton received few reinforcements as a consequence of the globalisation of the conflict with France. His orders were to strengthen areas in America that were firmly under British control, and do no more than conduct raiding expeditions in the American controlled areas. There was a shortage of transports for all of the Loyalists fleeing Philadelphia, so Clinton acted against his direct orders and decided to move the army to New York by land instead of by sea. He marched to New York and fought a battle with Washington's army at Monmouth Court House on 28 June. Clinton burnished his reputation at home by writing a report on the movement that greatly exaggerated the size of Washington's Continental Army and minimised the British casualties at Monmouth. Arriving in New York, he and Admiral Howe were faced with a French fleet outside the harbour. Fortunately, Admiral d'Estaing decided against crossing the bar into the harbour, and sailed instead for Newport. Once Clinton learned of his destination, he marshalled troops to reinforce the Newport garrison while Lord Howe sailed to meet d'Estaing. Both fleets were scattered by a storm, and the Americans failed to take Newport before Clinton arrived. Clinton sent the supporting force on a raid of nearby communities, while he returned to New York to organize the troops that were to be sent southward. Clinton sent a detachment to strike at Georgia that took Savannah in December, and it gained a tenuous foothold at Augusta in January 1779. He also detached troops for service in the West Indies in a plan to capture St. Lucia; the expedition was a success, compelling a French surrender not long before the French fleet arrived. Clinton managed to establish a harmonious relationship with William Eden, a member of the Carlisle Peace Commission. This commission had been sent in a vain attempt at reconciliation with the American Congress. Despite its failures, Eden and Clinton got along, and Eden promised to make sure that Clinton's dispatches received favourable distribution in England. Clinton found himself dealing with the tit for tat murders taking place between the Patriots and Loyalists, and he was in office when Captain Huddy was murdered, which eventually led to the Asgill Affair. His dealings with the Board of Associated Loyalists and their President Governor William Franklin were his priority in the weeks before his departure. By mid May 1782, Clinton informed the Secretary for the Colonies in Whitehall of the situation regarding Huddy's murder. He wrote to the Right Honourable Wellbore Ellis on 11 May 1782:
Саясат
1778 жылғы науқан аяқталғаннан кейін Клинтон 1779 жылғы әрекеттер мүмкіндіктерін қарастырды. Ол Британияның шекараға шегінуі ең жақсы болар деп ойласа да, елдегі көпшіліктің пікірі, сондай-ақ король мен Джордж Жерменнің пікірлері басқаша болды. Жермен американдық сауда мен каперлік кәсіпті жою үшін рейдтік экспедициялар "жан-жақырлылықпен және адалдықпен" жүргізілуі керек деп санайтын; бұл стратегия Клинтонға ұнамады. Әскери тұрғыдан Клинтон мен Вашингтон Нью-Йорк қаласының шекарасынан бір-біріне қарап қана тұрды. Клинтон екі ірі рейдтік экспедицияға бұйрық берді, біреуі Коннектикутқа, екіншісі Чесапик шығанағына қарсы, ал Вашингтон шекаралық соғыстың күшеюімен күресу үшін әскерлерді бөліп жіберді, ол негізінен Квебекіден ұйымдастырылды. 1779 жылдың басында Клинтон өзінің сенімді көмекшісі, лейтенант Дункан Драммондты Англияға жіберіп, Клинтонды қайта шақыру туралы өтінішін жеткізді. Драммонд бұл әрекетімен сәтсіз аяқтады: Ньюкасл герцогының араласуына қарамастан, король Клинтонға демалыс беруді тіпті қарастырудан бас тартты, Клинтон "Американы құтқара алатын жалғыз адам" екенін мәлімдеді. Уильям Иден де Клинтонның жағдайын жақсартуға тырысты, бірақ үкіметтегі саяси даулар мен Испанияның соғысқа кіру мүмкіндігі Клинтонның қолдауы өте аз болғанын көрсетті. Клинтон адмирал Джеймс Гамбиерден күтілген теңіз қолдауының болмауына да наразылық білдірді, онымен қарым-қатынасы да қиын болды. Ол Лондонға өзімен жұмыс істей алатын адмиралдардың тізімін жіберді. Олардың ешқайсысы таңдалмады, ал Гамбиердің орнын уақытша Джордж Коллиер басты, кейін оның орнына Мариот Арбутнот келді. Чесапикке жасалған шабуылдан кейін Клинтон американдықтарды Нью-Йорк штатының Стони-Пойнт қаласындағы Гудзон өзенінің маңызды өтпелі орнынан ығыстырды. Клинтон Еуропадан күтілетін әскерлердің күшеюімен Вашингтонның армиясына немесе оның жабдықтау жолдарына шабуыл жасап, Вашингтонды жақсы қорғалған таулы жерлерден шығаруға үміттенді. Алайда, адмирал Арбутнотты қоса алғанда, күшею кешіктірілді, ал Клинтон Коннектикутқа шабуыл жасау үшін гарнизонды әлсіреткеннен кейін американдықтар Стони-Пойнтты қайта басып алды. Америкалықтар Стони-Пойнтты ұстамауды шешті, ал Клинтон оны қайтадан басып алды. Бірақ Клинтонның қарсыластары американдықтардың табысын оны сынау үшін пайдаланып, оны "шешімсіз" және "әлсіз" деп атады. Жаңа Жерсидегі британдық бекінісіне жасалған ұқсас шабуыл оларға қосымша дәлел берді және британдықтардың рухын түсірді. Пенобскот шығанағындағы жаңадан құрылған британдық бекінісін жою үшін американдық экспедицияға қарсы тұру қажет болғандықтан Нью-Йорктен басқа әрекеттер мүмкін болмады. 1779 жылдың 30 маусымында Клинтон Филипсбург жарлығын шығарды (осылай аталды, өйткені ол Нью-Йорк штатының Вестчестер округіндегі Филипсбург сарайындағы штаб-пәтерінен шығарылды). Бұл жарлық 1775 жылы Вирджиния губернаторы лорд Данмордың ұқсас жарлығында алғаш рет ұсынылған, қашқан құлдарға бостандық беруді британ армиясында институционалдық деңгейде бекітті. Ол бұл ұсынысты Континенттік армияның да қара нәсілділерді белсенді түрде жұмысқа алу фактісімен негіздеді. Бұл жарлық британдық желілерге құлдардың көптеп ағылуына әкелді, ал құлдарды елдеріне қайтару мәселесі соғыс аяқталар кезде ағылшын-американдық қарым-қатынасты қиындатты.
With the 1778 campaign season closed, Clinton considered options for action in 1779. Although he felt that Britain would be best served by withdrawing to the frontiers, popular opinion at home, as well as that of the king and George Germain, dictated otherwise. Germain felt that raiding expeditions should be conducted "with spirit and humanity" to destroy American commerce and privateering; this strategy was one Clinton disliked. Militarily, Clinton and Washington did little more than stare at each other across the lines of New York City. Clinton ordered two major raiding expeditions, one against Connecticut, the other against Chesapeake Bay, while Washington detached troops to deal with the increasing frontier war, which was primarily orchestrated from Quebec. Early in 1779 Clinton sent his trusted aide, Lieutenant Duncan Drummond, to England in order to argue Clinton's request to be recalled. Drummond was unsuccessful in this: despite the intervention of the Duke of Newcastle, the king refused to even consider granting Clinton leave, claiming that Clinton was "the only man who might still save America". William Eden also interceded in an attempt to improve Clinton's situation, but political divisions in the government and the prospect of Spanish entry into the war meant that Clinton ended up with very little support. Clinton also complained about the lack of naval support being provided by Admiral James Gambier, with whom he also had a difficult relationship. He eventually sent London a list of admirals he thought he could work with. None of them were chosen, and Gambier was replaced temporarily by George Collier before his permanent replacement, Mariot Arbuthnot, arrived. After the Chesapeake raid Clinton drove the Americans from a key crossing of the Hudson River at Stony Point, New York. Clinton had hoped that, with an expected reinforcement of troops from Europe, he could then attack either Washington's army or its supply lines, forcing Washington out of his well defended mountain positions. However, the reinforcements, including Admiral Arbuthnot, were late in arriving, and Stony Point was retaken by the Americans after Clinton weakened its garrison to supply men for the Connecticut raids. The Americans chose not to hold Stony Point, and Clinton reoccupied it. However, Clinton's opponents used the American success to criticise him, calling him "undetermined" and "feeble". A similar action against a British outpost in New Jersey gave them further ammunition, and soured British morale. Further actions from New York were rendered impossible by the need for the naval squadron to address the American expedition to dislodge a newly established British outpost in Penobscot Bay. On 30 June 1779, Clinton issued what has become known as the Philipsburg Proclamation (so named because it was issued from his headquarters at the Philipsburg Manor House in Westchester County, New York). This proclamation institutionalized in the British Army an offer of freedom to enlisted runaway slaves that had first been made in a similar proclamation by Virginia Governor Lord Dunmore in 1775. He justified this offer by citing the fact that the Continental Army was also actively recruiting blacks. The proclamation led to a flood of fugitive slaves making their way to British lines to take advantage of the offer, and the issue of slave repatriation would complicate Anglo American relations as the war was ending.
Оңтүстік стратегиясы
Клинтонның Арбутнотпен қарым-қатынасы нашар басталды. Француз флотының солтүстік портерге (Халифакс, Ньюпорт немесе Нью-Йорк) бағыт алғаны туралы хабарлар көшбасшыларды әртүрлі жаққа тартып, кем дегенде бір рет Нью-Йорк гарнизонын (аурудан әлсіреген) күшейту мақсатында Ньюпорттан шығу жоспарын кейінге шегерді. Бірақ француздар американдықтардың көмегімен Грузиядағы Саваннаны қоршап алды, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Осыдан кейін Клинтон Оңтүстік Каролинаға шабуыл жасаудың пайдалы екеніне көз жеткізді. Сол жерде лоялистердің қолдауы күшті болды және халықтың «үкіметке қарсылыққа және британдықтардың портерді блокадалауға» шаршағаны айтылды. Клинтон Чарльстонды басып алу үшін күш жинап, Ньюпорттан күштерін кері шақырды. Клинтон бұл науқанды жеке басқарып, 14 000 сарбаздан тұратын жасақ сол жылдың соңында Нью-Йорктен оңтүстіске қарай жолға шықты. 1780 жылдың басында Клинтон Чарльстонды қоршауға алды. Мамыр айында адмирал Арбутнотпен бірігіп, 5000 сарбаздан тұратын гарнизоны бар қаланың капитуляциясын мәжбүрледі, бұл көтерілісшілер үшін ауыр және күрт жеңіліс болды. Арбутнот пен Клинтон қоршау кезінде тиімді жұмыс істемеді, олардың араздасуы 1781 жылға дейін жалғасып, британдық жоғары басшылығының бірлігіне зиян келтірді. Клинтонның Корнуоллиспен қарым-қатынасы да қоршау кезінде нашарлап, американдықтардың капитуляциясынан және Клинтонның Нью-Йоркке қайтқаннан кейін біршама жақсарды. Нью-Йорктен ол оңтүстіктегі науқанды бақылап, соғыс бойы Корнуоллиспен хат алмасып, оның оңтүстік армиясының ісіне белсенді қызығушылық танытты. Бірақ науқан барысында ол өзінің бағыныштысынан көбірек алшақтады. Науқан аяқталуға жақын келгенде хат алмасулар ащылана түсті. Мұның бір себебі Джордж Жермен болуы мүмкін, ол Корнуоллиспен хат алысып, кіші офицерді жоғары офицердің бұйрықтарын елемеуге және өзін тәуелсіз қолбасшы деп санауға итермеген болуы мүмкін. 1782 жылы Солтүстік Америкадағы әскери қимылдар Корнуоллистің Йорктаунда капитуляциялауымен аяқталғаннан кейін Клинтон бас қолбасшы қызметінен сэр Гай Карлтонмен ауыстырылды және Англияға оралды.
Clinton's relationship with Arbuthnot got off to a bad start. Rumors of a French fleet headed for northern ports (Halifax, Newport, or New York) pulled the leaders in different directions, and put off plans to withdraw from Newport for the purposes of strengthening the New York garrison (which had been weakened by disease) on at least one occasion. However, the French instead besieged Savannah, Georgia, with American assistance, and failed disastrously in the attempt. This convinced Clinton that an expedition against South Carolina held promise. Loyalist support was said to be strong there, and the people were said to be "sick of their opposition to government" and the British blockade of their ports. Clinton began to assemble a force an expedition to take Charleston, withdrawing the forces from Newport for the purpose. Clinton took personal command of this campaign, and the task force with 14,000 men sailed south from New York at the end of the year. By early 1780, Clinton had brought Charleston under siege. In May, working together with Admiral Arbuthnot, he forced the surrender of the city, with its garrison of 5,000, in a stunning and serious defeat for the rebel cause. Arbuthnot and Clinton did not work together well during the siege, and their feuding lasted into 1781, with disastrous results for the unity of the British high command. Clinton's relationship with Cornwallis also deteriorated further during the siege, improving slightly after the American surrender and Clinton's departure for New York. From New York, he oversaw the campaign in the South, and his correspondence to Cornwallis throughout the war showed an active interest in the affairs of his southern army. However, as the campaign progressed, he grew further and further away from his subordinate. As the campaign drew to a close, the correspondence became more and more acrimonious. Part of this may be due to George Germain, whose correspondence with Cornwallis may have convinced the junior officer to start disregarding the orders of his superior and consider himself to be an independent command. In 1782, after fighting in the North American theater ended with the surrender of Cornwallis at Yorktown, Clinton was replaced as Commander in Chief by Sir Guy Carleton, and he returned to England.
Кейінгі мансап
1783 жылы Клинтон Солтүстік Америкадағы 1781 жылғы науқан туралы баяндама жариялады, онда ол 1781 жылғы науқанның сәтсіздігін генерал Корнуоллиске таңуға тырысты. Корнуоллис бұған Клинтонға өзінің сын-ескертпелерін жауап ретінде жолдады. Клинтон сондай-ақ 1784 жылға дейін парламенттегі өкілдігін сақтап, қызметін жалғастырды. Клинтонның 1784 жылдан бастап, 1790 жылы Корнуоллдағы Лаунсестон округінен парламентке қайта сайланғанға дейін немен айналысқаны туралы көп мәлімет жоқ. Бұл округ оның туысы Ньюкаслдың бақылауында болды. Үш жыл өткен соң, 1793 жылдың қазан айында Клинтон толық генерал шеніне көтерілді. Келесі шілдеде ол Гибралтар губернаторы болып тағайындалды, бірақ бұл лауазымға кіріспес бұрын Портленд-Плейсте қайтыс болды. Ол Виндзор сарайындағы Сент-Джордж капелласында жерленді.
In 1783, Clinton published a Narrative of the Campaign of 1781 in North America in which he attempted to lay the blame for the 1781 campaign failures on General Cornwallis. This was met with a public response by Cornwallis, who leveled his own criticisms at Clinton. Clinton also resumed his seat in Parliament, serving until 1784. Not much is known about what Clinton did from 1784 until he was re elected to Parliament in 1790 for Launceston in Cornwall, a pocket borough controlled by his cousin Newcastle. Three years later, in October 1793, Clinton was promoted to full general. The following July he was appointed Governor of Gibraltar, but he died at Portland Place before he was able to assume that post. He was buried in St George's Chapel, Windsor Castle.
Мұра
Сэр Генри Клинтонның тарихшылар алдындағы беделі әртүрлі. Ол Америкада төрт жыл бойы басшылық етіп, нәтижесі апатқа ұшырады, сондай-ақ ол мен адмирал Грейвс 1781 жылы де Грасс тудырған "қауіпті назарға алмағандай көрінеді". Дегенмен, Уиллкокс Клинтонның 1777, 1779 және 1780 жылдарғы жорық жоспарлары оның бақылауында болмаған жағдайлардың салдарынан орындалмағанын айтады, ал Уиллкокс Каролина жорығының сәтсіздігі үшін Корнуоллиске кінә тағады. Керісінше, Корнуоллистің зерттеушілері Франклин мен Мэри Уиквайр Корнуоллистің сәтсіздіктерінің кем дегенде бір бөлігі Клинтонның берген тапсырмаларына байланысты екенін, осының нәтижесінде ол жеткіліксіз әскер күшімен және тұрақсыз жабдықтау желілерімен қалғанын көрсетеді. Клинтонның қол астында қызмет еткен майор Джеймс Вемисс оның "прус принці Фердинанд пен Брансвик герцогының қызметінде болған герман мектебінің ардақты және құрметті офицері болғанын" жазды. Мақтанғақ, жағымпаздыққа бейім; және әскери емес істерге деген ұлы қарсылығынан жиі көмекшілері мен жақындарының қате бағытына бойын бұрған". Сонымен қатар, Клинтонның мүдделері шектеулі болғанын және өзіне сенімсіздіктен қиындықтарға тап болғанын атап көрсетті. Американ революциясы кезінде генерал сэр Генри Клинтонның хаттарын оның туысы Генри Пелхэм Клинтонның саяси құжаттарында, Нюкасл (Кламбер) жинағында, Ноттингем университетінің кітапхана және қолжазбалар бөлімінде табуға болады. 1937 жылы Мичиган университетінің Уильям Л. Клементс кітапханасы Клинтонға тиесілі бірнеше қолжазбаларды сатып алды. Оларды алғашқыда американдық тарихшы Говард Генри Пекхэм сұрыптап, жүйеледі, қазір олар осы кітапхана қорының бір бөлігін құрайды.
Sir Henry Clinton's legacy in the eyes of historians has been mixed. He held the command in America for four years, ending in disaster, and that he and Admiral Graves "apparently ignored the danger" of de Grasse in 1781. However, Willcox notes that campaign plans Clinton formulated for 1777, 1779 and 1780 were frustrated by external events that he could not control, and Willcox generally blames Cornwallis for the failure of the Carolina campaign. In contrast, Cornwallis' biographers Franklin and Mary Wickwire point out that Cornwallis's failures are at least partially attributable to directives of Clinton that left him with relatively inadequate troop strength and irregular supply lines. Major James Wemyss, who served under Clinton, wrote that he was "an honourable and respectable officer of the German school; having served under Prince Ferdinand of Prussia and the Duke of Brunswick. Vain, open to flattery; and from a great aversion to all business not military, too often misled by aides and favourites." However, also pointed out that Clinton's interests were narrow and that he was crippled by self distrust. Letters from General Sir Henry Clinton during the Revolutionary War can be found in the political papers of his cousin, Henry Pelham Clinton, in the Newcastle (Clumber) Collection held at Manuscripts and Special Collections, University of Nottingham Information Services. In 1937, the William L. Clements Library at University of Michigan library acquired a number of manuscripts belonging to Clinton. They were first sorted and organized by the colonial American historian Howard Henry Peckham and are now part of the collection of this library.