Бренденбург ісі және АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуі
Brandenburg v. Ohio
Brandenburg v. Ohio ісі АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуіне қатысты маңызды шешім. Қоздырылатын құқық бұзушылық әрекеттеріне тікелей шақыру болмаса, сөз бостандығы қорғалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бранденбург Огайоға қарсы, 395 U. S. 444 (1969) – АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуін түсіндіретін маңызды шешімі. Сот шешімі бойынша, егер сөз "жақын арада заңсыз әрекеттерге шақыруға немесе оларды тудыруға бағытталған және мұндай әрекеттерді шақыруға немесе тудыруға ықтималды" болмаса, үкімет оны жазалай алмайды. Атап айтқанда, сот Огайо штатының қылмыстық синдикализм туралы заңын күштен шығарды, себебі ол заң зорлық-зомбылықты жақтауды кең ауқымда тыйым салған. Осы процесте Уитни Калифорнияға қарсы (1927) ісі нақты жойылды, ал Шенк АҚШ-қа қарсы (1919), Абрамс АҚШ-қа қарсы (1919), Гитлоу Нью-Йоркке қарсы (1925) және Деннис АҚШ-қа қарсы (1951) істері қайта қаралып, күші жойылды.
Brandenburg v. Ohio, 395 U. S. 444 (1969), is a landmark decision of the United States Supreme Court interpreting the First Amendment to the U. S. Constitution. The Court held that the government cannot punish inflammatory speech unless that speech is "directed to inciting or producing imminent lawless action and is likely to incite or produce such action". Specifically, the Court struck down Ohio's criminal syndicalism statute, because that statute broadly prohibited the mere advocacy of violence. In the process, Whitney v. California (1927) was explicitly overruled, and Schenck v. United States (1919), Abrams v. United States (1919), Gitlow v. New York (1925), and Dennis v. United States (1951) were overturned.
Өмірбаян
Огайо штатының ауылдық аймағында Ку-клукс-клан (ККК) басшысы Кларенс Бранденбург Цинциннати телеарнасының тілшісімен хабарласып, оны 1964 жылдың жазында Гамильтон округінде өтетін ККК митингін жариялауға шақырды. Митингтің бір бөлігі түсірілді, онда кейбір адамдар шапан мен капюшон киген, ал кейбіреулері қару ұстап, бірінші кезекте крестті өртеді, содан кейін сөз сөйледі. Бір сөз сөйлеуші "негрлерге", "жұдайыларға" және оларды қолдағандарға қарсы "қарсы шабуыл" мүмкіндігі туралы айтты, сондай-ақ "біздің президентіміз, Конгресіміз, Жоғарғы Сотымыз ақ, кавказдық нәсілді басуды жалғастыруда" деп мәлімдеді және 4 шілдеде Конгреске шеру ұйымдастыру жоспарларын жариялады. Тағы бір сөз сөйлеуші афроамерикандықтарды Африкаға, ал еврей американдықтарын Израильге күштеп шығаруды ұсынды. Бранденбург Огайо штатының қылмыстық синдикализм заңы бойынша митингке қатысқаны және айтқан сөзі үшін зорлық-зомбылықты уағыздады деген айып тағылды. 1919 жылы Бірінші Қызыл қорқыныш кезінде қабылданған заңның тиісті бөлігінде "қылмыс, саботаж, зорлық-зомбылық немесе терроризмнің заңсыз әдістерін өнеркәсіптік немесе саяси реформаны жүзеге асыру құралы ретінде міндеттілік, қажеттілік немесе дұрыстық деп уағыздау" және "қылмыстық синдикализмнің ілімдерін үйретуге немесе уағыздауға құрылған кез келген қоғаммен, топпен немесе адамдар жиналысымен ерікті түрде жиналу" тыйым салынды. Гамильтон округінің жалпы сотта айыпты деп танылған Бранденбургке 1000 доллар айып салынды және бір жылдан он жылға дейін бас бостандығынан айырылды. Апелляцияда Огайо штатының бірінші апелляциялық соты Бранденбургтің айып тағылуын растады, оның заң жобасы оның сөз бостандығына қатысты Бірінші және Он төртінші түзетулерді бұзады деген талабын қабылдамады. Огайо Жоғарғы Соты оның апелляциясын негізсіз қарады. Ятс АҚШ-қа қарсы (1957) ісінде орта деңгейдегі Коммунистік партия мүшелерінің үкімі өзгертілгенімен, Деннис АҚШ-қа қарсы (1951) ісінде оларға берілген сөз бостандығы құқықтарына қарағанда кеңірек көрініс білдіргендей болды, судьялар Блэк және Дуглас жеке пікір білдірді.
Clarence Brandenburg, a Ku Klux Klan (KKK) leader in rural Ohio, contacted a reporter at a Cincinnati television station and invited him to cover a KKK rally that would take place in Hamilton County in the summer of 1964. Portions of the rally were filmed, showing several men in robes and hoods, some carrying firearms, first burning a cross and then making speeches. One of the speeches made reference to the possibility of "revengeance" against "Niggers", "Jews", and those who supported them and also claimed that "our President, our Congress, our Supreme Court, continues to suppress the white, Caucasian race", and announced plans for a march on Congress to take place on the Fourth of July. Another speech advocated for the forced expulsion of African Americans to Africa and Jewish Americans to Israel. Brandenburg was charged with advocating violence under Ohio's criminal syndicalism statute for his participation in the rally and for the speech he made. In relevant part, the statute – enacted in 1919 during the First Red Scare – proscribed "advocat[ing] the duty, necessity, or propriety of crime, sabotage, violence, or unlawful methods of terrorism as a means of accomplishing industrial or political reform" and "voluntarily assembl[ing] with any society, group or assemblage of persons formed to teach or advocate the doctrines of criminal syndicalism". Convicted in the Court of Common Pleas of Hamilton County, Brandenburg was fined $1,000 and sentenced to one to ten years in prison. On appeal, the Ohio First District Court of Appeal affirmed Brandenburg's conviction, rejecting his claim that the statute violated his First Amendment and Fourteenth Amendment right to freedom of speech. The Supreme Court of Ohio dismissed his appeal without opinion. Although Yates v. United States (1957) had overturned the convictions of mid level Communist Party members in language that seemed suggestive of a broader view of freedom of expression rights than had been accorded them in Dennis v. United States (1951), Justices Black and Douglas concurred separately.
Құриамдық пікір
Көпшілік пікірі Огайоның қылмыстық синдикализм туралы заңын жойды, "Уитни Калифорнияға қарсы" (1927) ісін қайта қарап, күшін жойды.
The per curiam majority opinion struck down the Ohio Criminal Syndicalism statute, overruled Whitney v. California (1927),
"Шенк АҚШ-қа қарсы" (1919) ісінде "[егер біреу басқаларды заңға қарсы тұруға шақырмаса, оның бұзуға талпынуға әрекеттенгені деп есептелмеуі керек" деген тұжырым келтірді. Алайда, Бранденбургтің ниет стандарты Хэндтің тұжырымынан гөрі сөз бостандығын көбірек қорғайды, себебі Хэндтің тұжырымында жақындап келе жатқан қауіптің уақыттық факторы болмаған.
In Schenck v. United States (1919) reasoning that "[i]f one stops short of urging upon others that it is their duty or their interest to resist the law, it seems to me one should not be held to have attempted to cause its violation". However, the Brandenburg intent standard is more speech protective than Hand's formulation, which contained no temporal element of imminence.
Сайыс
Соттанушы Хьюго Блэк, белгілі азаматтық бостандық жақтасы және Бірінші түзетудің абсолютисті, Әділет Д. Дугластың ұзақ пікірімен келісетінін көрсететін қысқаша келісім білдірді, сондай-ақ сот шешімінің Деннис ісіне сүйенуі көбінесе символдық екенін атап өтті. Дугластың келісімі Жоғарғы Сот судьялары арасында тек ол және Блэк толыққанды қолдаған абсолютистік ұстанымды бейнеледі, атап айтқанда, Бірінші түзетудегі «заң жоқ» деген тіркес өте әдеби мағынада түсіндірілуі керек, ал барлық сөз еркіндігі, үкіметтің нақты бір сөзді басуға бағытталған мүдделеріне қарамастан, қудалаудан қорғалған. Ол «ашық және қазіргі қауіп» сынағының тарихын қысқаша баяндап, оның Шенк ісінде алғаш пайда болғаннан бері Дугластың Бірінші түзетудегі заңды деп санаған көптеген талаптарды жобау үшін қалай қолданылғанын көрсетті. Дугластың пікірінің қысқа бөлігі «жарияланған соғыс» кезінде үкіметтің сөзді бақылауда кеңірек өкілеттіктерге ие болуына келісуге дайын болуы мүмкін екенін көрсетті (сол кездегі Вьетнам соғысына сілтеме жасамайтынын нақтылады), бірақ ол бұл мүмкіндікті күмәнділік тұрғысынан ғана айтты (бейбіт уақытта «ашық және қазіргі қауіп» сынағы Бірінші түзетуге қайшы екендігіне сенімді болғанмен). Дуглас Бірінші түзету доктринасында символдық сөздің заңды рөлін де қорғады, өзінің сенімінен бас тартуын тойлау үшін Киелі кітапты жыртып тастаған немесе Жоғарғы Сот шешіміне наразылық білдіру үшін Конституцияның көшірмесін жыртып тастаған адамдардың мысалдарын келтірді, сондай-ақ өткен мерзімдегі АҚШ-тың О'Брайенге қарсы ісін сынады, онда адам өзінің әскерге шақыру қағазын өртегені үшін сотталған. Дуглас пікірінше, осы жағдайлардың барлығында әрекет белгілі бір хабарды жеткізудің маңызды тәсілі болды, сондықтан әрекеттің өзі Бірінші түзетумен қорғалуға лайық. Соңында Дуглас «театрде жалған өрт айқайлап, паника тудыру» туралы классикалық мысалға тоқталды. Адамды неліктен осы үшін заңды түрде қудалауға болатынын түсіндіру үшін Дуглас оны «сөз бен әрекеттің біріктірілген классикалық жағдайы» деп атады. Дуглас пен Блэк пікірінше, бұл адамның сөйлеуі үшін сотталуы мүмкін жалғыз жағдай.
Justice Hugo Black, renowned civil libertarian and First Amendment absolutist, filed a short concurrence indicating his agreement with Justice William O. Douglas's longer opinion and pointing out that the per curiams reliance on Dennis was more symbolic than actual. Justice Douglas's concurrence reflected the absolutist position that only he and Black, among Supreme Court justices, ever fully subscribed to, namely that the phrase "no law" in the First Amendment ought to be interpreted very literally, and that all speech is immune from prosecution, regardless of the governmental interests advanced in suppressing some particular instance of speech. He briefly traced the history of the "clear and present danger" test, illustrating how it had been used over the years since its debut in Schenck to dismiss dozens of what Douglas viewed as legitimate First Amendment claims. A short section of Douglas's opinion indicated that he might be open to allowing the government greater latitude in controlling speech during time of "declared war" (making clear that he was not referring to the then current Vietnam War), although he only phrased that possibility in terms of doubt (as opposed to his certainty that the clear and present danger test was irreconcilable with the First Amendment during time of peace). Douglas also argued for the legitimate role of symbolic speech in First Amendment doctrine, using examples of a person ripping up a Bible to celebrate the abandonment of his faith or tearing a copy of the Constitution in order to protest a Supreme Court decision, and assailed the previous term's United States v. O'Brien, which had allowed for the prosecution of a man for burning his draft card. In all these situations, Douglas argued, an action was a vital way of conveying a certain message, and thus the action itself deserved First Amendment protection. Finally, Douglas dealt with the classic example of a man "falsely shouting fire in a theater and causing a panic". In order to explain why someone could be legitimately prosecuted for this, Douglas called it "a classic case where speech is brigaded with action". In the view of Douglas and Black, this was probably the only sort of case in which a person could be prosecuted for speech.
Кейінгі дамуы
Бранденбург сынағы – Жоғарғы соттың заңсыз әрекеттерге итермелеуге тырысатын, қоздырылған сөзге қатысты үкімет не істей алатыны туралы соңғы маңызды мәлімдемесі болды. Ол, қауіпсіздік аясында сөзді мемлекеттік бақылауды күшейтуді жақтағандар мен, мүмкіндігінше көп сөздік еркіндікке рұқсат беруді және қолайлы нәтижеге жету үшін идеялар нарығына сенуді қолдағандар арасындағы дауды шешті. Бұл заңды судья Луи Брандейс және, «Шенк» ісінен кейін, Оливер Венделл Холмс 1910-шы жылдардың соңы мен 1920-шы жылдардың басындағы бірнеше келіспеушіліктері мен қолдауларында қорғаған заңға ұқсас күйде қалдырды. Бранденбург сынағы үкіметтің қоздырылған сөзді жазалау әрекеттерін бағалау стандарты болып табылады және 1969 жылы қабылданғаннан бері күрт сынға ұшырамады. Соңғы онжылдықтарда Бранденбургтің шектерін сынап көретін өте аз істер сотқа жетті. Бранденбургтің ең маңызды қолданылуы төрт жыл өткен соң «Хесске қарсы Индиана» ісінде болды. Бранденбург осы құрылымды құрғаны үшін заңгерлердің мақтауына ие болды. Конституциялық құқық ғалымы Джеральд Гунтер бұл шешімді «Бірінші түзетудегі ең айқын және ең қорғаныш стандарты» деп атады. Американдық заңгер Гарри Кальвен, Бранденбургтің Бірінші түзетуді «соңында тазартып, толыққанды жұмыс істеуге мүмкіндік бергенін» айтты. Бранденбург жиырма бірінші ғасырда сынға ұшырады. Заң ғалымы Лириса Лидски «Бранденбургтің зорлық-зомбылыққа қатысты оң көзқарасы радикалды сөздің аудиториясы туралы болжамға негізделген. Бранденбургтің болжамы бойынша, көптеген азаматтар радикалдық спикерлердің зорлық-зомбылыққа шақыруларына оңай ықпалдана бермейді» деді. Сонымен қатар, төменгі федералды соттарда, әсіресе онлайн террористік рекрутингке байланысты жағдайларда, сынақтың шарттарын бос қолдану жиі кездеседі.
The Brandenburg test was the Supreme Court's last major statement on what government may do about inflammatory speech that seeks to incite others to lawless action. It resolved the debate between those who urged greater government control of speech for reasons of security and those who favored allowing as much speech as possible and relying on the marketplace of ideas to reach a favorable result, leaving the law in a state along the lines of that which Justices Louis Brandeis, and, post Schenck, Oliver Wendell Holmes advocated in several dissents and concurrences during the late 1910s and early 1920s. The Brandenburg test remains the standard used for evaluating attempts by the government to punish inflammatory speech, and it has not been seriously challenged since it was laid down in 1969. Very few cases have actually reached the Court during the past decades that would test the outer limits of Brandenburg. The most significant application of Brandenburg came four years after in Hess v. Indiana. Brandenburg has received praise by legal scholars for establishing this framework. Gerald Gunther, a prominent constitutional law scholar, proclaimed the decision as the "clearest and most protective standard under the first amendment." Additionally, American jurist Harry Kalven, Jr., described Brandenburg as making the First Amendment "finally have worked itself pure." Brandenburg has come under criticism in the twenty first century. Lyrissa Lidsky, a scholar of the law, stated that "Brandenburg's sanguine attitude toward the prospect of violence rests on an assumption about the audiences of radical speech. Brandenburg assumes that most citizens simply are not susceptible to impassioned calls to violent action by radical speakers." It has also become more common for lower federal courts to apply the test loosely, especially in circumstances related to online terrorist recruitment.