Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Құқықтық құжаттың түрі
Type of legal document
Құқықтық құжат – бұл заң саласында қолданылатын термин, ол ресми түрде авторына жатқызылатын, заңмен күші бар әрекетті, процесті немесе шарттық міндетті, талапты немесе құқықты ресми түрде жазбаша нысанда білдіретін және осылайша сол әрекетті, процесті немесе келісімді куәландыратын кез келген ресми түрде жасалған жазбаша құжатты білдіреді. Мысалдарына мыналар жатады: куәлік, келісім-шарт, облигация, өсиет, заң актісі, нотариустық акті, сот қаулысы немесе процесі, сондай-ақ муниципалды (ішкі) немесе халықаралық құқық бойынша құзыретті заң шығару органы қабылдаған кез келген заң. Көптеген құқықтық құжаттар мөрмен бекітілген, яғни құжаттың заңды күшіне енуін және түпнұсқалығын растау үшін балауыз немесе қағаз мөр қойылған (бұл шарт құқығында қарастыру қажеттілігін азайтуға мүмкіндік берді). Дегенмен, қазіргі таңдағы көптеген заң жүйелері құжаттардың заңды күшіне енуі үшін мөрмен бекітілуін міндетті етпейді.
Legal instrument is a legal term of art that is used for any formally executed written document that can be formally attributed to its author, records and formally expresses a legally enforceable act, process, or contractual duty, obligation, or right, and therefore evidences that act, process, or agreement. Examples include a certificate, deed, bond, contract, will, legislative act, notarial act, court writ or process, or any law passed by a competent legislative body in municipal (domestic) or international law. Many legal instruments were written under seal by affixing a wax or paper seal to the document in evidence of its legal execution and authenticity (which often removed the need for consideration in contract law). However, today many jurisdictions have done away with the requirement of documents being under seal in order to give them legal effect.
Электрондық құқықтық құжаттар
Интернет пен жеке компьютерлер мен ұялы телефондар сияқты электрондық құралдардың пайда болуымен заңдық құралдар немесе ресми құқықтық құжаттар прогрессивті түрде демотериализацияға ұшырады. Электрондық дәуірде құжаттың нақтылығын әртүрлі бағдарламалық жасақтаманы пайдаланып цифрлық түрде тексеруге болады. Нақтылауды қажет ететін барлық құжаттар қажетті ақпараттың барлығы, мысалы, дата мен уақыт белгісі енгізілген цифрлық құжаттар ретінде өңделе алады. Түпнұсқа құжатқа рұқсатсыз өзгерістер енгізудің алдын алу үшін шифрлау қолданылады. Қазіргі заманда нақтылау қағаздың түрімен, арнайы мөрлермен, мөртаңбалармен және т.б. шектелмейді, себебі құжатты нақтылау бағдарламалық жасақтамасы бастапқы контексті сақтауға көмектеседі. Электрондық заң құжаттарын пайдалану АҚШ соттарында ең көп таралған. Көптеген американдық соттар қағаз түріндегі заң құжаттарына қарағанда электрондық заң құжаттарын ұсынуды артық көреді. Дегенмен, құжатты нақтылаудың әртүрлі стандарттарын біріктіретін мемлекеттік заң әлі қабылданбады. Сондықтан сот құжаттарын ұсынар алдында соттың талаптарын білу қажет. Осы мәселенің бір бөлігін шешу үшін АҚШ Конгресі 2000 жылы «Глобальдық және ұлттық саудадағы электрондық қолтаңбалар туралы» заңды қабылдады (P. L. 106 229 of 2000, 15 USCS sec. 7001), онда ешбір сот келісімшартты оның цифрлық қол қойылғандығы үшін мойындамауы мүмкін емес екені айтылған. Заң өте либералды, келісімшарттағы кез келген электрондық белгі жеткілікті. Сонымен қатар, ол кейбір құжат түрлерін электрондық түрде тануға міндеттей бермейді, олардың электрондық сипаты қандай болмасын. Құжат мәтініне (хабарламаның дайджестін қараңыз) және белгілі бір кілтке сәйкес келетін қолтаңбаларға шектеу қойылмайды, оның қолданылуы белгілі бір адамдарға (мысалы, жіберушіге) ғана шектелуі керек. Осылайша, криптографиялық инженерияның қамтамасыз ете алатыны мен заңның мүмкін және мағыналы деп есептейтіні арасында қарама-қайшылық бар. АҚШ Конгресі заң қабылдағанға дейін бірнеше штаттар электрондық заң құжаттары мен қолтаңбалар туралы заңдарды қабылдады, олардың ішінде Юта, Вашингтон және Калифорния бастапқы штаттардың бірнешеуі ғана. Олардың мақсаты, көлемі, криптографиялық түсінігі және әсері айтарлықтай өзгеше. Көптеген басқа елдер мен халықаралық ұйымдар да цифрлық қолтаңбалардың жарамдылығы мен міндетті күшіне қатысты заңдар мен ережелерді қабылдады. Бүгінгі күнге дейін цифрлық (немесе электрондық) қолтаңбалар үшін қолданылатын анықтамалардың әртүрлілігі (және жеткіліксіздігі) цифрлық қол қойылған келісімшарттардың заңдылығы мен күшіне сенуді жоспарлап отырғандар үшін құқықтық және келісімшарттық қауіптерге толы алаңға айналды. Криптографиялық инженерия технологиясымен толыққанды қолдауға алған заңнама әлі де қол жеткізе алмай отыр. Оның толық немесе жеткілікті түрде орындалғаны (кез келген юрисдикцияда) туралы мәлімдемеге өте сақтықпен қарау керек.
With the onset of the Internet and electronic equipment such as the personal computers and cell phones, legal instruments or formal legal documents have undergone a progressive change of dematerialisation. In this electronic age, document authentication can now be verified digitally using various software. All documents needing authentication can be processed as digital documents with all the necessary information such as date and time stamp imbedded. To prevent tampering or unauthorized changes to the original document, encryption is used. In modern times, authentication is no longer limited to the type of paper used, the specialized seal, stamps, etc., as document authentication software helps secure the original context. The use of electronic legal documents is most prominent in the United States' courts. Most American courts prefer the filing of electronic legal documents over paper. However, there is not yet a public law to unify the different standards of document authentication. Therefore, one must know the court's requirement before filing court papers. To address part of this concern, the United States Congress enacted the Electronic Signatures in Global and National Commerce Act in 2000 (P. L. 106 229 of 2000, 15 USCS sec. 7001) specifying that no court could thereafter fail to recognize a contract simply because it was digitally signed. The law is very permissive, making essentially any electronic character in a contract sufficient. It is also quite restrictive in that it does not force the recognition of some document types in electronic form, no matter what the electronic character might be. No restriction is made to signatures which are adequately cryptographically tied to both the document text (see message digest) and to a particular key whose use should be restricted to certain persons (e. g., the alleged sender). There is thus a gap between what the cryptographic engineering can provide and what the law assumes is both possible and meaningful. Several states had already enacted laws on the subject of electronic legal documents and signatures before the U. S. Congress had acted, including Utah, Washington, and California to name only a few of the earliest. They vary considerably in intent, coverage, cryptographic understanding, and effect. Several other nations and international bodies have also enacted statutes and regulations regarding the validity and binding nature of digital signatures. To date, the variety (and inadequacy) of the definitions used for digital signatures (or electronic signatures) have produced a legal and contractual minefield for those who may be considering relying on the legality and enforceability of digitally signed contracts in any of many jurisdictions. Adequate legislation adequately informed by cryptographic engineering technology remains an elusive goal. That it has been fully, or adequately, achieved (in any jurisdiction) is a claim which must be taken with considerable caution.