Нацистік лагерь Natzweiler-Struthof және оның тарихы
Natzweiler-Struthof concentration camp
Екінші дүниежүзілік соғысындағы нацилік тұтқын лагері. Еврей бас сүйектері коллекциясы, құрбандар, сот және естелік музейі туралы деректер. Тарихты біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі нацистік тұтқындар лагері
Second World War Nazi internment camp
Лагерьде анатомия ғылымын зерттеуші Август Херт еврейлердің бас сүйектерін жинады, мақсаты – еврейлерді нәсілдік тұрғыдан кемсіз көрсету болатын. Осы жоба үшін өлтірілген 86 адамның есімдері аталып, олар туралы деректі фильм түсірілді. Соғыс аяқталғаннан кейін осы лагерьдегі зұлматтарға жауапты адамдардың кейбіреуі сотқа тартылды. Лагерь мұнда ұсталғандар мен қаза тапқандардың естелігі үшін мұражай ретінде сақталған. Мұражайда Еуропалық депортациялық қарсылық мүшелерінің орталығы орналасқан, ол ұсталғандарға бағытталған. Осы орында қайтыс болғандарға арналған ескерткіш орнатылған. Қазіргі мұражай 1976 жылы неонацистердің келтірген зардабынан кейін 1980 жылы жаңартылды. Белгілі тұтқындардың арасында жазушы Борис Пахор Нацвейлер-Штрутхоф лагерінде тұтқын болды және өзінің басынан өткендері негізінде "Некрополь" романын жазды.
The anatomist August Hirt made a Jewish skull collection, whose purpose was to portray Jews as racially inferior, at the camp. A documentary movie was made about the 86 named men and women who were killed there for that project. Some of the people responsible for atrocities in this camp were brought to trial after the war ended. The camp is preserved as a museum in memory of those held or killed there. The European Centre of Deported Resistance Members is located at this museum, focusing on those held. A monument to the departed stands at the site. The present museum was restored in 1980 after damage by neo Nazis in 1976. Among notable prisoners, the writer Boris Pahor was interned in Natzweiler Struthof and wrote his novel Necropolis based on his experience.
Өмірбаян
1940 жылы Германия Францияға басып кіріп, Эльзас аймағын қоса, оны оккупациялады. Германия шекарасына жақын орналасқан бұл аймақ толық германизациялау үшін таңдалды және Гау Баден-Эльзасқа қосылды. 1940 жылдың 2 шілдесінде, жақын орналасқан Страсбург қаласының түсуінен кейін екі апта өткен соң, Ширмекке жақын жерде тұтқын лагері құрылды, ол соғыс бойында жұмыс істеді, бірақ ешқашан концентрациялық лагерьтер жүйесіне кірмеді. 1941 жылдың 1 мамырында, Бруше алқабындағы Натцвайлерде, тас карьеріне жақындығы себепті, Натцвайлер-Струт бас лагері құрылды.
In 1940, Germany invaded and occupied France, including Alsace. That region, adjacent to the German border, was chosen for full Germanization and was annexed to Gau Baden Alsace. On 2 July 1940, two weeks after the fall of the nearby city of Strasbourg, an internment camp was set up near Schirmeck which existed throughout the war but was never part of the concentration camp system. The Natzweiler Struthof main camp on 1 May 1941 was established nearby at Natzweiler in the Bruche valley, due to its proximity to a quarry.
Операциялар
Натцвайлер Струтоф лагерінің құрылысын 1941 жылдың көктемінде Ханс Хюттиг қадағалады, ол орманды және шалқары далалы, биік жатқан аймақта салынды. Лагерь 1941 жылдың 21 мамырынан бастап 1944 жылдың қыркүйегінің басына дейін жұмыс істеді, сол кезде СС аман қалған тұтқындарды Дахауға "өлім жорығына" эвакуациялады, лагерьтің жұмысын тек шағын СС бөлімшесі сақтап қалды. 1944 жылдың 23 қарашасында бұл лагерь және оның кішігірім штаты АҚШ-тың алтыншы армия тобының құрамындағы француз бірінші армиясы тарапынан анықталып, азат етілді. (Бөлімшелер жүйесі үшін Натцвайлер Струтоф лагерінің бөлімшелер тізілімін қараңыз.)
The construction of Natzweiler Struthof was overseen by Hans Hüttig in the spring of 1941, in a heavily forested and isolated area at an elevation of The camp operated between 21 May 1941 and the beginning of September 1944, when the SS evacuated the surviving prisoners on a "death march" to Dachau, with only a small SS unit keeping the camp's operations. On 23 November 1944, this camp with its small staff was discovered and liberated by the French First Army as part of the U. S. Sixth Army Group, (For the system of subcamps see List of subcamps of Natzweiler Struthof.)
Бастапқы бағыт және кейінгі іс-шаралар
Үш жыл ішінде 32 ұлттан шыққан тұтқындардың жалпы саны 52 000-ға жетті. Кейбір тұтқындар тікелей, асылып, оқтан атылып немесе газбен уланды. Лагерьдегі әйел тұтқындардың саны аз болды, Нацвайлер-Струтхоф лагерінде бар болғаны жеті әйел СС қызмет етті (600-дан астам СС ер адамдарымен салыстырғанда) және Нацвайлер лагерь кешеніндегі қосалқы лагерьлерде 15 әйел. Нацвайлердегі әйел күзетшілердің басты міндеті – медициналық тәжірибелер үшін немесе өлім жазасын алу үшін лагерге келген әйелдерді күзету еді. Лагерьде сондай-ақ бірнеше әйел күзетшілер даярланды, олар Германияның батысындағы Гейзенхайм және Гейслинген қосалқы лагерьлеріне жіберілді. Нюрнберг процесінде медициналық кеңесші болған Лео Александр Нацвайлер-Струтхофта кейбір балалар нацистік шенеуніктер мен тұтқындарды жасырын өлтіру үшін удың сынақтарын жүргізу мақсатында ғана өлтірілгенін мәлімдеді. Мұндай өлім жазалары Булленхузер Даммда орын алды. Лагерь 1944 жылдың соңында соғыс аймағына айналды және 1944 жылдың қыркүйек айының басында эвакуацияланды. Лагерь эвакуацияланбастан бұрын, 1944 жылдың 31 тамызы мен 1 қыркүйегінде 141 тұтқын атып өлтірілді. 2014 жылы мұражайда нацистік оккупацияға қарсылық көрсеткендердің осы өлім жазасының 70 жылдығы салтанатты түрде атап өтілді.
The total number of prisoners reached 52,000 over the three years, of 32 nationalities. Some prisoners were executed directly, by hanging, by gunshot or by gas. The female prisoner population in the camp was small, and only seven SS women served in Natzweiler Struthof camp (compared to more than 600 SS men) and 15 in the Natzweiler complex of subcamps. The main duty of the female supervisors in Natzweiler was to guard the few women who came to the camp for medical experiments or to be executed. The camp also trained several female guards who went to the Geisenheim and Geislingen subcamps in western Germany. Leo Alexander, the medical advisor at the Nuremberg trials, stated that some children were murdered at Natzweiler Struthof for the sole purpose of testing poisons for inconspicuous executions of Nazi officials and prisoners. Such executions of took place at Bullenhuser Damm. The camp became a war zone in late summer 1944, and was evacuated in early September 1944. Prior to the evacuation of the camp, 141 prisoners were shot dead on 31 August – 1 September 1944. The 70th anniversary of this execution of those who resisted Nazi occupation was commemorated at the museum in 2014.
Белгілі тұтқындар
1944 жылдың 6 шілдесінде төрт британдық SOE агенті – Диана Роуден, Вера Ли, Андре Боррель және Соня Олшанецки бірге өлім жазасына тартылды. Британдық SOE-дің Брайан Стоунхаус және бельгиялық құтылу желісінің басшысы Альберт Гериссе төрт әйелдің келгеніне, олардың өлім жазасына тартылуы мен кремациялануына әкелген оқиғаларға куә болды; екеуі де соғыстан кейінгі сот процестерінде төрт әйелдің өлім жазасына тартылғаны туралы куәлік берді. Екі ер адам Дахауға жіберілді, онда олар босатылды. Роджер Булангер доктор Плаза мен доктор Родтың қадағалауымен өлім жазасына кесілген төрт британдық әйел туралы "Аяқтық жаза" (Les executions capitales) бөлімінде жазды. Берлиннің RSHA, Рейх қауіпсіздік бас басқармасының ниеті, олардың есімдері осы лагерьде тіркелмегендіктен, ізсіз жоғалуы болды. Кейін Стоунхаус төрт әйелдің суреттерін салды, бұл оларды анықтауға көмектесті. Армияның бас көсемі Шарль Делестрайнт Натцвайлер-Струтхофта ұсталды, содан кейін Гестапо оны Дахауда лагерь азат етілгенге дейін және соғыс аяқталғанға дейін бірнеше күн бұрын өлім жазасына кесті. Француз қарсыласының мүшесі Анри Гайо 1944 жылдың сәуір және қыркүйек айлары аралығында Струтхофта тұтқында болды. Ол өзінің азапты тәжірибесін суреттермен баяндады, қазір олар Струтхоф концентрациялық лагерінің мұражайында сақталуда. "Ұлы қашуға" қатысқан және қайта ұсталғаннан кейін Гестапо өлтірген екі британдық Корольдік әуе күштерінің ұшқышы (ұшқыш офицері Деннис Х. Кокран және ұшу лейтенанты Энтони "Тони" Р. Х. Хейтер) Натцвайлер-Струтхофта кремацияланды. Британдық бомбалаушы сержанты Фредерик ("Фредди") Хабгуд осы лагерьде асылды, оның Ланкастер бомбалаушысы 1944 жылдың 27 шілдесінде Эльзаста құлағаннан кейін және оны жергілікті әйел нацистерге сатқаннан кейін. Апаттан екі адам қаза тапты, үш адам Польшадағы лагерьде тұтқын ретінде аман қалды, біреуі қарсылық қозғалысының көмегімен Англияға оралды, ал Хабгуд мырза 1944 жылдың 31 шілдесінде асылды. Оның өлімі 1947 жылы соғыс қылмысы ретінде танылды және оның отбасына хабарланды, бірақ оның сол жерде болғанының ең жеке куәлігі – оның есімі жазылған күміс білезік, 2018 жылдың шілдесінде, ерікті адам гүлдерді суарған кезде топырақтан табылды. Натцвайлердегі белгілі норвегиялық тұтқындардың арасында газет редакторы және кейін Норвегияның премьер-министрі болған Лейборист партиясының саясаткері Тригве Браттели және бұрын Германияда Гамбургер СВ үшін ойнаған футболшы Асбьёрн Халворсен болды. Екеуі де Германияның Норвегияны басып алуы кезінде заңсыз газеттер таратқаны үшін Натцвайлер түрмесіне қамалды. Барлығы 504 норвегиялық Натцвайлер түрмесінде тұтқындалды. Олардың тек 266-сы ғана аман-есен үйлеріне оралды. Словениялық жазушы Борис Пахор 1944 жылы лагерьде тұтқындалды. Кейін Пахор Дахау лагеріне және басқа лагерлерге жеткізілді, соңында Берген-Белсенде босатылды. Соғыстан кейін ол лагерьдегі тәжірибесі туралы "Некрополис" романын жазды. Роман кейін көптеген еуропалық тілдерге аударылды.
Four female British SOE agents were executed together on 6 July 1944: Diana Rowden, Vera Leigh, Andrée Borrel and Sonya Olschanezky. Brian Stonehouse of the British SOE and Albert Guérisse, a Belgian escape line leader, witnessed the arrival of the four women and the events leading up to their execution and cremation; both men testified to the executions of the four women in post war trials. The two men were sent to Dachau, where they were liberated. Roger Boulanger writes of the four British SOE women executed under the supervision of Dr. Plaza and Dr. Rhode, in his section on Capital Punishment (Les exécutions capitales), as to the intent of the RSHA of Berlin, Reichssicherheitshauptamt, to have them disappear with no trace, as their names were not recorded as being at this camp. Stonehouse later sketched the four women which aided in their identification. Charles Delestraint, leader of the Armée Secrète, was detained at Natzweiler Struthof, then was executed by the Gestapo in Dachau days before that camp was liberated and the war ended. Henri Gayot, a member of the French Resistance who was interned at Struthof between April and September 1944, documented his ordeal in drawings which are now in the Struthof Concentration Camp Museum. Two British Royal Air Force airmen (Flying Officer Dennis H. Cochran, and Flight Lieutenant Anthony "Tony" R. H. Hayter) who were involved in "The Great Escape" and murdered by the Gestapo after re capture, were cremated at Natzweiler Struthof. British bomber Sergeant Frederic ("Freddie") Habgood was hanged at this camp, after his Lancaster bomber crashed in Alsace on 27 July 1944 and he was betrayed to the Nazis by a local woman. Two died as a result of the crash, three survived as prisoners of war in a camp in Poland, one returned to England with the help of the resistance, and Mr Habgood was hanged on 31 July 1944. His death was acknowledged as a war crime in 1947 and his family was informed, but the most personal evidence of his presence there, a silver bracelet with his name on it, emerged from the soil in July 2018, as an area with flowers was being watered by a volunteer. Notable Norwegian prisoners at Natzweiler include newspaper editor and Labour Party politician Trygve Bratteli who later went on to become Prime Minister of Norway, and former footballer Asbjørn Halvorsen who had previously played in Germany for Hamburger SV. Both were imprisoned at Natzweiler for distribution of illegal newspapers in German occupied Norway. In total, 504 Norwegians were imprisoned at Natzweiler. Only 266 of them returned home alive. The Slovene novelist Boris Pahor was imprisoned at the camp in 1944. Pahor was later transported to Dachau camp and other camps until finally liberated in Bergen Belsen. After the war he wrote the novel Necropolis about his experiences in the camp. The novel was later translated into numerous other European languages.
Қызметкерлердің тізімі
Лагерь тарихында бес комендант пен көптеген дәрігерлер қызмет етті.
The camp had five commandants and numerous doctors in its history.
Яһуди бас сүйектер жинағы
Яһуди бас сүйегі жинағы – нацистердің «жүйелік нәсілдің» нәсілдік кемшілігін көрсету үшін антропологиялық көрме жасау әрекеті болды, сондай-ақ яһудилердің германдық «Übermenschen» («супер адамдар») арий нәсіліне қарсы «Untermenschen» («адам емес») мәртебесін көрсету мақсатында жасалған. «Еврей нәсілінің» ең жақсы мысалдары ретінде таңдалған адамдар Аушвиц лагерінен алынып, Нацвайлер-Струтхофқа жақсы тамақтану үшін, содан кейін газбен өлтіру үшін жеткізілді, ал олардың мәйіттері Рейх университетінің Страсбургтегі (Reichsuniversität Straßburg) Анатомия институтына жеткізілді. Мәйіттерді зерттеу жұмыстары жүргізілді, бірақ соғыстың барысы жинақтың аяқталуына кедеріс келтірді. Жинақты SS рейхсфюрері Генрих Гиммлер санкциялаған, ал Август Хирт Рудольф Брандт пен Вольфрам Сиверспен бірге басқарды. Сиверс Ахненербе (Арий нәсілінің) гипотезалық археологиялық және мәдени тарихын зерттеген ұлттық-социалистік ғылыми институттың мәйіттерді сатып алу және дайындау жұмыстарына жауапты болды. Соня Роли және басқалардың 2013 жылғы деректі фильмінде екі тарихшы «Хирт – ұлттық-социалистік идеологияның ең қылмыстық тұлғаларының бірі» деді, тарихшы Ив Тернон қосты. «Профессор Йохан Шапуто [fr] жалғастырады, «жобаның өзі – ғылымның саясатқа, немесе саясаттың ғылымға инвестициялауының мысалы, яғни нацизм»». Нацвайлер-Струтхофтың командирі Йозеф Крамер (Аушвицте лагерь фюрері және Берген-Бельсеннің соңғы командирі) Нацвайлер-Струтхофта 86 құрбанның 80-ін газбен өлтірді. Бұл «жинақтың» келесі қадамы – мәйіттерді Рейх университетіне жеткізу болды, онда Хирттің жоспары денелердің анатомиялық қалыптарын жасау еді. Рейх университетінде одақтастар тапқан мәйіттердің суреттері осы ерекше жобаның толық көрінісін көрсетті. Қалыптар жасалғаннан кейін мәйіттерді қаңқаға дейін азайту жоспарланған. Алайда, қалыптар жасау және мәйіттерді қаңқаға айналдыру ешқайсысы орындалмады. 1944 жылы одақтастар жақындаған кезде мәйіттердің табылуы мүмкін екендігіне алаңдаушылық туды. 1944 жылдың қыркүйегінде Сиверс Брандтке телеграмма жіберді: «Мәйіттер еттен ажыратылып, танымас болып келуі мүмкін. Алайда, бұл бүкіл жұмыстың бекер жасалғанын білдіреді, кем дегенде, ішінара, және бұл ерекше жинақ ғылым үшін жоғалады, өйткені кейін гипстен қалыптар жасау мүмкін емес». Лагерь 1944 жылдың қыркүйегінде эвакуацияланғаннан кейін, қалдықтар Страсбургтегі Рейх университетінің бір бөлмесінде қалдырылды. Жобаны ойлап тапқан Август Хирт 1953 жылдың 23 желтоқсанында Мецтегі әскери соғыс қылмыстары сотында қамауда өлім жазасына кесілді. Көп жылдар бойы тек бір құрбан, Менахем Таффель (тұтқын № 107969), Берлинде тұратын поляк еврейі, Серж және Беате Кларсфельдтің күш-жігері арқылы анықталды. 2003 жылы Тюбинген университетінің неміс профессоры Ханс Йоахим Ланг Хирттің француз көмекшісі Анри Генрипьеррдің жасырын жазған мәйіттердің тізімін Аушвицте вакцинацияланған тұтқындардың тізімімен салыстыра отырып, барлық құрбандарды анықтауға қол жеткізді. Құрбандардың есімдері мен өмірбаяны «Номерлердің есімдері» (Die Namen der Nummern) кітабында жарияланды. Рейчел Гордон мен Йоахим Зепелин кітаптың кіріспесін ағылшын тіліне аударды, кітаптың барлығы, соның ішінде 86 адамның өмірбаяны неміс тілінде сайтта орналастырылған. Ланг еврей бас сүйектерін жинау жобасы үшін газбен өлтірілген 86 адамның жеке басын қалай анықтағаны туралы егжей-тегжейлі баяндады. Олардың 46-сы Грекияның Салоника қаласынан шыққан. 86 адам Германия басып алған Еуропаның сегіз елінен: Австрия, Нидерланды, Франция, Германия, Грекия, Норвегия, Бельгия және Польшадан келген. 86 адамның өмірбаяны Лангтың сайтында ағылшын тілінде сипатталған. 1951 жылы 86 құрбанның сүйектері Кроненбург Страсбург еврей зиратында бір жерге қайтадан жерленді. 2005 жылдың 11 желтоқсанында зиратта 86 құрбанның есімдері жазылған ескерткіш тастар орнатылды. Бірі – жаппай қабірдің жанында, екіншісі – зират қабырғасының бойында. Құрбандарды еске алу үшін тағы бір тақташа Страсбург университетінің ауруханасындағы Анатомия институтының алдына қойылды. 2022 жылы газ камерасы жұртшылыққа қайта ашылды, бірақ Гийом д’Андлау басқаратын Еуропалық қарсылық күресшілерінің орталығы (CERD) «осы қасіретті орынды тойлауға» ниеті жоқ екенін, себебі ол «жаппай өлтіруге арналғандармен ешқандай қатысы жоқ» екенін, бұл орынды Рейх университетінің Страсбургпен байланысты «лагерь және оның қызметінің символдық орны» ретінде қарастыратынын, бұл қайтыс болғандарға деген сезімсіздік ретінде қабылданады.
The Jewish skull collection was an attempt by the Nazis to create an anthropological display to showcase the alleged racial inferiority of the "Jewish race" and to emphasize the status of Jews as Untermenschen ("sub humans"), in contrast to the Germanic Übermenschen ("super humans") Aryan race which the Nazis considered to be the "Herrenvolk" (master race). The people who were to serve as best examples of the "Jewish race" were selected from people at the Auschwitz camp, then brought to Natzweiler Struthof both to eat well and then to be murdered by gas, and their corpses brought to the Anatomy Institute of at the Reich University of Strasbourg (Reichsuniversität Straßburg) in the annexed region of Alsace, a project of great scope. Some initial study of the corpses was performed, but the progress of the war stalled completion of the collection. The collection was sanctioned by Reichsführer of the SS Heinrich Himmler, and under the direction of August Hirt with Rudolf Brandt and Wolfram Sievers who was responsible for procuring and preparing the corpses as part of his management of the Ahnenerbe (the National Socialist scientific institute that researched the archaeological and cultural history of the hypothesized Aryan race). In a 2013 documentary by Sonia Rolley and others, two historians remark that "Hirt is one of the most absolutely criminal of National Socialist ideology," adds the historian Yves Ternon. "The project itself, continues Professor Johann Chapoutot [fr], is an example of this investment of politics by science, or science by politics that is Nazism." Josef Kramer, acting commandant of Natzweiler Struthof (who was a Lagerführer at Auschwitz and the last commandant of Bergen Belsen) personally carried out the gassing of 80 of the 86 victims at Natzweiler Struthof. The next part of the process for this "collection" was to bring the corpses to the Reichs University, where Hirt's plan was to make anatomical casts of the bodies. Photos of the corpses as found by the Allies who saw them in the Reichs University make the totality of the strange project quite real. The next step after making the casts was to have been reducing them to skeletons. Neither of those steps, making the casts nor reducing the corpses to skeletons, was carried out. In 1944, with the approach of the Allies, there was concern over the possibility that the corpses could be discovered. In September 1944, Sievers telegrammed Brandt: "The collection can be defleshed and rendered unrecognizable. This, however, would mean that the whole work had been done for nothing – at least in part – and that this singular collection would be lost to science, since it would be impossible to make plaster casts afterwards." And so it was left, as the camp was evacuated in September 1944, and the human remains were left at a room in the Reichs University of Strasbourg. August Hirt, who conceived the project, was sentenced to death in absentia at the Military War Crimes Trial at Metz on 23 December 1953. For many years only a single victim, Menachem Taffel (prisoner no. 107969), a Polish born Jew who had been living in Berlin, was positively identified through the efforts of Serge and Beate Klarsfeld. In 2003, Hans Joachim Lang, a German professor at the University of Tübingen succeeded in identifying all the victims, by comparing a list of inmate numbers of the 86 corpses at the Reichs University in Strasbourg, surreptitiously recorded by Hirt's French assistant Henri Henrypierre, with a list of numbers of inmates vaccinated at Auschwitz. The names and biographical information of the victims were published in the book Die Namen der Nummern (The Names of the Numbers). Rachel Gordon and Joachim Zepelin translated the introduction to the book to English, at the web site where the whole book, including the biographies of the 86 people, is posted in German. Lang recounts in detail the story of how he determined the identities of the 86 victims gassed for Hirt's project of the Jewish skull collection. Forty six of these individuals were originally from Thessaloniki, Greece. The 86 were from eight countries in German occupied Europe: Austria, Netherlands, France, Germany, Greece, Norway, Belgium and Poland. The biographies of all 86 people are described in English on a web site set up by Lang. In 1951, the remains of the 86 victims were reinterred in one location in the Cronenbourg Strasbourg Jewish Cemetery. On 11 December 2005, memorial stones engraved with the names of the 86 victims were placed at the cemetery. One is at the site of the mass grave, the other along the wall of the cemetery. Another plaque honoring the victims was placed outside the Anatomy Institute at Strasbourg's University Hospital. In 2022, the gas chamber was reopened to the public, but the European Center for Deported Resistance Fighters (CERD), led by Guillaume d'Andlau, indicated that it did not want to: "celebrate the inauguration of this morbid place", having " nothing to do with those intended for mass murder", specifying that "it is a symbolic place for the camp and its activities in connection with the Reichsuniversität Straßburg" which is perceived as a lack of sensitivity towards mourners.
Құжаттамалық фильмдер
2014 жылы лагерьде өлтірілген 86 адам туралы деректі фильм көрсетілді, олардың қалдықтары кейіннен аты-жөнімен анықталды, бұл жоғарыдағы "Еврей бас сүйектерінің жинағы" бөлімінде сипатталғандай. "86-ның есімдері" фильмін Эммануэль Хейд пен Рафаэль Толедано (Dora Films) режиссерлік етті. 2013 жылы "Нәсіл және ғылым атынан, Страсбург 1941–1944" (ағылш. In the name of Race and Science, Strasbourg 1941–1945) атты тағы бір деректі фильм жасалды. Оның мақсаты – Страсбург Рейх университетінде және Нацвайлер Струтоф концлагерінде болған оқиғаларды түсіндіру, сондай-ақ еврейлерді жоюға бағытталған нацистердің жобасында ғылымның қолданылуын, тарих пен ғылым үшін қалдықтарды сақтап қалуды көрсету еді, алайда жоба толыққанды аяқталған жоқ.
A documentary film was shown in 2014 about the 86 people who were murdered in the camp and whose remains were later identified by name, as described above in The Jewish skull collection section. The film "The names of the 86" was directed by Emmanuel Heyd and Raphael Toledano (Dora Films). Another documentary was made about the skull project in 2013, titled Au nom de la race et de la science, Strasbourg 1941–1944 (English: In the name of Race and Science, Strasbourg 1941–1945). Its goal was to explain what happened at Reich University of Strasbourg, at Natzweiler Struthof, in the strange use of science in this Nazi project to eliminate the Jews, but keeping some remains for history and science, the project never fully completed.