Пьер Луи Гингенэ: Француз жазушысының өмірі мен шығармалары
Pierre-Louis Ginguené
Пьер Луи Гингенэ – француз жазушысы, сыншы, опера авторы. «Pomponin», «Satire des satires», «Confession de Zulmé» шығармаларымен танымал. Француз әдебиеті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз авторы Пьер Луи Гингене (25 сәуір 1748 - 16 қараша 1816) – француз авторы.
French author
Pierre Louis Ginguené (25 April 1748 – 16 November 1816) was a French author.
Өмірбаян
Ол Бретаньдегі Ренн қаласында дүниеге келіп, сол жерде иезуиттер колледжінде білім алған. 1772 жылы Парижге келіп, "Меркуре де Франс" журналына сын-тексерулер жазды. Ол сондай-ақ, "Помпонин" (1777) комедиялық операсын жазды. "Сатиралар сатирасы" (1778) және "Зульме мойындауы" (1779) жарық көрді. "Мойындау" бірнеше авторлардың таласына түсіп, үлкен сәттілікке ие болды. Глюк жақтастарына қарсы Никола Пиччиниді қорғауы Гингене кеңінен танымал болды. Ол Француз революциясының алғашқы белгілерін құптады және "Француз халқы үшін естеліктер" (1788) авторы Джузеппе Серути және басқалармен бірге "Ауылдық парақ" апталық газетін шығаруға қатысты, ол Франция ауылдарына арналған еді. Ол сондай-ақ, штаттардың ашылуын да бейтараптықпен атап өтті. "Ж.Ж. Руссоның мойындаулары туралы хаттар" (1791) еңбегінде ол авторының өмірі мен қағидаларын қорғады. Ол Террор кезінде тұтқындалды және Максимилиан Робеспьердің құлауынан ғана құтылды. Бостандыққа шыққаннан кейін, ол "Халыққа білім беру атқару комиссиясының" бас директоры ретінде мемлекеттік білім беру жүйесін қайта ұйымдастыруға көмектесті және Франция институтының алғашқы мүшесі болды. 1797 жылы Директория оны Сардиния короліне толық өкілетті министр етіп тағайындады. Жеті айдан кейін Гингене Монморенси аңғарындағы Сен-Придегі шағын үйіне қайтып келді. Ол трибунат мүшесі болып тағайындалды, бірақ Наполеон оның өзіне бағынуға жеткілікті емес екенін түсініп, алғашқы "тазалауда" оны қызметтен шеттетуге бұйрық берді, содан кейін Гингене әдеби қызметіне оралды.
He was born at Rennes, in Brittany, and educated at a Jesuit college there. He came to Paris in 1772, and wrote criticisms for the Mercure de France. He also composed a comic opera, Pomponin (1777). The Satire des satires (1778) and the Confession de Zulmé (1779) followed. The Confession was claimed by several different authors and was very successful. Ginguené's defence of Niccola Piccinni against the partisans of Gluck made him more widely known. He hailed the first symptoms of the French Revolution, and joined Giuseppe Cerutti, the author of the Mémoire pour le peuple français (1788), and others in producing the Feuille villageoise, a weekly paper addressed to the villages of France. He also celebrated in an indifferent ode the opening of the states general. In his Lettres sur les confessions de J. J. Rousseau (1791), he defended the life and principles of his author. He was imprisoned during the Reign of Terror and escaped with life only by the downfall of Maximilien Robespierre. After his release he assisted, as director general of the "commission exécutive de l'instruction publique", in reorganizing the system of public instruction, and he was an original member of the Institute of France. In 1797, the Directory appointed him minister plenipotentiary to the king of Sardinia. After seven months, Ginguené retired to his country house of St Prix, in the valley of Montmorency. He was appointed a member of the tribunate, but Napoleon, finding that he was not sufficiently tractable, had him expelled at the first "purge", and Ginguené returned to his literary pursuits.
Мансап
Ол Франция әдеби тарихын жалғастыруға тағайындалған комиссия мүшелерінің бірі болды және 1814, 1817 және 1820 жылдары жарық көрген осы серияның томдарына үлес қосты. Гингененің ең маңызды еңбегі – Италия әдеби тарихы (14 том, 1811–1835). Ол сегізінші және тоғызыншы томдарын аяқтауға дайындалып жатқанда қайтыс болды. Соңғы бес томды Франческо Сальфи жазды, ал Пьер Дану оларды қайта қарады. Италия әдебиетінің тарихын жазуда ол көбінесе Джироламо Тирабоскидің маңызды еңбегіне сүйенді, бірақ өзінің үлгісінің көзқарастары мен партиялық ұстанымдарынан сақтанды. Гингене 1807 жылы Наполеон тоқтағанға дейін «Философиялық, саяси және әдеби ондық» журналын басқарды. Ол «Жаһандық биография», «Францияның хабаршысы» және «Мәдени энциклопедияға» көп үлес қосты; сондай-ақ, Николя Шамфорт пен Лебрунның еңбектерін редакциялады. Оның шағын туындыларының ішінде опера, Pomponin on le tuteur mystifié (1777); La Satire des satires (1778); Қазіргі революцияда Рабленің билігі туралы (1791); De M. Neckar (1795); Жаңа нақылдар (1810); Жарияланбаған нақылдар (1814) бар.
He was one of the commission appointed to continue the Histoire littéraire de la France, and he contributed to the volumes of this series which appeared in 1814, 1817 and 1820. Ginguené's most important work is the Histoire littéraire d'Italie (14 vols., 1811–1835). He was putting the finishing touches to the eighth and ninth volumes when he died. The last five volumes were written by Francesco Salfi and revised by Pierre Daunou. In the composition of his history of Italian literature he was guided for the most part by the great work of Girolamo Tiraboschi, but he avoids the prejudices and party views of his model. Ginguené edited the Décade philosophique, politique et littéraire until it was suppressed by Napoleon in 1807. He contributed largely to the Biographie universelle, the Mercure de France and the Encyclopidie méthodique; and he edited the works of Nicolas Chamfort and of Lebrun. Among his minor productions are an opera, Pomponin on le tuteur mystifié (1777); La Satire des satires (1778); De l'autorité de Rabelais dans la revolution présente (1791); De M. Neckar (1795); Fables nouvelles (1810); Fables inédites (1814).
Мұра
Гингене Париждегі Пэр-Лашез бейістігінде жерленген. Ренн қаласындағы Гингене көшесі оның құрметіне аталған.
Ginguené is buried in the Père Lachaise cemetery in Paris. The Rue Ginguené in Rennes is named after him.