Кіріспе
XVII ғасырдағы ағылшын әскери шенеунігі, генерал-полковник Сиднем Пойнц, сондай-ақ Сиденхэм Пойнтс (крещение алған күні 3 қараша 1607) – Отыз жылдық соғыс пен Англия азамат соғысында қызмет еткен ағылшын әскери. Континенттік әскери қызметтен кейін 1644 жылы Англияға оралып, Парламент армиясында офицер болды. Ол Парламенттің Солтүстік бірлестігінің бас қолбасшысы және Йорк губернаторы болды. 1645 жылғы 24 қыркүйекте Роутон-Хит шайқасында жеңіске жеткен парламенттік күштерге қолбасшылық етті. Пресвитериандық парламенттік партия оның Жаңа үлгідегі армияға қарсы шығуы мүмкін деп ойлады, бірақ 1647 жылы ол өз әскерлерімен тұтқын ретінде Томас Фэрфаксқа жіберілді. Ол 1647 жылы Лондон үшін Жаңа үлгідегі армияға қарсы күресті, ал оның ісі сәтсіз аяқталғаннан кейін Голландияға қашты. 1650 жылы Лорд Уиллоубимен бірге Батыс Индияға барды және Вирджинияда қоныстанған болуы мүмкін.
Colonel General Sydnam Poyntz, also Sydenham Poynts, (bap. 3 November 1607) was an English soldier who served in the Thirty Years' War and the English Civil War. After continental military service, he returned to England in 1644 and became an officer in the Parliamentary army. He became commander in chief of Parliament's Northern Association and governor of York. He commanded the victorious Parliamentary force in the battle of Rowton Heath on 24 September 1645. The Presbyterians Parliamentary party thought him to be likely to oppose the New Model Army, but in 1647 he was sent by his soldiers a prisoner to Thomas Fairfax. He fought for London against the New Model Army in 1647, and on the collapse of his cause he fled to Holland. He accompanied Lord Willoughby to the West Indies in 1650, and probably settled in Virginia.
Жалшы әскери қызметші ретінде жұмыс істеу
Пойнц – Джон Пойнц пен Энн Скиннердің төртінші ұлы. 1607 жылдың 3 қарашасында крещениеден өтті. Пойнц бастапқыда лондондық саудагердің шәкірті болды, бірақ қожайыны оған жаман қарым-қатынас жасағандықтан, ол Голландияда жалдамалы әскерде және Отыз жылдық соғыста қызмет етті. Пойнц 1625 және 1636 жылдар аралығында шетелдегі әскери қызметі туралы "Relation" атты мемуар жазды, ол оның не істегені туралы ақпарат береді, бірақ оның биографы Д.Н. Фарр, "Оксфорд ұлттық өмірбаяндар сөздігінде" оны "кейде дәлдігі күмәнді" деп ескертеді. 1631 жылы Пойнц Саксонияның Иоанн Георгі үшін Брайтенфельд шайқасында шайқасты. Ол жақтан өтіп, 1632 жылы Лютцен шайқасында император Фердинанд II-нің қызметінде Валенштейн армиясында капитан ретінде шайқасты. Ол императорлық армияда қалды және келесі жылы Силезияда наурыз жорығына қатысты, сондай-ақ 1634 жылы Нордлинген шайқасында болды. 1636 жылы Прага бейбіт шартынан кейін ол армиядан және Германиядан кетіп, Германияда табысты болды және Шорндорф маңынан жер сатып алды. Ол сол жылы Англияға оралып, "Relation" еңбегін жазды, бірақ Англияда әскерде жұмыс таба алмағандықтан, Отыз жылдық соғыста жұмыс іздеу үшін континентке қайта оралған болуы мүмкін. Ол, мүмкін, майор-сержант шеніне дейін көтерілген және шайқас алаңында рыцарь атағын алған болуы мүмкін.
In 1631 Poyntz fought for John George of Saxony at the Battle of Breitenfeld. He changed sides and fought as a captain in Wallenstein's army in the service of Emperor Ferdinand II at the Battle of Lützen in 1632. He remained in the Imperial army and the following year he campaigned in Silesia and was present at the Battle of Nordlingen in 1634. He left the army and Germany after the Peace of Prague in 1636. His time in Germany was lucrative and he bought an estate probably in the vicinity of Schorndorf. He returned to England that year and wrote his Relation, but when he failed to find employment as a soldier in England, it is likely that he returned to the continent to find further employment in the Thirty Years' War. He may have risen to the rank of sergeant major, and may have been knighted on the battle field.
Англияның Азамат соғысындағы қызмет
Пойнц 1644 жылдан кешіктірмей Англияға оралды және 1645 жылғы 27 мамырда Төменгі палата оған жеті солтүстік графтықтарынан жиналған әскерде атты және жаяу әскер полктеріне басшылық етуді бұйырды. Ол сондай-ақ генерал-полковник шенімен солтүстік коалициясының күштерінің бас қолбасшысы және 19 тамызда Йорк губернаторы болып тағайындалды. Қолбасшылыққа кіріскеннен кейін Пойнц өзінің әскерлерінің жалақы алмағандықтан бүлік көтергенін, ал Скиптонды қоршағанда жаудан гөрі өз әскерлерінен қауіптің көп болғанын анықтады. Насеби шайқасынан кейін (1645 жылғы 14 маусым) король Карл I-нің қимылдарына бақылау жүргізуге бұйрық берілді және 24 қыркүйекте Честер маңындағы Роутон-Хитте оны шайқасқа мәжбүрлеуге қол жеткізді. Карл шамамен сегіз жүз адамын – қаза тапқандар мен жараланғандарды, сондай-ақ бір жарым мың тұтқынды жоғалтты. Төменгі палата Пойнцке 500 фунт стерлинг сыйлық берді. Одан кейін ол Нотингемширдегі Шелфорд Хаусын және Вивертон Холлын басып алды, содан кейін Ньюаркты қоршауға алды. Ол әлі де Ньюаркты қоршап тұрғанда Карл I сол жердегі шотланд әскерінің лагеріне паналады, ал Пойнц бұл туралы бірден спикер Уильям Лентхоллға хабарлады. Карл I-нің өтініші бойынша Ньюарк гарнизонының қолбасшысы лорд Беласис шарттарға келісіп, 8 мамызда Ньюаркты Пойнцке тапсырды. 1646 жылғы ақпанда Пойнц өзінің ерте өмірі мен соңғы қызметтері туралы есеп берген өзін-өзі қорғау жариялады («Полковник-генерал Пойнцке қарсы жасырын түрде таралған жалған және жалақорлық шабуылдарға қарсы қорғаныс», 1645–1646, 4to). Парламент оның мінез-құлқына осылай қанағаттанғандықтан, оған жылына 300 фунт стерлинг төленді және оның атты полкі әскердің толық таратылуы кезінде сақталатын төрт полкке енуі керек деп шешілді. Пресвитериандық көшбасшылар Пойнц пен оның әскерлерінен Жаңа үлгідегі армияның тәуелсіздеріне қарсы тұруды күтті, бірақ солтүстік коалициясының әскерлері лорд-генерал Томас Фэрфакстың Жаңа үлгідегі армиясымен байланысқа түсті және өз командирлерінің бұйрықтарына қарамастан, кездесулер өткізіп, агитаторларды сайлады. 1647 жылғы 8 шілдеде Пойнц агитаторлар тарапынан тұтқынға алынып, патшалықты жаңа соғысқа тартуға тырысқандығы айыбымен Фэрфакстың штаб-пәтеріне жіберілді. Ол Фэрфакспен кепілдікпен босатылды; бірақ соңғысы, енді Парламент қызметіндегі барлық құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы болды, полковник Джон Ламбертті солтүстікке басшылық етуге тағайындады. 1647 жылғы шілде айының соңында Лондондағы Парламент пен Жаңа үлгідегі армия арасында ашық бұзылыс болды. Жалпы кеңес қала күштеріне басшылық ету үшін генерал-майор Эдвард Массиді таңдады, ал Пойнцке де қолбасшылық міндеті берілді, ол «реформаторларды» жұмылдыруға белсенді көмектесті. 2 тамызда Пойнц және басқа офицерлер жалпы кеңеске «біраз құралдарды бейбітшілікке қолдану туралы» петиция әкелген азаматтардың тобын таратып жіберді. Газеттерде жазылғандай, олар көптеген петиция берушілерді қылыштармен шауып, «көптерін өлімге жарақаттады».
Амстердамдағы өзін-өзі қуғын-сүргін
Лондонның қарсыласы құлағаннан кейін, Понц Голландияға қашып кетті, Массимен бірлесіп, "оларды қаладан және біраз уақытқа мемлекеттен кетуге итермелеген нағыз себептер мен негіздерді көрсететін" мәлімдеме жариялады. "Барлығы күмәнді болып, уәделенген не күтілген ештеңе орындалмады, сондықтан біз өз достарымызға шегінуді қауіпсіздік сараптылығы деп білдік", - деді олар. 1648 жылдың 14 мамырында Понц Амстердамнан Халықтар палатасының спикеріне хат жазып, оның әскері таратылғанда оларға бекітілген екі айлық жалақысын алуға рұқсат етуін өтінді. "Бұрынғыда парламенттің екі палатасынан алған хаттарымды қарап, олардың маған берген үлкен уәделері мен міндеттемелері, мен оларға көрсеткен қызметтерімді ешқашан ұмытпайтындарын еске түсірсем, құрметті палаталар уәде еткен үлкен сыйлықтардың орнына мен қалай еленбей, тасталып келе жатқанымды көруге шыдамаймын", - деді ол.
Батыс Үндістанға қоныс аудару
Осы немесе бұрынғы шақыруларға жауап алмағаннан кейін, 1650 жылы Пойнц лорд Уиллоубиді Батыс Үндістанға ертіп, ол жерде Ливард аралдарының губернаторы болып, Сент-Китс аралында орнықты. Уиллоуби сэр Джордж Айску басқаратын Парламенттік флотқа Барбадосты тапсырғанда, Пойнц Сент-Китсті ұстап тұру мүмкін емес деп шешіп, Вирджинияға қайтып кетті. Уиллоуби мен Айску арасындағы келісімде Пойнцке Антигуаға, мүліктері бар басқа да джентльмендермен бірге баруға рұқсат беретін тармақ бар. Кейбір деректер 1661 жылы ол қайтадан Антигуаның губернаторы болып тағайындалғанын және 1663 жылы лорд Уиллоубимен ауыстырылғанға дейін осы лауазымды атқарғанын көрсетеді, бірақ оның лауазымына қатысты колониялық мемлекеттік құжаттарда ешқандай із табылған жоқ. Кейін ол Вирджинияға зейнетке шыққан деген ақпарат бар, бірақ бұл нақты белгісіз, және ол Вирджинияда қалып, белгісіз күні қайтыс болған болуы мүмкін. Анна мен олардың баласы Италиядан қайтып келген француз әскерлерінің қолынан қаза тапты, бұл олар Шорндорф маңындағы оның иелігінен өтіп бара жатқанда болған болуы мүмкін. Ол үшінші әйеліне шетелде тұрғанда үйленген болуы мүмкін, себебі 1647 жылы ол Төменгі палатаның спикері Уильям Лентхоллға жазған хатында өзін "сіздің мемлекетіңіздегі бейтаныс" деп атап, атына Элизабет деп қол қойған.