Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын драматургы (1971–1999)
English playwright (1971–1999)
Сара Кейн (3 ақпан 1971 – 20 ақпан 1999) – ағылшын драматургы, сценарист және театр режиссері. Ол құтқарушы махаббат, жыныстық құштарлық, азап, физикалық және психологиялық қиыншылықтар, сондай-ақ өлім туралы пьесаларымен танымал. Олардың поэтикалық күштілігімен, тілдің лакониктігімен, театрлық форманы зерттеумен және оның ерте туындыларындағы экстремалды және зорлық-зомбылыққа толы сахналық көріністерімен ерекшеленеді. Кейн өзі және оның туындыларын зерттеушілер, мысалы Грэм Сондерс, оның шабыт көздерінің бірі экспрессионистік театр және Якоб трагедиясы екенін айтты. Сыншы Алекс Сиерц оның туындыларын "in yer face theatre" деп аталатын конфронтациялық стильдегі және сезімтал драманың бір бөлігі деп қарастырды. Сиерц бастапқыда Кейнді "[1990-шы жылдардағы] ең жарқын 'in yer face' жазушысы" деп атады, бірақ кейіннен 2009 жылы ол бастапқыда "ол 1990-шы жылдардың ортасындағы жаңа жазудың өкілі деп ойласам да", "уақыт өте келе ол одан да ерекше болып көрінеді" деді. Кейннің жарияланған туындыларына бес пьеса, "Skin" атты қысқа фильм және "The Guardian" газетінде жарияланған екі мақала кіреді.
Sarah Kane (3 February 1971 – 20 February 1999) was an English playwright, screenwriter and theatre director. She is known for her plays that deal with themes of redemptive love, sexual desire, pain, torture—both physical and psychological—and death. They are characterised by a poetic intensity, pared down language, exploration of theatrical form and, in her earlier work, the use of extreme and violent stage action. Kane herself and scholars of her work, such as Graham Saunders, have identified some of her inspirations as expressionist theatre and Jacobean tragedy. The critic Aleks Sierz saw her work as part of a confrontational style and sensibility of drama termed "in yer face theatre". Sierz originally called Kane "the quintessential in yer face writer of the [1990s]" but later remarked in 2009 that although he initially "thought she was very typical of the new writing of the middle 1990s", "[t]he further we get away from that in time, the more un typical she seems to be". Kane's published work consists of five plays, the short film Skin, and two newspaper articles for The Guardian.
Өмір
Брентвудта (Эссекс) туған және евангелистік ата-анасымен өскен Кейн жасөспін шағында шын ниетті христиан болған. Бірақ кейіннен ол бұл сенімдерін қабылдамайтын болды. Шенфилд орта мектебін бітірген соң, ол Бристоль университетінде театр өнерін оқып, 1992 жылы тәмамдады. Одан кейін драматург Дэвид Эдгар басшылығымен Бирмингем университетінде пьеса жазу бойынша магистрлік бағдарламасын аяқтады. Ол Джереми Уэллердің "Mad" спектаклін "өмірімді өзгертетін жалғыз театр туындысы" деп бағалады. Кейн ересек өмірінің барысында үздіксіз жазып тұрды. Бір жыл бойы ол жаңа туындыларды қолдаумен айналысатын Paines Plough театр компаниясында жазушы ретінде жұмыс істеді, онда ол басқа жазушыларды белсенді түрде ынталандырды. Осыған дейін ол қысқа мерзімге Лондонның Буш театрында әдеби қызметкер болып жұмыс істеген.
Born in Brentwood, Essex, and raised by evangelical parents, Kane was a committed Christian in adolescence. Later, however, she rejected those beliefs. After attending Shenfield High School she studied drama at Bristol University, graduating in 1992, and went on to take an MA course in play writing at the University of Birmingham, led by the playwright David Edgar. She praised Jeremy Weller's Mad as "the one piece of theatre that changed my life". Kane wrote consistently throughout her adult life. For a year she was writer in residence for Paines Plough, a theatre company promoting new writing, where she actively encouraged other writers. Before that, she had worked briefly as literary associate for the Bush Theatre, London.
Депрессия және өз-өзіне қол жұмсау
Кейн көп жылдар бойы ауыр депрессиямен күресті және екі рет Лондонның Модсли ауруханасына өз еркімен жатты. Ол антидепрессанттарды тезіміздікпен ішті. Кейннің агенті Мел Кенионның айтуынша, Кейн оған "таблеткаларды ұнатпайтынын, себебі олар оның әлемге деген сезімталдығын күйдіреді, бұл, әрине, олардың тиіс болуы керек. Бірақ суретші ретінде, сезімталдық деңгейің төмендегенде, бұл өте қиын. Не істеуге болады? Еш нәрсеге құмарланып, уайымнан құтылу үшін таблетка ішуге бола ма? Бірақ уайым да бір жағынан білім береді, ал ол білім әлемді түсінуіңе, демек жазуыңа көмектеседі, бірақ сонымен бірге сен уайымды жоюды қалайсың. Ол үнемі осыны ойлап, салмақтап қарастырып отырды." "Федраның махаббаты" пьесасының депрессия тақырыбына қатысты сөйлескен Кейн: "өте темендеп кеткенде, қазіргі сәтте өмір сүру қабілеті пайда болады, себебі басқа ештеңе жоқ. Егер шындық сенің артыңда қалғандай сезілсең, не істеуге болады? Көптеген адамдар депрессияны бос екендік деп есептейді, бірақ шындығында ол соншалықты толы, әр нәрсе бір-бірін жояды. Күдіксіз сенім, жек көрусіз махаббат болмайды, онда не қалады?"
Kane struggled with severe depression for many years and was twice voluntarily admitted to the Maudsley Hospital in London. She took antidepressants with reluctance. According to Kane's agent, Mel Kenyon, Kane told her "she didn't like taking pills because they numbed her response to the world, which is, of course, what they're supposed to do. But as an artist, it's extraordinarily difficult if your responsive level is made less intense. What do you do? Take pills and take away the despair? But despair also engenders knowledge in some way, and that knowledge fuels your understanding of the world and therefore your writing, but at the same time you want to exorcise the despair. She tried to weigh it up all the time." Whilst talking about how her play Phaedra's Love deals with the theme of depression, Kane said that "[t]hrough being very, very low comes an ability to live in the moment because there isn't anything else. What do you do if you feel the truth is behind you? Many people feel depression is about emptiness but actually it's about being so full that everything cancels itself out. You can't have faith without doubt, and what are you left with when you can't have love without hate?"
Алғашқы өзін-өзі өлтіруге әрекеті және одан кейінгі ауруханаға жатқызу
1999 жылдың 17 ақпанының таңертеңгі сағаттарында Кейн Брикстон ауданындағы пәтерінде 50 ұйқы таблеткасы және 150-ден астам антидепрессант таблеткасын қабылдап, өзіне қол жұмсауға әрекеттенді. Оның бірге тұратын достасы Дэвид Гибсон оянып, оның бөлмесіне кірмеу туралы қалдырылған хатын тапты. Гибсон Кейннің бөлмесіне кіргенде, оны есінен айрылған күйде тапты. Кейн Лондонның Корольдік колледж ауруханасына жеткізілді, онда екі психиатр оны жан сақтап, тексерді. Психиатрлардың бірі Найджел Тунсталл: "Кейннің өзін-өзі өлтіруге ниеттенгені анық болды, ол сәттілікке жетпегеніне қатты ренжіді және таң қалды" деді, сондай-ақ "Кингс колледж ауруханасында болғанда өзін-өзі өлтіру ниеті жоқ екенін айтты, бірақ болашақта міндетті түрде өзін-өзі өлтіретінін мәлімдеді" деді.
In the early hours of 17 February 1999, Kane in her Brixton flat attempted suicide by taking 50 sleeping pills and over 150 antidepressant tablets. Her flatmate, David Gibson, awoke and found a suicide note from her, stating that he was not to enter her room. Ignoring this request, Gibson entered Kane's room where he found her to be unconscious. Kane was then taken to London's King's College Hospital where she was resuscitated and assessed by two psychiatrists. One of the psychiatrists, Nigel Tunstall, said that "it was very clearly the case that [Kane] was intending to kill herself and she was surprised and upset that she had not succeeded" and that she "said she had no intention of killing herself while she remained at King's College Hospital, but in abstract terms she said that at some point she would certainly kill herself."
Өзін-өзі өлтіру
20 ақпан күні таңғы сағат 3:30-дан кейін медбике Кейннің аурухана төсегінде болмағанын байқады. Медбике Брунел бөлімшесінің дәретханасының есігін күшпен ашты, онда Кейннің денесі табылған еді. Кейн өз аяқ киімдерінің шнурларын дәретхана есігінің ішкі жағындағы ілгектен тігіп, өз өмірін өз қолымен аяқтаған. Ол қайтыс болғанда 28 жасқа толыпты. Өлімі бойынша сот отырысында, оның шамамен үш минут ішінде қайтыс болғаны айтылды.
Shortly after 3:30 a. m. on 20 February a nurse discovered that Kane was not in her hospital bed. The nurse forced open the door to the Brunel ward's toilets where she found Kane's dead body. Kane had hanged herself by her neck with her own shoelaces from the hook on the inside of the toilet door. She was 28 years old when she died. At the inquest into her death, it was stated that she probably died within three minutes.
Сот тергеушісінің тергеу
Саутварк сотының тергеушісі Кейннің өліміне себеп болған жағдайды анықтау үшін тергеу жүргізді. Сондай-ақ, елдегі театрлар құрмет көрсету белгісі ретінде шамдарын сөндірді. Кейннің агенті Мел Кенион: «Мен оның күйзеліске ұшырағанын ойламаймын, бұл одан да терең болды. Менің ойымша, ол экзистенциалдық үмітсіздік сезінген, бұл көптеген суретшілерді қозғайды». Кенионның сөздеріне драматург Энтони Нилсон қарсылық білдірді, ол The Guardian газетіне жазған хатында: «Үмітсіздікке ұшыраған ешкім «тікелей» өмір сүрмейді» және «Ақиқат оны өлтірмеді, өтірік өлтірді: зардап шеккен мидың құндылықсыздық пен бекершілік туралы сыбырлаған өтіріктері». Нилсон Кейннің депрессиясы «миға шабуыл жасайтын химиялық заттардың ақымақ және үзіліссіз толқындарының» салдары екенін болжады және «осы неврологиялық дауылдар талантты арттыруға емес, уақытты ысырап етуге, көруді шектеуге және көбінесе, мысалы, ең қайғылы, ең өзімшіл әрекеттерге әкеледі» деді. Кейн қайтыс болғаннан кейін сегіз күн өткен соң The Independent газеті Пол Гордонның «Суретші болу үшін өзін-өзі өлтірудің қажеті жоқ, бұл көмектеспейді» деген эссесін жариялады. Эсседе Гордон «біздің мәдениетіміздің шығармашылық пен депрессияны романтикалық бейнелеуінің» теріс әсері туралы пікір білдірді. Ол: «Жас драматург Сара Кейннің қайғылы өзін-өзі өлтіруі шығармашылық депрессияның мифологиясында өз орнын тапты: жас немесе қарт, бірақ жеке басының азабынан қоғамдық сұлулық жасайтын суретші» деп жазды. Ол өз шығармасын: «Сара Кейнді жеке танығандар ғана оны жоқтауы мүмкін. Ал қалғанымыз оның өліміне байланысты романтикалық идеяларға азырақ құлшынып, жыл сайын жеке адам ретінде де, қоғам ретінде де бізді ұятқа қалдыратын мыңдаған «атауы жоқ» өзін-өзі өлтірушілер туралы көбірек ойласақ болар еді» деп аяқтады. Драматург Харольд Пинтер Кейнді жеке таныған және оның өзін-өзі өлтіргенін естігенде таңғалмағанын айтты: «Ол бұл туралы көп айтты. Ол тек бұл оның тағдыры екенін айтты, мен оған: «Кел, кел! Құдай үшін!» дедім. Мен оның «Крейв» пьесасындағы: «Өлім – менің сүйіктіме, ол маған қоныс аударуды қалайды» деген сөзін есіме түсірдім. Бұл қандай керемет сөз, солай емес пе? Ол адамның адамгершіліксіздігін өте терең сезінді. Менің ойымша, осының бәрі оны ақыры өлтірді. Ол бұдан былай осы қанды нәрсеге шыдай алмады». Буш театрының көркемдік директоры Доминик Дромгул Кейнді бұрын театрдың әдеби серіктесі болған кезде таныған. Дромгул Кейннің өлімі «көптеген адамдардың басына қара бұлт іліп қойды. Көптеген ашу-ыза сезілді. Бізді сүйген нәрсесінен айырғандықтан оған ашу. Оны қорлағандарға ашу. [ ] оған көмектеспегендігіміз үшін ашу». Дромгул Кейнге басқалардың қалай қатыгездікпен қарағаны үшін ашуланғандығын жазды. Ол бұл ашудың «баспаға» емес, «күнәнің құнын өтеуге оңай» деп қарастырғанын, бірақ «кәсіби саладағы кейбір адамдарға» бағытталғандығын айтты. Ол оны пайдаланған деп мәлімдеді: «Көптеген қорқынышты жандар болды, олар Сараны өздері үшін батыл болуға мәжбүр етті. Ол олардың ашу-ызаға толы қиялдарын орындады. Сыныпта әрқашан басқалар қорқатын нәрселерді істейтін бір бала болады. Бұл олардың батылдықтары мен ерік-жігерінің ерекшелігі. Жақсы достар оған сол білімді өз пайдасына пайдалануға көмектеседі. Жаман достар оны ойын-сауық түрінде пайдаланады. «Оны ашады», «Оны қорлаушыға айт», «Өзіңді кес». Сараның осындай сезімдері бар еді. Ол сондай-ақ «Сара қайтыс болғаннан кейін бәріміз де сәл таңғаларлықтай болдық. Ол ескі үмітсіздікті, ауруды, жасөспірімдік қорқынышты оятты». Драматург Эдвард Бонд Кейнді жеке танып, онымен хат алмасып жүрді. Бонд Кейннің өзін-өзі өлтіруін театр туралы жазған түрлі очерктерінде атаған. 1999 жылғы очеркте (2000 жылы қайта қаралған) Бонд «Сара Кейнге төзімсіздікке қарсы тұруға тура келді. Сіз тек қана соғыс болатынына сенімді болған кезде ғана оны кейінге қалдыра аласыз. Әйтпесе, ол қашып кетеді. Сара Кейннің барлық әрекеті билікпен жасалды. Егер ол біздің театрда қарсыласуы мүмкін емес деп ойласа, себебі ол түсінік пен құралдарды жоғалтады, ол күтуге тәуекел ете алмайды. Оның орнына ол басқа жерде қойылды. Оның қаталдықпен күресудің әдісі – өлім, дәретхана және аяқ киімнің байламдары. Олар – біздің театр мен өміріміздің мәнсіздігіне, біздің жалған тәңірлерімізге қатысты оның пікірлері». 2000 жылы Бонд «Оның өзін-өзі өлтіруін түсіну керек. Ол өз ұрпағының ең дарынды драматургы болды. Ол өзін-өзі өлтірген, себебі ол клиникалық депрессияға ұшыраған. Бұл жазушы үшін нені білдіреді? Оның өлімі себепсіз болған жоқ, оның өмірінің ешқандай ынтасы болмады. Ол театрдың болашағын көрмеді, сондықтан өзінің де болашағын көрмеді. Бірақ театрдың болашағын көруге болады. Оның пьесалары мұндай театрдың қажеттілігін көрсетеді». 2021 жылы Бонд «[Кейн] жеке проблемалары болды, бірақ оны театр индустриясы жойды. Драма оның өмірлік байланысы болды, бірақ театр индустриясы оны өзін-өзі өлтіруге пайдаланған арқанға айналдырды».
An inquest was held at Southwark coroner's court to determine the circumstances that resulted in Kane's death. and that theatres in the country dimmed their lights as a mark of respect. Kane's agent, Mel Kenyon, stated that "I don't think she was depressed, It was deeper than that. I think she felt something more like existential despair – which is what makes many artists tick." Kenyon's words were challenged by playwright Anthony Neilson who in a letter to The Guardian wrote that "No one in despair “ticks”" and that "Truth didn't kill her, lies did: the lies of worthlessness and futility whispered by an afflicted brain". Neilson suggested that Kane's depression was the result of "crazy and irregular tides of chemicals that crash through the brain" and that "Far from enhancing talent these neurological storms waste time, narrow vision and frequently lead, as here, to that most tragic, most selfish actions". Eight days after Kane's death The Independent published an essay written by Paul Gordon titled "You don't have to be suicidal to be an artist, and it doesn't help". In the essay Gordon commented on the negative impact of how "our culture romanticises creativity and depression". He wrote that "The tragic suicide of the young playwright Sarah Kane is already finding its place in the mythology of the creative depressive: the artist young or old, but preferably young who creates public beauty out of personal suffering." He concluded his piece writing that "Only those who knew Sarah Kane personally can mourn her. Perhaps the rest of us could be less in thrall to the romantic ideas of which her death is prey and think more of the thousands of “nameless” suicides whose deaths each year shames us, as individuals and as a society." The playwright Harold Pinter knew Kane personally and remarked how he was not surprised to hear the news of her suicide: "She talked about it a great deal. She just said it was on the cards, you know, and I had to say, 'Come on! For God's sake!' I remember a line in [her play] Crave: 'Death is my lover, and he wants to move in.' That's quite a line, isn't it? She felt man's inhumanity to man so profoundly. I believe that's what finally killed her. She couldn't stand the bloody thing any more." The artistic director of The Bush Theatre, Dominic Dromgoole, had previously known Kane when she was the theatre's literary associate. Dromgoole wrote that Kane's death "left a long black cloud hanging over many. A huge amount of anger was felt. Anger at her for robbing us of what we so loved. Anger at those who maltreated her. [ ] anger directed inward for failing to help her." Dromgoole wrote that he was angry with how Kane had been mistreated by others. He stated that this anger was not aimed at "the press" who he saw as being "held up so easily as scapegoats" but rather it was directed at "certain people in the profession" who he claimed to have taken advantage of her: "There were a lot of timid souls who dared not, who forced Sarah to dare on their behalf. She enacted their fantasies of outrage for them. There is always one child in the class who will do the things others fear to. That is what marks them out, their courage, and their will. The good friends of that child will help her to harness it for her own benefit. The bad friends will use it as a form of entertainment. ‘Go on, jump over that’, ‘Say that to the bully’, ‘Go on cut yourself’. Sarah was that child, and where some reined her back, others let her go, even encouraged her." He also said that "We all behaved a bit strangely after Sarah's death. It awoke old despairs, and morbidities, and adolescent terrors." The playwright Edward Bond knew Kane personally and had a correspondence with her. Bond has referred to Kane's suicide in various essays he has written about theatre. In an essay from 1999 (revised in 2000) Bond wrote "Sarah Kane had to confront the implacable. You can postpone the confrontation only when you are certain that at some time it will take place. Otherwise it will slip away. Everything Sarah Kane did had authority. If she thought that perhaps the confrontation could not take place in our theatre, because it was losing the understanding and the means – she could not risk waiting. Instead she staged it elsewhere. Her means to confront the implacable are death, a lavatory and shoelaces. They are her comment on the meaningless of our theatre and our lives, and on our own false gods." In 2000 Bond wrote that "Her suicide has to be understood. She was the most gifted dramatist of her generation. It is said that she killed herself because she was clinically depressed. What does that mean of a writer? Not that her death had a cause, but that her life had no inducement. She saw no future for theatre and so none for herself. But it is possible to see such a future for theatre. Her plays present the need for such a theatre." In 2021 Bond wrote "[Kane] had personal problems but she was destroyed by the theatre industry. Drama had been her umbilical lifeline but the theatre industry tuned it into the rope with which she hanged herself."
Шығармалары
Кейн бастапқыда ақын болғысы келді, бірақ өзінің ойлары мен сезімдерін өлең арқылы жеткізе алмайтынын түсінді. Ол сахнаға қызығуын былай жазды: "Театр есте сақтамайды, осы себепті ол өнердің ең экзистенциалды түрі. Әлдеқашан осы үшін қайта-қайта келіп, қараңғы бөлмедегі біреудің санама өртетіндей бір бейне көрсетіп, жарыққа шығаратынына үміттенемін".
Kane originally wanted to be a poet, but decided that she was unable to convey her thoughts and feelings through poetry. She wrote that she was attracted to the stage because "theatre has no memory, which makes it the most existential of the arts. No doubt that is why I keep coming back in the hope that someone in a dark room somewhere will show me an image that burns itself into my mind".
Жарылыс
Кейннің алғашқы пьесасы "Бласт" болды. Кейіннен Кейнге әсіресе ұнаған және оның ықпалы ретінде қарастырылатын басқа драматургтарға Сэмюэл Беккет, Говард Баркер және Георг Бюхнер кіреді, олардың пьесасы "Войцек"ті ол кейінірек (Gate Theatre, London 1997) режиссерлік етті. "Бласт" британдық баспасөзде қатты сынға түсті. Дегенмен, "Бласт" драматургтері Мартин Кримп, Гарольд Пинтер (оның досы болды), Кэрил Черчилль, оны "айқай-шулы емес, керісінше, нәзік пьеса" деп бағалады. Кейіннен ол отбасылық зорлық-зомбылық пен Босниядағы соғыс, сондай-ақ эмоционалдық және физикалық зорлық-зомбылық арасындағы параллельдерді көрсетті. Кейн былай деді: "Англиядағы оқшауланған зорлауға алып келетін көзқарас Босниядағы зорлау лагерлеріне, ал қоғамның еркектерден күткен мінез-құлқының логикалық салдары соғысқа тең." "Бласт" 2001 жылы Корольдік театр сахнасында қайта қойылды. Бұл қойылымның ассистент режиссері Джозеф Хилл Гиббинс былай деді: "Аргумент форма арқылы, "Бласт" пьесасындағы стильдердің өзгеруі арқылы жасалады. Ол Англияның солтүстігіндегі индустриалды қаланың декорациясын алып, кенеттен оқиғаны соғыс аймағына көшіру арқылы аргументті құрады." Бірінші сахнадағы сыншыл реализм Екінші сахнада "толығымен қиратылады". Критик Кен Урбан: "Кейн үшін тозақ метафизикалық емес: ол гиперреалистік, шындықтың күшейтілген нұсқасы."
Kane's first play was Blasted. Other dramatists whom Kane particularly liked and who could be seen as influences include Samuel Beckett, Howard Barker, and Georg Büchner, whose play Woyzeck she later directed (Gate Theatre, London 1997). Blasted was fiercely attacked in the British press. Blasted was, however, praised by fellow playwrights Martin Crimp, Harold Pinter (who became a friend), Caryl Churchill, who considered it "rather a tender play". It was later seen to be making parallels between domestic violence and the war in Bosnia, and between emotional and physical violence. Kane said, "The logical conclusion of the attitude that produces an isolated rape in England is the rape camps in Bosnia and the logical conclusion to the way society expects men to behave is war." Blasted was produced again in 2001 at the Royal Court. The assistant director of this production, Joseph Hill Gibbins, suggests that "The argument is made through form, through the shifts in styles in Blasted. That's how she constructs the argument, by taking this setting in an English Northern industrial town and suddenly transporting the action to a war zone." The critical realism that the first scene sets up is "literally blasted apart" in Scene Two. The critic Ken Urban says that "for Kane, hell is not metaphysical: it is hyperreal, reality magnified".
Федраның махаббаты
Кейін Кейнге Лондонның Gate театры классикалық мәтін негізінде пьеса жазуды тапсырды. "Федраның махаббаты" классикалық драматург Сенеканың "Федра" пьесасына шала негізделген, бірақ заманауи ортада өрнектелген. Федраның өгей ұлы Ипполитке деген бақытсыз махаббаты туралы мифтің жаңаша жазылуында басты рөлді Федра емес, Ипполит сомдайды. Ипполиттің эмоционалдық қатыгездігі Федраны өзіне-өзі қол жұмсауға жетелейді. Кейн классикалық дәстүрді бұзып, сахнада зорлық-зомбылықты сипаттаудың орнына көрсетті. Пьесада Кейннің ең өткір және циникалық диалогтары кездеседі. Кейн оны "менің комедиям" деп атады. "Тазартылған" пьесасы Кейннің сахналық көрсетімдерінде "университет" деп сипатталған, бірақ садист Тинкердің қадағалауымен азаптау камерасы немесе концлагерь ретінде жұмыс істейтін орынға айналады. Онда жас әйел, оның ағасы, психикалық ауруы бар бала, гей жұп және стриптиз бишісі осы шектен тыс қатыгездік әлеміне енгізіледі, онда махаббатты білдірулер қатал сынақтан өтеді. Пьеса театр өнерінде мүмкін болатын шекті кеңейтеді: сахналық көрсетімдерде "күнбағыс еденнен өсіп, олардың бастарынан биікке шығады" және "егеуқұрттар Карлдың аяқтарын алып кетеді" сияқты суреттемелер бар. Бұл пьеса 2016 жылы Лондондағы Ұлттық театрда қойылды, бұл Кейннің туындылары алғаш рет осы сахнада көрсетілгені болды.
Kane was then commissioned by the Gate Theatre, London, to write a play inspired by a classic text. Phaedra's Love was loosely based on the classical dramatist Seneca's play Phaedra, but given a contemporary setting. In this reworking of the myth of Phaedra's doomed love for her stepson Hippolytus, it is Hippolytus, rather than Phaedra, who takes the central role. It is Hippolytus' emotional cruelty which pushes Phaedra to suicide. Kane reversed classical tradition by showing, rather than describing, violent action on stage. The play contains some of Kane's wittiest and most cynical dialogue. Kane described it as "my comedy". Cleansed is set in what Kane in her stage directions described as a "university" but which functions more as a torture chamber or concentration camp, overseen by the sadistic Tinker. It places a young woman and her brother, a disturbed boy, a gay couple and a peepshow dancer within this world of extreme cruelty in which declarations of love are viciously tested. It pushes the limits of what can be realised in the theatre: stage directions include "a sunflower pushes through the floor and grows above their heads" and "the rats carry Carl's feet away". The play was presented at the National Theatre in London in 2016, the first time any of Kane's work had been performed there.
Қалау
Кейннің төртінші пьесасы – "Крейв" сыншылар пікірін өзгертіп, 1998 жылы Эдинбургтегі Траверс театрында Вики Федэрстоун режиссерлігімен және Пейнс Плуг ұйымның ұсынымымен қойылды. "Крейв" Кейннің бұрынғы туындыларындағы сахналық зорлық-зомбылықтан жаңа бастау болып, еркін, кейде лирикалық стильге көшуді білдіреді. Бұл стиль оның Киелі кітапты және Т. С. Элиоттың "Шөл даласы" туындысын оқуынан шабыттанды. Туындының мәтінаралық байланыстары өте жоғары. Кейн сол кезде бұл пьесаны "махаббатқа деген сенімінен айырылған" кезде жазылған "ең бейшара" пьеса деп есептеді.
A change in critical opinion occurred with Kane's fourth play, Crave, which was directed by Vicky Featherstone and presented by Paines Plough at the Traverse Theatre in Edinburgh in 1998. Crave marks a break from the on stage violence of Kane's previous works and a move to a freer, sometimes lyrical writing style, at times inspired by her reading of the Bible and T. S. Eliot's The Waste Land. The work is highly intertextual. At the time, Kane regarded it as the "most despairing" of her plays, written when she had lost "faith in love".
4. 48 Психоз
Оның соңғы пьесасы, 4.48 Психоз, ол қайтыс болғанға дейін аяқталды және 2000 жылы Корольдік Театр сахнасында Джеймс Макдональдтың қоюымен көрсетілді. Бұл Кейннің ең қысқа және фрагменттелген театрлық туындысы, оның сюжеті мен кейіпкерлері жоқ, пьесаны оқуға қанша актер қажет екені де көрсетілмейді. Кейн ауыр депрессиямен күрескен кезде жазылған бұл пьесаны оның әріптесі, драматург және досы Дэвид Грейг "психотикалық сана" тақырыбында сипаттады. Сол жылы ол газеттің "Лондонның ең жарық 50 жас адамы" тізіміне де енді. 1999 жылы ол Корольдік Театрға табысталған V Еуропа сыйлығының "Театрлық шындықтар" номинациясын жеңіп алды (Марк Равенхилл, Джез Баттерворт, Конор МакФерсон, Мартин МакДонагпен бірге). Кейннің туындылары Ұлыбританияда кең аудиторияға көрсетілмегенімен және бастапқыда көптеген газет сыншылары тарапынан елеусіз қалғанымен, оның пьесалары Еуропа, Австралия және Оңтүстік Америкада кеңінен қойылды. 2005 жылы театр режиссері Доминик Дромгул оның "халықаралық аренадағы ең көп қойылған жаңа драматург" екенін жазды. Оның әріптесі Марк Равенхилл оның пьесаларының "қаншалықты да канондық мәртебеге ие болғанын" айтты. Бір кезде Германияда оның туындыларының 17 бірдей қойылымы бір уақытта өтті. 2010 жылдың қараша айында New York Times газетінің театр сыншысы Бен Брантли Сохо Рептің "Кейннің "Бластед" пьесасының (екі жыл бұрын ашылған) "соққы берумен толы қойылымын" "онжылдықтың ең маңызды New York премьераларының бірі" деп сипаттады. 2011 жылдың желтоқсанында драматург Дэвид Элдридж: "Менің буынымдағы кез келген драматург үшін Сара Кейннің рухы мен тәжірибелік театры үлкен әсер етеді. Сара форманың экспрессивті болуы керек және пьесаның мазмұнындай күшті мағынаны жеткізуі керек деп сенді. "Бластед" менің "Фестен" фильмін сахнаға қоюыма үлкен ықпал етті" деді. 2015 жылы "Hand to God" пьесасы үшін Tony сыйлығына ұсынылған драматург Роберт Аскинс Кейнді өзіне үлкен шабыт берген тұлға ретінде атады. Украинада режиссер Роза Саркисян 2017 жылы Британдық Кеңес үшін Кейннің пьесасының бір бөлігін қоюды шешті және оны шабыт көзі деп санайды.
Her last play, 4.48 Psychosis, was completed shortly before she died and was performed in 2000, at the Royal Court, directed by James Macdonald. This, Kane's shortest and most fragmented theatrical work, dispenses with plot and character, and no indication is given as to how many actors were intended to voice the play. Written at a time when Kane was suffering from severe depression, it has been described by her fellow playwright and friend David Greig as having as its subject the "psychotic mind". In the same year she was also featured in the newspaper's list of "London's fifty brightest young things". In 1999 she was one of the recipients of the V Europe Prize Theatrical Realities awarded to the Royal Court Theatre (with Mark Ravenhill, Jez Butterworth, Conor McPherson, Martin McDonagh). Though Kane's work never played to large audiences in the UK and was at first dismissed by many newspaper critics, her plays have been widely performed in Europe, Australia and South America. In 2005, the theatre director Dominic Dromgoole wrote that she was "without doubt the most performed new writer on the international circuit". Fellow playwright Mark Ravenhill has said her plays "have almost certainly achieved canonical status". At one point in Germany, there were 17 simultaneous productions of her work. In November 2010, the theatre critic Ben Brantley of the New York Times described the SoHo Rep's "shattering production" of Kane's Blasted (which had opened two years previously) as "one of the most important New York premieres of the decade". In December 2011, the playwright David Eldridge wrote that "For any playwright of my generation the spirit and experiential theatre of Sarah Kane casts a long shadow. Sarah believed passionately that form ought to be expressive and carry meaning as powerfully as the story of a play. Blasted markedly influenced my adaptation of the film Festen for the stage". Playwright Robert Askins, who received a 2015 Tony Award nomination for Best Play for Hand to God, has cited Kane as a major inspiration. In Ukraine, director Roza Sarkisyan chose to produce an excerpt of one of Kane's plays for the British Council in 2017, and cites Kane as an inspiration.