Жапон тыңшысы Такео Ёсикава: Pearl Harbor шабуылы алдындағы Гавайидегі жапондық барлаушы. Теңіз академиясының түлегі, денсаулығына байланысты қызметтен шығарылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық теңіз офицері және тыңшы Такео Йошикава (吉川 猛夫) 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға шабуыл жасалғанға дейін Гавайидегі жапон тыңшысы болды.
Japanese naval officer and spy
Takeo Yoshikawa (吉川 猛夫) was a Japanese spy in Hawaii before the attack on Pearl Harbor on December 7, 1941.
Ерте мансап
1933 жылы Етаймадағы Жапон императорлық әскери-теңіз академиясын бітірген (курсын үздік бітірген), Йошикава бронекрыцер "Асама" және су асты кемелерінде қысқа уақыт қызмет етті. 1934 жылдың соңында теңіз пилотының курсын бастады, бірақ ауыр асқазан ауруы оның оқуын аяқтауына кедергі келтірді. 1936 жылы Жапон императорлық әскери-теңіз флотынан шығарылды. Осының салдарынан ол қысқа мерзімге өзіне қол жұмсауды ойлады. Бір жыл өткен соң ол Токиодағы Әскери-теңіз штабында әскери-теңіз барлау қызметіне қабылданды. АҚШ Әскери-теңіз күштері жөніндегі сарапшыға айналды, қолға түскен барлық ақпаратты зерттеді. Барлау қызметінде жүргенде ол Фритаун (Сьерра-Леоне) портынан шыққан 17 әскери көліктің Англияға бет алғанын хабарлайтын ағылшын тіліндегі қысқа толқынды радиохабарды ұстады. Бұл ақпаратты Германия елшілігіне жеткізді, нәтижесінде көптеген кемелер қирады. Кейін Йошикава Адольф Гитлерден жеке алғыс хат алды. 1940 жылы Сыртқы істер министрлігінің ағылшын тілінен емтихандарын тапсырғаннан кейін кіші дипломат болып тағайындалды.
A 1933 graduate of the Imperial Japanese Naval Academy at Etajima (graduating at the top of his class), Yoshikawa served briefly at sea aboard the armored cruiser Asama as well as submarines. He had begun training as a naval pilot near the end of 1934 when a severe stomach ailment prevented his completing his training. He was subsequently discharged from the Imperial Japanese Navy in 1936. As a result, he briefly contemplated suicide. A year later he began a career in Naval intelligence, being assigned to Navy Headquarters in Tokyo. He became an expert regarding the U. S. Navy, perusing every source he could possibly get his hands on. While on intelligence duty he intercepted a shortwave radio message in plain English that 17 troop transports were en route to England, having cleared the port of Freetown, Sierra Leone. He passed this information to the German Embassy, and many of the ships were destroyed as a result. Unreliable source: date=May 2018 Yoshikawa subsequently received a personal letter of thanks from Adolf Hitler. In 1940 he became a junior diplomat after passing the Foreign Ministry English examinations.
Гавайидегі тыңшы
АҚШ Әскери-теңіз флотындағы тәжірибесіне байланысты Йошикава Хавайға Тадаси Моримура (森村 正 Моримура Тадаси) есімді вице-консул ретінде жіберілді. Ол 1941 жылдың 27 наурызында жаңа жапон консулы Нагао Китамен (喜多 長雄 Кита Нагао) бірге «Нитта Мару» лайнерімен келді. Джон Роджерс әуежайында шағын ұшақтарды жалға алып, АҚШ нысандарын бақылап, айнала ұшты; сондай-ақ, порттың астына қуыс қамыстан жасалған тыныс алу құралын пайдаланып суға түсті. Теңіз күштерінің өзінің портындағы буксирлерін пайдаланып, жергілікті әңгімелерді тыңдап ақпарат жинады. Ол неміс Abwehr агенті Бернард Куэнмен және басқа бір Etajima бітірушісі, консульствоның казнашысы болған, жаттығудан өтпеген тыңшы Кокичи Секимен (関 興吉 Секи Ко'кичи) тығыз байланыста жұмыс істеді. Йошикаваның айтуынша, сол кезде Гавайиде 160 000-ға жуық жапон текті адам тұрса да, ол осы ресурсты тыңшылық қызметінде пайдаланбады. Йошикава мен Секи келісіп, Гавайидегі жапон халқының көптігіне байланысты осындай жұмысты істеу «ең оңай орын» болар еді, бірақ екеуі де жергілікті тұрғындарға деген жек көру сезімімен қарады. «Менің құпия миссияма көмектесе алатын беделді және адал адамдар бірауыздан ынтымақтастыққа келмеді». Оның орнына ол 20 жылдан астам уақыт бойы консульствода жүргізуші болып жұмыс істеген, американдықтардың сенімін алған жапон-американдық әскери ардагерді үнемі пайдаланды. Консульстводағы тағы бір жапон-американдық қызметкер Йошикава үшін, көп билеттер сатып алудан күдік тудырмау үшін өзінің атынан кем дегенде бір ұшақ билетін сатып алды. Ол сондай-ақ, әскери тәжірибесі бар иммигранттан тұрақты түрде такси қызметін пайдаланды, ол бір рет Йошикаваға бағытының басында бақылаудан қашуға көмектесу үшін таксиін консульстводан тыс жерде жасырған. Йошикава Пёрл-Харбор әскери-теңіз базасына шабуыл жоспары туралы білмегенімен, бұл барлау ақпараты мұндай жағдайға дайындыққа көмектеседі деп ойлады және осы мақсатта тынымсыз жұмыс істеді. Оның есептерін жапон консулдығы ПУРПЛЕ кодымен Сыртқы істер министрлігіне жіберді, ол оларды Әскери-теңіз күштеріне берді. Код одақтас кодты бұзғандықтан және Токиоға және одан келген хабарламалар оқылғанмен, Токио мен консульство арасындағы байланыс төмен басымдыққа ие болды, себебі оларда көптеген коммерциялық сипаттағы хабарламалар бар еді. Алайда, 1941 жылдың 24 қыркүйегінде Китаға (іс жүзінде Йошикаваға) жолданған хабарламаға көбірек назар аудару қажет еді. Онда Пёрл-Харбор бес аймаққа бөлініп, соғыс кемелерінің орналасқан жері мен саны портың «жоспарына» (торға) белгіленуі керек еді. Бірақ, штаттың жетіспеуі және басқа да басымдықтарға байланысты хабарлама қазан айының ортасына дейін шифрланбады және таратылмады, содан кейін оны маңызды емес деп есептеді. Алайда, осы сұраныс негізінде аптасына екі рет жіберген есептері адмирал Исороку Ямамотоға шабуыл жоспарын аяқтауға мүмкіндік берді. Йошикава Токиодан АҚШ-қа шабуыл жасалатынын хабарлаған қысқа толқын радиосында «шығыс жел, жаңбыр» кодолық сөзін естігенде, өзінің барлық қызметінің дәлелдерін жойды. ФБР оны шабуыл күні ұстағанда, оның тыңшылық жасағанына ешқандай айғақ табылған жоқ. 1942 жылдың тамызында ол дипломатиялық тұтқын алмасу арқылы Жапонияға оралды. Оның Гавайидегі жапондық агент екені көп уақыттан кейін ғана белгілі болды. Ол әйеліне (АҚШ-тан оралғаннан кейін көп ұзамай үйленген) оралды. Йошикава соғыс кезіндегі қызметі үшін ресми түрде марапатталған жоқ. 1955 жылы ол кондитерлік дүкен ашты, бірақ соғыстағы рөлі туралы ақпарат тарағаннан кейін ол жабылды. Жергілікті тұрғындар соғысқа Йошикаваны кінәлады. «Олар тіпті мені атом бомбасын жасағаным үшін айыптады», - деді ол бір сұхбатында. Ақшасы мен жұмысы болмағандықтан, ол өмірінің соңына дейін әйелінің сақтандыру сату арқылы тапқан табысымен күш алды. «Маған тек әйелім ғана үлкен құрмет көрсетеді», - деді ескі тыңшы. «Ол маған күн сайын иіліп тағзым етеді. Ол менің тарихтағы адам екенімді біледі». Ол зейнеткерлер үйінде қайтыс болды. Пёрл-Харбордың құпия тыңшылары туралы жылдар бойы тарих кітаптарында жиі айтылып өтті. Йошикава ісі жапон-американдықтарды интернатқа жіберу шешімін ақтау үшін пайдаланылса да, ол жапон-американдық қауымдастыққа сенбейтінін және олардың Жапонияға емес, Америкаға адал екенін мәлімдеді.
Because of his expertise on the U. S. Navy, Yoshikawa was sent to Hawaii posing as a vice consul named Tadashi Morimura (森村 正 Morimura Tadashi), arriving on March 27, 1941, with Nagao Kita (喜多 長雄 Kita Nagao), the new Japanese Consul General, aboard the liner Nitta Maru. He rented small airplanes at John Rodgers Airport and flew around, observing U. S. installations; he also dove under the harbor using a hollow reed as a breathing device. He gathered information by taking the Navy's own harbor tugboat and listening to local gossip. He worked closely with German Abwehr agent Bernard Kuehn, as well as another former Etajima graduate, Kokichi Seki (関 興吉 Seki Kō'kichi), an untrained spy who served as the consulate's treasurer. According to Yoshikawa, although some 160,000 persons of Japanese ancestry lived in Hawaii at that time, he never tried to make use of this resource in his espionage activities. He and Seki agreed that, while Hawaii should be the "easiest place" to carry out such work in view of the large Japanese population, both looked upon the locals with disdain. "[T]hose men of influence and character who might have assisted me in my secret mission were unanimously uncooperative " Instead he made "regular use of a Japanese American military veteran, a driver in the employ of the consulate general for over 20 years, whom he valued for his being “trusted by the Americans.” Another Japanese American working at the consulate general bought at least one airplane ticket in his own name for Yoshikawa, who wished to avoid suspicion by buying too many tickets himself. He also turned often to a favorite taxi driver, an immigrant with Japanese military experience, who on at least one occasion hid his taxi outside the consulate general to help Yoshikawa avoid surveillance at the beginning of his route." Although he had no knowledge of a planned attack on Naval Station Pearl Harbor, Yoshikawa assumed that the intelligence would help prepare for such an eventuality and worked tirelessly to that end. His reports were transmitted by the Japanese consulate in PURPLE code to the Foreign Ministry, which passed them on to the Navy. Although the code had been broken by Allied codebreakers and messages to and from Tokyo were intercepted and decrypted, communications between Tokyo and the consulate were considered low priority because they contained so many messages that were entirely commercial in nature. However, one such message addressed to Kita (but actually to Yoshikawa) and sent on September 24, 1941, should have received more attention. It divided Pearl Harbor into five distinct zones and requested that the location and number of warships be indicated on a "plot" (i. e., grid) of the harbor. However, due to delays caused by staff shortages and other priorities the message was not decrypted and distributed until mid October, and then dismissed as being of little consequence. However, it was the reports that he sent twice a week based on this request that enabled Admiral Isoroku Yamamoto to finalize his plan for the attack. When he heard the "East wind, rain" code phrase on the short wave radio bringing the news from Tokyo to signal that an attack against the United States was to proceed, Yoshikawa destroyed all evidence of his activities. When the FBI picked him up on the day of the attack, there was no incriminating evidence of his espionage. He eventually returned to Japan in August 1942 in a diplomat prisoner exchange. It was not known for some time that he was the chief Japanese agent in Hawaii. He returned to his wife (whom he had married shortly after his return from the U. S.) when the occupation ended. Yoshikawa never received official recognition of his services during the war. In 1955, he opened a candy business but it failed as word spread of his role in the war. The locals blamed Yoshikawa for the war. "They even blamed me for the atomic bomb," he declared in one interview. Penniless and jobless, he was supported by his wife for the rest of his life via her position selling insurance. "My wife alone shows me great respect," said the old former spy. "Every day she bows to me. She knows I am a man of history." He died in a nursing home. Over the years, the mysterious spies of Pearl Harbor were always mentioned in passing in history books. While the Yoshikawa case was used to retroactively justify the decision to intern Japanese Americans, he claimed that he distrusted the Japanese American community and that it was loyal to America over Japan.