Роберт Антон Уилсон: Американдық болашақшы, жазушы және агностик мистик

Кіріспе

Америкалық автор, футурист және агностик мистик (1932–2007)

Роберт Антон Уилсон (туған Роберт Эдвард Уилсон; 18 қаңтар 1932 – 11 қаңтар 2007) – американдық автор, футурист, психолог және өзін агностик мистик деп сипаттаған адам. Дискордиандық ілімде Эпископ, папа және әулие ретінде танылған Уилсон өзінің жазбалары мен сұхбаттары арқылы Дискордиандық ілімді жариялауға көмектесті. 1999 жылы ол өз жұмысын "шартты байланыстарды бұзуға, әлемге жаңа көзқараспен қарауға жасалған тытыру, көптеген модельдерді модельдер немесе карталар ретінде мойындау, бірақ ешбір модельді шындыққа көтеруге болмайды" деп сипаттады. Уилсонның мақсаты "адамдарды жалпы агностицизмге жеткізу, тек Құдайға ғана емес, барлық нәрсеге қатысты күмәндікке итермелеу" еді. Ол бірнеше ғылыми-фантастикалық роман жазғаннан басқа, экстрасенсорлық қабылдау, психикалық телепатия, метафизика, паранормальды құбылыстар, қастандық теориялары, секс, есірткі және Уилсон "кванттық психология" деп атаған салалар бойынша ғылыми емес кітаптар да жазды. Журналистикадағы және редакторлық мансабынан кейін, әсіресе Playboy журналында жұмыс істегеннен соң, Уилсон 1970-ші жылдардың ортасында өзінің әрі авторларының бірі Тимоти Лиримен, сондай-ақ Теренс МакКеннамен салыстыратын маңызды контрмәдениет өкілі ретінде танылды.

Ерте өмір

Роберт Эдвард Уилсон Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Методист ауруханасында дүниеге келді. Ол өмірінің алғашқы жылдарын Флатбуш қаласында өткізді. Төрт немесе бес жасында отбасымен бірге төменгі орта таптың тұратын Герритсен Бичке көшіп келді. Олар он үш жасқа келгенге дейін сол жерде тұрды, содан кейін Уилсонның өміріндегі тұрақты орта тапқа жататын Бей Ридж ауданына көшті. Бала кезінде полиомиелитке шалдықты және Элизабет Кенни жасаған Кенни әдісімен тиімді ем алды, сол кезде Америка медициналық қауымдастығы осы әдісті мойындамады. Полиомиелиттің әсері Уилсонның өмірі бойы сақталды, көбінесе бұлшық еттерінің шағын спазмдары түрінде көрінетін, ол 2000 жылға дейін кейде таяққа сүйенуге мәжбүр болды. 2000 жылдан бастап ол полиомиелиттен кейінгі синдромның күшті шабуылына ұшырады, ол өмірінің соңына дейін жалғасты. Ол Бруклиндегі техникалық орта мектепке түсуге мүмкіндік алғанға дейін католик гимназияларында оқыды. «Бруклин Тех» мектебіндегі католиктердің ықпалынан алысқаннан кейін, Уилсон әдеби модернизмге (әсіресе Эзра Паунд пен Джеймс Джойс), Батыс философиялық дәстүріне, содан кейін Чарльз А. Бирд сияқты жаңашыл тарихшыларға, ғылыми фантастикаға (Олаф Степлдон, Роберт А. Хайнлайн және Теодор Стерджонның еңбектері) және Альфред Корзибскийдің жалпы семантиканың салааралық теориясына қызығушылық танытты. Кейін ол отбасының осы кезеңде "Үлкен депрессиямен салыстырғанда жақсы жағдайда өмір сүргенін" еске алды, "сонда біз ақыры ірландтықтардың байырғы тұрғындары сияқты болып шықтық деп ойладым". 1950 жылы бітіргеннен кейін Уилсон түрлі жұмыстарда жұмыс істеді (жедел жәрдем жүргізушісі, инженерлік көмекші, сатушы және медициналық қызметкер) және әртүрлі философтар мен мәдени тәжірибелерді (бибоп, психоанализ, Фридрих Ницше, Альфред Корзибский, Джеймс Джойс, Бертран Рассел, Карл Юнг, Вильгельм Рейх, Леон Троцкий және Айн Рэнд, кейінірек ол олардан бас тартты) оқып, бос уақытында жазды. 1952 жылдан 1957 жылға дейін Бруклин политехникалық институтында электр техникасы мен математиканы, ал 1957 жылдан 1958 жылға дейін Нью-Йорк университетінде ағылшын тілі мен білімін оқыды, бірақ екі институтты да бітірген жоқ. Он жылға жуық марихуана шеккеннен кейін, Уилсон 1961 жылдың 28 желтоқсанында Огайо штатының Йеллоу-Спрингс қаласында мескалинмен алғашқы тәжірибе жасады. 1981 жылы бітірген кезде Калифорнияда аккредиттелген, бірақ кейін аккредиттеуі алынып, жабылып қалған Пейдейя университетінен психология бойынша бакалавр, магистр (1978) және докторлық (1981) дәрежелерін алды. Уилсон өзінің диссертациясын қайта өңдеп, 1983 жылы «Прометейдің оянуы» деген атпен жариялады. 1958 жылы Вильсон бос кездейсоқ жазушы және ақын Арлен Райлиге үйленді. Арлен Райли Уилсон 1999 жылдың 22 мамырында бірнеше рет инсульттан кейін қайтыс болды.

Born Robert Edward Wilson in Methodist Hospital, in Brooklyn, New York, he spent his first years in Flatbush, and moved with his family to Gerritsen Beach, in a lower middle class area, around the age of four or five, where they stayed until relocating to the steadfastly middle class neighborhood of Bay Ridge when Wilson was thirteen. He had polio as a child, and found generally effective treatment with the Kenny Method (created by Elizabeth Kenny) which the American Medical Association repudiated at that time. Polio's effects remained with Wilson throughout his life, usually manifesting as minor muscle spasms causing him to occasionally use a cane, until 2000, when he experienced a major bout with post polio syndrome that would continue until his death. He attended Catholic grammar schools before securing admission to the selective Brooklyn Technical High School. Removed from the Catholic influence at "Brooklyn Tech", Wilson became enamored of literary modernism (particularly Ezra Pound and James Joyce), the Western philosophical tradition, then innovative historians such as Charles A. Beard, science fiction (including the works of Olaf Stapledon, Robert A. Heinlein and Theodore Sturgeon) and Alfred Korzybski's interdisciplinary theory of general semantics. He would later recall that the family was "living so well compared to the Depression" during this period "that I imagined we were lace curtain Irish at last." Following his graduation in 1950, Wilson was employed in a succession of jobs (including ambulance driver, engineering aide, salesman and medical orderly) and absorbed various philosophers and cultural practices (including bebop, psychoanalysis, Friedrich Nietzsche, Alfred Korzybski, James Joyce, Bertrand Russell, Carl Jung, Wilhelm Reich, Leon Trotsky, and Ayn Rand, whom he later repudiated) while writing in his spare time. He studied electrical engineering and mathematics at the Brooklyn Polytechnic Institute from 1952 to 1957 and English education at New York University from 1957 to 1958 but did not complete his degree at either institution. After having smoked cannabis for nearly a decade, Wilson first experimented with mescaline in Yellow Springs, Ohio, on December 28, 1961. He received a BA, MA (1978) and PhD (1981) in psychology from Paideia University, which was an accredited university in California at the time he graduated in 1981 but later on became unaccredited and then closed. Wilson reworked his dissertation, and it found publication in 1983 as Prometheus Rising. Wilson married freelance writer and poet Arlen Riley in 1958. Arlen Riley Wilson died on May 22, 1999, following a series of strokes.

"Аспандықтар" трилогиясы

Уилсонның 35 кітабы мен көптеген басқа да еңбектерінің арасында, оның ең танымал туындылары – «Иллюминатус» трилогиясы (1975), Шимен бірлесіп жазылған. «Параноиктерге арналған ертегі» деп жарнамаланған үш кітап – «Пирамидадағы Көз», «Алтын алма» және «Левиафан» жақын арада бір томдық жинақ ретінде жарық көрді. Олар философиялық және әзіл-қалжыңмен, оккульттік және сиқырлы символизм мен тарих, 1960-шы жылдардың контрмәдениеті, құпия қоғамдар, автор Х.П. Лавкрафт және оккультист Алестер Кроули туралы мәліметтер, сондай-ақ Американың қастандықтар мен қастандық теорияларына қатысты параноясын зерттейді. Кітаптың мақсаты – қастандыққа бейімді ой-сананы әжуалау. Уилсон мен Ши осы материалдың көп бөлігін Playboy журналына жіберілген хаттардан алған, олар сол кезде журналдың «Форум» бөлімінің редакторлары болып жұмыс істеген. Кітаптар шындық пен қиял-өйді үйлестіріп, оқырманды Уилсон «партизандық онтология» деп атаған құбылысқа тартады, ал «Иллюминатуста» оны «Ақылға қарсы операция» деп атаған. Трилогияда сонымен қатар либертариандық және анархистік аксиомалар жиынтығы – Селин заңдары (Illuminatus! кейіпкері Агбард Селиннің құрметіне аталған) сипатталған, бұл идеялар Уилсонның басқа да жазбаларында бірнеше рет қайта қарастырылған. «Иллюминатус» трилогиясының көптеген желілерінің бірінде биологиялық қарулар мен АҚШ Конституциясының негізгі қағидаларын жою мәселесі көтеріледі, екіншісінде Джон Ф. Кеннедиге жасалған қастандыққа егжей-тегжейлі сипаттама беріледі (онда әртүрлі мақсаттармен жұмыс істейтін кемінде бес снайпер Кеннедиді атқылауға дайындалады), ал кітаптың кульминациясы рок-концертте болады, онда көрермендер жаппай құрбандыққа ұшырау қаупіне тап болады. «Иллюминатус» дискордианизмді танымал етуге және «фнорд» терминін енгізуге ықпал етті. Онда Уильям С. Берроуз, Джеймс Джойс және Эзра Паунд сияқты жазушылардың ықпалымен жазылған эксперименталды проза стильдері қолданылған. Ши мен Уилсон бұдан былай мұндай ауқымды ынтымақтастыққа түспесе де, Уилсон «Иллюминатус» кітаптарының тақырыбын өмірінің соңына дейін кеңейте берді. Оның көптеген кейінгі туындыларында «Жыныс сиқыры» (Уилсонның «Иллюминатус» трилогиясынан бұрын жазылған алғашқы романы, онда көптеген ортақ кейіпкерлер бар) және «Иллюминатус» трилогиясынан кейіпкерлер кездеседі. «Иллюминатус» 1986 жылы ғылыми фантастика саласындағы үздік классикалық туынды үшін Либертариандық футуристер қоғамының дауыс беруімен «Prometheus Hall of Fame» сыйлығын жеңіп алды, көптеген халықаралық басылымдары бар және Кен Кэмпбелл оны он сағаттық драма ретінде қойғанда сахналық бейімдеуге ие болды. Сондай-ақ, ол Стив Джексон ойындарынан екі карталық ойын ретінде шықты, оның бірі – сауда картасы ойыны («Illuminati: New World Order»). Eye N Apple Productions және Rip Off Press трилогияның комикс нұсқасын шығарды.

Among Wilson's 35 books and many other works, perhaps his best known volumes remain the cult classic series The Illuminatus! Trilogy (1975), co authored with Shea. Advertised as "a fairy tale for paranoids", the three books—The Eye in the Pyramid, The Golden Apple, and Leviathan, soon offered as a single volume—philosophically and humorously examined, among many other themes, occult and magical symbolism and history, the counterculture of the 1960s, secret societies, data concerning author H. P. Lovecraft and author and occultist Aleister Crowley, and American paranoia about conspiracies and conspiracy theories. The book was intended to poke fun at the conspiratorial frame of mind. Wilson and Shea derived much of the odder material from letters sent to Playboy magazine while they worked as the editors of its Forum. The books mixed true information with imaginative fiction to engage the reader in what Wilson called "guerrilla ontology", which he apparently referred to as "Operation Mindfuck" in Illuminatus! The trilogy also outlined a set of libertarian and anarchist axioms known as Celine's laws (named after Hagbard Celine, a character in Illuminatus! ), concepts Wilson revisited several times in other writings. Among the many subplots of Illuminatus! one addresses biological warfare and the overriding of the United States Bill of Rights, another gives a detailed account of the John F. Kennedy assassination (in which no fewer than five snipers, all working for different causes, prepare to shoot Kennedy), and the book's climax occurs at a rock concert where the audience collectively face the danger of becoming a mass human sacrifice. Illuminatus! popularized Discordianism and the use of the term "fnord". It incorporates experimental prose styles influenced by writers such as William S. Burroughs, James Joyce, and Ezra Pound. Although Shea and Wilson never co operated on such a scale again, Wilson continued to expand upon the themes of the Illuminatus! books throughout his writing career. Most of his later fiction contains cross over characters from The Sex Magicians (Wilson's first novel, written before the release of Illuminatus!, which includes many of his same characters) and The Illuminatus! Trilogy. Illuminatus! won the Prometheus Hall of Fame award for Best Classic Fiction, voted by the Libertarian Futurist Society for science fiction in 1986, has many international editions, and found adaptation for the stage when Ken Campbell produced it as a ten hour drama. It also appeared as two card based games from Steve Jackson Games, one a trading card game (Illuminati: New World Order). Eye N Apple Productions and Rip Off Press produced a comic book version of the trilogy.

Шредингердің мысық трилогиясы, тарихи иллюминаттар хроникасы және иллюминаттардың маскалары

Уилсон тағы екі танымал көркем әдебиет сериясын жазды. Біріншісі, кейін бір том ретінде жарияланған трилогия, – «Шредингердің мысығы». Екіншісі, «Тарихи иллюминаттар шежіресі» үш кітаптан тұрады. Екі трилогияның арасында Уилсон 1981 жылы «Иллюминаттардың маскалары» атты жеке роман жариялады, ол басты кейіпкердің тегіне байланысты «Тарихи иллюминаттар шежіресінің» уақыт жолына сәйкес келеді және бұрын жарық көргенімен, осы серияның төртінші томы ретінде қарастырылуы мүмкін. «Шредингердің мысығы» үш томнан тұрады: «Жұрттың жанындағы ғалам», «Трюк-топ-хат» және «Қанатты достар». Уилсон үш кітапты әртүрлі балама әлемдерде орналастырды, онда кейіпкерлер құрамы есімдері, мансаптары және өмірбаяндары бойынша айырмашылықтар болса да, көбінесе өзгермейді. Кітаптар кванттық механика саласын және ғылымдағы әртүрлі философиялық көзқарастар мен түсіндірмелерді қамтиды. Бір томдық нұсқа өзін сиқырлы оқулық және белгілі бір деңгейдегі бастама ретінде сипаттайды. Бір томдық басылымда түпнұсқа жеке кітаптармен салыстырғанда көптеген толық беттер және басқа да маңызды өңдеулер алынып тасталған. «Тарихи иллюминаттар шежіресі» – «Жер дірілдейді» (1982), «Жесір ұлы» (1985) және «Табиғаттың құдайы» (1991) кітаптарынан тұрады. Бұл кітап әртүрлі ұрпақтар, уақыт кезеңдері мен елдердегі бірнеше кейіпкерлердің уақыт жолын баяндайды. Кітаптарда иллюминаттар мен олармен байланысты топтардың тарихы, мұрасы және рәсімдері сияқты көптеген тақырыптар қамтылған (бірақ олармен шектелмейді). «Иллюминаттардың маскалары» тарихи тұлғаларды ойдан шығарылған ортада бейнелейді және оккульттік тарихтың элементтерін қамтиды. Альберт Эйнштейн, Джеймс Джойс, Алестер Кроули, Зигмунд Фрейд, Карл Юнг, Владимир Ильич Ленин және басқа да тұлғаларды араластырып, кітап Пан мен басқа оккульттік символдарға, идеялар мен тәжірибелерге назар аударады. Сонымен қатар, ол Кроули мен Джойстің өмірінен және шығармаларынан алынған құрмет көрсетулерді, пароди́яларды және пастиштерді қамтиды.

Драмалар мен сценарийлер

Вильсонның "Вилгельм Райх тозақта" пьесасы 1987 жылы кітап ретінде жарық көрді және алғаш рет Дублиндегі Эдмунд Берк театрында, Сан-Францискода және Лос-Анджелесте сахналанды. Онда Мэрилин Монро, Сэм аға және Вильгельм Райх сияқты көптеген шын және ойдан шығарылған кейіпкерлер бар. Вильсон екі сценарийді де кітап түрінде жазып, жариялады, бірақ олар әлі түсірілген жоқ: "Reality Is What You Can Get Away With: суреттелген сценарий" (1992) және "The Walls Came Tumbling Down" (1997). Вильсонның "Космикалық триггер I: Иллюминаттардың соңғы құпиясы" кітабы британдық театр шебері Кен Кэмпбеллдің қызы, Дэзи Эрис Кэмпбелл тарапынан театрлық қойылымға бейімделді. Кен Кэмпбелл 1977 жылы Корольдік Ұлттық Театрда "Иллюминатус!" қойылымын сахналаған еді. Көрсетілген шығындардың бір бөлігі халықтан жиналған қаржы есебінен төленді. Вильсонның кітабы "Кен Кэмпбелл және Англияның Ливерпуль қаласындағы ғылыми-фантастикалық театр" деп арналған.

"Космикалық триггер" сериясы және басқа кітаптар

Өзінің ғылыми-популярлық және ішінара автобиографиялық «Космикалық триггер I: Иллюминаттардың соңғы құпиясы» (1977) және оның екі жалғасы, сондай-ақ көптеген басқа да еңбектерінде Уилсон масондықтарды, дискордиандықтарды, суфизмді, иллюминаттарды, футурологияны, дзен буддизмін, Деннис пен Теренс МакКенналарды, Джек Парсонсты, Алестер Кроули мен Г.И. Гурджиевтің оккульттік практикасын, йоганы және көптеген басқа эзотерикалық немесе контрмәдениет философияларын, тұлғаларын және оқиғаларын зерттеді. Уилсон Тимоти Лиридің 8 контурлы сана моделі мен нейросоматикалық/лингвистикалық инженерияны қолдады, ол туралы көптеген кітаптарында жазды, соның ішінде «Прометейдің көтерілуі» (1983, 1997 ж. қайта қарастырылған) және «Кванттық психология» (1990), оларда оқырманға шындық туннельдерінен босауға көмектесуге арналған практикалық әдістер бар. Лиримен бірге ол ғарышқа көшіру, интеллектті арттыру және өмірді ұзарту туралы футуристикалық идеяларды насихаттауға көмектесті, олар оны сөзбен белгіленген SMI²LE символына біріктірді. Уилсонның 1986 жылғы «Жаңа инквизиция» кітабында нақты шындық қандай болса да, біз ойлағаннан әлдеқайда ерекше көрінетіні айтылады. Ол басқа көздердің ішінде Белл теоремасы мен Ален Аспекттің Белл теоремасын эксперименталды түрде дәлелдеуін келтіріп, негізгі ғылымның күшті материалистік көзқарасы бар екенін және шын мәнінде қазіргі физика материалистік метафизиканы жоққа шығарған болуы мүмкін екенін айтады. Уилсон сондай-ақ Бакминстер Фуллердің жұмысы мен утопиялық теорияларын қолдады және Чарльз Форттың теорияларын зерттеді. Ол Лорен Коулманмен достасып, медиа теоретигі Маршалл Маклюэнмен және Нейро-лингвистикалық бағдарламалаудың негізін қалаушы Ричард Бандлермен бірге жұмыс сабақтарын өткізді. Ол сондай-ақ Джеймс Джойске құлшындықпен қарады және 1988 жылы жарық көрген «Сәйкестік: Бас сынағы» кітабында авторға және Джойстің екі романына, «Финнеганның оянуына» мен «Улисске» кеңінен түсініктеме жазды. Уилсон кейбір «Жаңа дәуір» нанымдарын жиі мазақтап, сынға алса да, «Жаңа дәуір» материалдарына маманданған кітап дүкендері оның кітаптарын жиі сатады. Оккульттік және неопагандық айналымдарда танымал автор болған Уилсон 1981 жылғы «Иллюминаттардың маскалары» романында А. Кроулиді басты кейіпкер ретінде пайдаланды, сондай-ақ өзінің романдарында Х.П. Лавкрафттың кейбір элементтерін қосты, және кейде сиқырлы «құбылыстармен» кездескенін айтты (бұл құбылыстардың «нақты» болып көрінетіні туралы сұраққа ол олардың «нақты» көрінетінін, бірақ «IRS сияқты емес», бірақ «құтылу оңай» екенін, ал кейінірек оның тәжірибелері «оң жақ жартышары мен сол жақ жартышарының әңгімелесуінен» туындаған болуы мүмкін деп шешті). Ол жаңадан айналысып жүргендерге оккульттік практикаға асығыс кіріспеуге ескертті, себебі мұндай практикалар мен олардан шығатын «энергиялар» адамдарды «толыққанды ақылдан адастыруы» мүмкін. Уилсон сондай-ақ тым қатаң сенім жүйесі бар ғылыми ойлаушыларды сынға алып, оларды фанатизмде діни фундаменталистермен теңестірді. 1988 жылғы сұхбатта, оның жаңадан жарық көрген «Жаңа инквизиция: Иррационалдық рационализм және ғылымның қамалы» кітабы туралы сұрағанда, Уилсон былай деп түсіндірді:

In his nonfiction and partly autobiographical Cosmic Trigger I: The Final Secret of the Illuminati (1977) and its two sequels, as well as in many other works, Wilson examined Freemasons, Discordianism, Sufism, the Illuminati, Futurology, Zen Buddhism, Dennis and Terence McKenna, Jack Parsons, the occult practices of Aleister Crowley and G. I. Gurdjieff, Yoga, and many other esoteric or counterculture philosophies, personalities, and occurrences. Wilson advocated Timothy Leary's 8 Circuit Model of Consciousness and neurosomatic/linguistic engineering, which he wrote about in many books including Prometheus Rising (1983, revised 1997) and Quantum Psychology (1990), which contain practical techniques intended to help the reader break free of one's reality tunnels. With Leary, he helped promote the futurist ideas of space migration, intelligence increase, and life extension, which they combined to form the word symbol SMI²LE. Wilson's 1986 book, The New Inquisition, argues that whatever reality consists of it actually would seem much weirder than we commonly imagine. It cites, among other sources, Bell's theorem and Alain Aspect's experimental proof of Bell's to suggest that mainstream science has a strong materialist bias, and that in fact modern physics may have already disproved materialist metaphysics. Wilson also supported the work and utopian theories of Buckminster Fuller and examined the theories of Charles Fort. He and Loren Coleman became friends, as he did with media theorist Marshall McLuhan and Neuro Linguistic Programming co founder Richard Bandler, with whom he taught workshops. He also admired James Joyce, and wrote extensive commentaries on the author and on two of Joyce's novels, Finnegans Wake and Ulysses, in his 1988 book Coincidance: A Head Test. Although Wilson often lampooned and criticized some New Age beliefs, bookstores specializing in New Age material often sell his books. Wilson, a well known author in occult and Neo Pagan circles, used Aleister Crowley as a main character in his 1981 novel Masks of the Illuminati, also included some elements of H. P. Lovecraft's work in his novels, and at times claimed to have perceived encounters with magical "entities" (when asked whether these entities seemed "real", he answered they seemed "real enough", although "not as real as the IRS" but "easier to get rid of", and later decided that his experiences may have emerged from "just my right brain hemisphere talking to my left"). He warned against beginners using occult practice, since to rush into such practices and the resulting "energies" they unleash could lead people to "go totally nuts". Wilson also criticized scientific types with overly rigid belief systems, equating them with religious fundamentalists in their fanaticism. In a 1988 interview, when asked about his newly published book The New Inquisition: Irrational Rationalism and the Citadel of Science, Wilson commented:

«Мен иррационалдық рационализм терминін ойлап таптым, өйткені бұл адамдар өздерін рационалистер деп санайды, бірақ оларды тым көп табулар шектеуден өткізеді. Олар қорқынышты, жауыз, тар, қорқынышпен толы, қатаң және догматикалық. Мен бұл кітапты фундаменталистік христиандықты сатирикалық етіп жазудан шаршағандықтан жаздым. Мен фундаменталистік материализмді сатирикалық етіп жазуға шешім қабылдадым, себебі екеуі де бірдей күлкілі. Материалистік фундаменталистер христиан фундаменталистерінен гөрі күлкілірек, өйткені олар өздерін рационалды деп санайды! Олар тек өздерінің бейімділіктеріне қарсы нәрселерге күмәнмен қарайды. Олардың ешқайсысы да АМА-ға немесе ғылымның орнықты жүйесіне немесе кез келген догмаға күмәнмен қарамайды. Олар тек оларды қорқытатын жаңа идеяларға күмәнмен қарайды. Олар шын мәнінде колледжде оқыған нәрселеріне догматикалық түрде беріліп отыр».

Экономикалық ойлау

Вильсон негізгі табыс кепілдігінің бір түрін жақтады; бірнеше идеяны RICH аббревиатурасымен біріктірді. Оның идеялары "Иллюминати құжаттарында" жарияланған "RICH экономикасы" атты эсседе баяндалған. Капитализмді сынаған мақалада Уилсон өзін "либертариандық социалист" деп таныстырып, "Скептиктерден бір ғана нәрсе сұраймын: кеңес Ресейін жазбаңыз. Бұл қорқынышты мемлекеттік капитализмнің мысалы мен басқа либертариандық социалистердің қазіргі жүйеге ұсынған баламасынан мүлдем бөлек" деді. 1980 жылдары ол социалистік атауға деген ынтасын жоғалтып, "Прометейдің қайта өрлеуі" еңбегінде социализмнің таралуын "ұнатуын" жазды. Ол өзінің "Қазір отырған жеріңізде" кітабында георгист экономисі Сильвио Гезельді мақтады. "Сол және оң: Эвклидтік емес перспектива" атты эсседе Уилсон "монополиялық капитализм мен тоталитарлық социализм арасындағы ескі пікірталасты басып өтетін" бірнеше "көзге көрінбейтін орталықтар" туралы жақсы пікір білдірді; ол өзінің сүйіктісі Бенджамин Таккер мен Пьер Жозеф Прудонның өзара көмектесуші анархизмі екенін айтты, сонымен қатар Гезель, Генри Джордж, К.Х. Дуглас және Бакминстер Фуллердің идеяларына да жылы лебіз білдірді. Уилсон өзін анархист ретінде таныстырып, өзінің сенім жүйесін "Таккер, Спунер, Фуллер, Паунд, Генри Джордж, Ротбард, Дуглас, Корзибский, Прудон және Маркстің қоспасы" деп сипаттады. Уилсон Америкалық либертариандық партиясының съездерінде бірнеше рет сөз сөйледі. Ол Бенджамин Таккердің "Кітаптың орнына", Генри Джордждың "Прогресс және кедейлік" және Гезельдің "Табиғи экономикалық тәртіп" кітаптарын 20 кітаптан тұратын ұсыныс тізіміне қосты, "21-ші ғасыр туралы ақылмен сөйлесуге дейін әркімнің жеп, қорытуы керек ең аз нәрсе".

Басқа қызмет түрлері

Роберт Антон Уилсон және оның әйелі Арлен Райли Уилсон 1975 жылы Адамның болашағын зерттеу институтын құрды. 1982 жылдан қайтыс болғанға дейін Уилсонның Сананы зерттеу қауымдастығымен (Association for Consciousness Exploration) іскерлік байланысы болды, ол өзінің көп жылғы досы Тимоти Лиримен "Ішкі шекара" ("The Inner Frontier") атты сахнадағы алғашқы әңгімесін өткізді. Уилсон өзінің "Жаңа инквизиция" ("The New Inquisition") кітабын А.С.Е.-нің директорлары Джефф Розенбаум мен Джозеф Ротенбергке арнады. Сонымен қатар, Уилсон "Поп Боб" деп атаған Суб-Джин шіркеуіне қосылды. Ол олардың әдебиеттеріне, соның ішінде "Бобтың үш жұдырықты әңгімелері" ("Three Fisted Tales of "Bob") кітабына үлес қосты және олардың негізін қалаушы Рев. Иван Стэнгпен бірнеше рет бірлесе сахнада болды. Уилсон сондай-ақ "Қару және есірткі" ("Guns and Dope") партиясын құрды. Толық хабардар болған қазылар алқасының кеңесшілер кеңесінің мүшесі ретінде Уилсон жұртшылықты қазылардың заңды күшін жою құқығы туралы – олар әділетсіз деп санайтын заңды жоюға құқылы екендігі туралы хабардар етуге тырысты. Уилсон E Prime туралы жақтады және жазды, бұл ағылшын тілінің "to be" етістігінің барлық формаларынан (мысалы, "is", "are", "was", "were" және т.б.) айырылған түрі. "Бұл", "ол", "Бұл" – осы сөздің ақымақтығы мені мазалайды. Егер оны жойса, адам ойлауы ақылға қонымды бола бастайды. Мен "бір нәрсенің" не екенін білмеймін; мен тек осы сәтте маған қалай көрінетінін ғана білемін. Роберт Антон Уилсон, "Тарихи иллюминатус хроникасы" ("The Historical Illuminatus Chronicles"), Сигизмунд Селин кейіпкерінің айтқан сөзі. Онжылдықтар бойы есірткілерді зерттеген және "кейбір есірткілерге қарсы соғыс" деп атаған нәрсеге қарсы күрескен Уилсон 1999 жылы Амстердамда өткен Каннабис кубогының арнайы қонағы ретінде қатысып, медициналық марихуананы қолданды және оны жиі насихаттады. Ол 2002 жылы Санта-Круста Медициналық марихуана үшін әйелдер мен ерлер альянсы ұйымдастырған наразылық акциясына қатысты.

Мәдени сілтемелер

Уилсон Тимоти Лиридің 1979 жылғы "Ақылды агенттер" кітабында өзінің көркемдік бейнесі ретінде пайда болады. Кітапта 1986 жылдың наурыз айында "Peeple" журналында жарияланған деп көрсетілген, "Marilyn's Input System" тақырыбындағы Уилсонға жатқызылған мақаланың толық көшірмесі келтірілген.

Мақалалар

"Садизмді іздеген үш автор". Реалист, № 67 (1966 жылғы мамыр), 1-бет. "Апат айтушылар мен қарсы дауыс көтергендер жиналады". Беркли Барб, том 23, № 21 (4 маусым 1976 жыл), 4-бет. "Еңбек этикасының аяқталуы". "Сити Майнер" журналы, том 3, № 4 (1978 жылғы 11 қаңтар), 10–14 беттер.

Хаттар

Ұлы пікірталас: Уилсон МакКеннидің пікірін жоққа шығарады. Беркли Барб, 24 том, 4 нөмір (1976 жылғы 6 тамыз), 10 бет.

Актер

Уилсон 1998 жылы «23 Nichts ist so wie es scheint» атты неміс фильмінде пайда болды. Ол фильмде өзінің ролінде шамамен екі минутқа түскен, онда басты актер, хакер Карл Кох рөліндегі актер, 1985 жылы неміс компьютерлік хакерлер конвенциясында Уилсонмен кездеседі. Фильм Германияның танымал компьютерлік хакерлері туралы деректі фильм, ал 1985 жылы Германияда Уилсон мен Кохтың кездесуі нақты оқиғаға негізделген. Уилсон 1985 жылы неміс компьютерлік хакерлер конвенциясында сөз сөйлеп, үкіметтердің азаматтарды толыққанды цифрлық бақылауға алатын болашақ туралы ескерткен. Ол Кохқа өзінің бір кітабына автограф берді. Бұл оқиғалар фильмде көрсетілген.