Роберт Эрвин Говард: «Конан құдайының» авторы және қиял-ғалым әлемінің әкесі

Кіріспе

Американдық автор (1906–1936)

Роберт Эрвин Говард (22 қаңтар 1906 – 11 маусым 1936) – американдық жазушы, түрлі жанрлардағы бульварлық көркем әдебиеттің авторы. Ол Конан-варвар кейіпкерін жасады және «қылыш пен сиқыр» жанрының негізін қалаушысы саналады. Говард Техас штатында туып өскен. Өмірінің көп бөлігін Кросс-Плейнс қаласында өткізді, ал кейде жақын орналасқан Браунвудта да болды. Оқуға құштар және зиялы бала болған Говард, бокс спортына да қызығушылық танытты және жасөспірім шағында дене шынықтырумен айналысып, кейін әуесқой бокспен шұғылданды. Тоғыз жасынан бастап ол оқиғалы әдебиет жазушы болу арманымен өмір сүрді, бірақ 23 жасқа келгенге дейін нағыз табысқа жете алмады. Содан кейін, 30 жасында өзіне-өзі қол жұмсағанға дейін, Говардтың туындылары көптеген журналдарда, басылымдарда және газеттерде жарияланды, ол бірнеше қосалқы жанрда шеберлік танытты. Оның ең үлкен жетістігі өлімінен кейін болды. 1934 жылы Конан романы жарық көруге аздап қалғанмен, Говардтың әңгімелері оның өмірлік кезеңінде жинақталған емес. Оның шығармаларының негізгі жарияланым алаңы – «Жасырын әңгімелер» журналы болды, онда Говард Конан-варварды жасады. Конан және оның басқа да кейіпкерлері арқылы Говард қазіргі «қылыш пен сиқыр» жанрының қалыптасуына үлкен үлес қосты, көптеген ізбасарларды тудырып, фантастика саласында зор ықпал етті. Говард бүгінгі күнге дейін көп оқылатын автор болып табылады, оның ең үздік туындылары әлі де қайта басылып шығарылуда және ол барлық уақыттағы ең көп сатылатын фантастикалық жазушылардың біріне айналды. Говардтың өзіне-өзі қол жұмсауы және оны қоршаған жағдайлар оның психикалық денсаулығы туралы әртүрлі болжамдарға әкелді. Оның анасы өмір бойы туберкулезбен ауырған, ал оның комаға түскенін және оянуы күтпестен екенін білгеннен кейін, ол ас үй терезесінің сыртында тұрған машинасына шығып, жүргізуші орнында отырып, өзіне оқ атқан. Ол сегіз сағаттан кейін қайтыс болды.

Алғашқы жылдар

Хауард 1906 жылғы 22 қаңтарда Техас штатының Пистер қаласында, саяхатшы дәрігер доктор Исаак Мордекай Хауард пен оның әйелі Хестер Джейн Эрвин Хауардтың жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Оның балалық шағы Техастың түрлі шағын қалалары мен дамып келе жатқан кенттерінде көшпенділікпен өтті: Dark Valley (1906), Seminole (1908), Bronte (1909), Poteet (1910), Oran (1912), Wichita Falls (1913), Bagwell (1913), Cross Cut (1915) және Burkett (1917). Хауард өскен кезінде ата-анасының арақатынасына жарық кетіп, бұзыла бастады. Хауардтар отбасы ақша таппаумен күресіп, Исаак Хауардтың тез байыту схемаларына инвестиция салғаннан кейін жағдай нашарлаған болуы мүмкін. Осы арада Хестер Хауард өзінің лайықсыз адамға тұрмысқа шыққанына көз жеткізді. Ұзақ уақыт өткен соң, олар ашық түрде ұрыса бастады. Хестер Исаактың ұлдарымен араласуын қаламады. Ол ұлының рухани өсуіне ерекше ықпал етті. Өзінің жастық шағында түрлі ауруға шалдыққан туыстарына көмектесіп, нәтижесінде туберкулезбен ауырды. Ол ұлына поэзия мен әдебиетке деген терең махаббатты сіңірді, күнделікті өлеңдер оқыды және оның жазуға жасаған әрекеттерін үздіріссіз қолдады. Кейіннен оның өміріндегі басқа да оқиғалар оның прозасына енді. Ол оқу мен білім алуды ұнатса да, мектептің шектеулігі оны мазалады және биліктегі адамдардан жиі көңілі тоқты. Қауіпкерлерді бақылап, олармен күресу тәжірибесі оған әлемде зұлымдық пен жаулардың кең таралғанын көрсетті және физикалық күш пен зорлық-зомбылықтың маңыздылығын үйретті. Жергілікті дәрігердің ұлы болғандықтан, Хауард фермаларда және мұнай өндіріс орындарында болған апаттардан және мұнай өрбуімен байланысты қылмыстың күрт өсуінен туындаған жарақаттар мен зорлық-зомбылықтың салдарына жиі куә болды. Оқ атысу, дарға асу, жанжал және үнді шабуылдары туралы бірінші қолынан жеткен әңгімелер оның Техас штатына тән, қатал көзқарасын қалыптастырды. Спорт, әсіресе бокс, оның құштарлығына айналды. Сол кезде бокс елдегі ең танымал спорт түрі болды және оның мәдени әсері бүгінгіден әлдеқайда зор болды. Джеймс Дж. Джеффрис, Джек Джонсон, Боб Фитцсиммонс және кейін Джек Демпси сол жылдары оған шабыт берген есімдер еді, ол зорлық-зомбылық пен еркектік күресінің барлық түрлерін жақсы көретін адам болып өсті.

Howard was born January 22, 1906, in Peaster, Texas, the only son of a traveling country physician, Dr. Isaac Mordecai Howard, and his wife, Hester Jane Ervin Howard. His early life was spent wandering through a variety of Texas cowtowns and boomtowns: Dark Valley (1906), Seminole (1908), Bronte (1909), Poteet (1910), Oran (1912), Wichita Falls (1913), Bagwell (1913), Cross Cut (1915), and Burkett (1917). During Howard's youth his parents' relationship began to break down. The Howard family had problems with money which may have been exacerbated by Isaac Howard investing in get rich quick schemes. Hester Howard, meanwhile, came to believe that she had married below herself. Soon the pair were actively fighting. Hester did not want Isaac to have anything to do with their son. She had a particularly strong influence on her son's intellectual growth. She had spent her early years helping a variety of sick relatives, contracting tuberculosis in the process. She instilled in her son a deep love of poetry and literature, recited verse daily and supported him unceasingly in his efforts to write. Other experiences would later seep into his prose. Although he loved reading and learning, he found school to be confining and began to hate having anyone in authority over him. Experiences watching and confronting bullies revealed the omnipresence of evil and enemies in the world, and taught him the value of physical strength and violence. As the son of the local doctor, Howard had frequent exposure to the effects of injury and violence, due to accidents on farms and oil fields combined with the massive increase in crime that came with the oil boom. Firsthand tales of gunfights, lynchings, feuds, and Indian raids developed his distinctly Texan, hardboiled outlook on the world. Sports, especially boxing, became a passionate preoccupation. At the time, boxing was the most popular sport in the country, with a cultural influence far in excess of what it is today. James J. Jeffries, Jack Johnson, Bob Fitzsimmons, and later Jack Dempsey were the names that inspired during those years, and he grew up a lover of all contests of violent, masculine struggle.

Алғашқы жазбалары

Көп оқу, табиғи әдеби дарыны және мұғалімдердің ынталандыруы Говардты кәсіби жазушы болуға жетеледі. Тоғыз жасынан бастап ол әңгімелер жаза бастады, көбінесе викингтер, арабтар, шайқастар мен қанағатсыздық туралы тарихи фантастикалық әңгімелер. Ол кейіннен өзінің туындыларына әсер ететін авторларды біртіндеп анықтады: Джек Лондон және оның реинкарнация мен бұрынғы өмірлер туралы әңгімелері, ең әйгілісі – «Жұлдызды саяхатшы» (1915); Рудьярд Киплингтің субконтиненттегі оқиғалары; Томас Булфинч жинаған классикалық мифологиялық әңгімелер. Говардты достары керемет жадқа ие деп есептейтін, бір-екі рет оқығаннан кейін ұзақ өлеңдерді оңай жаттай алатын қабілетімен таң қалдыратын. 1919 жылы, Говард он үш жасқа толғанда, доктор Говард отбасымен Орталық Техастың Кросс-Плейнс шағын қаласына көшіп келді, және отбасы Говардтың өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Говардтың әкесі қалада үй сатып алып, оған толыққанды жөндеу жүргізді. Сол жылы, әкесі жақын маңдағы колледжде медицина курстарын оқып жатқанда, Говард Нью-Орлеанс кітапханасында отырып, ежелгі Шотландияның байырғы халықтары – пикттерге қатысты аз ғана фактілер мен көптеген аңыздарды қамтитын кітап тапты. 1920 жылы Кросс-Плейнстің шекарасындағы Вестал кенінен мұнай ашылды, және Кросс-Плейнс мұнай өркендеген қалаға айналды. Мұнай байлығын іздеп мыңдаған адам қалаға келді. Жаңа кәсіпорындар бой көтеріп, қылмыс деңгейі де артты. Кросс-Плейнс халқы 1500-ден 10 000-ға дейін жылдам өсті, қала тығырыққа толы болды, жолдар нашарлап, тәртіпсіздік пен қылмыс өршиді, бірақ сонымен қатар жаңа байлығын жаңа мектеп, мұз өндіру зауыты және жаңа қонақүйлер сияқты азаматтық жақсартуларға жұмсады. Говард бұл өркендеуді жек көріп, онымен бірге келген адамдарды ұнатпады. Ол мұнай өркендеуіне жағымсыз қарайтын, себебі оның ерте жылдарындағы үнемі саяхаттаудың себебі осы болған, бірақ бұл оның қалаларға тигізетін әсерімен күшейді. Он бес жасында Говард алғаш рет «Adventure» және оның жұлдызды авторлары Талбот Мунди мен Гарольд Лэмб сияқты журналдарды оқыды. Келесі бірнеше жылда ол түрлі сериал кейіпкерлерін жасады. Көп ұзамай ол «Adventure» және «Argosy» сияқты журналдарға әңгімелерін жібере бастады. Жауапсыздықтар жиналды, оған көмектесетін ешқандай тәлімгер немесе нұсқау болмағандықтан, Говард өзінен-өзі жазуды үйренді, нарықты әдістемелік тұрғыдан зерттеп, әр журналға сәйкес әңгімелерін және стилін бейімдеді. 1922 жылдың күзінде, Говард он алты жасқа толғанда, өзінің жоғары сыныбын аяқтау үшін жақын маңдағы Браунвуд қаласындағы пансионатқа уақытша көшіп барды, оған анасы да ілесіп келді. Браунвудта ол өзінің жасындағы, спорт пен тарихқа ғана емес, жазу мен поэзияға да қызығушылық танытқан достарымен алғаш рет танысты. Олардың ең маңыздылары – Тевис Клайд Смит пен Труетт Винсон өмірге богемиялық және әдеби көзқараспен қарады, бірге әуесқойлық газеттер мен журналдар жазып, өмір мен философия туралы поэзия мен ойларға толы ұзақ хаттар алмастырып, бір-бірінің жазу еңбегін қолдады. Винсон арқылы Говард Браунвуд орта мектебінің газеті «The Tattler»-мен танысты. Говардтың әңгімелері алғаш рет осы басылымда жарияланды. 1922 жылдың желтоқсан айындағы санында «Алтын үміт Рождествосы» және «Батыс – Батыс» атты екі әңгімесі жарық көрді, олар тиісінше алтын және күміс жүлделерді жеңіп алды. Говард 1923 жылдың мамырында орта мектепті бітіріп, Кросс-Плейнске оралды. Туған қаласына оралғаннан кейін, ол күнделікті емен ағаштарын кесіп, отынға айналдыру, салмақ көтеру, қаппен жұмыс істеу және дене шынықтыру жаттығулары сияқты өздігінен жаттығу режимін жасады, нәтижесінде арық жасөспірімнен мықты денелі, қалың бойлы ер адамға айналды.

Voracious reading, along with a natural talent for prose writing and the encouragement of teachers, created in Howard an interest in becoming a professional writer. From the age of nine he began writing stories, mostly tales of historical fiction centering on Vikings, Arabs, battles, and bloodshed. One by one he discovered the authors who would influence his later work: Jack London and his stories of reincarnation and past lives, most notably The Star Rover (1915); Rudyard Kipling's tales of subcontinent adventures; the classic mythological tales collected by Thomas Bulfinch. Howard was considered by friends to be eidetic, and astounded them with his ability to memorize lengthy reams of poetry with ease after one or two readings. In 1919, when Howard was thirteen, Dr. Howard moved his family to the Central Texas hamlet of Cross Plains, and there the family would stay for the rest of Howard's life. Howard's father bought a house in the town with a cash down payment and made extensive renovations. That same year, sitting in a library in New Orleans while his father took medical courses at a nearby college, Howard discovered a book concerned with the scant fact and abundant legends surrounding an indigenous culture in ancient Scotland called the Picts. In 1920, the Vestal Well within the limits of Cross Plains struck oil and Cross Plains became an oil boomtown. Thousands of people arrived in the town looking for oil wealth. New businesses sprang up from scratch and the crime rate increased to match. Cross Plains' population quickly grew from 1,500 to 10,000, it suffered overcrowding, the traffic ruined its unpaved roads and vice crime exploded but it also used its new wealth on civic improvements, including a new school, an ice manufacturing plant, and new hotels. Howard hated the boom and despised the people who came with it. He was already poorly disposed towards oil booms as they were the cause of the constant traveling in his early years but this was aggravated by what he perceived to be the effect oil booms had on towns. At fifteen Howard first sampled pulp magazines, especially Adventure and its star authors Talbot Mundy and Harold Lamb. The next few years saw him creating a variety of series characters. Soon he was submitting stories to magazines such as Adventure and Argosy. Rejections piled up, and with no mentors or instructions of any kind to aid him, Howard became a writing autodidact, methodically studying the markets and tailoring his stories and style to each. In the fall of 1922, when Howard was sixteen, he temporarily moved to a boarding house in the nearby city of Brownwood to complete his senior year of high school, accompanied by his mother. It was in Brownwood that he first met friends his own age who shared his interest not only for sports and history but also writing and poetry. The two most important of these, Tevis Clyde Smith and Truett Vinson, shared his Bohemian and literary outlook on life, and together they wrote amateur papers and magazines, exchanged long letters filled with poetry and existential thoughts on life and philosophy, and encouraged each other's writing endeavors. Through Vinson, Howard was introduced to The Tattler, the newspaper of the Brownwood High School. It was in this publication that Howard's stories were first printed. The December 1922 issue featured two stories, "'Golden Hope Christmas" and "West is West," which won gold and silver prizes respectively. Howard graduated from high school in May 1923 and moved back to Cross Plains. On his return to his home town, he engaged in a self created regimen of exercise, including cutting down oak trees and chopping them into firewood every day, lifting weights, punching a bag and springing exercises; eventually building himself from a skinny teenager into a more muscled, burly form.

Кәсіби жазушы

Хауард жасөспірім кезінде Кросс-Плейнс маңында түрлі жұмыстар істеді, олардың бәрін жек көреді. 1924 жылы Хауард Браунвудқа Говард Пейн колледжінде стенография курсын оқуға оралды, бұл жолы анасының орнына досы Линдси Тайсонмен бірге тұрды. Хауард әдебиет курсына түсуді армандады, бірақ белгісіз себептермен оған рұқсат берілмеді. Биограф Марк Финннің пікірінше, әкесі мұндай кәсіби емес білімге ақы төлеуден бас тартқан. Сол жылы Алғыс айту аптасында, көп жылдық қабылдамаулар мен жақындағы қабылдаулардың соңында, ол "Сүңгір мен Тырнақ" атты қысқаша үңгір адамы туралы әңгімені 16 долларға сатты және оны күресіп жатқан "Weird Tales" журналының оқырмандарына таныстырды. Оның көркем әдебиеттегі мансабы басталғаннан кейін, Хауард семестр соңында Говард Пейн колледжінен шығып, Кросс-Плейнске қайтты. Біраз уақыттан кейін, "Гиена" атты тағы бір әңгімесі "Weird Tales" журналында қабылданғаны туралы хабарлама алды. Осы кезеңде Хауард алғаш рет роман жазуға тырысты, ол Джек Лондонның "Мартин Иден" романының үлгісінде жазылған, өмірбаяндық сипаттағы "Құрғақ емендер мен құмды далалар" деп аталды. Романның сапасы орташа болды және автордың өмірінде жарияланбады, бірақ ол жеке ақпараттарымен Говард зерттеушілерін қызықтырады. Бұл романдағы Хауардтың өзінің кейіпкері Стив Костиган, ол болашақта бірнеше рет қолданатын есім. Роман 1928 жылы аяқталды, бірақ оның өлімінен соң ғана жарияланды. "Weird Tales" жариялаған үшін ақы төледі, яғни Хауардтың өз қаражаты болмады. Бұл мәселені шешу үшін ол жергілікті газет "Cross Plains Review"-де мұнай туралы жаңалықтар жазып, бір бағанаға 5 доллар төлем алды. 1925 жылдың шілдесінде ғана Хауард өзінің алғашқы басылған әңгімесі үшін ақы алды. Соған қарамастан, ол сол жылы газеттегі жұмысынан босатылып, төмен жалақыға байланысты жұмыстан кету алдында бір ай поштада жұмыс істеді. Оның келесі жұмысы, "Cross Plains Natural Gas Company"-да ұзаққа созылмады, себебі ол басшысына бағынудан бас тартты. Ол мұнай компаниясында стенограф болып жұмысқа орналасудан бұрын геодезистке көмекші болып жұмыс істеді. Досы Тевис Клайд Смитпен бірге ол өлең жазуға беделді түрде кірісіп, жүздеген өлең жазып, ондаған өлеңін "Weird Tales" және түрлі поэзиялық журналдарда жариялады. Сату нашар болғандықтан және көптеген баспагерлер оның тақырыптарынан бас тартқандықтан, Хауард өлең жазуды өзінің мүмкіндігіне сай емес деп санады және 1930 жылдан кейін аз өлең жазды, оның орнына уақытын қысқа әңгімелерге және жоғары төлем беретін базарларға арнады. Дегенмен, осы тәжірибесінің нәтижесінде оның әңгімелері гипнотикалық, арманды суреттерге толы "назерлі өлеңдер" сипатын алды, сол кездегі көптеген пульп әдебиеттерінен айырылған күш-қуатқа ие болды. "Weird Tales" журналына жаңа әңгімелердің сатылымы сирек болды, бірақ жігерлендірді, көп ұзамай Хауард журналда тұрақты авторға айналды. Оның алғашқы мұқабалық әңгімесі "Wolfshead" болды, ол жиырма жасында жарияланған қасқыр туралы әңгіме. "Weird Tales" журналындағы "Wolfshead" әңгімесін оқығаннан кейін Хауард өзінің жазуына көңілі тоймады. Ол стенографтық жұмысынан шығып, Робертсонның дәріханасында жұмыс істеді, онда аптасына 80 доллар жалақымен сода сатушы болды. Алайда ол жұмыстың өзіне ренжіді және аптаның әр күні соншалықты ұзақ жұмыс істеді, одан ауырып қалды. Ол Неб мұз үйіне барып демалды, оны дәріханада танысқан мұнай кеншісі таныстырды, ішіп, бокс жекпе-жектеріне қатыса бастады. Бұл жекпе-жектер оның өмірінің маңызды бөлігіне айналды; бокс пен жазудың үйлесімі оның көңілі қалмаушылық пен ашуын басады.

Howard spent his late teens working odd jobs around Cross Plains, all of which he hated. In 1924, Howard returned to Brownwood to take a stenography course at Howard Payne College, this time boarding with his friend Lindsey Tyson instead of his mother. Howard would have preferred a literary course but was not allowed to take one for some reason. Biographer Mark Finn suggests that his father refused to pay for such a non vocational education. In the week of Thanksgiving that year, and after years of rejection slips and near acceptances, he finally sold a short caveman tale titled "Spear and Fang", which netted him the sum of $16 and introduced him to the readers of a struggling pulp called Weird Tales. Now that his career in fiction had begun, Howard dropped out of Howard Payne College at the end of the semester and returned to Cross Plains. Shortly afterwards, he received notice that another story, "The Hyena," had been accepted by Weird Tales. During the same period, Howard made his first attempt to write a novel, a loosely autobiographical book modeled on Jack London's Martin Eden and titled Post Oaks & Sand Roughs. The book was otherwise of middling quality and was never published in the author's lifetime, but it is of interest to Howard scholars for the personal information it contains. Howard's alter ego in this novel is Steve Costigan, a name he would use more than once in the future. The novel was finished in 1928, but not published until long after his death. Weird Tales paid on publication, meaning that Howard had no money of his own at this time. To remedy this, he took a job writing oil news for the local newspaper Cross Plains Review at $5 per column. It was not until July 1925 that Howard received payment for his first printed story. Howard lost his job at the newspaper in the same year and spent one month working in a post office before quitting over the low wages. His next job, at the Cross Plains Natural Gas Company, did not last long due to his refusal to be subservient to his boss. He did manual labor for a surveyor for a time before beginning a job as a stenographer for an oil company. In conjunction with his friend Tevis Clyde Smith, he dabbled heavily in verse, writing hundreds of poems and getting dozens published in Weird Tales and assorted poetry journals. With poor sales, and many publishers recoiling from his subject matter, Howard ultimately judged poetry writing a luxury he could not afford, and after 1930 he wrote little verse, instead dedicating his time to short stories and higher paying markets. Nevertheless, as a result of this apprenticeship, his stories increasingly took on the aura of "prose poems" filled with hypnotic, dreamy imagery and a power lacking in most other pulp efforts of the time. Further story sales to Weird Tales were sporadic but encouraging, and soon Howard was a regular in the magazine. His first cover story was for "Wolfshead", a werewolf story published when he was only twenty. On reading "Wolfshead" in Weird Tales Howard became dismayed with his writing. He quit his stenographer's job to work at Robertson's Drug Store, where he rose to become head soda jerk on $80 per week. However, he resented the job itself and worked such long hours every day of the week that he became ill. He relaxed by visiting the Neeb Ice House, to which he was introduced by an oil field worker befriended at the drug store, to drink and began to take part in boxing matches. These matches became an important part of his life; the combination of boxing and writing provided an outlet for his frustrations and anger.

Қиындықтар мен қаһармандық

1926 жылдың тамызында Говард дәріханадағы шаршатар жұмысынан кетіп, қыркүйекте Браунудқа бухгалтерлік курсын аяқтауға оралды. 1927 жылдың мамырында қызылшаға шалдыққаннан кейін үйіне оралып, курсты қайтадан оқуға мәжбүр болғаннан соң, Говард емтихандарын тапсырды. Тамыз айында ресми диплом алу күтіп, ол жазуға қайта оралды, соның ішінде "Көлеңкелі патшалық" туындысын қайта жазды. Ол оны тағы да тамыз айында қайта жазып, қыркүйекте "Weird Tales" журналына жіберді. Бұл әңгіме Эдгар Аллан По, А. Мерит және Х.П. Лавкрафт сияқты жазушылар анықтаған "ерекше әңгіме" жанрындағы қорқынышты әдебиет концепциясымен тәжірибе жасау болды, ол фантастика, қорқыныш және мифология элементтерін тарихи романтика, әрекет және қылышпен бұрын-соңды көрінбеген тақырыптық үйлесімдерге біріктірді, бұл жаңа стиль ақырында "қылыш пен сиқыр" деп аталды. Конан сияқты Говардтың кейінгі батырларының варварлық алғы құрметі болған Кулл кейіпкері бар бұл әңгіме 1929 жылдың тамызында "Weird Tales" журналында жарияланып, оқырмандардың ыстық ықыласына бөенді. "Weird Tales" редакторы Фарнсворт Райт осы әңгімені 100 долларға сатып алды, бұл Говардтың сол кездегі бір әңгіме үшін алған ең көп ақысы болды, содан кейін бірнеше Кулл әңгімелері жарық көрді. Дегенмен, екеуінен басқа барлығы қабылданбады, бұл Говардты осы серияны жалғастырудан бас тартуға итерді. 1928 жылдың наурыз айында Говард "Аргоси" журналынан қабылданбаған әңгімені қайта жіберіп, "Weird Tales" журналына ұсынды. Нәтижесінде "Қызыл көлеңкелер" басылымы жарық көрді, онда қаһарлы пуритандық қаһарман Соломон Кейн бейнеленген. 1928 жылдың тамызында "Weird Tales" журналында жарияланған бұл кейіпкер оқырмандар арасында үлкен сәттілікке ие болды және бұл Говардтың кейіпкерлерінің екі әңгімеден астам серияны жариялауға қол жеткізген алғашқысы болды (1928–32 жылдар аралығында жеті Соломон Кейн әңгімесі жарық көрді). Журнал Соломон Кейн әңгімесін Куллдан бұрын жариялағандықтан, оны "қылыш пен сиқыр" жанрының алғашқы жарияланған үлгісі деп санауға болады. 1929 жыл Говардтың "Weird Tales" журналынан басқа, басқа да арзан әдебиет нарықтарына қадам басқан жылы болды. Ол басқа журналға сатқан алғашқы әңгімесі – "Жүлде сарынындағы көрініс", боксқа қатысты арбалы оқиға, ол "Ghost Stories" журналында жарияланды. Сол жылдың шілдесінде "Аргоси" ақыры Говардтың "Көшедегі қорқыныш" әңгімесін жариялады, ол да боксқа қатысты оқиға болды. Тал бекіре, екі жұдырықты теңізші, басында тас, кейде алтын жүрегі бар Костиган түрлі экзотикалық теңіз порттары мен приключениелік жерлер арқылы бокспен айналыса бастады, ол "Fight Stories" журналында соншалықты танымал болды, сол редакторлар Костиганның қосымша эпизодтарын олардың бауырлас журналында қолдана бастады – "Action Stories". Сериал Говардтың әзіл-сықақ пен (сенімсіз) бірінші тұлғада баяндауын қайтаруын көрсетті, дәстүрлі аңыз бен лас комедияның үйлесімі болды. "Fight Stories" журналына сатылатын әңгімелер Говардқа "Weird Tales" сияқты тұрақты нарық берді. Қазір оның шығармаларын тұрақты түрде сатып алатын нарықтардың нығаюымен Говард колледж сабақтарын тастап, ешқашан тұрақты жұмыс істемейтін болды. Жиырма үш жасында, Техастың шұрақты жерінен ол толық уақытты жазушыға айналды; ол жақсы ақша таба бастады және әкесі оның жетістіктерімен мақтана бастады, тіпті оның еңбектерінің бірнеше данасын сатып алу туралы айтпаған да жөн. Говардтың "Келттік кезеңі" 1930 жылы басталды, ол кельт тақырыптары мен өзінің ирландтық тегіне қызығушылық танытты. Ол бұл құлшынысын 1927 жылдың жазында Остинде танысқан досы Харольд Прейспен бөлісті; Говардтың Прейске және Клайд Смитке жазған хаттарында ирландтыққа қатысты көптеген материалдар мен талқылаулар бар. Говард өзіне аздап гэль тілін үйреніп, отбасы тарихының ирландтық бөліктерін зерттеді және ирландтық кейіпкерлер туралы жаза бастады. Турлогх Дубх О'Брайен және Кормак Мак Арт осы уақытта жасалды, бірақ ол соңғысының әңгімелерін сата алмады. 1930 жылы Фарнсворт Райт "Oriental Stories" атты жаңа журналды іске қосқанда, Говард қуанды, себебі бұл жерде ол тарих, шайқас және экзотикалық мистика тақырыптарында еркін әрекет ете алатын орын болды. Журналдың төрт жылдық өмірінде ол өзінің ең жақсы әңгімелерін жазды, Орта және Таяу Шығыстағы Орта ғасырлар мен ерте Ренессанс кезеңіндегі соғыс пен зорлық-зомбылықтың күңгірт суреттемелерін жасады, олар тіпті оның ең жақсы Конан әңгімелерімен де тарихи кеңістігі мен сән-салтанатымен бәсекелеседі. Турлогх Дубх О'Брайен және Кормак Фицджеффри сияқты сериялық кейіпкерлерден басқа, Говард Римнің құлауынан бастап он бесінші ғасырға дейінгі әр түрлі кезеңдерді бейнелейтін түрлі аңыздарды сатты. Журнал 1934 жылы экономикалық дағдарыс салдарынан жабылды, Говардтың осы нарыққа бағытталған бірнеше әңгімелері сатылмаған күйде қалды.

In August 1926, Howard quit his exhausting job at the drug store and, in September, returned to Brownwood to complete his bookkeeping course. In May 1927, after having to return home due to contracting measles and then being forced to retake the course, Howard passed his exams. While waiting for the official graduation in August, he returned to writing, including a re write of "The Shadow Kingdom." He rewrote it again in August and submitted it to Weird Tales in September. This story was an experiment with the entire concept of the "weird tale" horror fiction as defined by practitioners such as Edgar Allan Poe, A. Merritt, and H. P. Lovecraft, mixing elements of fantasy, horror and mythology with historical romance, action and swordplay into thematic vehicles never before seen, a new style of tale which ultimately became known as "sword and sorcery". Featuring Kull, a barbarian precursor to later Howard heroes such as Conan, the tale hit Weird Tales in August 1929 and received fanfare from readers. Weird Tales editor Farnsworth Wright bought the story for $100, the most Howard had earned for a story at this time, and several more Kull stories followed. However, all but two were rejected, convincing Howard not to continue the series. In March 1928, Howard salvaged and re submitted to Weird Tales a story rejected by the more popular pulp Argosy, and the result was "Red Shadows", the first of many stories featuring the vengeful Puritan swashbuckler Solomon Kane. Appearing in the August 1928 issue of Weird Tales, the character was a big hit with readers and this was the first of Howard's characters to sustain a series in print beyond just two stories (seven Kane stories were printed in the 1928–32 period). As the magazine published the Solomon Kane tale before Kull, this can be considered the first published example of sword and sorcery. 1929 was the year Howard broke out into other pulp markets, rather than just Weird Tales. The first story he sold to another magazine was "The Apparition in the Prize Ring," a boxing related ghost story published in the magazine Ghost Stories. In July of the same year, Argosy finally published one of Howard's stories, "Crowd Horror", which was also a boxing story. A tough as nails, two fisted mariner with a head of rocks and occasionally a heart of gold, Costigan began boxing his way through a variety of exotic seaports and adventure locales, becoming so popular in Fight Stories that the same editors began using additional Costigan episodes in their sister magazine Action Stories. The series saw a return to Howard's use of humor and (unreliable) first person narration, with the combination of a traditional tall tale and slapstick comedy. Stories sold to Fight Stories provided Howard with a market just as stable as Weird Tales. With solid markets now all buying up his stories regularly, Howard quit taking college classes, and indeed would never again work a regular job. At twenty three years of age, from the middle of nowhere in Texas, he had become a full time writer; he was making good money and his father began bragging about his success, not to mention buying multiple copies of his work in the pulps. Howard's "Celtic phase" began in 1930, during which he became fascinated by Celtic themes and his own Irish ancestry. He shared this enthusiasm with Harold Preece, a friend made in Austin in the summer of 1927; Howard's letters to both Preece and Clyde Smith contain much Irish related material and discussion. Howard taught himself a little Gaelic, examined the Irish parts of his family history and began writing about Irish characters. Turlogh Dubh O'Brien and Cormac Mac Art were created at this time, although he was not able to sell the latter's stories. When Farnsworth Wright started a new pulp in 1930 called Oriental Stories, Howard was overjoyed—here was a venue where he could run riot through favorite themes of history and battle and exotic mysticism. During the four years of the magazine's existence, he crafted some of his very best tales, gloomy vignettes of war and rapine in the Middle and Far East during the Middle Ages and the early Renaissance, tales that rival even his best Conan stories for their historical sweep and splendor. In addition to series characters such as Turlogh Dubh O'Brien and Cormac Fitzgeoffrey, Howard sold a variety of tales depicting various times and periods from the fall of Rome to the fifteenth century. The magazine eventually ceased publication in 1934 due to the Depression, leaving several of Howard's stories aimed at this market unsold.

Лавкрафт шеңбері

1930 жылдың тамызында Говард «Weird Tales» журналына хат жазып, Х.П. Лавкрафттың «Қабырғадағы егеуқырлар» повесінің жақында қайта басылған нұсқасын жоғары бағалады және ондағы кейбір сирек кездесетін гэль тіліндегі сілтемелерді талқылады. Редактор Фарнсворт Райт хатты Лавкрафтқа жіберді, ол Говардқа жылы жауап берді, көп ұзамай екі «Weird Tales» ардагері Говардтың өмірінің соңына дейін жалғасқан қарқынды хат алмасуға кірісті. Осының нәтижесінде Говард тез арада «Ловкрафт шеңберінің» мүшесіне айналды – бұл жазушылар мен достардың тобы, барлығы Х.П. Лавкрафттың (өмірінде 100 мыңнан астам хат жазған) ауқымды хат алмасуы арқылы байланысты. Ол көптеген ойлы достарын бір-бірімен таныстыруға және оларды әңгімелерімен бөлісуге, бір-бірінің ойлап тапқан фантастикалық элементтерін пайдалануға және целлюлоза саласында бір-біріне сәттілік тілеуге шақырды. Уақыт өте келе, бұл хат алмасушылар тобы «Инклингтер», «Блумсбери тобы» және «Битс» сияқты әдеби кеңестермен бәсекелесіп, аңызға толы беделге ие болды. Говард сүйікті Оңтүстік-Батысының тарихы туралы Лавкрафтқа ұзақ түсіндірмелері үшін «Екі мылтықты Боб» деген лақап атқа ие болды. Ал келесі жылдары ол Лавкрафттың қорқынышты әңгімелердегі Ктулху мифологиясына бірнеше маңызды элементтер қосты («Қара тас» повесінен бастап, оның мифологиялық әңгімелеріне «Кейнн на Хедленд», «Түннің балалары» және «Ашурбанипал оттары» кірді). Ол сондай-ақ Кларк Эштон Смит, Август Дерлеф және Э. Хоффман Прайс сияқты басқа «Сырлы әңгімелер» жазушыларымен хат алмасты. Говард пен Лавкрафт арасындағы хат алмасуда Говардтың шығармаларында жиі кездесетін варварлық пен өркениет туралы ұзақ пікірталас болды. Говард өркениеттің ішкі сыбайлас жемқорлыққа және нәзіктікке бейім деп санады. Бұл көзқарасы оның «Қара өзеннің арғы жағында» повесінен алынған атақты сөзінде былай делінген: «Варварлық – адамзаттың табиғи жағдайы. Өркениет – табиғи емес. Бұл жағдайдың қалауы. Варварлық соңында жеңіске жетеді». Лавкрафт керісінше, өркениетті адамзат жетістігінің шыңы және алға жылжудың жалғыз жолы деп есептеді. Говард «цивилизацияланған» көшбасшылардың азаматтарға қатысты тарихи құқық бұзушылықтарын атап көрсетті. Говард бастапқыда Лавкрафтқа мойынсұнып, бірақ бірте-бірте өзінің көзқарасын білдірді, тіпті Лавкрафттың пікірлерін сынай бастады. Ұлы депрессия басталғанда көптеген целлюлоза базарлары кестелерін қысқартты немесе толығымен жабылды. Говард нарықтан кейін нарық құлап, жоғалып бара жатқанын көрді. «Weird Tales» екі айда бір рет шығатын басылымға айналды, ал «Fight Stories», «Action Stories» және «Strange Tales» сияқты журналдар жабылды. Говард 1931 жылы «Farmer's National Bank» банкротқа түскенде және тағы бір банкке ауысқаннан кейін, ол да банкротқа түскенде, оның жинақтары жойылғанда одан да көп зиян шекті. 1932 жылдың басында Говард Техас штатының айналасына жиі сапар шекті. Ол штаттың оңтүстік бөлігін аралап, өзінің сөздерімен айтқанда, «тортилья, энчилада және арзан испан шараптарын көтерме саудада тұтынумен» айналысты. Фредериксбургте, жаңбырлы тұманнан көлеңкелі төбелерді көріп, ол қиялға салынған Кимерия жерін ойлап тапты. Ақпан айында Миссионда болған кезде ол «Кимерия» поэмасын жазды. Сонымен қатар, осы сапар кезінде Говард Конан кейіпкерін алғаш рет ойлап тапты. Кейінірек, 1935 жылы Говард Кларк Эштон Смитқа жазған хатында Конанның «бірнеше жыл бұрын Рио-Гранде өзенінің төменгі жағындағы шағын шекаралық қалашықта тоқтаған кезде менің санама келгенін» мәлімдеді. Алайда кейіпкерді жасауға тоғыз ай уақыт кетті. Говард бастапқыда 1931 жылдың қазанында аяқтаған, 1932 жылдың маусым айында «Strange Tales» журналында жарияланған өткен өмір тақырыбындағы әңгімесінде «Конан» есімін Gael reaver үшін қолданған. Кейіпкер «Кром» құдайына ант берсе де, бұл оның атақты жалғастырушы кейіпкермен жалғыз байланысы. Ол үйіне оралған соң идеясын дамытып, жаңа әлемді – өзінің Гибориан дәуірін – ойлап тапты және оны әр түрлі елдермен, халықтармен, жәндіктермен және сиқырмен толтырды. Говард тарихты жақсы көретін, тарихи оқиғаларды жазуды ұнататын. Алайда, таза тарихи жағдай үшін қажетті зерттеулер оған тұрақты түрде айналысып, өмір сүру үшін көп уақыт қажет етті. Гибориан дәуірі, оның әртүрлі жағдайлары шынайы жерлер мен тарих дәуірлеріне ұқсас, оған осындай проблемаларсыз фантастикалық тарихи көркем әдебиет жазуға мүмкіндік берді. Ол өзінің әлемін жасауда Томас Балфинчтің 1913 жылғы «Мифология шежіресі» кітабынан шабыттанған болуы мүмкін, онда тарихтан және аңыздан алынған әңгімелер бар, соның ішінде Говардтың жұмысына тікелей әсер еткен көптеген әңгімелер бар. Тағы бір ықтимал шабыт – Г.К. Честертонның «Ақ жылқының балладасы» және Честертонның «аңыздың ғасырларды араластыруымен сезімді сақтауы – аңыздың басты құндылығы» деген тұжырымы. Наурыз айына қарай Говард жарияланбаған «Кулл» повесін «Менің білегіммен билеймін!» деп қайта өңдеп, одан бірінші Конан повесін жасады. Оқиғаның негізгі желісі – варвардың өркениетті елдің патшасы болғаны және оны өлтіруге жасалған қастандық. Алайда, ол бір жұптың махаббатына қатысты толық қосымша сюжетті алып тастап, оның орнына мистикалық элементі бар жаңа сюжет құрды; повесть «Қылыштағы Феникс» деп аталды, осы жаңа сюжеттен алынған элемент. Говард дереу екі Конан повесін жазды. Біріншісі – «Мұз алыптың қызы», бұл Аполлон мен Дафна туралы грек мифінің инверсиясы, Конанның өмірінде ертерек оқиға. Алғашқы үш повестің соңғысы – «Шырақтағы Құдай», ол үш нұсқадан өтті және көптеген Конан повестеріне қарағанда баяу дамыды. Бұл – сыбайлас жемқорлыққа толы шенеуніктермен толтырылған детективтік оқиға және Конанның өркениетке енгізілуі, сонымен қатар оның өркениетті кейіпкерлерден де адал екенін көрсетеді. Айдың соңына дейін ол алғашқы екі повесті «Weird Tales» журналына бірге, ал үшіншісі бірнеше күннен кейін жіберді. Осы үш повесть аяқталғаннан кейін ол өзінің әлемін егжей-тегжейлі сипаттау үшін «Гибориан дәуірі» атты эссе жазды. Бұл эссе төрт нұсқада жазылды, екі беттік жоспардан басталып, 8000 сөздік эссемен аяқталды. Говард оған екі сурет салынған картаны және «Гибориан дәуірінің әртүрлі халықтары туралы ескертпелер» атты қосымша қысқа мақала қосты. 1932 жылдың 10 наурызындағы хатында Фарнсворт Райт «Мұз алыптың қызын» қабылдамады, бірақ «Қылыштағы Феникс» повесінде «шынайы қасиеттер» бар екенін атап өтті және өзгерістерді ұсынды. «Шырақтағы Құдай» да қабылдамады, сондықтан Конанның ұры ретінде қатысатын төртінші повесі синопсис кезеңінде тасталды. Говард бұрынғы сәтсіз кейіпкерлермен болғандай, Конан тұжырымын тастамай, Фарнсворт Райттың пікірлерін ескере отырып және эссесінен материалдарды қосып, «Қылыштағы Феникс» повесін қайта жазды. Осы қайта жазу және келесі Конан повесі «Пілінің мұнарасы» ешқандай қиындықсыз сатылды. Говард алғашқы басылымға дейін тоғыз Конан повесін жазды. Конан алғаш рет 1932 жылдың желтоқсанында «Weird Tales» журналында жарияланды және оның сәттілігі соншалық, Говард 1933 жылдан 1936 жылға дейін журналда он жеті Конан повесін жариялай алды. Говард алғашқы повестерінен кейін Конаннан қысқа үзіліс жасады, кейін 1933 жылдың ортасында оған қайта оралды. Бұл повестер, оның «орталық кезеңі», әдеттегідей және серияның ең нашар повестері деп есептеледі. «Айдың көлеңкесіндегі темірлер» сияқты повестер көбінесе Конан қираған руиндерде монстрден құтқарылған әйелді құтқарады. Егер бұрынғы Конан повестері үш немесе төрт нұсқадан өткен болса, осы кезеңдегі кейбіреулері тек екі нұсқадан ғана тұрды, соның ішінде соңғы нұсқасы. «Үйдегі ұрылар» – бір нұсқада аяқталған жалғыз Конан повесі. Бұл повестер оңай сатылды және оларға «Weird Tales» журналының мұқабасында бірінші және екінші Конан повесі кірді, «Қара коллосс» және «Xuthal of the Du...».

In August 1930 Howard wrote a letter to Weird Tales praising a recent reprint of H. P. Lovecraft's "The Rats in the Walls" and discussing some of the obscure Gaelic references used within. Editor Farnsworth Wright forwarded the letter to Lovecraft, who responded warmly to Howard, and soon the two Weird Tales veterans were engaged in a vigorous correspondence that would last for the rest of Howard's life. By virtue of this, Howard quickly became a member of the "Lovecraft Circle", a group of writers and friends all linked via the immense correspondence of H. P. Lovecraft (who wrote over 100,000 letters in his lifetime), who made it a point to introduce his many like minded friends to one another and encourage them to share stories, utilize each other's invented fictional trappings, and help each other succeed in the pulp field. In time this circle of correspondents has developed a legendary patina about it rivaling similar literary conclaves such as The Inklings, the Bloomsbury Group, and the Beats. Howard was given the affectionate nickname "Two Gun Bob" by virtue of his long explications to Lovecraft about the history of his beloved Southwest, and during the ensuing years he contributed several notable elements to Lovecraft's Cthulhu Mythos of horror stories (beginning with "The Black Stone", his Mythos stories also included "The Cairn on the Headland", "The Children of the Night" and "The Fire of Asshurbanipal"). He also corresponded with other "Weird Tale" writers such as Clark Ashton Smith, August Derleth, and E. Hoffmann Price. The correspondence between Howard and Lovecraft contained a lengthy discussion on a frequent element in Howard's fiction, barbarism versus civilization. Howard held that civilization was inherently corrupt and fragile. This attitude is summed up in his famous line from "Beyond the Black River": "Barbarism is the natural state of mankind. Civilization is unnatural. It is a whim of circumstance. And barbarism must always ultimately triumph." Lovecraft held the opposite viewpoint, that civilization was the peak of human achievement and the only way forward. Howard countered by listing many historic abuses of the citizenry by so called 'civilized' leaders. Howard initially deferred to Lovecraft but gradually asserted his own views, even coming to deride Lovecraft's opinions. With the onset of the Great Depression, many pulp markets reduced their schedules or went out of business entirely. Howard saw market after market falter and vanish. Weird Tales became a bimonthly publication and pulps such as Fight Stories, Action Stories, and Strange Tales all folded. Howard was further hit when his savings were wiped out in 1931 when the Farmer's National Bank failed, and again, after transferring to another bank, when that one failed as well.]] Early 1932 saw Howard taking one of his frequent trips around Texas. He traveled through the southern part of the state with his main occupation being, in his own words, "the wholesale consumption of tortillas, enchiladas and cheap Spanish wine." In Fredericksburg, while overlooking sullen hills through a misty rain, he conceived of the fantasy land of Cimmeria, a bitter hard northern region home to fearsome barbarians. In February, while in Mission, he wrote the poem Cimmeria. It was also during this trip that Howard first conceived of the character of Conan. Later, in 1935, Howard claimed in a letter to Clark Ashton Smith that Conan "simply grew up in my mind a few years ago when I was stopping in a little border town on the lower Rio Grande." However, the character actually took nine months to develop. Howard had originally used the name "Conan" for a Gael reaver in a past life themed story he completed in October 1931, which was published in the magazine Strange Tales in June 1932. Although the character swears by the god "Crom", that is his only link to the more famous successor character. Going back home he developed the idea, fleshing out a new invented world—his Hyborian Age—and populating it with all manner of countries, peoples, monsters, and magic. Howard loved history and enjoyed writing historical stories. However, the research necessary for a purely historical setting was too time consuming for him to engage in on a regular basis and still earn a living. The Hyborian Age, with its varied settings similar to real places and eras of history, allowed him to write fantastical historical fiction without such problems. He may have been inspired in the creation of his setting by Thomas Bulfinch's 1913 edition of his Bulfinch's Mythology called The Outline of Mythology, which contained stories from history and legend, including many which were direct influences on Howard's work. Another potential inspiration is G. K. Chesterton's The Ballad of the White Horse and Chesterton's concept that "it is the chief value of legend to mix up the centuries while preserving the sentiment." By March, Howard had recycled an unpublished Kull story called "By This Axe I Rule!" into his first Conan story. The central plot remains that of a barbarian having become king of a civilized country and a conspiracy to assassinate him. However, he removed an entire subplot concerning a couple's romance and created a new one with a supernatural element; the story was re titled "The Phoenix on the Sword", an element from this new subplot. Howard immediately went on to write two more Conan stories. The first of these was "The Frost Giant's Daughter", an inversion of the Greek myth surrounding Apollo and Daphne, set much earlier in Conan's life. The last of the initial trio was "The God in the Bowl", which went through three drafts and has a slower pace than most Conan stories. This one is a murder mystery filled with corrupt officials and serves as Conan's introduction into civilization, while showing that he is a more decent person than the civilized characters. Before the end of the month, he sent the first two stories to Weird Tales in the same package, with the third following a few days later. With these three completed he created an essay called "The Hyborian Age" in order to flesh out his setting in more detail. There were four drafts of this essay, starting with a two page outline and finishing as an 8,000 word essay. Howard supplemented this with two sketched maps and an additional short piece entitled "Notes on Various Peoples of the Hyborian Age." In a letter dated March 10, 1932, Farnsworth Wright rejected "The Frost Giant's Daughter" but noted that "The Phoenix on the Sword" had "points of real excellence" and suggested changes. "The God in the Bowl" would also be rejected and so a potential fourth Conan story concerning Conan as a thief was abandoned at the synopsis stage. Instead of abandoning the entire Conan concept, as had happened with previous failed characters, Howard rewrote "The Phoenix on the Sword" based on Wright's feedback and including material from his essay. Both this revision and the next Conan story, "The Tower of the Elephant", sold with no problems. Howard had written nine Conan stories before the first saw print. Conan first appeared to the public in Weird Tales in December 1932 and was such a hit that Howard was eventually able to place seventeen Conan stories in the magazine between 1933 and 1936. Howard then took a short break from Conan after his initial burst of stories, returning to the character in mid 1933. These stories, his "middle period," are routine and considered the weakest of the series. Stories, such as "Iron Shadows in the Moon", were often simply Conan rescuing a damsel in distress from a monster in some ruins. While earlier Conan stories had three or four drafts, some in this period had only two including the final version. "Rogues in the House" is the only Conan story to be completed in a single draft. These stories sold easily and they include the first and second Conan stories to feature on the cover of Weird Tales, "Black Colossus" and "Xuthal of the Dusk". Howard's motivation for quick and easy sales at this time was influenced by the collapse of some other markets, such as Fight Stories, in the Depression. In May 1933, a British publisher, Denis Archer, contacted Howard about publishing a book in the United Kingdom. Howard submitted a batch of his best available stories, including "The Tower of the Elephant" and "The Scarlet Citadel", on June 15. In January 1934 the publisher rejected the collection but suggested a novel instead. In late 1933 Howard returned to Conan, starting again slightly awkwardly with "The Devil in Iron". However, this was followed with the beginning of the latter group of Conan stories which "carry the most intellectual punch," starting with "The People of the Black Circle". This was followed by another abortive attempt at a novel, this time a Conan novel which later became Drums of Tombalku. This novel combines elements of two previous Conan stories, "Black Colossus" and "The Scarlet Citadel," with Arthurian myth and provides an overview of Conan and the Hyborian age for the new British audience. Howard sent his final draft to Denis Archer on May 20, 1934. He had worked exclusively on the novel for two months, writing approximately 5,000 words per day, seven days a week. Although he told acquaintances that he had little hope for this novel, he had put a lot of effort into it. However, the publisher went into receivership in late 1934, before it could print the novel. The story was briefly held as part of the company's assets before being returned to Howard. It was later printed in Weird Tales as a serial over five months, beginning with the December 1935 issue. Howard may have begun losing interest in Conan in late 1934, with a growing desire to write westerns. He began to write, although never finished, a Conan story called "Wolves Beyond the Border". This was the first Conan tale to have an explicit (Robert W. Chambers influenced) American setting, although American themes had appeared earlier, and the only one in which Conan himself does not appear. His next story was based on his unfinished material and became "Beyond the Black River" which not only used the different American frontier setting but was also, in Howard's own words, a "Conan yarn without sex interest." In another novel twist, Conan and the other protagonists have, at best, a pyrrhic victory; this was rare for pulp magazines. This was followed by another experimental Conan story, "The Black Stranger", with a similar setting. The story was, however, rejected by Weird Tales, which was rare for later Conan stories. Howard's next piece, "The Man Eaters of Zamboula", was more formulaic and was accepted by the magazine with no problems. Howard only wrote one more Conan story, "Red Nails," which was influenced both by his personal experiences at the time and an extrapolation of his views on civilization. The character of Conan had a wide and enduring influence among other Weird Tales writers, including C. L. Moore and Fritz Leiber, and over the ensuing decades the genre of sword and sorcery grew up around Howard's masterwork, with dozens of practitioners evoking Howard's creation to one degree or another.

Жаңа нарықтар

1933 жылдың көктемінде Говард агент ретінде бұрынғы пульп жазушысы Отис Адельберт Клайнмен жұмыс істей бастады. Клайн оны басқа жанрларда жазуға тырысуға ынталандырды, осылайша нарықтарды кеңейтуге көмектесуді мақсат етті. Клайнның агенттігі Говардтың әңгімелеріне орын табуда табысқа жетті, тіпті Говард өзіндік маркетинг жасағанда қабылданбаған туындыларын да жариялады. Дегенмен, Говард Weird Tales журналына тікелей сатуын жалғастырды. Говард 1932 жылғы Weird Tales журналының мамыр айындағы санында жарияланған "The Horror from the Mound" атты алғашқы "Weird Western" әңгімелерінің бірін жазды. Бұл жанр оның ертедегі "ерекше" әңгімелері (қорқыныш пен фантастика үшін сол кездегі термин) мен кейінгі батыс әңгімелері арасында байланыс құрады. Ол детективтік әдебиет жазуға тырысты, бірақ детективтік оқиғаларды оқуды ұнатпады және оларды жазуға құштар болған жоқ; осы жанрда сәттілікке жете алмады. Конан жаратылғаннан бергі жылдарда Говард Техас және Американың оңтүстік-батысының тарихы мен фольклорына қызығушылық танытты. Оның Х.П. Лавкрафқа жазған көптеген хаттары оннан астам беттен тұрды, онда Азамат соғысының қарт ардагерлері, Техас рейнджерлері және пионерлерден естіген әңгімелерімен толы болды. Оның Конан әңгімелерінде батыс элементтері көріне бастады, ең айқын мысалдары – "Beyond the Black River", "The Black Stranger" және аяқталмаған "Wolves Beyond the Border". 1934 жылға қарай Ұлы депрессиядан зардап шеккен нарықтардың бір бөлігі қалпына келді, бірақ Weird Tales Говардқа 1500 доллардан астам төлем жасауды кешіктірді. Сондықтан автор ерекше әңгімелер жазуын тоқтатып, осы өсіп келе жатқан құмарлығына көшті. Говардтың өміріндегі ең коммерциялық сәтті сериясының біріншісі 1933 жылдың шілдесінде басталды. "Mountain Man" – Брекинридж Элкинс әңгімелерінің біріншісі, оның бұрынғы Sailor Steve Costigan әңгімелерімен ұқсас стильдегі күлкілі батыс әңгімелері, және Говардтың өзінің ашайыңқы, карикатуралық бейнесін басты кейіпкер ретінде бейнелейді. Техастың "үлкен әңгіме" дәстүрінде жазылған бұл әңгіме алғаш рет 1934 жылғы наурыз-сәуір айларында Action Stories журналында жарық көрді және үлкен сәттілікке ие болды, соның салдарынан басқа журналдар Говардтан ұқсас кейіпкерлерді сұрады. Говард Argosy үшін Пайк Беарфилдті, ал Cowboy Stories үшін Бакнер Дж. Граймсті жасады. Action Stories Говардтың қайтысынан кейін де, әр санында жаңа Элкинс әңгімесін жариялауды жалғастырды. Клайнның ұсынысымен ол Брекинридж Элкинс романының құрамында бар қысқа әңгімелер мен жаңа материалдан тұратын "A Gent from Bear Creek" романын жазды. Конан – Говардтың Техастағы достарымен сөйлескен жалғыз кейіпкері және олардың қызығушылық танытқан жалғыз кейіпкері болды. Брекинридж Элкинс және оның әңгімелеріндегі басқа кейіпкерлер Говард үшін тым жақын болғандықтан, олар туралы ашық әңгімелесуге ыңғайлы болмады. 1936 жылдың көктемінде Говард Spicy Adventure Stories журналына "spicy" әңгімелер сериясын сатты. "Spicy" журналдар сол кездегі жұмсақ порнография деңгейіне жақын оқиғаларды ұсынды, бірақ қазір романдық романдарға ұқсас. Говард "bubby twisters" деп атаған бұл әңгімелерде Wild Bill Clanton кейіпкері болды және Sam Walser псевдонимімен жарияланды.

In spring 1933, Howard started to place work with Otis Adelbert Kline, a former pulp writer, as his agent. Kline encouraged him to try writing in other genres in order to expand into different markets. Kline's agency was successful in finding outlets for more of Howard's stories and even placed works that had been rejected when Howard was marketing himself alone. Howard continued to sell directly to Weird Tales, however. Howard wrote one of the first "Weird Western" stories ever created, "The Horror from the Mound," published in the May 1932 issue of Weird Tales. This genre acted as a bridge between his early "weird" stories (a contemporary term for horror and fantasy) and his later straight western tales. He tried writing detective fiction but hated reading mystery stories and disliked writing them; he was not successful in this genre. In the years since Conan had been created, Howard found himself increasingly fascinated with the history and lore of Texas and the American Southwest. Many of his letters to H. P. Lovecraft ran for a dozen pages or more, filled with stories he had picked up from elderly Civil War veterans, Texas Rangers, and pioneers. His Conan stories began featuring western elements, most notably in "Beyond the Black River", "The Black Stranger", and the unfinished "Wolves Beyond the Border". By 1934 some of the markets killed off by the Depression had come back, and Weird Tales was over $1500 behind on payments to Howard. The author therefore stopped writing weird fiction and turned his attentions to this steadily growing passion. The first of Howard's most commercially successful series (within his own lifetime) was started in July 1933. "Mountain Man" was the first of the Breckinridge Elkins stories, humorous westerns in a similar style to his earlier Sailor Steve Costigan stories and again featuring an exaggerated, cartoonish version of Howard himself as the main character. Written as tall tales in the vein of Texas "Tall Lying" stories, the story first appeared in the March–April 1934 issue of Action Stories and was so successful that other magazines asked Howard for similar characters. Howard created Pike Bearfield for Argosy and Buckner J. Grimes for Cowboy Stories. Action Stories published a new Elkins story every issue without fail until well after Howard's death. At Kline's suggestion, he also created A Gent from Bear Creek, a Breckinridge Elkins novel comprising existing short stories and new material. Conan remained the only character that Howard ever spoke of with his friends in Texas and the only one in whom they seemed interested. It is possible that Breckinridge Elkins and the other characters in his stories were too close to home for Howard to be entirely comfortable discussing them. In the spring of 1936, Howard sold a series of "spicy" stories to Spicy Adventure Stories. The "spicy" series of pulp magazines dealt in stories that were considered borderline softcore pornography at the time but are now similar to romance novels. These stories, which Howard referred to as "bubby twisters", featured the character Wild Bill Clanton and were published under the pseudonym Sam Walser.

Novalyne Price (Новалин бағасы)

Говардтың өмірінде тек бір ғана сүйіктісі болған, ол – Новалин Прайс. Прайс – Говардтың ең жақсы достарының бірі, Тевис Клайд Смитпен бұрынғы қарым-қатынаста болған, оны орта мектептен білген және олардың арасы үзілген соң да достықтарын сақтап қалған. Ол Говардпен 1933 жылдың көктемінде, Говард Смиттен анасын Браунвуд клиникасына апарып келген соң кездескен. Говард пен Смит Прайс фермасына барды, ал Смит достарын бір-бірімен таныстырды. Прайс жазушы болуді армандаған, бұрын Смиттен Говард туралы естіген және оны жеке кездесуге асыққан. Бірақ ол күткендей болмады. Ол алғашқы кездесуі туралы күнделігіне былай деп жазды: «Ол жазушы еді! Ол ма? Бұл сенуге келмейтін нәрсе. Ол жазушы киінгендей киінбеген еді». Олар бір-бірінен ажырасып, бір жылдан астам уақыт көрмеді. 1934 жылдың соңында Прайс туысы, ағылшын тілі кафедрасының меңгерушісі арқылы Кросс Плейнс орта мектебінде мұғалім болып жұмысқа орналасты. Жаңа әріптестерімен сөйлескенде, ол оны «езуандыққа» және «есі дұрыс емес» деп айыптаудан қорғады, содан кейін үйіне телефон соғып, хабар қалдырды. Оған жауап келмегендіктен, ол бірнеше рет тағы да қоңырау шалды. Прайс Хестер Хауард телефон қоңырауларын тоқтатып қойғаннан кейін Говардтың үйіне жеке барып келді. Қала ішінде бір айналып келгеннен кейін, олар алғашқы кездесулерін ұйымдастырды. Келесі екі жылдың көп бөлігінде олар кездесіп, жазу, философия, тарих, дін, қайта туу және тағы басқа көптеген мәселелерді талқылады. Екеуі де үйленуді ойлады, бірақ бір уақытта емес. 1935 жылдың ортасында Прайс шамадан тыс жұмыс істегеннен ауырып қалды. Оның дәрігері, Говардтың әкесінің досы, оған қарым-қатынасты аяқтап, басқа штатта жұмыс іздеуді кеңес берді. Осы кеңеске келіскенімен, босатылғаннан кейін көп ұзамай Говардпен кездесті. Бірақ Говард анасының денсаулығымен алаңдап, оған қажетті көңіл бөлмеді. Олардың қарым-қатынасы ұзаққа созылмады. Өзінің ешкіммен байланысы жоқ деп есептеген Прайс Говардтың ең жақсы достарының бірі, Труэтт Винсонмен кездесе бастады. Говард пен Труэтт Нью-Мексикоға бір апталық сапарға шыққанда (осы сапар кейіннен «Қызыл тырнақтар» атты соңғы Конан әңгімесіне шабыттандырды) олардың қарым-қатынасын білді. Жады мен жазу қабілетін жақсарту үшін Прайс күнделікті әңгімелерін жазып, Говардпен өткізген уақытының құпия жазбасын сақтап қалды. Бұл жылдардан кейін, ол олардың қарым-қатынасы туралы «Жалғыз баққан» атты кітап жазғанда пайдалы болды, ол 1996 жылы Говард рөлінде Винсент Д’Онофрио және Прайс рөлінде Рене Зеллвегер қатысқан «Барлық әлемнің кеңдігі» фильмінің негізі болды.

Howard is only known to have had one girlfriend in his life, Novalyne Price. Price was an ex girlfriend of Tevis Clyde Smith, one of Howard's best friends, whom she had known since high school and they had remained friends after their relationship ended. She first met Howard in spring 1933 when Howard was visiting Smith after driving his mother to a Brownwood clinic. Howard and Smith drove to the Price farm and Smith introduced his friends to each other. Price was an aspiring writer, had heard of Howard from Smith in the past and was enthusiastic to meet him in person. However, he was not what she expected. She wrote in her diary about this first meeting: "This man was a writer! Him? It was unbelievable. He was not dressed as I thought a writer should dress." They parted after a drive and would not see each other again for over a year. In late 1934 Price got a job as a schoolteacher in Cross Plains High School through her cousin, the Head of the English department. When Howard came up in conversation with her new colleagues she defended him from accusations of being a "freak" and "crazy," then phoned his house and left a message. This call was not returned so she tried a few more times. Price visited the Howard house in person after having her telephone calls blocked by Hester Howard. After a drive through town they arranged their first date. Through much of the next two years they dated on and off, spending much time discussing writing, philosophy, history, religion, reincarnation and much else. Both considered marriage but never at the same time. Price became ill from overwork in mid 1935. Her doctor, a friend of Howard's father, advised her to end the relationship and get a job in a different state. Despite agreeing to this, she met with Howard soon after being discharged. Howard, however, was too preoccupied with the state of his mother's health to give her the attention she wanted. Their relationship did not last much longer. Not considering herself to be in an exclusive relationship, Price began dating one of Howard's best friends, Truett Vinson. Howard discovered his friends' relationship while he and Truett were on a week's trip together to New Mexico (the same trip which inspired a lot of the final Conan story "Red Nails"). In an effort to improve her memory and writing, Price began recording all her daily conversations into a journal, in the process preserving an intimate record of her time with Howard. This was useful years later when she wrote of their relationship in a book called One Who Walked Alone, which was the basis for the 1996 film The Whole Wide World starring Vincent D'Onofrio as Howard and Renée Zellweger as Price.

Өлім

1936 жылға қарай Говардтың жазған барлық көркем әдебиеттері дерлік вестерндерге арналды. «Bear Creek-тен келген джентльмен» романын Герберт Дженкинс Англияда жариялауға тиіс еді, және барлық мәліметтер бойынша ол, соңғысынан шығып, беделді кітап нарығына еніп жатқандай көрінді. Дегенмен, Говардтың өмірі ерекше қиындыққа толы болды. Оның барлық жақын достары үйленіп, мансаптарына берілді, Новалин Прайс Крос-Плейнстен аспирантураға кетті, ал оның ең сенімді нарығы – «Таңғажайып әңгімелер» төлемдерін жасаудан қалып қойды. Оның отбасы да күйреп бара жатты. Анасы ондаған жылдар бойы туберкулезбен ауырып, соңында өлімге жақындады. Үйде күтім көрсететін қызметкерлердің үнемі кедергі келтіруі, оның күтімі үшін түрлі санаторийлерге жиі сапарлар Говардқа жазуды дерлік мүмкін емес етті. Кейіннен Говардтың жоспарлары туралы да белгілі бір көріністер болды. 1935-1936 жылдары бірнеше рет анасының денсаулығы нашарлаған сайын, ол әкесіне өзін-өзі өлтіруді жоспарлап отырғаны туралы ишара жасады, бірақ әкесі сол кезде түсінбеді. «Мен жеткілікті ұзақ өмір сүрдім: менің өмір салтым сарғыш жапыраққа айналды, және қартайған шақта маған құрмет, махаббат, бағыну, достарымның тобы сияқты нәрселер күтпеуім керек, бірақ олардың орнына қарғыс, қатты емес, бірақ терең, ауыз құрметі, демі, кедей жүректі жоққа шығаруға және батылдық танытуға шақыратын нәрселер керек». 10 маусымда ол Браунвудқа барып, бүкіл отбасы үшін жерлеу учаскесін сатып алды. Өзін-өзі өлтіруге бір күн бұрын, әкесі анасының ақыры қайтыс болғанын растағанда, ол әкесі кейін қайда баратынын сұрады. Айзек Говард ұлы барса, сонда баратынын айтты, ол Крос-Плейнстен кетуге ниетті деп ойлады. Мүмкін, Говард әкесі онымен бірге отбасылық өмірін аяқтауға қосылады деп ойлаған шығар. 1936 жылдың маусым айында Хестер Говард соңғы рет комаға түскенде, оның ұлы әкесімен және отбасының достарымен бірге аз ұйықтады, көп кофе ішті және көңілі күйзелді. 1936 жылдың 11 маусымында Говард анасының медбикесі, Грин ханымнан анасы есін жинай ма деп сұрады. Ол «жоқ» деп жауап бергенде, ол машинасына қарай жүгіріп, қолғап қорапшасынан тапаншаны алып, өзін басына атып өлтірді. Ол сегіз сағаттан кейін қайтыс болды. Үш негізгі пікір бар: бірі Говард Эдип кешенінен немесе осыған ұқсас нәрседен зардап шеккенін айтады; екінші пікір Говард ауыр депрессиядан зардап шеккенін көрсетеді; үшінші пікір Говардта ешқандай бұзылыс болмаған және оның өзін-өзі өлтіруі стреске қалыпты реакция болды.

By 1936, almost all of Howard's fiction writing was being devoted to westerns. The novel A Gent from Bear Creek was due to be published by Herbert Jenkins in England, and by all accounts it looked as if he was finally breaking out of the pulps and into the more prestigious book market. However, life was becoming especially difficult for Howard. All of his close friends had married and were immersed in their careers, Novalyne Price had left Cross Plains for graduate school, and his most reliable market, Weird Tales, had grown far behind on its payments. His home life was also falling apart. Having suffered from tuberculosis for decades, his mother was finally nearing death. The constant interruptions of care workers at home, combined with frequent trips to various sanatoriums for her care, made it nearly impossible for Howard to write. In hindsight, there were hints about Howard's plans. Several times in 1935–36, whenever his mother's health had declined, he made veiled allusions to his father about planning suicide, which his father did not understand at the time. I have liv'd long enough: my way of lifeIs fall'n into the sere, the yellow leaf;And that which should accompany old age,As honour, love, obedience, troops of friends,I must not look to have; but, in their stead,Curses, not loud but deep, mouth honour, breath,Which the poor heart would fain deny, and dare not.|sign=William Shakespeare|source=Macbeth, Act V, Scene III

In the weeks before his suicide, Howard wrote to Kline giving his agent instructions of what to do in case of his death, he wrote his last will and testament, and he borrowed a .380 Colt Automatic from his friend Lindsey Tyson. On June 10, he drove to Brownwood and bought a burial plot for the whole family. On the night before his suicide, when his father confirmed that his mother was finally dying, he asked where his father would go afterwards. Isaac Howard replied that he would go wherever his son went, thinking he meant to leave Cross Plains. It is possible that Howard thought his father would join him in ending their lives together as a family. In June 1936, as Hester Howard slipped into her final coma, her son maintained a death vigil with his father and friends of the family, getting little sleep, drinking huge amounts of coffee, and growing more despondent. On the morning of June 11, 1936, Howard asked one of his mother's nurses, a Mrs. Green, if his mother would ever regain consciousness. When she told him no, he walked out to his car in the driveway, took the pistol from the glove box, and shot himself in the head. He died eight hours later, Three main points of view exist: some have declared that Howard suffered from an Oedipal complex or similar; another viewpoint is that Howard suffered from major depressive disorder; the third view is that Howard had no disorders and his suicide was a common reaction to stress.

Санаты

Говардтың нәсіл және нәсілшілдікке қатысты көзқарасы пікірталас тудырады. Говард нәсілді физикалық сипаттамалар мен мотивацияны қысқаша білдіру үшін пайдаланды. Ол кейде қарапайымдық үшін нәсілдік стереотиптерді де қолданған. Сонымен қатар, ол болашақ қақтығыстарда кім жеңсе де, бұл жеңіс уақытша ғана болатынына сенді. Мысалы, "Түнгі қанаттар" шығармасында Говард былай деп жазады:

Говард жасы ұлғайған сайын түрлі әсерлерге байланысты нәсілшілдік көзқарастарынан бас тартып, өзгерді. Кейінгі туындыларында қара нәсілді кейіпкерлермен қатар, еврейлер сияқты басқа да азшылық топтары жиі кездеседі. Говардтың нәсілге қатысты көзқарастары тұрғысынан маңызды туындылар – "Қара Қанаан" және "Соңғы ақ адам", оларда ақ басты кейіпкерлер қара нәсілділермен, олардың қаталдығымен сипатталатын соғыста бейнеленген. Говард өз заманы мен орнына қарамастан феминистік көзқарастарға ие болды және оларды жеке және кәсіби өмірінде қолдады. Говард достары мен әріптестеріне әйелдердің жетістіктері мен қабілеттерін қорғап хаттар жазды. Говардтың көркем шығармаларындағы күшті әйел кейіпкерлерінің қатарында протофеминист Dark Agnes de Chastillon ("Қылыш қолданған әйел", 1932–1934 жж.); ерте заманғы пират Хелен Таврел ("Пираттар аралының апаты", 1928), екі пират және Конанның серіктері Белит ("Қара жағалаудың патшайымы", 1934) және Қызыл бауырластықтың Валериясы ("Қызыл тырнақтар", 1936); сондай-ақ украиндық жалдамалы әскері Қызыл Соня Рогатинодан ("Құбыжықтың көлеңкесі", 1934).

Физикалық

Физикалық тұрғыдан Говард бойы биік, денесі мықты болған. Оның жүзі жұмсақ, дөңгелек, дауысы жұмсақ әрі терең еді. Э. Хоффман Прайс 1934 жылы Говардпен алғаш кездескен кезде "нақты адамның және осы қызықты әңгімелерде көрініс берген адамның екі бейнесін біріктіруге тырысып жатты. Бұл синтез ешқашан орындалмады. Ол хаттарында естілетін қиял мен поэзияға толы болды, және жарияланған көптеген туындыларында оның жарық көргені байқалды, бірақ әдетте жазушыларда болатындай, оның сыртқы келбеті оның ішкі әлемін жасырды. Оның беті әлі бұрыштарға қатаңдамаған, жас бала сияқты көрінетін, көк көздері сәл ілгері шығып тұрды, олардың кең ашықтығы оның өткір зиялылығы мен шапшаң қиялын көрсетпеді. Алғашқы көрініс – күшті, мықты, дөңгелек бетті, мейірімді және біршама жайлы көрінетін адам."

Демалыс уақыты

Хауард басқа адамдардың әңгімелерін тыңдауды ұнататын. Бала кезінде ол отбасы мүшелерінің айтқан әңгімелерін тыңдап, ересек болған соң әңгіме айтуға дайын үлкен адамдардан әңгімелер жинады. Говардтың ата-анасы екеуі де әртүрлі дағдымен әңгіме айтушылар болған және ол ХХ ғасырдың басында Техаста өсті, онда қиянат әңгімелер айту стандартты ойын-сауық түрі болған. Говардтың өзі де табиғи әңгіме айтушы еді, кейіннен кәсіби әңгіме айтушыға айналды. Бұл факторлардың жиынтығы Говардтың фактілерді әшекейлеп айтуына себеп болды, ол алдау ниетімен емес, жақсы әңгіме үшін жасаған. Бұл Говардтың өзін түсіну мақсатымен оның еңбектерін және хаттарын оқитын өмірбаяндар үшін қиындық тудыруы мүмкін. Говардтың өте жақсы есте сақтау қабілеті болды және бірнеше рет оқығаннан кейін ұзақ өлеңдерді жаттай алатын. 1932 жылы Говард машина сатып алғаннан кейін, ол достарымен Техас және көршілес штаттарға үнемі саяхаттар жасады. Лавкрафқа жазған хаттарында ол саяхаттарында кездескен тарих және география туралы да ақпарат берген. Говард бокспен шұғылданып, оның жанкүйері болды, сондай-ақ ауыр атлетикамен әуестенді.

Жазу

Роберт Э. Говард библиографиясы

Говардтың алғаш рет жарияланған өлеңі – "Теңіз" – 1923 жылдың басындағы жергілікті газет "Бейлор Біріккен мәлімдемесінің" санында жарық көрді. Оның алғашқы жарияланған әңгімесі "Найза мен азу тісі" болды, ол 1924 жылдың қараша айының соңында сатылып, 1925 жылдың шілде айында "Weird Tales" журналында жарияланды.

Стильдер мен тақырыптар

Говардтың ерекше әдеби стилі экзистенциализм, поэтикалық лиризм, зорлық-зомбылық, қаталдық, юмор, бурлеск және реализмнің қатаң стилінің үйлесіміне негізделген. Говардтың техас аңыздарымен айналысуы оның туындыларының ырғағы, күші және шынайылығының бастауы болды. Говард өзінің әңгімелеріндегі көріністерді суреттеу үшін сөздерді тиімді пайдаланды; оның осы қабілеті аңыз айту және поэзиядағы шеберлігі мен тәжірибесімен байланысты. Говардтың шығармаларының, әсіресе Конан әңгімелерінің, тоны қатал және қараңғы. Бұл әңгімелердегі фантастикалық элементтермен зейінге келмейді. ХХ ғасырдың басында Техастағы мұнай ағынының тікелей куәсі болу Говардтың өркениетке деген көзқарасына әсер етті. Прогрестің артықшылықтарымен бірге заңсыздық пен сыбайлас жемқорлық та келді. Говардтың жазуларындағы ең көп кездесетін тақырыптардың бірі – тарихқа деген оның көзқарасына негізделген, өркениеттердің қайта-қайта өркендеп, іздеуге түсіп, құлдырап, содан кейін басқа халықтар тарапынан басылып алынуы. Оның көптеген туындылары құлдырау кезеңінде немесе өлген өркениет қалдырған қираған орындарда өрбиді.

Табыс пен әсерлер

Техастағы мұнай өрбуі "Говардтың өмірі мен өнеріне ең күшті ықпал еткен факторлардың бірі болды", дегенмен ол оны жек көретін. Говард мұнай өнеркәсібін, онымен байланысты барлық адамдар мен нәрсені жек көре бастады. Мұнай өрбуі Говардтың өркениетке деген көзқарасына зор әсер етті, оны қазіргі Техастағы мұнай өнеркәсібі сияқты, үнемі өркендеу мен құлдырау циклы ретінде қарады. Крос-Плейнс сияқты қалалар пионерлардың еңбегімен салынған. Өрбу кезінде адамдар мен инвестициялар түрінде өркениет келді, бірақ сонымен қатар әлеуметтік құлдырау да болды. Мұнайшылар қаланың дамуына ұзақ мерзімді ешқандай үлес қоспады және ақырында келесі мұнай кен орнына кетіп қалды. Бұл Говардты өркениеттің бұзғыш екендігіне және қоғамның жалпы құлдырап бара жатқандығына көндірді. Говард он бес жасында алғаш рет "Adventure" (Авантюра) атты танымал журналды сатып алды. Осы журналдағы әңгімелер мен авторлар Говардқа зор әсер етті. Сол жылы ол өзінің алғашқы "Билл Смолли және адам көзінің күші" атты әңгімесін журналға жіберді, бірақ ол қабылданбады. Өмірі бойы көптеген әрекеттеріне қарамастан, Говард ешқашан "Adventure" журналына бірде-бір әңгіме сата алмады. Говард досы Х.П. Лавкрафттан әсер алды, сонымен қатар Лавкрафтқа жазған хаттарында талқылаған көптеген идеялары оның шығармаларында қайталанды, ал әріптесімен болған әңгімелер оған пайдалы болды. Лавкрафт та өз жұмысына Говардқа тән қимыл-әрекеттерді қоса бастады, мысалы, "Инсмут үстіндегі көлеңке" романында. 1931 жылдың көп бөлігін Говард Лавкрафт стилін еліктеуге тырысты. Сол жылдан кейін ол оның ең тиімді бөліктерін сіңіріп алып, оларды өзіндік стильде қолданды. Говардқа шабыт берген тағы бір нәрсе – теософия және Елена Блаватская мен Уильям Скотт Эллиоттың теориялары. Олар жоғалған өркениеттер, ежелгі даналық, түрлер, сиқыр, суға батқан құрлықтар және Лемурия, Атлантида және Гиперборея сияқты жерлерді сипаттады, сонымен қатар танымал фантастикалық жазушыларға да ықпал етті. Говард кейінгі жазушыларға, соның ішінде Сэмюэл Р. Делани, Дэвид Геммелл, Майкл Муркок, Мэтью Вудринг Стовер, Чарльз Р. Сондерс, Карл Эдвард Вагнер, Пол Керни, Стивен Эриксон, Джо Р. Лансдейл және Уильям Кингке әсер етті және шабыт берді. Ол сондай-ақ фантастикалық әдебиет саласына Дж.Р.Р. Толкинмен және оның жоғары фантастика жанрын құруымен теңестірілетін зор ықпал етті.

The oil boom in Texas was "one of the most powerful influences on [Howard's] life and art", albeit one that he hated. Howard grew to despise the oil industry along with everyone and everything associated with it. The oil boom heavily influenced Howard's view of civilization as a constant cycle of boom and bust in the same manner as the oil industry in contemporary Texas. A town such as Cross Plains was built by pioneers. The boom brought civilization in the form of people and investment but also social breakdown. The oil people contributed little or nothing to the town in the long term and eventually left for the next oil field. This led Howard to see civilization as corrupting and society as a whole in decay. Howard first bought a pulp magazine, a copy of Adventure, when he was fifteen. The stories and writers featured in this magazine were a strong influence on Howard. In the same year, he sent his first story, "Bill Smalley and the Power of the Human Eye", to the magazine, although it was rejected. Despite repeated attempts during his life, Howard never sold a story to Adventure. Howard was both influenced by and an influence on his friend H. P. Lovecraft. Many ideas that he discussed in his letters to Lovecraft were repeated in his fiction and the discussion with a fellow professional writer was useful to him. For his part, Lovecraft began to include Howardian action sequences in his own work, for example in The Shadow over Innsmouth. Much of 1931 was spent by Howard attempting to mimic Lovecraft's style. After that year, he had absorbed the parts of it that worked best for him and made them his own. Another inspiration for Howard was Theosophy and the theories of Helena Blavatsky and William Scott Elliot, who described lost civilizations, ancient wisdom, races, magic and sunken continents and the lands of Lemuria, Atlantis and Hyperborea, and also influenced other writers of weird fiction. Howard influenced and inspired later writers including Samuel R. Delany, David Gemmell, Michael Moorcock, Matthew Woodring Stover, Charles R. Saunders, Karl Edward Wagner, Paul Kearney, Steven Erikson, Joe R. Lansdale, and William King. He also has an influence on the field of fantasy fiction rivaled only by J. R. R. Tolkien and Tolkien's similarly inspired creation of the modern genre of high fantasy.

Сын

Роберт Э. Говардты және оның туындыларын сынау жиі биогрфиялық егжей-тегжейлерге және "екіұшты мақтауларға" тосады. Кейбіреулер Говардты білімсіз, өршіл ғалым деп есептейді және оның табысы шеберлікке қарағанда көбінесе сәттілікке байланысты деген пікірде. Говардтың еңбегін сынға алған алғашқы кәсіби сыншы – Хоффман Рейнольдс Хейс, ол "Нью-Йорк Таймс" кітап шолуында "Аркхэм Хаус" жинағы "Жұмбақ бет және басқалары" туралы жазды. "Психотикалық құмарлықтағы Супермен" деген тақырыппен Хейс: "Говард Лавкрафт космогониясын және демонлогиясын кеңінен пайдаланды, бірақ оның өзінің үлесі – садистік жеңімпаз болды, ол басын сындырып қиындықтарын шеше алмағанда, сиқырға және Лавкрафттың Ескі Құдайларының көмегіне жүгінді. Бұл әңгімелер жақсы деңгейде жазылған (кейбір бестселлерлерден тіпті жоғарырақ) және көптеген комикстер мен радиосериалдарда кездесетін Супермен жанрымен байланысты". Содан кейін Хейс Говардтың өзіне және ол жазған жанрға көшті: "Сезімтал бала, ол сыныптастарынан зорлық көргенге ұқсайды. Говардтың кейіпкерлері оның тілектерінің көрінісі болды. Оның өміріндегі барлық ашу-ыза мен көңілсіздік сиқыр мен батырлық қырғынның арман әлемінде жеңіліске ұшырады. Супермен де дәл осылай өнеркәсіптік дәуірдің жартылай сауатты өнімінің басынан өткен мазасыздық пен наразылықты жеңеді. Жамандық мәселесі мүмкін емес құдіретті батырмен шешіледі. Осылайша, пұлп және комикстердің батыр әдебиеті терең қайшылықтың белгісі болып табылады. Бір жағынан, бұл – әлсіздік пен қорқынышқа куәлік, ал екінші жағынан – эпостың төмендеген көшірмесі. Бірақ ежелгі батырлық оқия оны тудырған мәдениеттің маңызды элементтерін дәріптеді. Говардтың кейіпкерлері екіге бөлінген сананың жетілмеген қиялын көрсетеді және логикалық түрде шизофренияға жол ашады. Говард туралы ол былай деп жазды: "Говард өзінің балалық материалдарының шектерін жазуының күші мен ашуымен, сондай-ақ оның қиялымен жеңіп шықты, ол оның батыры Конанның ең ақылға сыймас армандарынан да асып түсті". Оның ең жақсы туындыларында Говардтың жазуы энергиямен соншалықты зарядталғандай көрінеді, тіпті ұшқын шығарады. "Қара шеңбердің халқы" сияқты әңгімелер оның қызулығынан туған қатал және ескі жарықпен жарқырайды. Говард фантастиканың Томас Вольфы болды, оның Конан туралы әңгімелерінің көпшілігі сыртқа шығу қажеттілігімен құлап бара жатқандай көрінеді. Дегенмен, оның басқа да еңбектері көзге түспеді немесе мүлдем нашар болды. Говардты зерттеуші Роб Роем "бізге ешқашан үйретпеуге болмайды" деген фразаны Говардтың дағдысы мен білімінің жетіспеуі туралы жиі айтылатын ойдың өзгеруі деп санайды. Роем бұл пікірде Говард туралы айтылғандардың ешқайсысы да дұрыс емес екенін, бірақ олардың ешқайсысы да Муркокқа тән емес екенін айтады. "Wizardry & Wild Romance" еңбегінде Муркок сонымен қатар Говардтың "эпикалық фантазияға американдық мектептің жолын бұрынғы жазу мен тұрақсыз бейнелерден алыстатуға көмектескенін, Хэммет, Чандлер және Black Mask пұлп жазушылары американдық детективтік әдебиеттің бағытын өзгерткендей" және ол "өмірінде коммерциялық тұрғыдан сәтті жазушы болған жоқ. Оның асықпай, абайсыз, беймәлім стилі классикалық пұлптерге ұнамайды. Оның көптеген туындылары ең арзан басылымдарда жарық көрді".

Criticism of Robert E. Howard and his work often turns towards biographical details and "backhanded compliment[s]." Some imply that Howard was an uneducated idiot savant and that his success was due more to luck than skill. The first professional critic to comment on Howard's work was Hoffman Reynolds Hays, reviewing the Arkham House collection Skull Face and Others in The New York Times Book Review. Under the title "Superman on a Psychotic Bender", Hays wrote, "Howard used a good deal of the Lovecraft cosmogony and demonology, but his own contribution was a sadistic conqueror who, when cracking heads did not solve his difficulties, had recourse to magic and the aid of Lovecraft's Elder Gods. The stories are written on a competent pulp level (a higher level, by the way, than that of some best sellers) and are allied to the Superman genre which pours forth in countless comic books and radio serials." Hays then moved on to Howard himself and the genre in which he wrote:

quote|A sensitive boy, he was apparently bullied by his schoolmates. Howard's heroes were consequently wish projections of himself. All of the frustrations of his own life were conquered in a dream world of magic and heroic carnage. In exactly the same way Superman compensates for all the bewilderment and frustration in which the semi literate product of the Industrial age finds himself enmeshed. The problem of evil is solved by an impossibly omnipotent hero. Thus the hero literature of the pulps and the comics is symptomatic of a profound contradiction. On the one hand it is testimony to insecurity and apprehension, and on the other it is a degraded echo of the epic. But the ancient hero story was a glorification of significant elements in the culture that produced it. Mr. Howard's heroes project the immature fantasy of a split mind and logically pave the way to schizophrenia. On Howard in particular, he wrote:

quote|Howard overcame the limitations of his puerile material by the force and fury of his writing and by his imagination, which was powerful beyond his hero Conan's wildest dreams of power. In his best work, Howard's writing seems so highly charged with energy that it nearly gives off sparks. Stories such as "The People of the Black Circle" glow with the fierce and eldritch light of his frenzied intensity. At his best, Howard was the Thomas Wolfe of fantasy, and most of his Conan tales seem to almost fall over themselves in their need to get out. Yet his other work was either unremarkable or just abysmal. Howard scholar Rob Roehm considers the use of the phrase "can't ever be taught" to be a variation on the recurrent theme of Howard's lack of skill or training. Roehm counters that none of the assertions made about Howard in that comment are true, although none of them are unique to Moorcock either. In Wizardry & Wild Romance, Moorcock has also written both that Howard "brought a brash, tough element to the epic fantasy that did as much to change the course of the American school away from previous writing and static imagery as Hammett, Chandler and the Black Mask pulp writers were to change the course of the American detective fiction" and that he "was never a commercially successful writer in his lifetime. His brash, hasty, careless style did not lend itself to the classier pulps. Most of his work appeared in the cheapest of them."

Табысы

Келесі кестеде Говардтың өміріндегі жазудан түскен табысы, маңызды кезеңдер мен оқиғалар жылдар бойынша көрсетілген. Ұлы депрессия кезінде Говард Кросс-Плейнстегілердің барлығынан көп табыс тапқан. Говард қайтыс болғанда, "Мырза әңгімелер" журналы оған 800-1300 доллар қарыз болды. (Инфляцияға орай түзетілгенде, бұл сома $ мен $ аралығында болады.) + Роберт Э. Говардтың жазудан түскен табысыЖылТабысИнфляцияға сәйкес түзетілгенЕскермелер1926$50.00$1927$37.50$1928$186.00$Алғашқы Соломон Кейн басылып шықты1929$772.50$Алғашқы Кулл, алғашқы Стив Костиган1930$1,303.50$Oriental Stories жарық көрді, алғашқы Бран Мак Морн1931$1,500.26$1932$1,067.50$Fight Stories тоқтатылды, Клайн агент ретінде жұмысқа алынды, алғашқы Конан1933$962.25$Oriental Stories Magic Carpet болып өзгерді1934$1,853.05$Magic Carpet тоқтатылды, Action Stories қайта жарық көрді, алғашқы кәсіби Эл Борак, алғашқы Кирби О'Доннелл, алғашқы Бреккенридж Элкинс1935$2,000+$Жазбалар толық емес1936$«1936 жылдың көктеміне қарай, ол сатылымдардың рекордтық деңгейінде болды». дереккөз:

Хаттар

Үш баспа үйі Говардтың хаттарының жинағын шығарды. 1989 және 1991 жылдары Necronomicon Press Глен Лордтың редакциясымен, Расти Берк, С. Т. Джоши және Стив Бехрендс қатысқан екі томдық (1923–1930 және 1931–1936) «Роберт Э. Говард: Таңдалған хаттар» жинағын жариялады. 2007 және 2008 жылдары Роберт Э. Говард қорының баспасы Роб Роем редакциялаған үш томдық «Роберт Э. Говардтың жинақталған хаттары» (1923–1929, 1930–1932 және 1933–1936) жинағын шығарды. Сонымен қатар, 2009 жылы Hippocampus Press С. Т. Джоши, Дэвид Шульц және Расти Берк редакциялаған Говард пен Х. П. Лавкрафттың хат алмасуын «Еркіндікке жол: Х. П. Лавкрафт пен Роберт Э. Говардтың хаттары» деген атпен екі томдық жинақта (1930–1932 және 1933–1936) жариялады.

Мұра

Роберт Хауардтың мұрасы 1936 жылы қайтыс болғаннан кейін де жалғасты. Говардтың ең танымал кейіпкері, Конан варвар, поп-мәдениетке терең із қалдырды, оны маймылдар Тарзан, граф Дракула, Шерлок Холмс және Джеймс Бонд сияқты иконалармен салыстырды. Говардтың сыншылар тарапынан алғашқы беделі төмендеді, бірақ ондаған жылдар бойы Говард туралы зерттеулер жарияланды. Бұған алғашқы кәсіби жарияланым мысалы – Л. Спраг де Камптың «Қараңғы аңғардың тағдыры» (1983) еңбегі болды, одан кейін Дон Херронның «Қараңғы варвар» (1984) және Марк Финннің «Қан мен дауыл» (2006) сияқты басқа да еңбектер жарық көрді. Сондай-ақ 2006 жылы Говардты одан әрі зерттеуді қолдау үшін Роберт Э. Говард қоры құрылды. Роберт Э. Говардтың қайтысынан кейін соттар оның мүлігін әкесіне берді, ол Говардтың әдеби агенті Отис Адельберт Клайнмен жұмысын жалғастырды. Доктор Айзек Хауард құқықтарды досы доктор Пере Куйкендаллға берді, ол оларды әйелі Алла Рэй Куйкендаллға және қызы Алла Рэй Морриске тапсырды. Моррис құқықтарды туысы Зора Мей Брайанттың жесіріне қалдырды, ол бақылауды балалары Джек Баум мен Терри Баум Роджерске берді. Баумдар ақырында құқықтарын швед (қазір АҚШ) компаниясы Paradox Entertainment-ке сатты. Говардтың алғашқы жарияланған романы «Бейр Криктегі джентльмен» өлімінен бір жыл кейін Ұлыбританияда басылды. АҚШ-та оған Говардтың әңгімелер жинағы «Жұмбақ бет және басқалары» (1946) және «Жеңімпаз Конан» (1950) романы ілесіп келді. «Жеңімпаз Конанның» сәттілігі Gnome Press баспасынан Конан кітаптарының сериясын құруға әкелді, оның кейінгі редакторы Л. Спраг де Камп болды. Серияның алғашқы Конан пастиші – де Камп пен швед Говард жанкүйері Бьёрн Ньбергтің «Конанның оралуы» романы жарық көрді. Де Камп ақырында Конан әңгімелері мен жалпы Конан брендіне бақылауды иеленді. Оскар Френд Клайнның орнын басып, әдеби агент болды, одан кейін оның қызы Китти Уэст келді. Ол 1965 жылы агенттікті жапқанда жаңа агент қажет болды. Де Кампқа бұл рөл ұсынылды, бірақ ол оның орнына Глен Лордты ұсынды. Лорд Говардтың жанкүйері ретінде бастады және басқа жағдайда жоғалып кетер еді деген көптеген жарияланбаған туындыларды қайта тауып, оларды «Кеш әрқашан келеді» (1957) және өзінің «Говард коллекционері» (1961–1973) журналында басып шығарды. Ол Конаннан басқа туындыларға жауапты болды, ал кейін Конан әңгімелерінің мәтіндік тұрғысынан таза нұсқаларын қалпына келтірді. 1966 жылы де Камп Lancer Books баспасымен келісімге келіп, Конан сериясын қайта басып шығарды, бұл 1970-ші жылдардың «Бірінші Говард Бумына» әкелді; олардың танымалдығын көптеген томдардың мұқабасындағы Франк Фразеттаның суреттері арттырды. Оның көптеген туындылары қайта басылды (кейбіреулері алғаш рет басылды) және олар комикстер мен фильмдер сияқты басқа да медиаға тарады. Конан әңгімелерін де Камп көбірек өңдеді, ал сериялар түпнұсқа әңгімелерді алмастырғанға дейін пастиктермен кеңейтілді. Осыған жауап ретінде Хауардтың түпнұсқа, өңделмеген әңгімелерін талап ететін тазалық қозғалысы пайда болды. Бірінші бум 1980 жылдардың ортасында аяқталды. 1990 жылдардың соңы мен 21 ғасырдың басында «Екінші Говард Бумы» болды. Бұл пуристер қалаған қалпына келтірілген мәтіндері бар Говардтың жаңа жинақтарын басып шығарды. Бұрынғыдай, бұл өсім жаңа комикстерге, фильмдерге және компьютерлік ойындарға әкелді. Говардтың Кросс-Плейнс қаласындағы үйі Роберт Э. Говард мұражайына айналдырылды, ол тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.

Robert E. Howard's legacy extended after his death in 1936. Howard's most famous character, Conan the Barbarian, has a pop culture imprint that has been compared to such icons as Tarzan of the Apes, Count Dracula, Sherlock Holmes, and James Bond. Howard's critical reputation suffered at first but over the decades works of Howard scholarship have been published. The first professionally published example of this was L. Sprague de Camp's Dark Valley Destiny (1983) which was followed by other works, including Don Herron's The Dark Barbarian (1984) and Mark Finn's Blood & Thunder (2006). Also in 2006, a charity, Robert E. Howard Foundation, was created to promote further scholarship. Following Robert E. Howard's death, the courts granted his estate to his father, who continued to work with Howard's literary agent Otis Adelbert Kline. Dr. Isaac Howard passed the rights on to his friend Dr. Pere Kuykendall, who passed them to his wife, Alla Ray Kuykendall, and daughter, Alla Ray Morris. Morris left the rights to the widow of her cousin, Zora Mae Bryant, who gave control to her children, Jack Baum and Terry Baum Rogers. The Baums eventually sold their rights to the Swedish (now US) company Paradox Entertainment. Howard's first published novel, A Gent from Bear Creek, was printed in Britain one year after his death. This was followed in the United States by a collection of Howard's stories, Skull Face and Others (1946) and then the novel Conan the Conqueror (1950). The success of Conan the Conqueror led to a series of Conan books from publisher Gnome Press, the later editor of which was L. Sprague de Camp. The series led to the first Conan pastiche, the novel The Return of Conan by de Camp and Swedish Howard fan Björn Nyberg. De Camp eventually achieved control over the Conan stories and Conan brand in general. Oscar Friend took over from Kline as literary agent and he was followed by his daughter Kittie West. When she closed the agency in 1965, a new agent was required. De Camp was offered the role but he recommended Glenn Lord instead. Lord began as a fan of Howard and had re discovered many unpublished pieces that would otherwise have been lost, printing them in books such as Always Comes Evening (1957) and his own magazine The Howard Collector (1961–1973). He became responsible for the non Conan works and later restored, textually pure versions of the Conan stories themselves. In 1966, de Camp made a deal with Lancer Books to republish the Conan series, which led to the "First Howard Boom" of the 1970s; their popularity was enhanced by the cover artwork of Frank Frazetta on most of the volumes. Many of his works were reprinted (some printed for the first time) and they expanded into other media such as comic books and films. The Conan stories were increasingly edited by de Camp and the series was extended by pastiches until they replaced the original stories. In response, a puristic movement grew up demanding Howard's original, un edited stories. The first boom ended in the mid 1980s. In the late 1990s and early 21st century, the "Second Howard Boom" occurred. This saw the printing of new collections of Howard's work, with the restored texts desired by purists. As before, the boom led to new comic books, films and computer games. Howard's house in Cross Plains has been converted into the Robert E. Howard Museum, which has been added to the National Register of Historic Places.

Бейімделулер

Роберт Э. Говардтың шығармалары көптеген медиа форматтарында бейімделді, мысалы, 1980 жылдары Арнольд Шварценеггер бас рольде ойнаған екі «Конан» фильмі және 2011 жылы Джейсон Момоа ойнаған тағы бір фильм. «Конан» фильмдерінен басқа, бейімделулердің ішінде «Куль-Жеңімпаз» (1997) және «Соломон Кейн» (2009) фильмдері де бар. Телевидениеде «Триллер» (1961) антологиялық сериясы «Тозақтан келген көгершіндер» атты әңгімесіне негізделген бір бөлімімен бейімделуді бастады. Дегенмен, бейімделулердің көп бөлігі «Конанға» негізделген, оның ішінде екі анимациялық және бір ойыншық фильмдері бар. Кәсіби аудиокітаптар мен пьесалардан бастап, LibriVox-тың қоғамдық домендегі шығармаларын жазуға дейін көптеген аудиодрамалар бейімделді. Компьютерлік ойындар «Конан: Вольта залы» (1984) ойынымен басталып, «Конан ғасыры: Гибориандық оқиғалар» (2008) ММО ойынымен жалғасты. Говардтың шығармаларына негізделген алғашқы үстелдік рөлдік ойын – TSR компаниясының «Conan Unchained!» (1984) ойыны, ол «Advanced Dungeons & Dragons» ойыны үшін жасалған. Алғашқы комикс бейімделуі – мексикалық «Cuentos de Abuelito – La Reina de la Costa Negra» №17 (1952). Говардқа байланысты комикс кітаптары бүгінге дейін жарияланып келеді. Говард – хэви-метал музыкасы үшін мәңгілік шабыт көзі және ықпал етуші. Көптеген топтар Говардтың шығармаларын әндерге немесе толық альбомдарға бейімдеген. Британдық металл тобы Bal Sagoth, Говардтың «Бал Саготтың құдайлары» әңгімесінің атымен аталады.